Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2563 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP33
แบบอักษร

"ไอ้เจคอปมึงไม่ต้องนอนแล้ว ตื่นมาคุยกับกูเดี๋ยวนี้!" หลังจากที่ไอ้หมีควายได้ตัดสายผมไป ไอ้ผมก็รีบเดินไปที่โซฟาตรงที่ไอ้เจคอปนอนอยู่พลางกระชากมันขึ้นมาเขย่าแรงๆพร้อมกับพูดใส่มันอย่างหงุดหงิด

"อะไรมึงเนี่ย กูจะนอน" ไอ้เจคอปพูดน้ำเสียงไม่พอใจพลางมองหน้าผมอย่างโกรธๆ

"ก็มึงพูดเชี้ยอะไรไปมึงรู้หรือเปล่า!! กูบอกมึงแล้วน่ะว่ากูไม่ชอบให้มึงเรียกกูแบบนั้น" ผมพูดอย่างโกรธๆพลางปล่อยคอเสื้อมัน

"กูขอโทษ แต่คนนั้นคงสำคัญกับมึงมากเลยสิน่ะ" ไอ้เจคอปพูดอย่างน้ำเสียงหงอยพลางลุกขึ้นมานั่งดีๆ

"เออ สำคัญมาก แล้วตอนนี้เขาก็เข้าใจกูผิดไปแล้ว" ผมพูดพลางเดินไปนั่งที่เตียงอย่างหัวเสีย

"อืม คงสำคัญกับมึงมากจริงๆ" ไอ้เจคอปพูดอย่างน้ำเสียงหงอยๆพลางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที....อะไรของแม่งวะ ทำเหมือนงอนผมงั้นแหละ เฮ้อเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด.....

30นาทีผ่านไป

"กูกลับละ แล้วเดี๋ยวกูจะบอกองค์กรว่ากูจัดการพวกมึงไปแล้ว พวกมึงไม่ต้องกลัวว่าองค์กรจะมายุ่งอีก" ไอ้เจคอปก็พูดขึ้นอย่างน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่มันเข้าห้องน้ำไปนานกว่า30นาทีได้

"อืมๆ" ผมพูดอย่างปัดๆพลางเอนหลังพิงกับโซฟา

"หึ มึงยังคงไม่สนใจกูอยู่ดีสิน่ะ" ไอ้เจคอปพูดน้ำเสียงอย่างตัดพ้อพลางเดิมเข้ามาหาผมที่โซฟาพร้อมกับเอาแขนทั้งสองข้างมาเท้ากับที่พิงหลังของโซฟาเพื่อที่จะกักตัวผมไว้....โอ้โห่ถ้าตอนนี้มีใครเข้ามาเห็น คงคิดไปไกล ก็ท่าพวกผมมัน ยังไงอยู่น่ะสิครับ แปลกๆบอกไม่ถูกเหมือนกัน

"ทำไมกูต้องสนใจ ในเมื่อมึงคิดจะมาฆ่ากู" ผมพูดอย่างน้ำเสียงนิ่งเรียบพลางเงยหน้าขึ้นไปมองมันอย่างกวนๆ

"มึงไม่เคยสนใจกูตั้งแต่ทำภารกิจตอนนั้นแล้ว กูคุยกับมึง มึงก็ไม่คุยกับกู เราเป็นแฟนกันนะเว้ย" ไอ้เจคอปก้มหน้าลงมาพูดอย่างน้ำเสียงงอนๆ......ผมว่าความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้คงเป็นจริงสิน่ะ....

"เจคอป มึงลืมหรือเปล่าว่าอาร์มันโด้ไม่ให้ทำตัวสนิทสนมกัน และที่กูไม่คุยกับมึงเพราะว่าตอนนั้นมีคนดักฟังเราอยู่ มึงเข้าใจที่กูพูดไหมเนี่ย ถ้ามึงอยากเป็นเพื่อนกับกู ตอนนี้ก็เป็นได้แล้วไง แล้วอีกอย่างมึงควรลืมเรื่องที่เราแกล้งเป็นแฟนกันเถอะว่ะ" ผมพูดอย่างน้ำเสียงจริงจังพลางจ้องเข้มเข้าไปในดวงตาของมัน

"กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับมึงสักหน่อย~.....เอาเถอะ เรื่องมึงเดี๋ยวกูจัดการกับองค์กรให้ กูไปละ" ไอ้เจคอปพูดน้ำเสียงนิ่งๆอย่างตัดบทพลางกลับไปยืนดีๆ....แต่ประโยคแรกที่มันพูด ผมได้ยินชัดเลยน่ะครับ ถึงมันจะพูดเบามากก็เถอะ แต่หนีไอ้1คนนี้ไม่ได้หรอก

"เดี๋ยว! เจคอปกูถามอะไรอย่าง" ก่อนที่ไอ้เจคอปกำลังเดินออกไปจากห้องนอน ไอ้ผมก็ได้รีบพูดห้ามมันพลางเดินเข้าไปหามันอย่างใกล้ๆ

"อะไรอีก....กูจะกลับแล้ว" ไอ้เจคอปหันหน้ามาพูดกับผมอย่างหงุดหงิดพลางเปิดประตูห้องและเดินออกไปทันที โดยไม่สนใจผมเลย ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนเอาคืนวะ

"หึ 6+6ได้เท่าไหร่" ผมที่เดินตามมันออกไปพร้อมกับเข้าไปขวางมันไว้

"12 กูไปได้ยัง" มันพูดอย่างเซ็งๆ

"ผิดว่ะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปตอบมันอย่างนิ่งๆ

"เอ้า! ผิดได้ไง 6+6 ก็ได้12สิว่ะ ผิดตรงไหน" ไอ้เจคอปพูดอย่างงงๆพลางเท้าสะเอว

"คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด....มึงเข้าใจที่กูพูดนะ แล้วเอาคำพูดกูไปคิดดีๆ" ผมพูดบอกมันอย่างน้ำเสียงจริงจังพลางหลีกทางให้มัน

"กูรู้นานแล้ว งั้นกูไปละ เดี๋ยวนานๆ ทีมาหาแล้วกัน" ไอ้เจคอปพูดอย่างนิ่งๆพร้อมกับยิ้มส่งมาให้ผม(เก็บความรู้สึกเก่งสัสๆ)พลางเปิดประตูของบ้านพัก.....

ที่ผมพูดออกไปแบบนั้น เพราะว่าผมอยากให้มันตัดใจจากผมครับ ทำไมต้องตัดใจน่ะหรอ ก็เพราะว่าไอ้เจคอปมันชอบผมตั้งแต่ตอนทำภารกิจยังไงละครับ ผมรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ยิ่งตอนนี้มันทำหงุดหงิดใส่ผม พูดน้ำเสียงงอนๆตอนมันถามเรื่องที่ไอ้หมีควายสำคัญกับผมไหม และอีกอย่างไอ้เจคอปมันเป็นเกย์รุกครับ ผมรู้ได้ยังไงน่ะหรอ ก็ตอนที่ไปงานเลี้ยงกับบริษัทที่พวกผมเข้าไปทำภารกิจกัน ไอ้เจคอปมันก็ได้เมาแล้วไปจูบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องน้ำครับ แล้วตอนที่กำลังจะกลับจากงาน ไอ้เจคอปมันก็ได้เมามาก ผมก็เลยหลอกถามมันไปซะเลย ก็เลยรู้ครับ

"เคร ขอบใจมึงมากที่เข้าใจกู แล้วเจอกัน....เหี้ย!!!!" ผมที่พูดบอกเจคอปมันอย่างน้ำเสียงยิ้มๆ โดยไม่ได้มองที่ประตูที่ไอ้เจคอปเปิดไว้เลย และตอนที่ไอ้เจคอปกำลังเดินออกไปก็ทำให้ผมหันไปมองมันด้วย เลยทำให้ผมเจอกับสิ่งที่น่ากลัวยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านพักของผมครับ......ไอ้หมีควายกับพวกการ์ดสามคนของมันตอนนี้ยืนอยู่ที่นี่แล้ว ไอ้หมีควายมันมาได้ไงวะเนี่ย!!!!?

"เฮียมาที่นี่ได้ไง!!!!!" ผมพูดออกไปอย่างตกใจ อะไรแม่งจะมาเร็วขนาดนี้ ชั่วโมงที่แล้วมันเพิ่งวางสายไปเองน่ะ

"หึ เซนมึงก็รู้ว่ากูเป็นใคร" ไอ้หมีควายพูดอย่างน้ำเสียงนิ่งๆโหดๆพลางยกยิ้มมุมปากให้ผม

ผลักกกกก!!!

"มึงรู้ตัวไหมว่ากำลังยุ่งกับเด็กกู!!!!"

"เชี้ย!! มึงเป็นไรเปล่าวะ"

หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดบอกผมเสร็จ มันก็ได้ถีบไอ้เจคอปกระเด็นเลยครับ ไอ้ผมก็เลยรีบเข้าไปดูไอ้เจคอปทันที.....ไอ้หมีควายคงไม่ฆ่าไอ้เจคอปหรอกน่ะ ผมนี่โคตรกลัวสีหน้ามันตอนนี้เลยครับ

"เฮียกำลังเข้าใจผิดน่ะ ค่อยๆคุยกันสิ"

"หึ มึงอย่าเพิ่งพูดเซน" ไอ้หมีควายพูดอย่างน้ำเสียงโหดๆพลางเดินมาจับแขนผมให้ออกห่างจากไอ้เจคอป

"เฮีย! เฮียอยากเคลียร์กับผมไม่ใช่หรอ ก็ไปสิ" ผมพูดพลางดึงแขนไอ้หมีควายให้ออกห่างจากการเดินเข้าไปใกล้ไอ้เจคอปมัน ถ้าไอ้เจคอปไม่บาดเจ็บ มันคงไม่โดนถีบจนจุกหรอกครับ

"หึ กูไม่รู้หรอกน่ะ ว่ามึงเป็นอะไรกับคนของกู ถ้ามึงมายุ่งกับเมียกูอีก กูเอามึงตายแน่!" ไอ้หมีควายไม่ฟังคำพูดของผมครับ พลางเดินเข้าไปหาไอ้เจคอปที่ยืนจับหน้าอกตัวเองอย่างจุกๆพร้อมกับกระชากคอเสื้อแล้วพูดออกมาอย่างน้ำเสียงโหดเหี้ยม แต่คุณแบล็คครับ กูไปเป็นเมียมึงตอนไหนเนี่ย!!!!??

"หรอวะ แต่พอดีคนของมึงอะ กูเคยได้มาก่อนว่ะ" ไอ้เจคอปพูดอย่างกวนตีนพลางยิ้มเยาะเย้ย....เฮ้อ~มึงเอาอีกแล้วไอ้เจคอป โดนไอ้หมีควายฆ่ากูไม่รู้แล้วน่ะเว้ย

"จะเคยหรือไม่เคย แต่ตอนนี้เซนเป็นคนของกู มึงอย่ามาเสือกยุ่ง"

"หึ มึงรู้จักคนของมึงดีหรือยังวะ......กูกลับละ เรื่องที่กูบอกไปตอนนั้น เดี๋ยวกูจัดการให้ แล้วจะมาหาใหม่" ไอ้เจคอปพูดใส่ไอ้หมีควายเสร็จพลางหันมาพูดบอกผมอย่างน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แล้วก็เดินชนไหล่ไอ้หมีควายออกไปเลย

"เดี๋ยว!! เจคอปกูขอโทษนะเว้ย!" ไอ้เจคอปที่เดินออกไป ไอ้ผมก็เลยรีบหันไปตะโกนบอกขอโทษมันทันที ที่ผมขอโทษก็หลายเรื่องอยู่น่ะครับ เรื่องคู่หูมัน เรื่องที่บอกให้มันตัดใจจากผม แล้วก็เรื่องที่ไอ้หมีควายเกือบจะฆ่ามันเมื่อกี้นี้

"อื้ม~ หายาแก้ปวดกินด้วยละ กูรู้ว่ามึงเจ็บ" ไอ้เจคอปพูดอย่างยิ้มๆพลางเดินออกไปจากที่นี่ทันที โดยที่มันทิ้งลูกระเบิดไว้กับผมอะครับ แม่งเอ้ย! ไอ้หมีควายจะฆ่ากูไหมเนี่ย แต่คงไม่หรอก ก็เพราะว่าวันนี้มันควบคุมอารมณ์ของมันได้ดีเลยแหละครับ

"เฮียแบล็ค~ มาคุยกันดีกว่าเนอะ" หลังจากที่ไอ้เจคอปเดินหายออกไปจากสายตาพวกผม ไอ้ผมก็ได้เงยหน้าขึ้นไปมองไอ้หมีควายที่ตอนนี้กำลังทำหน้าอย่างกับจะฆ่าใครให้ตายได้สักคน พลางพูดบอกมันอย่างน้ำเสียงอ้อนๆ เพราะถ้ามันฆ่าผมตอนนี้ ผมคงสู้มันไม่ไหว ก็เพราะว่าแขนผมเจ็บมากเลยครับ สงสัยอยู่ร่างนี้มั้ง เลยโดนอะไรก็ทำให้เจ็บง่ายไปหมด ขนาดกำลังร่างเก่าผมยังอยู่เหมือนเดิม แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย คงต้องกินยาแก้ปวดอย่างที่ไอ้เจคอปบอกนั่นแหละครับ

"พวกมึงกลับไปก่อน" ไอ้หมีควายพูดบอกพวกการ์ดมัน

"แต่นายครับ...."

"อย่าให้กูพูดซ้ำ! "

"ขอโทษครับนาย" (การ์ดทั้ง3คน)

"เฮียจะพาผมไปไหนเนี่ย" หลังจากที่พวกการ์ดของไอ้หมีควายพูดขอโทษอย่างกลัวๆพร้อมกับก้มหัวให้มันแล้วรีบออกไปทันที จากนั้นไอ้หมีควายก็ได้ลากผมออกไปจากบ้านพักของผม

"เซนอย่าดื้อ มึงมีความผิดอยู่ ปล่อยมือซะ!" ไอ้หมีควายพูดอย่างดุๆ ก็เพราะว่าผมเอามือเกาะขอบประตูเอาไว้ยังไงละครับ ฮ่าๆ ไม่ได้แดกกูหรอกเว้ย~

"ไม่เอา เฮียจะเคลียร์ก็เคลียร์ที่นี่สิ"

"ไม่! มึงต้องไปกับกูเดี๋ยวนี้"

"ไม่ไปเว้ย!! เฮียจะมาทำแบบนี้กับผมไม่ได้!!!" ผมตะโกนออกมาเสียงดังลั่นพลางเกาะขอบประตูให้แน่นขึ้น ก็เพราะไอ้หมีควายมันเล่นดึงขาทั้งสองขาผมน่ะสิครับ ถ้าผมปล่อยมือ ก็คงมีหัวฟาดพื้นกันบ้างแหละงานนี้

หมับบบ! ตึ่ง!!

"หึ ดื้อจริงๆ ชอบให้กูอุ้มนักหรือไง" ไอ้หมีควายมันดึงขาผมอย่างแรงพร้อมกับรีบอุ้มผมพาดบ่ามันทันทีพลางใช้ขามันถีบปิดประตูบ้านพักให้ผมด้วยน่ะครับ....แม่งเอ้ยดวงซวยของกูแท้ๆเลย!!

"เฮียปล่อยผม!!! ผมเดินเองได้เว้ย!" ผมพูดพลางทุบหลังมัน

"ถ้ามึงไม่หยุด กูจะไม่งอนอย่างเดียว กูจะโกรธมึงด้วย"

"เฮียบ้าไปแล้วหรือไง ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย!"

หลังจากที่ผมพูดเสร็จ ไอ้หมีควายมันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อพลางอุ้มผมไปจนถึงรถมันเลยครับ ไอ้ผมทั้งทุบ ทั้งกัด ทั้งกระชากผมมัน ไอ้หมีควายมันก็ไม่กระทบกระเทือนอะไรเลยครับ ถ้าผมไม่ได้รู้สึกเจ็บแผลน่ะ ไอ้หมีควายคงเข้าใกล้ผมไม่ได้ ร่างนี้แม่งอะไรจะเจ็บง่ายแบบนี้เนี่ย! ถ้าร่างเก่าผม มดกัดยังเจ็บกว่าเลย(ไอ้1มึงอย่าเวอร์).....

ณ ในรถ 06:15

"เฮียจะพาผมไปไหน" ผมหันไปพูดกับไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงสงสัยสุดๆ หลังจากที่มันได้จับผมยัดเข้ามาในรถbugattiของมันแล้ว

"หึ" ไอ้หมีควายไม่ตอบผม เอาแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ.....ผมจะต้องเจอกับอะไรอีกวะเนี่ย แต่ขออย่างเดียว อย่าให้มันใช้อารมณ์ก่อนเหตุผลอีกเถอะ....

10นาทีผ่านไป..... กรี๊งงงงงงง!! /011\

ตอนนี้ผมกับไอ้หมีควายก็ได้นั่งเงียบกันมากว่า10 นาทีแล้วครับ ไอ้ผมก็ได้แต่นั่งดูวิวข้างนอกหน้าต่าง แต่แล้วก็ได้มีเสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นพลางหยิบขึ้นมาดูก็เป็นไอ้11เพื่อนผมเองครับ

"ทำไมมึงตื่นเร็วจังวะ" ผมกดรับสายไอ้11พลางพูดถามมันไปอย่างสงสัย ก็มันไม่ค่อยชอบตื่นเช้าครับ เลยแปลกใจไปนิด

(นอนไม่หลับ แต่มึงเถอะ ทำไมถึงโดนอุ้มง่ายขนาดนั้นวะ)

"เฮ้อ~ ก็เจ็บแผลไง เซ็งชิบหาย" ผมพูดบอกมันอย่างเหนื่อยๆพลางเสยผมขึ้นไปอย่างหงุดหงิด

(แล้วใครวะที่อุ้มมึงไปอะ ผัวไง ฮ่าๆ) ดูมันครับแม่งชอบกวนตีนผมอยู่เรื่อยเลย

"ผัวพ่อง! เดี๋ยวกูตบคว่ำเลย กูไม่คุยกับมึงแหละ เอารถกูกลับอู่ด้วย กุญแจอยู่ในบ้าน"

(หึ ให้แน่เถอะ )

"เออดิ จัดการที่กูบอกด้วย"

(ครับบอส~ เดี๋ยว11จะทำตามคำสั่งเดี๋ยวนี้เลยครับผม~) แม่งถ้าผมอยู่ใกล้มันน่ะ จะถีบให้คว่ำเลย จะทำแม่งไม่กล้ากวนตีนผมอีกเลย

"เออ แล้วอย่าให้กูเจอมึงเมื่อไหร่นะ กูจะกระทืบให้ตายเลย"

(ฮ่าๆ!!!!!.....) ติ๊ดดดด!.....

ไอ้ผมทนฟังเสียงหัวเราะไอ้11ไม่ไหวครับ เลยตัดสายมันไป หัวเราะเหมือนคนเป็นบ้าเลยเพื่อนกู เฮ้อ~

"เมื่อกี้ใคร?!" หลังจากที่ผมได้ตัดสายไอ้11ไปแล้ว ไอ้หมีควายก็ได้หันมาพูดถามผมอย่างน้ำเสียงดุๆ

"เพื่อน" ผมพูดตอบมันอย่างงอนๆ เอ่อ..แล้วกูจะงอนเชี้ยอะไรไอ้หมีควายอีกเนี่ย อยู่ร่างนี้แล้วนิสัยยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงอีกกู งงใจตัวเองแปป

"อย่าให้กูรู้แล้วกัน" ไอ้หมีควายพูดอย่างนิ่งๆ

"เฮียดูเหมือนไม่ไว้ใจผมเลยเนอะ" ผมหันไปพูดกับมันอย่างน้ำเสียงตัดพ้อ

"กูไว้ใจมึง แต่กูไม่ไว้ใจคนที่มึงอยู่ใกล้ทั้งนั้นนั่นแหละ"

"อะไรของเฮียวะ ยิ่งคุยด้วย ผมก็ยิ่งไม่เข้าใจเฮียเลย" ผมพูดอย่างงงๆ ก็เพราะว่าแววตากับคำพูดมันไม่ตรงกันยังไงละครับ สายตามันดูเหมือนจะไม่ไว้ใจผมเลยอะ หรือผมอาจจะดูผิดไป แต่ผมไม่เคยอ่านแววตาใครพลาดเลยน่ะ

"ก็กูถึงได้บอกไง ถ้าไม่เข้าใจหรือสงสัยอะไรให้ถามกู และถ้ามึงมีอะไร ก็ขอให้บอกกูเซน อย่าปิดบังกูก็พอ กูพร้อมที่จะเรียนรู้ชีวิตคู่ของเรานะเว้ย" ไอ้หมีควายหันมาพูดกับผมอย่างน้ำเสียงจริงจัง แต่เอ๋! ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ไอ้หมีควายมันพูดว่าชีวิตคู่ของเราแล้วเว้ยเฮ้ย ถึงจะเร็วไป แต่ทำไมผมถึงได้เขินวะเนี่ย

"........" หลังจากนั้นพวกผมก็ได้นั่งเงียบมาตลอดทางเลยครับ ไอ้ผมก็ได้แต่แอบหันไปมองหน้ามัน ผมนี่อยากบอกความจริงมันจะตาย แต่ผมกลัวครับ กลัวว่ามันจะรับไม่ได้ หรือไม่เชื่อผมเลย....

07:00 ณ ท่าเรือแห่งหนึ่ง

ตอนนี้พวกผมก็ได้มาอยู่ที่ท่าเรือแห่งหนึ่งครับ หลังจากที่ไอ้หมีควายขับรถมานานกว่าชั่วโมง....วันนี้ผมคงไม่ได้ไปโรงเรียนแล้วสิน่ะ

"ลงมาเซน จะนั่งอยู่ทำไม " ไอ้หมีควายที่จอดรถพลางเดินลงออกไปจากรถพร้อมกับเดิมมาเปิดประตูให้ผม แต่ไอ้ผมก็ไม่ลงไปอยู่ดีครับ เรื่องอะไรจะให้ผมลงไป ก็ในเมื่อผมไม่อยากมาสักหน่อย

"ไม่ลง ใครจะทำไม" ผมเงยหน้าไปพูดกับมันอย่างกวนตีน

"ได้! มึงจะเล่นแบบนี้อีกใช่ไหมเซน" ไอ้หมีควายพูดเสร็จพลางกระชากผม เพื่อที่จะให้ผมลงจากรถให้ได้ แต่คราวนี้มันไม่ได้แดกผมหรอก ก็ผมเกาะประตูรถแน่นกว่าเดิมอีกครับ

"เฮ้อ~ กูเหนื่อยกับเด็กดื้อจริงๆ" ไอ้หมีควายหยุดดึงผมพลางพูดออกมาอย่างเหนื่อยๆพร้อมกับถอดเสื้อสูทออก

"ใครเด็กวะ เดี๋ยวก็ถีบไปนู่น!" ผมพูดน้ำเสียงหาเรื่องไอ้หมีควายอย่างสุดๆ

"หืมม มึงจะถีบใครครับน้องเซน" ไอ้หมีควายพูดพลางก้มหน้าลงมามองผมอย่างโหดๆ แม่งอะไรจะหน้าโหดได้ขนาดนั้นวะ ยิ่งกว่าไอ้เจคอปอีก

"แหะๆ เปล่าซะหน่อย ผมจะถีบเรือต่างหากเฮีย น้ำทะเลสวยดีเนอะ น่าไปเล่นจัง" ผมพูดพลางรีบลงจากรถทันที เดี๋ยวแม่งฆ่าผมขึ้นมาทำไงอะครับ ไอ้ผมก็ไม่อยากตีกับมันด้วยสิ

"หึ แถเก่งจริงๆ" ไอ้หมีควายพูดเสร็จพลางเดินตรงไปที่เรือสปีดโบ๊ท ไอ้ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินตามมันไปติดๆ

"สวัสดีครับนาย" น่าจะการ์ดไอ้หมีควายอีกมั้งครับ เขาได้พูดทักทายไอ้หมีควายพร้อมกับก้มหัวให้มัน ผมว่าตำแหน่งผู้นำตระกูลของไอ้หมีควายคนต่อไป คงไม่ใช่พี่ไวท์แกแล้วแหละครับ เพราะคงหนีไม่พ้นไอ้หมีควายแน่ๆ ยิ่งพฤติกรรมของพวกการ์ดเป็นแบบนี้แล้ว แต่จะไปรอดไหมก็อีกเรื่อง ก็เพราะว่ามันยังปิดแววตายังไม่มิดเลยนี่สิ

"อืม" ไอ้หมีควายพูดพลางเดินขึ้นไปบนเรือ

"มึงยืนทำไม รีบมานั่งสิ"

"รู้แล้วน่าาา นี่ก็สั่งอยู่ได้"

ทว่าไอ้ผมที่เดินขึ้นเรือตามมันไปพลางยืนมองตัวเรืออย่างละเอียด ไอ้หมีควายมันก็ได้พูดขึ้นมาอย่างดุๆผม

"แล้วทำไมเฮียถึงไม่ไปเรียนอะ โดดเรียนมันไม่ดีนะ" หลังจากที่เรือได้ออกตัวเสร็จ ไอ้ผมที่นั่งอยู่ตรงข้ามมันก็ได้พูดถามมันอย่างน้ำเสียงอ่อนโยน

"กูมารับเมียกลับไง" ไอ้หมีควายมันพูดอย่างหน้าตายพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น

"เมียอะไรของเฮีย บ้าว่ะ~!!" ผมพูดออกไปอย่างเขิน ๆ แล้วกูจะเขินทำเชี้ยอะไรเนี่ย มันนั่นแหละที่ต้องเป็นเมียผม ถึงผมจะรักและแคร์มันแค่ไหน แต่ผมไม่มีทางยอมให้มันหรอก....มั้งน่ะ.....

"หึ เซนมึงมานั่งนี่ดิ" ไอ้หมีควายพูดอย่างยิ้มๆพลางกวักมือเรียกผม ไอ้ผมก็ได้ลุกขึ้นเดินไปตามที่มันสั่งอย่างว่าง่าย เดี๋ยวถ้าไม่ไป ผมกลัวว่ามันจะหยิบมีดที่เอาไว้ปลอกผลไม้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างมันขึ้นมาปาใส่ผมน่ะสิครับ ก็หน้าตามันบอกแบบนั้นนี่น่าาา

แชะ!!

"เห้ย! เฮียทำไร!" ผมที่นั่งลงข้างมันไอ้หมีควายก็ได้เอามือมันมาจับมือของผมพลางใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปอย่างไว

"ก็ถ่ายรูปไง" ไอ้หมีควายพูดพลางโชว์รูปที่เป็นรูปคนสองคนจับมือกัน โดยที่มือของผมไม่ได้กำเข้าหามัน

"แล้วเฮียจะถ่ายทำไมอะ" ผมพูดอย่างน้ำเสียงสงสัยพลางมองมือตัวเองที่ตอนนี้ ไอ้หมีควายมันไม่ปล่อยเลยครับ

"ป่ะ ถึงละ ลงกันเถอะ" ไอ้หมีควายไม่ตอบผมพลางลุกขึ้นพร้อมกับกับดึงผมให้ลุกขึ้นไปด้วย แล้วเมื่อกี้แม่งจะให้ผมมานั่งทำไมเนี่ย ก็ในเมื่อเรือมันหยุดลงตั้งนานแล้ว เอ่อ...แต่ผมว่า เป็นผมเองนี่แหละที่ไม่ได้สังเกตและก็โง่ไปทำตามคำพูดของมัน.....

"นายจะให้ผมมารับตอนไหนครับ" พวกผมที่เดินขึ้นมาจากเรือสปีดโบ๊ท ก็ได้ยืนอยู่บนเรือยอร์ชกลางทะเลโคตรของโคตรหรูและก็ใหญ่มากเลยครับ คงหนีไม่พ้นของไอ้หมีควายอีกนั่นแหละครับ แม่งเบื่อคนรวยเว้ย....แต่เอ๋! กูก็มีเหมือนกันนี่หว่า ฮ่าๆ

"ตอนเย็นวันอาทิตย์"

"ครับนาย" หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดบอกการ์ดมันพลางเดินจูงมือผมเข้าไปข้างใน

"เฮีย! เมื่อกี้เฮียบอกว่าวันอาทิตย์งั้นหรอ จะบ้าหรือไง เดี๋ยวป๊าผมด่า แถมใครจะดูแลหมาผมอีก พาผมกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ" ไอ้หมีควายที่ลากผมเข้ามาข้างในแล้ว ไอ้ผมก็เลยรีบพูดถามมันออกไปอย่างน้ำเสียงจริงจังสุดๆ

"กูบอกคุณอาแล้ว และคุณอาก็อนุญาตเรียบร้อยแล้วด้วย เรื่องหมามึงคุณอาก็บอกว่าจะจัดการให้ แต่มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง เราต้องเคลียร์กัน เผื่อมึงลืม" ไอ้หมีควายพูดอย่างน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินเข้าไปห้องหนึ่งของเรือยอร์ช....ถ้าผมกลับไป ไอ้สเวนคงไม่ได้กินพวกป๊าผมไปแล้วหรอกน่ะ....

"แต่ผมไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ ทำไมเฮียชอบทำอะไรไม่บอกผมตลอดเลยอะ!!" ผมเดินตามมันเข้าไปในห้องพลางรีบพูดใส่ไอ้หมีควายอย่างน้ำเสียงโกรธๆ....หรือไม่จริงล่ะครับ ก็มันชอบทำอะไรไม่บอกผมตลอดเลย ป๊าก็น่ะ ทำไมถึงได้ไว้ใจให้ผมอยู่กับมันก็ไม่รู้ ถึงผมจะรักไอ้หมีควายก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็เกินไปจริงๆ

ตั๊บ!!!

"มึงอย่าขึ้นเสียงใส่กูเซน....กูอยากเคลียร์กับมึงดีๆ" ผมที่มองหน้ามันอย่างโกรธๆ อยู่ๆไอ้หมีควายมันก็หันไปต่อยตู้เสื้อผ้าของห้องนี้อย่างแรงเลยครับ พลางหันมาพูดกับผมน้ำเสียงดุๆ

"เฮียเป็นบ้าหรือไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวบ้า ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรวะ " ผมพูดอย่างเป็นห่วงมันพลางเดินเข้าไปหามันพร้อมกับจับมือมันขึ้นมาดูแผลที่แม่งเล่นต่อยแรงจนมือแตกหมดเลยครับ....

"เฮ้อ กูควบคุมอารมณ์สุดๆแล้ว....แดกยาซะจะได้หาย ถึงตอนนี้มึงจะเก่งขึ้น แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่เจ็บ" ไอ้หมีควายมันเอามือผมออกจากมือมันพลางเดินไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับโยนยาแก้ปวดมาให้ผม

"แค่นี้ใช่ไหม....เราจะมาเคลียร์กันได้หรือยัง" หลังจากที่ไอ้หมีควายโยนยามาให้ผม ไอ้ผมก็แกะยาออกมาสองเม็ดแล้วก็กินเข้าไปทันที น้ำผมไม่ต้องใช้หรอก

"ไอ้เหี้ยนั่นเป็นใคร ทำไมมึงดูเป็นห่วงมันมากกว่ากูอีก" ไอ้หมีควายพูดน้ำเสียงหงอยๆพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

"เขาเป็นรุ่นพี่ผม แล้วจะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ไง ก็เฮียเล่นไปถีบเขาซะขนาดนั้น" ผมพูดพลางเดินไปนั่งที่ปลายเตียง

"หึ รุ่นพี่หรอ ดูเหมือนมันจะอายุห่างกว่ามึงสิบปีได้เลยน่ะ และรุ่นพี่ที่ไหนเขารับโทรศัพท์แล้วบอกว่าเป็นแฟนห้ะ!!!"

"ก็เขาแค่แกล้งเล่นเอง พวกผมไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"แล้วทำไมมันอยู่กับมึงได้ล่ะห้ะ หรือไม่ใช่ว่าพวกมึงนอนห้องเดียวกันด้วยหรอกน่ะ" ไอ้หมีควายพูดอย่างนิ่งเรียบพลางจี้ก้นบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่พร้อมกับเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

"ถึงนอนมันก็ไม่ได้มีอะไรอย่างที่เฮียคิดป่ะว่ะ"

"มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ ทำไมมึงไม่เข้าใจกูวะ" มันพูดพลางจับคางผม

"ผมเข้าใจเฮียน่ะ แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เพราะงั้นผมจะให้ใครเข้ามา มันก็เป็นสิทธิ์ของผม"

"เซนมึงกำลังทำให้กูมีน้ำโห ถ้ากูไม่แคร์มึง กูคงฆ่าไอ้เหี้ยนั่นตายไปแล้ว และก็เรื่องที่มึงไปที่นั่นแล้วเป็นแผลเต็มตัว กูก็โกรธจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วงมึงมากขนาดไหน แถมยังไม่บอกอะไรกับกูอีกด้วย"

"ผมรู้ แต่ตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะบอกจริงๆ และผมไม่รู้หรอกน่ะว่าเฮียจะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่เขาเป็นรุ่นพี่ผมจริงๆ ถ้าเขาไม่เจ็บแผลผมคงไม่ให้นอนด้วยหรอก" ผมพูดอย่างน้ำเสียงหงอยๆพลางก้มหน้าลงมามองมือตัวเอง

"เฮ้อ~ เอาเถอะ แต่ต่อไปมึงอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ถึงเป็นเพื่อนมึงหรือรุ่นพี่ กูก็ขอห้าม! ไม่งั้นกูจัดการพวกมัน และก็มึงด้วยเซน เข้าใจที่กูพูดไหม"

หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดเสร็จ ผมก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมองมันอย่างจริงจัง คือถ้ามันจะหึงหวงผมขนาดนี้ ขอเป็นแฟนเลยเถอะ อะไรจะหึงแล้วพาลคนอื่นเขาไปทั่วแบบนี้วะ แต่ดีนะ ที่ไอ้หมีควายมันไม่ใช้อารมณ์เมื่อที่ผ่านๆมา มันอ่อนลงกว่าแต่ก่อนมากครับ ที่มันบอกผมว่าจะไม่งี่เง่าอีก ไอ้หมีควายมันทำได้ครับ ถึงจะลงความโกรธไปที่ตู้เสื้อผ้าก็เถอะ

"เฮียหายโกรธผมแล้วใช่ป่ะ" ผมหันไปพูดกับมันอย่างอ้อนๆ หลังจากที่ไอ้หมีควายขึ้นไปนอนบนเตียงพลางเอาหลังพิงหัวเตียงไว้

"เรื่องไอ้เหี้ยนั่นกูไม่ได้สนแล้ว แต่เรื่องที่มึงไปที่นั่นกูยังไม่หาย" ไอ้หมีควายเงยหน้าจากโทรศัพท์พลางพูดอย่างน้ำเสียงดุๆ

"ถ้าผมพร้อม ผมจะบอกเฮียเอง เฮียเชื่อใจผมหน่อยสิ~" ผมพูดพลางทำหน้าตาอ้อนๆ.....นี่กูไม่ได้กำลังอ่อยไอ้หมีควายอยู่ใช่ไหม!!??

"ก็มึงชอบไปมีเรื่องแบบนี้ จะไม่ให้กูเป็นห่วงได้ไงวะ มึงมีเรื่องกับใครก็บอกกูสิ กูจะได้จัดการให้" ไอ้หมีควายพูดพลางดึงให้ผมขึ้นไปนอนบนเตียงข้างมัน

"ผมเก่งขึ้นแล้ว เฮียไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก"

"เมียทั้งคนจะไม่ให้กูเป็นห่วงได้ไง" ไอ้หมีควายพูดอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวผม

"เมียอะไรของเฮีย แฟนก็ยังไม่ได้เป็น จะเป็นเมียแหละ บ้าดีเนอะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับมันอย่างขี้เล่น

"งั้นก็เป็นแฟนกับกูไหมล่ะ"

"ห้ะ!!! พูดเล่น?!!" ไอ้ผมนี่ตกใจสุดๆไปเลยครับ นี่ตกลงมันจะจริงจังกับผมแล้วใช่ป่ะ!!! ทำไมผมต้องดีใจขนาดนี้ด้วยวะเนี่ย

"กูจริงจัง....เซนเป็นแฟนกับเฮียนะครับ" ไอ้หมีควายพูดอย่างยิ้มๆพลางจับหน้าของผม

"เฮียไม่ได้แกล้งผมใช่ป่ะ ไม่ใช่ว่าเฮียจะเล่นเกมส์บ้าๆอีกน่ะ"

"กูจริงจังครับ จะเป็นไม่เป็น ถึงไม่เป็นมึงก็เป็นเมียกูอยู่ดี" ดูมันครับ อย่างนี้เขาเรียกหน้าด้านป่ะ ฮ่าๆ

"โห่ไรอะ ขี้โกงนี่หว่าาา ชิ!"

"ตอบซะทีสิ" ไอ้หมีควายพูดพลางอุ้มผมให้ขึ้นไปนั่งตักมัน....เดี๋ยวๆๆ ไอ้1เว้ย!! มึงอย่างปล่อยตัวแบบนี้สิ เดี๋ยวตีตายเลย อ้อร้อดีนัก!!!

"อื้ม! ก็ได้" ผมพูดพลางหลบหน้ามันเลยครับ ก็ผมเขินนี่น่าาา เป็นถึงมือ1แห่งมือสังหารที่เก่งที่สุดในโลก แต่เสือกมีแฟนครั้งแรก และยังเขินให้กับผู้ชายด้วยกันอีก อะไรมันจะบ้าขนาดนี้เนี่ย แต่ไม่เห็นแปลก ได้เป็นแฟนกับรักแรกพบแบบนี้ ก็ต้องเขินเป็นธรรมดา ถึงผมจะเคยเป็นผู้ชายร่างบึกบึน และหน้าตาที่ไม่ตรงกับนิสัยสุดๆก็เถอะ

"มึงตกลงเป็นเมียกูแล้วใช่ไหม!!" มันพูดอย่างดีใจ

"เมียอะไร แฟนต่างหากอย่ามามั่วดิ" ผมพูดอย่างงอนๆ

"หึ ครับๆ....ขอจูบหน่อยดิ"

"อะไรของเฮียอี.....อือ~!!!"

ไอ้ผมที่กำลังจะพูด ไอ้หมีควายมันก็ไม่รอให้ผมพูดอะไร ก็ได้ดึงท้ายทอยผมเข้าไปประกบเข้ากับปากมันทันที ไอ้หมีควายมันจูบผมอย่างแผ่วเบา มันทั้งดูดปากผมพลางกัดปากทำให้ผมเปิดปากออก ไอ้ผมก็ยอมให้มันอย่างโดยดีเลยน่ะครับ ใจง่ายไปอีกกู หลังจากที่ปากผมเปิดออก ไอ้หมีควายก็ได้ส่งลิ้นของมันเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นของผมทันที มันดูดลิ้มผมจนเจ็บไปหมดเลยครับ เหมือนแม่ง อดอยากมาจากไหน

"อือ!!....อื้อ~...อ่าา~....จ๊วบๆๆ..แฮ่กๆ..."

"กูอยากว่ะ" พวกผมที่จูบกันมาอย่างยาวนาน ไอ้หมีควายมันก็ได้ผละริมฝีปากออก แต่ไอ้ผมนี่ไม่รู้เลยว่าโดนไอ้หมีควายมันคร่อมตั้งแต่ตอนไหน....

"ไม่เอาเฮีย ผมยังไม่พร้อม แต่ถ้าผมได้อยู่บนก็ได้น่ะ" ผมพูดอย่างขี้เล่น ผมไม่ยอมเป็นเมียมันง่ายๆหรอกครับ

"น่าาานะ~ นะๆ เฮียขอนะเซน เข้าหอวันแรกของเราไง.....ฟอดดด!" ไอ้หมีควายพูดอย่างขี้อ้อนพลางหอมแก้มผมไปหนึ่งที แต่เป็นแฟนกันมันต้องเข้าหอด้วยหรอวะ ผมเพิ่งรู้น่ะเนี่ย ไม่ใช่แค่ตอนแต่งงานหรอครับ????

"ไม่เอา~ เฮียลองดูสิ ผมฆ่าเฮียแน่!" ผมพูดอย่างจริงจัง ก็เพราะไอ้หมีควายมันเริ่มไซร้คอและดูดคอผมเล็ก น้อยแล้วยังไงละครับ แถมยังเอามือมาลูบหน้าท้องผมอีก

"มึงอะ~ ก็ได้ว่ะ กูจะรอมึงพร้อมก็ได้" ไอ้หมีควายมันพูดอย่างงอนๆผมครับ พลางลงจากตัวผมแล้วกลับไปนอนที่เดิมของมันพร้อมกับดึงผมให้หนุนแขนข้างซ้ายมันอีก

"เฮียน่ารักขึ้นป่ะ ไม่เข้ากับหน้าตาเลย ฮ่าๆ" ผมพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างขอบใจ แต่เอ๋ กูก็ทำอะไรไม่เข้ากับหน้าตาของร่างเก่าตัวเองเหมือนกันนี่น่าาา ฮ่าๆ

"ไอ้แสบเอ้ย! ขอกูเอาคืนตอนที่มึงต่อยกูตอนนั้นหน่อยเถอะ" หลังจากที่มันพูดจบ ไอ้หมีควายก็ได้เข้ามาจักจี้ที่เอวผมทันทีเลยครับ

"ฮ่าๆๆ โอ้ยเฮีย~ ผมจักจี้....ยอมแล้วครับ โอ้ย~ฮ่าๆๆๆ" ผมที่โดนไอ้หมีควายมันเอาขึ้น โดยจักจี้ที่เอว ก็ดิ้นใหญ่เลยครับ ไอ้หมีควายแม่งก็ยังเสือกใช้ขามันล็อกขาของผมทั้งสองข้างอีก เลยทำให้ผมไปไหนไม่ได้เลย แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ผมถึงได้ไม่มีแรงก็ไม่รู้ครับ และก็รู้สึกว่าบนใบหน้าของผมมีแต่รอยยิ้มเต็มไปหมด....เป็นแฟนกับใครสักคน ทำให้เรามีความสุขถึงขนาดนี้เลยหรอครับ

"เซน เฮียรักเซนนะ....จุ๊บ!" ไอ้หมีควายมันหยุดแกล้งผมพลางจ้องมองหน้าผมอย่างจริงจังพร้อมกับพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยนสุดๆ และจบด้วยจุ๊บลงมาที่หน้าผากผมอีกหนึ่งที

"พูดอะไรของเฮียเนี่ย! ผมก็....ก็เหมือนเฮียนั่นแหละ " ผมพูดพลางมองมันอย่างเขินๆ

"แต่....."

"แต่อะไรอะ" ผมองมันอย่างงๆ

"แต่ตอนนี้มึงไปอาบน้ำก่อนเถอะ มึงเริ่มมีกลิ่นละ กูรู้ว่ามึงไม่ได้อาบน้ำใช่ไหม ฮ่าๆ

"โอ๊ย~!!! ไอ้เฮียยยย! เดี๋ยวเถอะ! "

แม่งเกือบจะดีแล้วนะครับ แต่ถ้าไอ้หมีควายแม่งไม่บอกว่าผมเริ่มมีกลิ่น บรรยากาศแห่งความสุขของผมมันก็ได้พังลงทันทีเลย ไอ้ชิบหาย! ไอ้1ผู้หล่อเหลาคนนี้ต้องมาเสียเซลฟ์แบบนี้เนี่ยน่ะ!!!! กระผมรับไม่ได้!!!!.....

 

 

 

 

 

 

 

ท่านั่งตักบนเตียงนะจ๊ะ คิคิๆ

 

 

 

 

เฮียแบล็คตอนถอดสูท ^^

 

 

 

 

เรือยอร์ชที่พวกเขาตกลงคบกันอะเธอ งู้ยยยย~!!

 

 

 

 

 

ห้องบนเรือจ้าาาา ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว