ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 14 รับช่วงต่อ

ชื่อตอน : บท 14 รับช่วงต่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2563 07:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 14 รับช่วงต่อ
แบบอักษร

ปึก!

 

เสียงปิดประตูรถบ่งบอกอารมณ์ของผู้กระทำได้เป็นอย่างดี หากเธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อข้อความนั้นป่านนี้คงถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อย แต่ไม่รู้ผีห่าตนใดเข้าสิงทำให้ใบข้าวจำยอมมาตามคำสั่งผ่านตัวหนังสือทั้งที่รู้สึกหงุดหงิดใจ

 

เธอพ่นลมหายใจแรงครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อใจเย็นลงจึงกรีดกรายบนรองเท้าส้นสูงเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ แสงไฟสีเหลืองสว่างนวลตลอดทางเดิน บวกกับความหนาวเย็นระคนวังเวงทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวูบ มือเล็กทั้งสองข้างเย็นเฉียบไปชั่วขณะ เมื่อวานแสงไฟในคฤหาสน์สว่างกว่านี้เธอจำได้

 

ทุกอย่างยังคงเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเดินทุกฝีก้าวของตนเอง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำราวกับว่ากำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างข้างหน้า เธอเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงห้องโถงขนาดกว้าง หญิงชราใบหน้าเหี่ยวย่นยกยิ้มมองมาที่เธอเหมือนรู้ก่อนหน้าว่าจะมีคนมา

 

"มาแล้วเหรอ" หญิงชราเอ่ยทักเด็กสาวผู้มาใหม่

 

"ค่ะ" แม้จะรู้สึกงงๆอยู่บ้างแต่ก็ยอมขานรับโดยดี

 

อีกฝ่ายเมื่อได้รับคำตอบก็ละสายตาจากเด็กสาว ไปให้ความสนใจกับภาพเคลื่อนไหวผ่านหน้าจอแทน

 

"มานั่งนี่สิ" มือเหี่ยวย่นตบลงบนโซฟาข้างๆ สายตายังจับจ้องหน้าจอที่ใบข้าวไม่สามารถมองเห็นด้วย

 

"..." เพียงแค่ถูกเชิญชวนก็พานใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศแสนอึดอัดทั้งที่ภายในห้องนี้มีเพียงหญิงชราคนเดียว ก็สามารถกดดันเธอให้ยอมเดินไปนั่งอยู่ข้างๆ

 

"ดูนี่สิ"

 

"..." คนถูกเชิญชวนเลื่อนสายตามองตาม ทำให้สามารถมองเห็นสิ่งที่หญิงชราให้ความสนใจได้เต็มสองตา

 

ภาพไลออนกำลังถอนเสื้อสูทตามด้วยเสื้อเชิ้ตส่งให้เฟิร์สคลาส เขาหันหลังให้กับแสงสว่างโดยหันหน้าให้กับความมืด แม้มุมกล้องจะสามารถเห็นเพียงข้างลำตัวหนา แต่ก็สามารถเห็นใบหน้าคมเคร่งขรึมผ่านเงาสลัวชัดเจน

 

ภายในห้องขนาดใหญ่ที่ชายชุดสูทสีดำรายล้อมหลายร้อยคนได้ พวกเขากำลังมองมาที่ไลออนเป็นสายตาเปิดเผย ในขณะเดียวกันโรฮานลูบมีดพกสั้นลวดลายเเปลกตาระหว่างรอ ใบข้าวที่มองผ่านหน้าจอไม่สามารถมองเห็นมันได้ชัดเจน

 

"นี่คือพิธีกรรมรับช่วงต่อของทายาทไซริส ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินการอยู่ที่ชั้นใต้ดิน" จู่ๆเสียงแหบแห้งของหญิงชราก็พูดทำลายความเงียบ

 

"..."

 

"ผู้คนในนั้นคือหัวหน้าของแต่ละสาขา"

 

"สาขา?" ใบข้าวเผลอหลุดปากทวนประโยคท้ายสีหน้าตกใจ นี่เธอคงไม่หูฝาดไปใช่ไหม เพิ่งรู้ว่ามาเฟียก็มีสาขาย่อยราวกลับบริษัทลูกของเครือข่ายใหญ่

 

"หึ... นั่นคือเครือข่ายลูกๆขององค์กร" หญิงชราสบตาอธิบายเพิ่มเติม แล้วหันไปให้ความสนใจภาพบนหน้าจออีกครั้ง ทำให้เด็กสาวมองตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

"ห้ะ!" หัวใจดวงน้อยปีบเข้าหากันแน่น อยากจะเบือนหน้าหนีแต่เหมือนถูกมนต์สะกดให้เธอจ้องมองมัน มือสั่นเทากำเข้าหากันแน่นเกร็ง

 

ปลายมีดแหลมคมกำลังกรีดลงบนแผ่นหลังใกล้หัวไหล่ของชายหนุ่ม โดยที่เขาไม่ปริปากร้องทั้งที่เลือดสีเข้มไหลกลิ้งลงตามแผ่นหลังเป็นทางยาว ใบข้าวยกมือป้องปากที่กำลังสั่นระริก ทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บทั้งที่คมมีดกำลังกรีดเนื้อตัวเขา

 

"เก่งนะ ไม่มีเสียงร้องโอดโอย" เสียงนั้นช่วยฉุดใบข้าวให้หลุดจากภวังค์เมื่อครู่นี้ เธอเหลือบมองหญิงชราที่กำลังยกยิ้มอย่างภูมิใจในตัวหลานชาย สังเกตปฏิกิริยาของไลออนที่ยังคงนิ่งผ่านหน้าจอ

 

"ใช้มีดกรีดเป็นสัญลักษณ์ แทนรอยสักใช่ไหมคะ" ดวงตากลมปลายสายตาสั่นระริกมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า

 

"ใช่... พ้นคืนนี้ไป ไลออนจะดูแลทุกอย่างแทนปู่ของเขา"

 

"ทำไมต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ด้วย" น้ำเสียงแผ่วเบาพึมพำถามตัวเอง

 

"ผู้หญิงที่เห็นพิธีกรรมนี้มีแค่สองประเภท" หญิงชรายกยิ้มอย่างเลือดเย็น หันหน้ามาสบตากับคู่สนทนาตรงๆ

 

"ประเภทแรกคือคู่ชีวิตทายาท ...ประเภทที่สองคือคนที่กำลังจะ ตาย"

 

"..!" คำพูดเยือกเย็นทำให้เด็กสาวกลั้นลมหายใจไปชั่วขณะ ทำไมคนในบ้านหลังนี้มีแต่คนน่ากลัว มือเล็กประสานกันแน่นบนหน้าตักก่อนจะเลื่อนสายตาหนีคู่สนทนาไปทางหน้าจอ เป็นเวลาเดียวกับภาพบนเคลื่อนไหวดับลงเป็นสีดำทึบ

 

"คงเสร็จเเล้ว เดี๋ยวก็ออกมา" หญิงชราดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับเอื้อมหยิบแก้วน้ำดื่มที่เหลืออยู่เพียงก้นแก้ว เธอส่งยิ้มบางๆให้กับเด็กสาว ก่อนจะเดินหันหลังขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน ใบข้าวเผลอมองตามจนกระทั่งหญิงชราเดินหายเข้าไปในห้องใกล้บันได

 

"มาถึงนานรึยัง"

 

เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบสะบัดหน้ามองมาที่ต้นเสียงก่อนจะพบว่าเป็นไลออนยืนหน้านิ่งอยู่ข้างๆ ใบข้าวกุลีกุจอหยัดกายลุกขึ้นยืน หน้าผากของเธออยู่ในระดับปลายคางของเขาห่างกันเพียงไม้บรรทัดครึ่ง ไลออนปลายสายตามองหน้าจิ้มลิ้มเพียงนิดก่อนตวัดสายตามองบานประตูห้องบนชั้นสอง

 

"มะ..มาถึงได้สักพักแล้วค่ะ" เธอพูดตะกุกตะกัก ดวงตากลอกกลิ้งมองใบหน้าคมแทบไม่ละสายตา ไม่อยากจะเชื่อว่าความเจ็บพวกนั้นไม่สามารถทำให้ไลออนรู้สึกเจ็บได้ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นมนุษย์มีเลือดมีเนื้อเหมือนคนทั่วไปก็ควรที่จะมีความรู้สึกเจ็บปวดบ้าง ไม่ใช่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

 

"ไปรอบนห้อง"

 

"มีธุระอะไรกับหนูหรอคะ หนูต้องรีบกลับบ้านนะ"

 

"ยังไงต่อ"

 

"ก็ทุกคนรอทานข้าวอยู่ หนูต้องรีบไป ขืนชักช้ามันจะเสียมารยาทเอา" เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือซึ่งตอนนี้ผ่านไปสี่สิบนาทีได้

 

"รีบไปหาคู่หมั้น?"

 

"..." เขารู้?

 

"ก็ไปสิ" ใบข้าวชักสีหน้าทันทีเมื่อเขาพูดเหมือนไม่มีธุระอะไร แทนที่ตอนนี้เธอควรได้นั่งพูดคุยอยู่กับคู่หมั้นเต็มที่ แต่สี่สิบนาทีที่เธอสละเวลากลับว่างเปล่าไม่ได้มีข้อมูลเกี่ยวกับพี่ชายแม้แต่น้อย

 

"..." เธอมองเขาด้วยสายตาขุ่นเคืองก่อนจะก้มเกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้างแล้วตั้งท่าจะเดินออกไป

 

"ถ้าพี่ชายเธอมันไม่สำคัญ"

 

กึก!

 

สองขาหยุดชะงักอัตโนมัติ เมื่อประโยคนั้นกรอกเข้าสู่โหมดประสาทได้ยิน เธอเอี้ยวหน้ากลับไปในตอนที่เขาเดินเปลือยท่อนบนขึ้นไปยังชั้นสอง แผ่นหลังกว้างมีรอยกรีดสัญลักษณ์บางอย่างใกล้หัวไหล่ เส้นรอบวงกลมของรอยแผลประมาณขนาดขอบแก้วไซซ์ปกติ

 

"เดี๋ยวค่ะ!"

 

มาเฟียหนุ่มยังคงก้าวเดินขึ้นบันไดโดยไม่สนใจเสียงเหนียวรั้ง เขาใช้หางตาเหลือบเพียงนิดพลางกระตุกยิ้มร้ายกาจ หลังได้ยินเสียงกระแทกฝีเท้าตามหลังมาติดๆ

__________________________________________

พ่อไม่มีจุดประสงค์อะไรเลยนะ 55555

ดูหน้าพ่อด้วย😆

 

ความคิดเห็น