ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 12 ตัวตนไลออน

ชื่อตอน : บท 12 ตัวตนไลออน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2564 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 12 ตัวตนไลออน
แบบอักษร

วันต่อมา...

 

"อื้อ~" ใบข้าวครางเบาๆในลำคอ เปลือกตาหนักอึ้งเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ไอร้อนผ่านลมหายใจพ่นออกเป็นระยะ บ่งบอกว่าร่างกายกำลังถูกพิษไข้เล่นงาน

 

เธอตะเกียกตะกายดันตัวลุกทั้งที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องทุกอริยาบทของเธอบทเตียงนอน

 

"..!" กลิ่นของบุหรี่ทำให้เด็กสาวชะงักเล็กน้อย มันคือสัญญาณเตือนว่าภายในห้องนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียว ดวงตาสีน้ำตาลภายใต้แพขนตางอนสวยกวาดสายตามองหาต้นกลิ่นก่อนพบว่า ไลออนนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้

 

เธอรีบหลบสายตาไม่อยากจ้องกับแววตาอันตรายคู่นั้น แต่ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนใหม่รวมไปถึงผ้าห่มผืนหนาบนตัวเธอด้วย เกิดคำถามมากมายขึ้นในใจ

 

ใครนำมาเปลี่ยนตอนไหน ถึงได้หลับลึกจนไม่รู้สึกตัว?

 

"อ้ะ!" เด็กสาวอุทานเสียงหลงเมื่อเขามาหยุดอยู่ข้างขอบเตียง มือหนาผลักไหล่มนแรง ส่งผลให้คนไม่ทันตั้งตัวหงายหลังกระแทกเตียงตำแหน่งเดิม ก่อนผู้กระทำจะตามขึ้นไปนั่งคร่อมล็อคเธอไว้ในอ้อมแขน ทั้งที่มืออีกข้างยังคีบบุหรี่อยู่

 

ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมา บางครั้งไลออนก็อันตรายเกินที่เธอจะละสายตา การมองเห็นว่าเขากำลังทำสิ่งไหนดูเหมือนมันปลอดภัยกับเธอมากกว่า

 

ครืด~ ครืด~

 

โทรศัพท์หรูในกระเป๋าดังขึ้นข้างหัวเตียง ทำให้ไลออนผละตัวออกไปคว้ามาให้ ใบข้าวไม่รีรอรีบควานหามากดรับในขณะที่ไลออนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเธอออกด้วยมือเพียงข้างเดียว ไอเย็นกระทบผิวบางหลังเขาแยกเสื้อเชิ้ตไปคนละทาง ไหล่มนถูกท่อนทับไม่สามารถดีดดิ้นหนีได้

 

เขาเลียริมฝีปากแห้งสายตาไม่ละไปจากใบหน้าสวย ก่อนจะโน้มดูดยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อราวกับคนอดอยาก รอยแผลเมื่อคืนเริ่มดีขึ้นแต่เขากำลังจะทารุณมันซ้ำสอง

 

"อึก!" ใบข้าวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อเขาฝังเขี้ยวคมซ้ำรอยเดิมจนเลือดไหลซึมอีกระลอก เขาปาดเลียราวกับมันคือยาวิเศษทั้งที่กลิ่นคาวของมันคลุ้งจนเธอแทบจะอาเจียน

 

[ฮัลโหล รับสายแล้วทำไมเงียบใส่พี่ล่ะ งอนพี่หรือเปล่า] เสียงเดนนิสเอ่ยทักทาย เข้าใจว่าที่แฟนสาวเงียบใส่คงเป็นเพราะโกรธงอนเรื่องที่เขาปฏิเสธเมื่อวาน

 

"ฮะ..ฮัลโหล" ใบข้าวประคองเสียงไม่ให้สั่นพลางหายใจหอบหนัก ยอดปทุมถันถูกคนป่าเถื่อนดูดดุนมูมมามตรงรอยแผลจนเกิดเสียง สร้างความทรมานให้กับเธอในเวลาเดียวกัน

 

[ทานมื้อเที่ยงหรือยังครับ วันนี้วันหยุดพี่] เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามเเฟนสาว

 

"ยะ..."

 

"ถ้าเธอออกไปพบมัน รับรองว่ารอยบนคอมีมากกว่านี้" เขาเคลื่อนใบหน้าไปกระซิบข่มขู่ใบหูอีกข้างทั้งที่เธอพูดยังไม่จบประโยค

 

"...ข้าวทานแล้วค่ะ" ดวงตาสั่นระริกเหลือบมองไลออนอย่างหวาดระแวง ในขณะที่เขาเอียงหน้าออกไปสูบบุหรี่อย่างใจเย็นหลังได้ฟังคำตอบ

 

[อ่อ... แล้วอยากไปเที่ยวไหนไหม เดี๋ยวพี่พาไป]

 

"วันนี้ข้าวรู้สึกเหนื่อยๆค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะพี่เดย์" ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบตกลงหรือคัดค้านใบข้าวก็ชิงกดวางทันที เสียงไลออนหัวเราะในลำคอก่อนเขาจะดันตัวลุกขึ้นนั่งสูบบุหรี่ต่อ

 

เด็กสาวรีบติดกระดุมเสื้อทันทีที่ได้รับอิสระ อาการปวดหัวกำลังเล่นงานจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้า เปลือกตาหนักอึ้งหลับลงอีกครั้ง ร่างกายต้องการพักผ่อนโดยไม่สนว่าที่แห่งนี้มันจะเป็นอันตราย

 

กลิ่นบุหรี่ทำให้เธอพลิกตะแคงหันหลังให้ เลี่ยงการสูดดมกลิ่นมันโดยตรง มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายเมื่อรู้สึกหนาว สติทั้งหมดทั้งมวลเริ่มเลือนลางจางหายไปหลังถูกพิษไข้เล่นงาน

 

"อื้อ~" ใบข้าวหนาวสั่นไปทั้งตัวเมื่อผ้าชุ่มน้ำพาดบนลำคอ ลมหายใจร้อนพ่นออกเป็นระยะบ่งบอกร่างกายผิดปกติ ไร้เรี่ยวแรงจะปัดวัตถุเยือกเย็นนั้นออกจากลำตัว ทำได้เพียงส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ

 

พรึ่บ!

 

ไอเย็นแผ่ซ่านไปทั่วผิวอ่อนตามลำคอ ใบข้าวพยายามเปิดตาขึ้นมองเจ้าของการกระทำ ไลออนกำลังเช็ดตัวให้กลับเธออย่างนั้นหรือ?

 

ที่เธอต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะเขา มันไม่ต่างจากตบหัวแล้วลูบหลัง แม้อยากบอกให้เขาหยุดการกระทำนั้น ลำพังแค่จะปริปากพูดก็ยากลำบาก เปลือกตาหนักอึ้งปิดลงอีกครั้งพร้อมกับภาพตรงหน้าปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา...

 

ใบข้าวดันตัวลุกหลังร่างกายเริ่มดีขึ้น สองเท้าเปลือยเปล่าเดินกรีดกรายเข้าในห้องน้ำอย่างเร่งรีบถึงจะคั่นเนื้อคั่นตัวอยู่บ้าง เธอเลือกล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นพอเป็นพิธี

 

ดวงตากลมกวาดมองรอบๆห้องหาชุดเดิมแต่ไม่พบ มีเพียงถุงเสื้อผ้าแบรนด์เนมวางอยู่บนโต๊ะจึงตัดสินใจไปเปิดดู เมื่อพบว่าเป็นเสื้อผ้าผู้หญิงเธอจึงหยิบมันมาใส่อย่างถือวิสาสะ

 

จะเป็นชุดของใครก็ช่างเธอไม่สน ไว้จะมาสะสางทีหลัง แต่ตอนนี้ต้องรีบออกไปจากที่นี่ในตอนที่ร่างกายยังมีเรี่ยวแรงอยู่ ใบข้าวกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างเอาไว้แน่นเดินฝีเท้าเบาออกไปจนพ้นขอบประตู

 

"น่าแปลกครับ... ถ้าเสียชีวิตก็ต้องเห็นศพ ถ้ามีการฆาตกรรมเพื่อแก้แค้นก็ต้องมีหลักฐานส่งมาเยาะเย้ย"

 

กึก!

 

สองเท้าเปลือยเปล่าหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเล็ดลอดจากห้องทำงานของไลออน แม้จะดูเป็นการเสียมารยาทแต่หากเรื่องนั้นเกี่ยวกับพี่ชายของเธอก็ต้องหยุดฟัง

 

"วนกลับไป ช่วงก่อนติณณ์ขับรถพ้นกล้อง" เสียงทุ้มของไลออนออกคำสั่งกับน้อง เหมือนเขากำลังดูบางสิ่งบางอย่างที่เป็นภาพเคลื่อนไหว

 

"ครับ"

 

"รถต้องสงสัยมีสองคัน ทำไมถึงดูไม่ออก" มาเฟียหนุ่มตำหนิลูกน้อง

 

"ขอบโทษครับนายใหญ่"

 

"ไซริส... ไม่นิยมเก็บคนไร้ประโยชน์ไว้นะ"

 

"จะรีบตามสืบครับ"

 

"ไซริส..." ใบข้าวพึมพำไร้เสียง หากเธอจำไม่ผิด นั่นคงเป็นชื่อแก๊งมาเฟียขนาดใหญ่ที่ครองอิทธิพลไปทั่วทวีป นี่เธอคงไม่หูฝาดไป... ไลออนกำลังจะขึ้นตำแหน่งหัวหน้าแก๊งโหดเหี้ยมนี้อย่างนั้นหรือ มันคือเรื่องแปลกใหม่ที่เธอคาดไม่ถึง

 

หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง นี่เธอกำลังต่อรองกับผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง อีกทั้งเขาคือผู้สืบทอดอำนาจเพียงคนเดียวที่เธอเคยได้ยินว่า เจ้าของบ่อนคาสิโนทายาทของไซริสเพียงคนเดียวเป็นผู้ก่อตั้ง ผู้ชายอันตรายคนนั้นก็คือ 'ไลออน'

 

เสียงขาเก้าอี้ลากบนพื้นเล็กน้อยบ่งบอกว่าคนใดคนหนึ่งดันตัวลุกขึ้น ไวกว่าความคิดสัญชาตญาณบอกกับเธอให้รีบออกจากจุดนั้นโดยเร็ว ก่อนคนด้านในจะออกมาพบ ใบข้าวรีบจ้ำอ้าวเท้าเปลือยเปล่าลงจากบันไดจนลืมไปว่าร่างกายยังเจ็บอยู่

 

ปึก!

 

"ไซริสหรอ" มือสั่นเทากำพวงมาลัยแน่นทันทีที่ปิดประตูรถ ปากพึมพำทวนคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าคล้ายคนละเมอ สติที่หลงเหลือสั่งให้เธอสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปในที่สุด พร้อมกับตัวตนอีกด้านของไลออนที่เธอเพิ่งรู้จัก

____________________________________

ฮะ ฮาวยูไลค์แด๊ด 55555

เลโอหลีกไป ไลออนจะเดิน😉

ความคิดเห็น