ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 19 กลัวท้อง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2564 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 19 กลัวท้อง?
แบบอักษร

ไลออนเหลือบมองคาบน้ำรักที่กำลังเหือดแห้งบนหน้าตัก เขาดันตัวเด็กสาวให้ลุกขึ้นยืนบนรองเท้าส้นสูงก่อนจะเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ต่อสายไปยังมือขวาคนสนิท แม้ในห้องพักจะมีกางเกงสแล็คอยู่แล้วก็ตามแต่เขาไม่พึงประสงค์ที่จะใส่มัน

 

"เฟิร์ส เอากางเกงยีนส์มาให้หน่อย" เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาเรียกชื่อมือขวาอย่างเป็นกันเอง ปกติต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่ยอมเรียกชื่อเล่นลูกน้อง เพียงแค่ออกคำสั่งทุกคนก็พร้อมบรรดาสิ่งที่เขาต้องการให้แล้ว

 

"ที่ห้องตอนนี้"

 

ไลออนกดวางสายแล้วเลื่อนโทรศัพท์ไว้บนตำแหน่งเดิม หากเคลียร์งานบนโต๊ะไม่เสร็จเขาคงไม่สามารถกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ การปล่อยงานให้ค้างคาสะสมมันบ่งบอกถึงการไร้ความรับผิดชอบ

 

ใบข้าวเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงเดินไปนั่งรอบนโซฟาตัวยาว ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาทุกย่างก้าว เธอวางกระเป๋าสะพายข้างทับกระโปรงยีนส์ตัวสั้นอีกที สมองที่เหนื่อยล้าทำให้เด็กสาวผล็อยหลับไปในที่สุด

 

 

"อื้อ~" เสียงครางหงุดหงิดในลำคอเมื่อถูกรบกวนการพักผ่อน ดวงตากลมปรือขึ้นช้าๆท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงคลื่นบางอย่าง

 

เธอกระพริบตาสองทีรวบรวมสติ พลิกตัวหงายแล้วเพ่งมองด้านบน เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของตักที่เธอใช้หนุนนอนหลุบตามองต่ำเช่นกัน ไร้คำพูดใดๆออกจากปากหยักได้รูป

 

"กี่โมงแล้วคะ" เธอถามพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นนั่ง

 

"..." ไลออนไม่ได้ให้คำตอบแต่เลื่อนสายตาออกไปมองด้านนอก ทำให้เธอมองตามจนรู้ตัวว่าตอนนี้กำลังอยู่บนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ยานพาหนะเคลื่อนผ่านตึกร้านห้างดังและร้านขายยา ในเเว๊บหนึ่งในหัวทำให้ฉุดคิดขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไปสนิท

 

"ยาคุม! ...ช่วยจอดร้านขายยาด้วยค่ะ" ใบข้าวร้อนรนรีบบอกคนขับรถทันที เพราะมัวแต่คิดหนักเรื่องลูเซียโน่กับเดนนิส จนลืมไปว่าควรป้องกันไม่ให้มีการพลาดพลั้งเกิดขึ้น

 

"กลัวท้อง?"

 

"ค่ะ" ใบข้าวตอบโดยไม่ลังเล คงรับไม่ได้หากต้องให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของปีศาจอย่างไลออน เขาเลือดเย็นและโหดเหี้ยมเกินมนุษย์

 

"บางทียาคุมอาจจะเอาไม่อยู่แล้วก็ได้"

 

"ต้องได้! ข้าวยังเรียนอยู่ค่ะ อีกอย่างข้าวจะตั้งท้องกับคนที่ข้าวรักเท่านั้น" เธอยืนยันหนักแน่น

 

"แน่ใจแค่ไหน"

 

"..." ทั้งที่มั่นใจกับคำตอบ กลับกลายเป็นเธอที่เป็นฝ่ายเงียบไป เพียงแค่หันกลับมาสบตาชายหนุ่มความหวังริบหรี่ก็ดับวูบลง ราวกับเขาเป็นเทพพระเจ้าเเห่งความมืด

 

"แวะร้านขายยา" ความเงียบก่อนหน้านี้ถูกทำลายเมื่อเขาหันไปสั่งลูกน้อง

 

"ครับ"

 

ไลออนเป็นฝ่ายเปิดประตูลงทันทีที่รถจอดสนิท เด็กสาวเมื่อเห็นเช่นนั้นก็กุลีกุจอตั้งท่าจะลงตามไปด้วย แต่ถูกเขาสั่งห้ามลงรถจึงขยับตัวกลับนั่งตำแหน่งเดิมแต่โดยดี

 

"เฮ้อออ" เสียงถอนลมหายใจเมื่อต้องทำตามคำสั่ง ศีรษะทุยเล็กพิงเอนกระจกใสเย็นเฉียบ เอียงหน้าเหลือบมองบรรยากาศด้านนอกพลางๆระหว่างรอ ตราบใดที่ยังไม่ครบ 72 ชั่วโมงเธอก็ยังมีหวัง

 

 

"ยาคุม" เป็นเสียงของเดนนิสแจ้งเภสัชกรหน้าเคาน์เตอร์จ่ายยา โดยไม่ทันสังเกตว่าไลออนยืนอยู่ด้านหลัง

 

"ธรรมดาแบบเดิมใช่ไหมคะ" เภสัชกรสาวเอ่ยถามน้ำเสียงนุ่มนวล ไม่ต้องคาดเดาก็พอจะรู้ว่าเขาใช้บริการที่นี่บ่อยครั้ง

 

"ครับ" เขารีบจ่ายตังอย่างเร่งรีบสาวเท้ายาวออกไปจากร้าน

 

"รับอะไรดีคะ" เภสัชกรสาวถามลูกค้าผู้มาใหม่หลังชำระเงินเสร็จ เมื่อลูกค้ายังคงเงียบทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นเอาคำตอบ

 

"ยาคุมฉุกเฉิน" มาเฟียหนุ่มบอกเสียงเรียบ ในขณะที่เภสัชกรสาวใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี ไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนทายาทของไซริส พวกเขาโหดเหี้ยมราวกับมัจจุราชพร้อมปลิดชีวิตคน

 

"ค่ะๆ" หญิงสาวตรงหน้ามือไม้สั่นอย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่เขายืนนิ่งก็แทบอยู่ไม่เป็นสุข เม็ดเหงื่อซึมตามไรผมและกรอบหน้าทั้งที่สภาพอากาศหนาวเย็น สติน้อยนิดสั่งให้เธอรีบนำสิ่งของที่เขาต้องการมาให้โดยเร็ว ขืนชักช้าทำให้เขาไม่พอใจเธอเองก็อาจเป็นศพรายต่อไปได้

 

 

"พี่เดย์!" ด้านใบข้าวเมื่อเห็นเดนนิสเดินออกจากร้านขายยาก็รีบลงจากรถหมายจะเข้าไปหา แต่ดูเหมือนว่าคู่หมั้นหนุ่มจะรีบร้อนจนไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกจากคนด้านหลัง

 

สองเท้าเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งหายใจหอบหนัก ในขณะที่ร่างสูงโปร่งจะเดินฝ่าฝูงชนแล้วลับหายไปในที่สุด มือเล็กรีบดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อ ต่อสายไปยังคนรักทันทีเมื่อรู้สึกตะหงิดใจยากจะอธิบาย แต่เมื่อโทรสายแล้วสายเล่าไม่มีวี่แววว่าเดนนิสจะรับสาย ใบข้าวจึงถอดใจเดินกลับมายังรถที่จอดอยู่

 

ไลออนยืนพิงรถสูบบุหรี่อย่างใจเย็น เขาปลายสายตามองใบหน้าเด็กสาวเพียงนิดในตอนที่เธอเดินขึ้นไปบนรถ ปลายรองเท้าหนังราคาแพงขยี้ก้นบุหรี่ทันทีที่มันตกลงบนพื้นจนแหลกละเอียด ก่อนจะตามขึ้นไปบนรถแล้วยืนถุงยาให้กับเธอ ใบข้าวก็รับมาไม่พูดอะไรต่อ ใช้ความเงียบนั่งครุ่นคิดหลายๆเรื่องพร้อมกัน

 

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รถหรูจอดหน้ารั้วบ้าน ชายหนุ่มให้ลูกน้องขับรถของเด็กสาวตามมา ซึ่งเธอก็ไม่เรื่องมากเพราะในหัวสมองยังนึกถึงแต่เรื่องคู่หมั้น หรือเธอคิดมากเองจนรู้สึกว่าคู่หมั้นของตัวเองกำลังเปลี่ยนไป

 

 

หลายวันต่อมา...

 

มหาลัย

 

"ปีหน้าก็จะจบแล้ว เราไปเที่ยวโซนเอเชียดีไหม" แคนดี้เสนอความคิดเมื่อเดินออกจากห้องเรียนมาพร้อมกับเพื่อนทั้งห้าคน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีใบข้าวร่วมอยู่ด้วย

 

"ไปเที่ยวไทยดีไหม ให้วาเลนเป็นไกด์นำเที่ยว" เกรซี่เสริมด้วย เพราะเธอเคยใฝ่ฝันอยากไปเที่ยวบ้านของเพื่อนรักอย่างวาเลน

 

"ถ้าอยากไปจริงๆ พวกเธอก็ต้องไปฝึกพูดไทยเยอะๆ จะได้คล่องเหมือนวาเลนและใบข้าว" ดีน่าแนะนำเพื่อนรักทั้งสอง เมื่อเพื่อนเสนอเธอก็ต้องสนองพร้อมไปด้วยทุกที่

 

"เราเพิ่งรู้ว่าวาเลนเป็นคนไทย วันนั้นที่เราเจอวาเลนที่บริษัทพี่เดย์ทำไมไม่ทักเราล่ะ" ใบข้าวหันหน้ากลับไปถามวาเลนที่เดินเงียบตลอดทาง เธอเป็นสาวชาวไทยที่ได้ทุนมาเรียนที่อังกฤษ

 

"เราก็เพิ่งรู้จักใบข้าวนิ โทดทีนะ" คนถูกถามยิ้มแห้งๆให้กับเพื่อนใหม่ ยอมรับว่าใบข้าวคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ทั้งสวยและน่ารักเป็นกันเอง ไม่แปลกใจที่เดนนิสจะรักและหวงแหนราวกับไข่ในหิน

 

"ว่าแต่วาเลนไปทำงานที่บริษัทพี่เดย์ได้ไง ปกติบริษัทนั้นจะรับเฉพาะคนที่เรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ"

 

"วาเลนได้ทุนบริษัทพี่เดย์ไง ทุกวันหยุดจะต้องไปทำงานให้และก็ได้เงินค่าขนมด้วย เรียนจบก็ต้องทำงานให้อีกสองปี ...ฉันจำถูกไหมวาเลน" ดีน่าเป็นเจ้าของคำตอบพลางวางฝ่ามือบนไหล่แคนดี้ แล้วเอียงสีหน้าครุ่นคิดมาถามวาเลนระโยคท้ายๆ ซึ่งคนถูกถามก็ยิ้มบางๆพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

"พรุ่งนี้วันหยุด งั้นวาเลนก็ต้องไปทำงานใช่ไหม" ใบข้าวยังคงถามต่อเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนใหม่ เนื่องด้วยวาเลนเป็นคนพูดน้อยและค่อนข้างขี้อาย จึงต้องชวนพูดคุยเพื่อจะได้รู้ว่าเพื่อนใหม่ชอบสิ่งไหนไม่ชอบสิ่งไหน เธอจะได้เลี่ยงสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบ

 

สามสาวชาวอังกฤษและสองสาวชาวไทยเลือกไปทานมื้อเที่ยงที่คาเฟ่ใกล้มหาลัย แม้บุคลิกแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไปแต่ก็สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างลงตัว

___________________________________

เซฮายยยย👋👋👋 ช่วงนี้ฝนตกดูแลสุขภาพและขับรถระมัดระวังกันด้วยนะคะ เป็นห่วงน้าาาา

***เทียร์ไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ แต่ละเรื่องแต่ละตอนก็อาจจะแปลกๆหรืองงๆหน่อย วอนนักอ่านอย่าถือสา55555

ความคิดเห็น