ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 11 บาดแผล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 11 บาดแผล
แบบอักษร

ไลออนคว้าบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุด เอนแผ่นหลังกว้างพิงหัวเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มจากใบข้าวมาปกปิดช่วงล่าง เธอได้แต่กัดฟันแน่นเพื่อข่มอารมณ์โทสะ แต่ก็ยอมแบ่งพื้นที่ผ้าห่มให้เขาปกปิดท่อนล่าง ในเมื่อทำมาถึงขนาดนี้แล้วจะร้องไห้ฟูมฟายก็ดูโง่เขลา สู้ให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปจะดีเสียกว่า

 

"เรื่องพี่ติณณ์..."

 

"..."

 

"จะช่วยทันทีเลยไหมคะ" เธอรีบเข้าเรื่องทันที ไม่มีเวลาต้องอ้อมค้อม ไม่รู้ป่านนี้พี่ชายของเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง ด้านมารดาก็ดูทุกข์ร้อนใจจนไม่เป็นอันกินอันนอน

 

"....ทันที" ควันบุหรี่สีขาวคลุ้งจากริมฝีปากหยักก่อนเขาจะเอื้อนคำตอบออกมา

 

"หนูจะสามารถติดตามเรื่องพี่ติณณ์ทางไหนได้บ้าง"

 

"ที่นี่" เขายื่นมือเคาะขี้บุหรี่ลงบนพื้นอย่างใจเย็น ใบหน้าคมเรียบเฉยจนเธอไม่สามารถอ่านความรู้สึกเขาได้

 

"โทรติดตามเอาก็ได้นะคะ เผื่อวันไหนพี่ไลออนไม่อยู่บ้านหรือเราว่างไม่ตรงกัน ข้าวเองก็มีเรียน" เธอยังคงข่มใจให้เย็นและต่อรอง เพราะนาทีนี้ไลออนอยู่เหนือเธอทุกอย่าง

 

"ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ" นิ้วยาวดีดบุหรี่ออกจากมือ เลื่อนสายตามองตามวัตถุขนาดเล็กจนมันตกกระทบลงบนพื้น จ้องแสงไฟจากบุหรี่เมื่อครู่ค่อยๆดับลง เหลือเพียงความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องกว้าง

 

"ดึกแล้ว หนูคงต้องรีบกลับบ้าน" เธอบอกเขาให้ทราบในขณะที่มือเล็กยังกำผ้าห่มปกปิดหน้าอกเอาไว้แน่น คงไม่กล้าออกพ้นผ้าห่มผืนหนาทั้งที่ยังเปลือยกายอยู่

 

"อืม"

 

"ไม่ไปอาบน้ำหรอคะ" แสร้งถามไปแค่นั้น เพราะความเป็นจริงแล้วเพียงต้องการให้เขาลุกออกไป ดวงตากลมเหลือบมองรอยบาดแผลบนแผงอกกว้างเพียงนิด เขาทำเธอเจ็บสมควรแล้วที่จะต้องได้รับบาดแผลเช่นกัน

 

มาเฟียหนุ่มให้คำตอบด้วยการลุกไปคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบพอหมิ่นเหม่ ฟังแค่โทนเสียงเขาก็รู้จุดประสงค์ของคนพูด ไม่มีอะไรให้คาดเดาได้ยาก

 

ใบข้าวหอบผ้าห่มพลางกระเถิบตัว เพียงแค่ขยับร่างกายความเจ็บปวดก็ถาโถมใส่กลางใจสาว รอยแผลตามลำตัวสร้างความเจ็บให้เธอไม่แพ้กัน น้ำใสๆเอ่อนองคลอเบ้าเมื่อรู้สึกเจ็บบริเวณผิวอ่อน มันทั้งโกรธทั้งคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้

 

"หึ" เขาแสยะยิ้มมุมปากอ่านคำด่าทอผ่านดวงตาคู่นั้น มันช่างน่าสมเพช มีแต่พวกจนปัญญาเท่านั้นที่จะด่าสาปแช่งได้เพียงในใจไม่กล้าพ่นวาจาออกมา

 

"ทำไมต้องทำรอยแผลบนคอหนูด้วย" น้ำเสียงขุ่นๆเอ่ยถามคนตรงหน้า ลูบรอยแผลจากคมเขี้ยวตามลำคอ

 

"อยากทำ" เขาตอบเสียงเรียบ ไร้ความรู้สึกผิดผ่านน้ำเสียง

 

"แล้วแฟนหนูจะรู้สึกยังไง พ่อแม่หนูจะคิดยังไง เคยนึกถึงใจคนอื่นบ้างไหม...ฮึก..ฮือออ" ใบข้าวปล่อยโฮด้วยความอึดอัดใจ ลำพังแค่เธอนอกกายคนรักก็รู้สึกผิดเต็มประดา ยิ่งเขามาฝากรอยน่าเกลียดตามส่วนต่างๆบนร่างกายยิ่งตอกย้ำว่าเธอมันน่ารังเกียจ

 

"มีอะไรต้องแคร์" ความรู้สึกเป็นเพียงสิ่งสมมุติที่คนอุปโลกขึ้นเองทั้งนั้น ไม่สำคัญพอที่เขาจะต้องแคร์

 

เด็กสาวกำหมัดแน่นบอกตัวเองให้เข้มเเข็งหยุดสะอื้นไห้ ยอมเป็นฝ่ายเลื่อนหลบสายตา ขาทั้งสองข้างสั่นเทาเมื่อต้องรองรับความเจ็บปวดไปทั้งกาย เธอกัดฟันข่มความปวดร้าวสวมเสื้อผ้าโดยเร็ว

 

อย่างน้อยการที่ไลออนรับปากว่าจะช่วยเหลือ ก็ทำให้รู้ว่าความเจ็บปวดที่แลกมามันไม่ศูนย์เปล่า แม้เนื้อตัวจะเปื้อนมลทินไปแล้ว ไม่เร็วก็ช้าต้องมีสักวันที่เธอจะเข้มแข็งข้ามผ่านมันไปได้

 

"จะกลับสภาพนี้?" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามในตอนที่เธอเดินไปควักกระเป๋าสะพายข้าง มือข้างหนึ่งยังกุมหน้าท้องสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี รอบดวงตายังแดงก่ำหลังผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ

 

"ค่ะ" ประโยคคำตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะร่างกายเริ่มรับมือกับความปวดร้าวระบมไม่ไหว สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากคนถูกรุมโทรม ถามสภาพจิตใจและร่างกายย่ำแย่ไม่มีชิ้นดี ภาพรุนแรงป่าเถื่อนคงหลอกหลอนไปอีกนาน

 

น้ำเปียกชุ่มไหลกลิ้งลงเรียวขาทันทีที่ก้าวเดิน ความผิดแปลกทำให้ใบข้าวรีบก้มมองต้นเหตุ เธอยืนหน้าซีดเผือดแทบไปไม่เป็นเมื่อพบว่ามันคือเลือดสีเข้มที่ไหลออกจากกลางใจสาว ดวงตากลมสั่นระริกตวัดขึ้นมองหน้าผู้กระทำ

 

"ถ้าฉลาดพอ... คงไม่กลับบ้านสภาพนี้" สายตาเย็นชาเหลือบมองเลือดสีเข้ม ไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใด ต่างจากอีกคนเนื้อตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัวต่างๆนานา

 

ตู้บ!/ ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

"อึก" ร่างบางกระแทกลงบนพื้นเย็นเฉียบเมื่ออาการชาแผ่ซ่านไปทั้งตัวจนเสียการควบคุม เป็นจังหวะเดียวกับที่เฟิร์สคลาสเปิดประตูเข้ามา คิ้วดกเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย มองเด็กสาวบนพื้นห้องเธอเองก็มองมาที่เขาเช่นกัน ตามเรียวขาเล็กมีเลือดสีเข้มเปื้อนอยู่

 

มือขวาคนสนิทเลื่อนสายตาไปหาเจ้านายราวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาคุ้นชินกับภาพเหล่านี้เพียงแต่ใบข้าวดูบอบบางเกินไป จนไม่สามารถต้านทานเซ็กส์รุนแรงป่าเถื่อนของเจ้านายถึงได้มีสภาพแบบนี้

 

"ได้ภาพจากกล้องวงจรปิดมาแล้วครับ"

 

"ออกไปรอข้างนอก" น้ำเสียงราบเรียบทำให้เฟิร์สคลาสรีบก้มหัวหมุนตัวออกไปจากห้องทันที เหลือเพียงความเงียบแทรกแทนที่เมื่อต้องอยู่กันสองต่อสองอีกครั้ง

 

"ลุกไปล้างตัว" เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างๆแล้วออกคำสั่ง เรี่ยวแรงน้อยนิดแทบไม่มีปัญญาลุกขึ้นยืน ทำให้เธอตวัดสายตาขุ่นเคืองมองหน้าเจ้าของคำสั่ง

 

"ลุกไม่ไหวค่ะ"

 

"ฉันไม่ชอบคนอ่อนแอ" เขาทิ้งท้ายเพียงเท่านั้น เดินออกจากห้องไปโดยมีสายตาเกลียดชังมองตามแผ่นหลังกว้าง

 

ใบข้าวกัดฟันแน่นพยายามดันตัวลุก เพียงแค่เดินแต่ละก้าวก็ปวดร้าวไปทั้งทรวงใน คงไร้ปัญญาหอบพาร่างกายออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่นี้

 

เด็กสาวเปิดตู้เสื้อผ้าคว้าเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง และผ้าขนหนูหนึ่งผืนออกมาอย่างถือวิสาสะ ถึงไม่พึงประสงค์จะค้างคืน แต่ด้วยสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยทำให้เธอจำยอมหลับไปก่อน

 

ใบข้าวใช้เวลาอาบน้ำหลายนาทีกว่าจะพาร่างอ่อนแรงออกมา ไม่ลืมเช็ดคราบเลือดบนพื้นให้สะอาดก่อนจะโทรบอกมารดา โดยอ้างว่าค้างคืนกับเพื่อนสนิทสักสองวัน แล้วทิ้งตัวลงบนฟูกหนาข้างคราบเลือดที่เเห้งผาก พิษบาดแผลตามร่างกายทำให้ใบข้าวผล็อยหลับไปในที่สุด

______________________________

เหมือนจะงงๆหน่อย 55555

ช่วงนี้เทียร์ต้องหนังสือไปด้วย ลงวันละหนึ่งตอนนะฮะ

กดLike และคอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาา สติกเกอร์หัวใจหนึ่งดวงก็ยังดี

ความคิดเห็น