email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 กักตัว(รีไรท์)

ชื่อตอน : บทที่ 2 กักตัว(รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2564 13:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 กักตัว(รีไรท์)
แบบอักษร

บทที่ 2

 

กักตัว(รีไรท์)

 

 

 

 

 

 

 

....."อึก...โอ๊ย...ซี๊ดดด"ผมลุกขึ้นพรวด!เมื่อคิดว่าจะไปทำงานสายพร้อมกับซี๊ดปากทันทีที่ตื่นขึ้น ความเจ็บปะทุขึ้นมาเป็นสายๆ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาจากช่องทางรักจนถึงเอว ความรู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งจนขยับไม่ได้ แค่ยกมือขึ้นก็สะเทือนแล้ว มันเจ็บเสียดไปหมดเลย

 

ผมนั่งรอให้ดีขึ้นเพราะเมื่อกี้ผมอาจจะรีบลุกขึ้นนั่งเร็วไปหน่อย ความเจ็บแปล็บๆเมื่อกี้เลยค่อยๆทุเลาลงไป

 

ผมมองไปรอบๆรู้สึกไม่คุ้นเคยกับที่นี่เอามากๆ ห้องนี้เป็นโทนสีดำ เทา ดูมืดทึบไปหน่อยรึเปล่าเนี่ย ผ้าห่ม หมอน โซฟา โคมไฟ พรม ม่าน ฝาผนังห้องนี่มันน่าหดหู่เกินไปแล้ว! ถึงจะดูหรูหราแต่มันก็ดูหม่นๆ 

 

ผมเริ่มไม่มั่นใจว่าอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่พอนึกดีดีแล้ว....

 

"เฮือก!.....ยะ แย่แล้ว!"

 

มาตินรีบลุกออกจากที่นอนทันทีที่คิดได้ก่อนจะล้มลงไปนั่งกับพื้น! โดยที่เพิ่งก้าวลงไปแค่ขาแรก ขาก็อ่อนยวบนั่งนิ่งไม่ไหวติ่ง รู้สึกทั้งเจ็บและจุก!ในเวลาเดียวกัน เหมือนร่างกายฉีกขาด เจ็บหน่วงๆอยู่ที่ช่องทางรักไม่น้อย ก่อนรู้สึกเหมือนมีอะไรไหลออกมาจากช่องทางรักที่แสนจะเจ็บแสบ

 

"อึก....."ผมกัดฟันก่อนจะนั่งนิ่งสำรวจร่างกายตัวเอง ผมอยู่ในชุดโคร่งๆตัวใหญ่หน่อยๆบวกกับกางเกงขาสั้นที่หลวมพอใส่ได้ แต่พอผมเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ตรงข้อเท้ายิ่งทำให้ตกใจเข้าไปใหญ่ ข้อเท้าของผมถูกล่ามโซ่เอาไว้ แต่เหมือนมันจะหลวมหน่อยๆ ถ้ามีอะไรที่พอจะงัดแงะได้ก็น่าจะปลดล็อกออกได้ง่ายๆ 

 

แต่ตอนนี้ผมไม่น่าจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งนิ่งๆ รอให้ความเจ็บแสบราวกับมันฉีกขาดตรงช่องทางรักเบาลง มันเจ็บมากๆครับ ทั้งเจ็บ ทั้งแสบเลย แถมยังรู้สึกเหมือนมีอะไรไหลออกมาไม่หยุด!

 

ผมนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจล้วงมือเข้าไปจับตรงที่อุ่นๆใต้หว่างขากางเกงและเเตะมันเบาๆ แต่ก็ยังรู้สึกแสบๆหน่วงๆเหมือนมันเป็นแผลสดยังไงอย่างงั้น

 

"เลือด?...."

 

ผมยกมือที่สั่นเทาของตนเองขึ้นมาดูช้าๆก่อนจะพบว่ามันคือเลือดของตัวเอง นี้บอสต้องทำกับผมถึงขนาดไหนถึงได้เป็นถึงขนาดนี้เนี่ย! แถมตอนนี้เหมือนตัวเองกำลังจะเป็นไข้เลย เจ็บคอ ปวดหัว ตัวร้อน นี้ผมใกล้จะตายแล้วใช่ไหมเนี่ย น้ำตาของผมที่มันไหลออกมาเองเพราะความเจ็บก็ยังไหลอยู่เช่นเดิม จนกระทั่ง..

 

แกร็ก.....เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำเอาคนที่นั่งนิ่งสะดุ้งตัวโหย่งด้วยความตกใจ ก่อนที่คนมาใหม่จะมองไปรอบๆเพื่อหาใครบางคนเมื่อไม่เห็นว่านอนอยู่บนเตียง ร่างสูงจ้องมองมาตินนิ่งๆก่อนที่จะเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารและยา เมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆก็วางถาดลงก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเขาที่นั่งตัวสั่นเหมือนคนกลัวผี

 

"บอส...เอ่อ..."

 

มาตินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงที่พูดออกไปกลับแหบแห้งจนแทบจะไม่มีเสียงออกมา แถมยังเจ็บคออีกด้วยรู้สึกหนาวๆ แม้เหมือนว่าห้องนี้จะอุ่นๆอยู่นิดหน่อย เมื่อคิดว่าพูดออกไปคงไม่รู้เรื่อง ผมเลยพยายามจะคราบเช็ดน้ำตาออกแทน 

 

"ทำอะไร"

 

เสียงเย็นยะเยือกของบอสแม้มันจะดูเหมือนจะเป็นเสียงปกติแต่มันก็ยังฟังดูน่ากลัวสำหรับมาติน มาตินก้มมองมือตัวเองเหงื่อก็ผุดออกมาจากหน้าผากจนมันไหลเป็นทาง ผมเงียบเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ ได้แต่ก้มหน้าตัวสั่นเทาทั้งหนาวทั้งกลัว ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เรื่องเมื่อคืนมันก็ทำให้ผมรู้สึกอยู่ดี ผมยอมรับนะว่าเมื่อคืนสมยอมด้วยอยู่ส่วนหนึ่ง แต่ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้น

 

"ผม...."

 

มาตินไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่หันหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนที่บอสจะนั่งลงตรงหน้าแล้วจับใบหน้าของผมตรงปลายคางให้หันไปสบตาด้วย ผมจ้องมองดวงตานั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงลุ้นระทึกกลัวว่าบอสจะทำอะไรผมต่อ จะฆ่าผมรึเปล่ารึว่าจะไล่เขาออก ในเวลาแบบนี้ไม่มีเวลาให้มาเขินอายได้หรอก! บอสเป็นคนที่โหดร้ายมากเมื่อมองย้อนไปในตอนที่ทำงานด้วย

 

"จะหนีฉัน?"

 

บอสว่าพร้อมกับเอียงศีรษะคล้ายกับรอคำตอบ หากเป็นคนอื่นที่เอียงคอมองมันคงดูน่ารักมากกว่านี้ แต่เพราะเป็นบอสมันเลยดูเหมือนฆาตกรที่กำลังจะฆ่าผมด้วยอะไรสักอย่างที่อยู่ใกล้มือ!ทำเอาตอนแรกที่ตัวสั่น ยิ่งตัวสั่นมากกว่าเดิมจนเหมือนลูกนกตกน้ำ

 

อัคคีขมวดคิ้วมองคนที่นอนกับตนเมื่อคืนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ตนก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอก เดิมทีก็พอจะจำได้ว่าเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของตัวเอง แต่เมื่อคืนดันไม่ทำตามหน้าที่ ปล่อยให้ตนถูกวางยา

 

ควบคุมสติแทบไม่อยู่ นี้อาจจะเป็นบทเรียนที่อีกฝ่ายควรได้รับ แต่สงสัยจะแรงไปหน่อยเพราะเห็นสภาพแล้วคงไม่น่ารอด แถมเมื่อคืนยังทำตนพอใจหลายส่วน เป็นค่ำคืนที่เร่าร้อนจริงๆไม่รู้ว่าเพราะยา หรือความรู้สึกของตัวเองกันแน่ เลยจับมาไว้ที่ห้องเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง

 

แต่พอเห็นหน้าตาที่เคยเรียบนิ่ง ทำท่ากลัวจนตัวสั่นมันก็ดูน่าสงสารอยู่เหมือนกัน ตอนนี้ตนควรจะดูแลอีกฝ่ายไปก่อนแล้วค่อยพิสูจน์ทีหลัง

 

"ปะ เปล่าครับ ผะ ผมแค่จะเข้าห้องน้ำ"

 

มาตินตอบปฏิเสธไปด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆเพราะบอสน่ากลัวเกินไป พอมือหนาที่จับปลายคางของตนผละออก ก็รีบเสมองไปทางอื่นไม่กล้าสู้หน้าหล่อๆแล้วก็เถื่อนนิดๆของบอสแล้ว

 

ตอนแรกตนก็กลัวที่จะถูกฆ่าแต่หากมองในแง่ดีมันก็รู้สึกดีอยู่เหมือนกัน ยิ่งเห็นใบหน้าของบอสก็ทำให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ถ้าเกิดว่าจ้องนานไปอาจจะทำให้หัวใจวายตายได้เลย ถึงแค่นี้ก็เหมือนจะตายแล้วก็เถอะ! เขาไม่ควรมาใจเต้นในเวลาเฉียดเป็นเฉียดตายแบบนี้นะ!

 

"อืม"อัคคีพยักหน้าก่อนจะเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง ที่ไหลออกมาจนซึมเข้ากับพรมราคาแพง ทั้งยังได้กลิ่นเลือดที่ชัดเจนมากสายตาของอัคคีเปลี่ยนไปกะทันหัน คิ้วขมวดเข้าหากันจนดูน่ากลัว

 

"เลือด"น้ำเสียงที่เย็นชาเอ่ยขึ้นเสียงแข็งทำเอาคนที่ฟังสะดุ้งเฮือก!

 

"เอ่อ...คือ ดะ...เดี๋ยวครับ!"

 

มาตินสั่นไปทั้งตัวก่อนที่จู่ๆก็โดนบอสที่เปลี่ยนสีหน้าเหมือนกำลังหงุดหงิดอุ้มขึ้นเตียงแล้วจับผมนอนคว่ำราบไปกับเตียง พร้อมกับดึงกางเกงที่เปื้อนเลือดออกไปนอนกองอยู่ข้างเตียง บนเตียงปรากฏให้เห็นผิวขาวครึ่งล่างที่มีแก้มก้มสีขาวนวลนิ่มน่าสัมผัส แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงอมชมพูมีรอยเลือดที่แห้งติดอยู่

 

มาตินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!พยายามดันตัวเองขึ้นแต่โดนบอสจับกดเอาไว้ เลยทำได้เพียงนอนอยู่นิ่งๆ พร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวจนล่ามไปถึงหู ผมรู้สึกอายมาก อายมากๆที่ตอนนี้บอสกำลังจ้องมองมาที่ก้อนกลมสองลูก ทั้งยังจ้องมองอย่างจริงจัง! จนผมอยากจะรวมร่างเข้ากับเตียงแล้วเนี่ย!จะจ้องอะไรขนาดนั้น~

 

"ฉันจะไปตามหมอมาให้...นอนอยู่นิ่งๆ"

 

บอสว่าก่อนจะเดินออกไปโดยที่ทิ้งผมไว้ในห้องคนเดียวอีกครั้ง ตอนนี้ผมเหมือนคนที่โดนมอมเหล้า จนหน้าแดงเผือก ตาลาย ปวดหัว พูดอะไรไม่ออก ไม่ได้ฟังสิ่งที่บอสพูดเลยด้วยซ้ำ!

 

"มะ  เมื่อกี้....เกิดอะไรขึ้น"

 

มาตินพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งจนดูไม่ได้ ผมยังตกใจไม่หาย แถมยังอายมากอีกด้วยบ้าจริง!

 

ทำไมบอสถึงไม่ไล่ผมออกจากห้องกัน แถมยังล่ามโซ่เอาไว้ด้วย นี้อย่าบอกนะ ว่าจะจับไว้เป็นของเล่น! ไม่นะ~ แค่นี้เขาก็จะตายอยู่แล้ว หรือบอสจะโกรธที่ไปล่วงเกินบอสมากเกินไป  แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่รึไง!

 

'อ๊ากก!....ทำไงดี!'กรีดร้องในใจ

 

มาตินค่อยๆประคองสติก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งดีๆและดึงผ้าห่มมาห่มส่วนล่างเอาไว้ เพราะรู้สึกโล่งๆยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งมองสภาพตัวเองก็รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดออกมาแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย รู้สึกอยากจะบ้าตายชะมัด!

 

แกร็ก!.....เสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้งก่อนจะมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับมองหน้าผมที่ตอนนี้นอนหมดสภาพ ทำไมต้องเป็นผู้หญิงน่ารักๆคนนี้ด้วยนะ โอยย~ผมไม่อยากให้ผู้หญิงตัวเล็กๆน่ารักๆหน้าตาจิ้มลิ้ม ดูน่าถนุถนอมมารักษาให้เลย อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

 

"เอ่อ...สะ สวัสดีครับ"

 

มาตินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งแต่ก็ดูเขินๆอย่างเห็นได้ชัด ผมมองหน้าหมอผู้หญิงที่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนนั้นก่อนจะเสมองไปทางอื่นอย่างเขินๆ ถึงผมจะชอบบอส แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ได้ชอบผู้หญิงนี้ครับ ผมแค่อยากชื่นชมที่เธอน่ารักเท่านั้นเอง

 

"หมอขอตรวจดูข้างหลังหน่อยนะคะ"

 

หมอคนนั้นอมยิ้ม ทำตาหยาดเยิ้ม ผมมองไปที่สายตาแปลกๆของหมอ ก่อนจะหน้าแดงแปร๊ดจนเห็นได้ชัด ผมเริ่มทำตัวไม่ถูก ก่อนจะหันไปเห็นบอสที่ยืนกอดอกหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมเหมือนกำลังไม่พอใจบางอย่าง

 

ผมชะงักก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นท่านอนคว่ำหน้าโดยมีผ้าห่มปกปิดข้างล่างเอาไว้  ถึงตอนนี้ผมก็ไม่เห็นอะไรอีก ทำได้เพียงแค่มองหัวเตียงแก้เขินเท่านั้น ผ่านไปสักพักผมก็รู้สึกเหมือนผ้าห่มจะค่อยๆถูกมือใครบางคนยกขึ้น 

 

มาตินหลับตาสนิท วันนี้ไม่รู้ว่าตัวเองต้องมาอับอายกับเรื่องแบบนี้มากี่รอบแล้ว ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา แต่ที่รู้ๆคือผมไม่ชอบมันทุกรอบนั่นแหละ! โธ่เอ๊ย! ไอ้ตินเกิดมาทำไมต้องซวยขนาดนี้วะ กว่าจะผ่านวันนี้ผมคงได้ขายหน้านาทีละ 5 เบี้ยแล้วมั้ง รีบๆเถอะครับ ผมไหว้ล่ะ!

 

หมับ...."รีบตรวจ"

 

เสียงเข้มๆเย็นๆของบอสเอ่ยเพื่อเร่งคุณหมอผู้หญิงที่กำลังยกผ้าห่มขึ้นเพื่อดูแผลที่ช่องทางรัก บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด จนแทบหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะผมเขิน หรือว่ากลัวบอสที่กำลังจ้องมาที่ผมกันแน่

 

มือนุ่มนิ่มเริ่มสัมผัสลงบนสะโพกขาวเนียนที่มีรอยเลือดเปอะเปื้อนอยู่เล็กน้อย ทำเอาคนมองยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม...

 

"ฉีดเสร็จแล้วก็ออกไป"

 

"เอ่อ...คือว่า มันต้องดูในจุดที่ฉีกขาดอีกรอบเพื่อเตรียมยาทาน่ะค่ะ"

 

เธอพูดเสียงอ่อนหวานก่อนจะสบตากับบอสเล็กน้อยแล้วจึงก้มหน้าลงมามองมาที่ผมด้วยสายตาที่หวั่นๆ เพราะตอนนี้บอสกำลังทำหน้าเหมือนไม่พอใจสุดๆส่งมาให้เธอ เธอเลยทำได้เพียงก้มหน้าลงรอรับชะตากรรมของตัวเอง

 

"บอส....ครับ"

 

มาตินที่เห็นว่าบอสกับหมอทะเลาะกันเล็กน้อย แต่เธอก็พูดถูกถ้าไม่ดูก็คงไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เรื่องนั้นไม่เท่าไหร่หรอก แต่ที่ผมงงคือทำไมบอสถึงได้โมโหโดยไม่มีเหตุผลต่างหาก! ที่จริงตอนนี้ผมก็อายมากพออยู่แล้ว ถ้าบอสกับหมอมามีเรื่องกันกว่าจะตรวจเสร็จผมคงได้แต่ขอให้ตัวเองรวมร่างกับเตียงนาทีละ 10 รอบแน่ๆ

 

"ฉันจะให้เธอดูอีกแค่แป๊บเดียว"

 

บอสว่าก่อนจะยอมปล่อยให้หมอผู้หญิงตัวเล็กๆนั้น ทำการตรวจช่องทางรักแคบๆ ตอนนี้ผมอายจะแย่อยู่แล้ว ถ้าหมอเขาตรวจคนเดียวผมคงไม่รู้สึกอายหรอก ยิ่งพอโดนจับแยกก้อนแป้งยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

พรึบ!..."ดูแล้วก็ออกไปซะ"ร่างหนาที่มองดูสถานการณ์ไม่ไหวรีบคว้ามือของคุณหมอตัวน้อยอย่างรวดเร็ว ทั้งยังมองด้วยแววตาที่โกรธเกรี้ยว แทบจะลุกเป็นไฟ 

 

มาตินไม่ได้มองเห็นว่าข้างหลังนั่นเป็นเช่นไรบ้าง แต่ที่รู้มันจะต้องเกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นแน่...

 

"คะ คือว่าหมอยังดูไม่ละเอียดเลยนะคะ"ถึงจะบอกไปแบบนั้นแล้ว แต่ก็ยังมิวายถูกคนตัวโตบีบมือที่คว้าไว้จนรู้สึกปวดร้าวไปหมด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปกระดูกเธอคงหักจนใช้การไม่ได้แน่

 

ผมเริ่มหันไปมองข้รงหลัง เห็นแววตาที่เริ่มหวาดกลัวของคุณหมอก็เริ่มรู้สึกนึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียงเพื่อกลบความเขินอายของตนเองแล้วหันไปมองบอสที่จ้องเหมือนจะโกรธอะไรบางอย่าง ผมทำหน้างงๆเล็กน้อยหรือว่าโกรธที่ไม่ให้หมอตรวจดีดีกันนะ?

 

แต่บอสเป็นคนทำไม่ใช่รึไง..

 

"ให้ผม...เอ่อ...เปิดให้ดูอีกรอบไหมครับ"รู้สึกอยากตีปากตัวเองแรงๆก็วันนี้แหละ ผมพูดอะไรออกไปวะเนี่ย ทำเรื่องอีกแล้วไง! เอาไงดีวะ จะถอนคำพูดดีไหมหรือจะขอโทษดี ตอนนี้ทุกอย่างเงียบกริบจนผมรู้สึกใจสั่นๆ บอสเริ่มปล่อยรังสีของความกดดันมาทางนี้แล้วทำเอารู้สึกขนลุกขนพองไปหมด

 

อะไรกัน? ผมทำอะไรผิดอีกวะเนี่ยหรือผู้หญิงคนนี้ บอสกำลังหมายตาอยู่เหรอเลยโกรธ แย่แล้วสิ ผมพูดอะไรออกปายยยย~

 

"คือ...คงไม่ได้..สินะครับ"

 

"เธอออกไปได้ละ ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกแล้วเรื่องตรวจเมื่อกี้ จัดยาให้เรียบร้อยถ้าจ่ายยาผิด ฉัน! ฆ่า! เธอ! แน่!"

 

บอสว่าด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนผมเริ่มกลัว ทำไมบอสสั่งจะฆ่าเด็กตัวเองได้ละเนี่ย!

 

"เฮือก!.....ค่ะ!"

 

เธอตอบด้วยน้ำเสียงตกใจก่อนจะรีบเก็บของแล้วเดินออกไปทันที แต่ก็ยังหันมามองหน้าผมเล็กน้อยแล้ววิ่งออกจากห้องไปเลย ผมทำหน้างงๆ ก่อนจะนั่งก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าบอสที่กำลังยืนกอดอกไม่พูดไม่จา แถมยังปล่อยอายแห่งความกดดันมาทางผมอีก 

 

"เป็นพวกชอบโชว์เหรอ"

 

อัคคีทำหน้าโหดก่อนจะนั่งลงบนเตียง แล้วขยับเข้ามาหามาตินที่นั่งเงียบตัวสั่นเทา ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีแรงและรู้สึกกลัวที่เห็นบอสเป็นแบบนี้ เลยไม่ขยับหนีหรือหลบเลี่ยงไปไหน เพราะกลัวว่าถ้าขยับจะโดนทำโทษหรือไม่ก็ถูกบอสว่าให้

 

"ไม่ใช่ครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........

 

แง้วๆ....เป็นแมวตัวใหญ่ ที่ชอบขู่คนอื่น555 น่าร๊ากกกกก เฉพาะไรท์เอง555😂😅

 

ไรท์แก้ในส่วนที่คล้ายกันแล้วนะคะ

 

ยังไงถ้ามีอะไรให้แก้ไขเพิ่มเติมคอมเม้นท์บอกไรท์ได้นะคร้าบบ🥰

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว