email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันน้า ต้องการอ่านนิยายเรื่องอื่น จิ้มที่รูปโปรไรท์ได้เลยนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ 1 อดีต

คำค้น : ไลน์ เพียงฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 286

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 02:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 อดีต
แบบอักษร

อดีต  

 

ณ โรงพยาบาล The Great  

" เหนื่อยไหมครับ " เสียงนุ่มทุ้มอันสุภาพเอ่ยขึ้น เพราะเขารู้สึกชอบในการพูดขายประกันของหญิงสาวคนนี้เป็นอย่างมาก พูดจาไพเราะ น่าฟัง ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะมียอดขายได้สูงมากทำให้บริษัทประกันภัยนี้ติดอันดับลูกค้าเยอะที่่สุดในประเทศไทย  

" ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ฝันชอบ สนุกดี " หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับชายหนุ่ม  

" ถ้าผมจะขออนุญาต เลี้ยงกาแฟคุณเพียงฝันสักแก้วจะได้ไหมครับ" ยิ้มละมุนส่งให้ 

" เรียกฝันเฉยๆก็ได้ค่ะ คุณสิงหเรศ " 

" ครับ งั้นฝัน เรียกพี่ว่า ไทน์เฉยๆก็ได้ครับ " เอ่ยระคนขำนิดๆ ก็ดูคุณเธอบอกไม่ให้เขาเรียกชื่อเต็ม แต่เธอกลับเรียกชื่อเขาเต็มเช่นกัน 

" โอเคค่ะ พี่ไทน์ " 

 

1 เดือนต่อมา 

ณ ไทยรักชีวิต จำกัด (มหาชน) 

" สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมจะแจ้งให้ทราบ ตอนนี้ทีมเราได้มี Senior mamager คนใหม่แล้วนะครับ ขอเชิญคุณ สิงหเรศ สิงหไกรศร ด้านนี้ด้วยครับ " เสียงผู้จัดการฝ่ายขายเดินมาเพื่อแจ้งให้ทราบพร้อมทั้งผายมือเชิญชายหนุ่มรูปงาม  

" สวัสดีครับ ผมสิงหเรศ สิงหไกรศร หรือ เรียกผมว่า ไทน์ก็ได้ครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกับทุกท่านนะครับ " สิงหเรศกล่าวแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ สายตาหันมาจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวที่เป็นเหตุให้เขาอยากมาทำงานที่นี่ ทั้งๆที่เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลระดับหรูและดีที่สุดอยู่ที่ฮ่องกงอยู่แล้ว แต่อาจจะเป็นเพราะเขาอยากทำตามหัวใจของเขาบ้าง ก็เลยจำต้องมาสมัครงานที่นี่ 

" หล่อเนอะยัยฝัน " เดือนเพ็ญแอบกระซิบกับเพียงฝัน  

" ค่ะ หล่อ สุภาพ และดูดีมากๆด้วยค่ะ " เพียงฝันยอมรับโดยตรง เพราะสิงหราชนั้นหน้าตาดีดั่งเทพบุตรลงมาจุติโดยแท้ แถมยังจะเป็นพิมพ์นิยมของคนสมัยนี้อีกด้วย  

" เพียงฝัน เวลาสำรวจตลาดพี่จะให้ไปกับคุณสิงหราชนะ พี่ฝากด้วยแล้วกัน " ภาวุฒิ ผู้จัดการฝ่ายขายเอ่ยขึ้น เพราะเพียงฝันเป็นคนที่มียอดขายสูงที่สุดในนี้แล้ว ครั้นจะเลื่อนตำแหน่งให้เพียงฝันกลับไม่รับ เธอยืนยันว่าเธอมีเป้าหมายของเธอเอง และคิดว่าคงจะอยู่ทำงานกับเขาได้ไม่นานนัก เพราะหากเลื่อนตำแหน่งให้เธอ เพียงฝันอาจจะอึดอัดมากขึ้น  

" ค่ะคุณภาวุฒิ " เพียงฝันรับคำ แล้วหันมาส่งยิ้มให้กับสิงหเรศอย่างเป็นมิตร 

 

ช่วงเวลา 1 ปี ที่สิงหเรศใช้เวลาทำงานที่นี่ เขาคอยดูแล ใส่ใจรายระเอียดเพียงฝันตลอดเวลา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกว่าเพียงฝันนั้นชอบเขาเลยสักนิด ความรู้สึกที่เพียงฝันให้กับเขานั้นเหมือนเป็นเพียงพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่งเท่านั้นเอง แต่เขาก็ไม่ละความพยายาม ถึงแม้ว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะได้รับความรักจากหญิงสาวนั้นมีเพียง 0 % เท่านั้น 

"ฝัน เย็นนี้ไปทานข้าวที่ร้านนั่งเพลินกันไหม พี่ได้ยินมาว่าเป็นร้านเปิดใหม่แต่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาตินะ" สิงหเรศเอ่ยชวนเพียงฝัน 

" ไปค่ะ พวกเราอยากไป ถือว่าเป็นการเลี้ยงฉลองให้กับน้องนิซพนักงานใหม่ด้วยเลยนะคะ" ไม่ใช่คำของเพียงฝันที่เอ่ยตอบกลับหรอก แต่เป็นคำของแขไข manager ของทีมผู้ที่ชอบของฟรีตลอดกาลเอ่ยขึ้น 

"น้องนิซเป็นเด็กฝึกงาน ไม่ใช่พนักงานใหม่นะคะ พี่แข" พิมพ์พาเอ่ยทักท้วง 

"เหอะน่า ฝึกไปมา เดี๋ยวก็อยากทำงานที่นี่ จริงมั๊ยจ้ะ น้องนิซ" กล่าวพร้อมหันไปถามเอนิซซาเด็กฝึกงานสาวสวยเพื่อหาพวกในการไปกินอาหารฟรีคืนนี้ เพราะยังไงเธอก็ทราบเป็นอย่างดีว่าคนอย่างสิงหเรศคงไม่ชวนหากไม่ต้องการเลี้ยง 

" เป็นไปได้ก็อยากอยู่ต่อค่ะพี่แข เพราะที่นี่ของกินเยอะดี แถมมีแต่ของดีๆทั้งนั้น" พูดพร้อมกับส่งสายตาเชิญชวนไปที่สิงหเรศเพื่อจะแสดงให้ทราบเป็นนัยว่าเธอนั้นหมายถึงอะไร 

ทางด้านสิงหเรศที่ได้สบตากับเอนิซซาเข้า พลันหัวใจก็กระตุกวูบเผลอหวั่นไหวไปกับแววตาคู่นั้นและเขานั้นรับรู้ได้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ก็ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองมากนัก  

"ครับ ไปกันหมดเลยนะครับ ฝันไปด้วยนะ" สิงหเรศตอบกลับทุกคน เเต่ไม่วายหันไปชวนเพียงฝันอีกตามเคย 

"ได้เลยค่ะ พี่ไทน์" เพียงฝันตอบพร้อมยิ้มให้อย่างอ่อนโยน และหันกลับไปทำงานต่อ เพราะชีวิตของเธอนั้นมีเรื่องเร่งด่วนอยู่ตลอดเวลา 

 

ณ ร้านอาหารนั่งเพลิน เวลา 20.00 น.  

"อ่ะ ทานยำลาบทอดนี่ดูนะ ขึ้นชื่อของร้านเลย" สิงหเรศว่าพลางตักอาหารส่งให้เพียงฝัน และไม่วายตักให้คนอื่นๆด้วย เพราะเกรงว่าหากเขาตักให้เพียงฝันเพียงคนเดียว คนอื่นและเพียงฝันเองจะเกิดการสงสัยเอาได้ว่าเขานั้นแอบมีใจให้กับเธอ 

"ร้านนี้อร่อยจริงด้วยนะคะน้องไทน์" แขไขที่มีความสุขอยู่กับอาหารตรงหน้าที่สั่งแบบชนิดไม่เกรงใจเจ้าภาพเอ่ยขึ้น 

"ทานกันเยอะๆนะครับ" สิงหเรศกล่าวพร้อมรอยยิ้มแสนใจดี 

"แน่นอนค่ะน้องไทน์"  

เมื่อถึงเวลารับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันกลับบ้าน จะเหลือก็มีแต่เพียงฝันที่กลับกับสิงหเรศทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้มีเอนิซซามาด้วย เพราะเธอก็ไม่มีรถยนต์ส่วนตัวเช่นกัน  

"อาหารเป็นไงบ้างครับ น้องเอนิซซา" ชายหนุ่มทักขึ้น 

"อร่อยดีค่ะ มาบ่อยๆนะคะ นิซชอบ"  

"ได้เลยครับ" ตอบพร้อมยิ้มละมุน 

"ฝัน เดี๋ยวพี่ไปส่งฝันก่อน แล้วจะไปส่งน้องเอนิซซานะครับ"  

"ค่ะพี่ไทน์" 

 

เมื่อส่งเพียงฝันเสร็จเรียบร้อยสิงหเรศก็มีโอกาสได้อยู่สองต่อสองกับเอนิซซา  

"น้องเอนิซซา เป็นคนแถวไหนหรอครับ" สิงหเรศที่ไม่อยากให้บรรยากาศเงียบจนเกินไปบวกกับเขานั้นเป็นคนที่ชอบชวนคุยเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วจึงทักขึ้น 

"จริงๆนิซเป็นคนเชียงใหม่ค่ะ แต่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพ คุณสิงหเรศเรียกนิซเฉยๆก็ได้ค่ะ" 

"ครับน้องนิซ น้องนิซก็เรียกพี่ไทน์ก็ได้นะครับ เรียกชื่อจริงพี่รู้สึกเขินๆแหะ" ไทน์กล่าวพร้อมกับอมยิ้มให้นิดๆ 

"เขินนิซหรอคะ" หญิงสาวไม่พูดเปล่า พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกด้วย 

"เอ่อ......" สิงหเรศใจเต้นระรัวเมื่อถูกเอนิซซายื่นหน้าเข้ามาในระยะใกล้ขนาดนี้ 

"นิซล้อเล่นค่ะพี่ไทน์ ทำไมต้องเกร็งขนาดนั้นด้วยหละคะ" เอียงคอถามชายหนุ่ม 

"เปล่าครับ นานๆทีจะมีสาวสวยมาอยู่ใกล้ขนาดนี้พี่ก็ประหม่าเป็นธรรมดาน่ะครับ" 

"แหม ขนาดนั้นเลยหรอคะ"  

"ครับ" 

 

1 เดือน ผ่านไป 

สิงหเรศเริ่มออกห่างจากเพียงฝันและได้ใช้เวลาอยู่กับเอนิซซาแทน ชายหนุ่มปฎิบัติต่อเอนิซซาเฉกเช่นเพียงฝัน ทั้งเอาใจใส่ทุกอย่าง คอยดูแลและไปรับไปส่งไม่ห่างหาย เรียกง่ายๆว่าทั้งหัวใจของเขาในขณะนี้เหมืิอนจะเติมเต็มเอนิซซาไปหมดเกือบทั้งใจแล้วก็ว่าได้ 

ส่วนทางด้านของเพียงฝันก็สังเกตได้ว่าสิงหเรศช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาพูดคุยกับเธอสักเท่าใดนัก แต่เธอก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับงานและทำตามความฝันของเธอด้วยการไปศึกษาต่อทางด้านดีไซเนอร์ที่ฝรั่งเศสอีกด้วย แต่เธอก็พอจะทราบได้จากการเม้าท์มอยของพนักงานในออฟฟิตเรื่องสิงหเรศกิ๊กกั๊กอยู่กับเอนิซซา แต่เธอก็ไม่วายไม่ให้ความสนใจอีกตามเคย เพราะเห็นเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละบุคคล 

จนกระทั่งสิงหเรศกับเอนิซซาเริ่มคบหาดูใจกันอย่างเปิดเผย เพียงฝันจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับทั้งคู่ เพราะวันนี้สิงหเรศได้เอ่ยชวนทุกคนในออฟฟิตไปเลี้ยงฉลองวันเกิดของเขาเอง 

"สองคนนี้เป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ฝันไม่เห็นรู้เลย" เพียงฝันหันหน้าไปถามชายหนุ่ม ระหว่างที่ทุกคนเริ่มทยอยกันสั่งอาหารกันจนครบแล้ว 

"ก็พี่ฝันยุ่งเรื่องงานขนาดนั้น ก็คงจะไม่ได้พูดคุยกับใครเขาหรอกค่ะ" เอนิซซาตอบแทน 

"ก็จริงจ้ะ ยังไงก็คบกันนานๆนะคะ น้องนิซกับพี่ไทน์เหมาะสมกันมากๆเลยนะ" เพียงฝันกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มแสดงความยินดีให้กับทั้งคู่ แต่เอนิซซากลับไม่ได้มองว่ายิ้มที่ส่งมาให้นั้นบริสุทธิ์ใจ เพราะเธอได้ทราบมาว่าสิงหเรศแอบชอบเพียงฝันก่อนที่จะมาคบกับเธอ 

"ขอบคุณค่ะ คบนานแน่นอนค่ะพี่เพียงฝัน" แสร้งยิ้มส่งให้หญิงสาวด้วยกันอย่างอ่อนหวาน  

ขณะที่รับประทานอาหารอยู่นั้น เพียงฝันสังเกตเห็นสายตาของสิงหเรศจ้องมองอยู่ที่เอนิซซาและคอยบริการเอนิซซาทุกอย่าง พลันหัวใจของเพียงฝันก็กระตุกวูบเพราะเป็นภาพที่เมื่อก่อนสิงหเรศจะทำแบบนี้กับเธอแต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เพียงฝันเริ่มสงสัยระคนสับสนกับความรู้สึกของตัวเธอเองและใช้เวลาให้เป็นเครื่องช่วยตัดสินใจ และเธอกลับได้รับคำตอบหัวใจที่ไม่ค่อยชัดเจนมากนัก และเมื่อวันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เพียงฝันเริ่มรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่เธอเห็นสิงหเรศอยู่กับเอนิซซา เพียงเท่านั้นเธอก็รับรู้แล้วว่า คนที่พังทลายกำแพงหัวใจคนแรกของเธอคือสิงหเรศนั่นเอง  

เพราะคนอย่างเพียงฝัน หากเธอไม่ได้รู้สึกใดๆกับสิงหเรศเธอคงไม่รู้สึกเจ็บเป็นแน่ เธอควรจะยินดีกับเขาด้วยซ้ำ แต่นี่ไม่เลย เธอรู้สึกไม่อยากเห็นภาพนั้น ภาพที่เห็นเขาทั้งคู่รักกัน และไม่ว่าเธอจะรู้สึกมากหรือน้อยเพียงใด เธอก็ได้รู้สึกกับเขาไปแล้ว....... 

 

 

"ทำไมถึงลาออกหละฝัน? มีปัญหาอะไรบอกพี่ได้เลยนะ" ภาวุฒิผู้จัดการฝ่ายขายเอ่ยถามหญิงสาวด้วยอาการเป็นห่วง เพราะเขาก็ไม่อยากที่จะเสียลูกน้องมากฝีมือคนนีิ้ไปเลย 

"ฝันสอบติดการออกแบบที่ฝรั่งเศสแล้วค่ะ จึงอยากเตรียมตัวเพื่อที่จะเดินทางค่ะคุณภาวุฒิ" เพียงฝันเลือกที่จะพูดเท็จออกไป เพราะเธออายเกินที่จะพูดความจริง เธอรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควร เพราะคำว่ามืออาชีพควรแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ออก แต่แล้วยังไงหละ เธอขออ่อนแอสักครั้งเถอะนะและสัญญาว่าจะไม่อ่อนแอให้กับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว 

"พี่ยอมรับว่าพี่เสียดายเรามากนะฝัน" ว่าพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา 

"แต่ทำยังไงได้หละ พี่ก็อยากเห็นความสำเร็จของเรานะ สู้ๆนะฝัน เธอเก่งอยู่แล้ว" 

"ขอบคุณคุณภาวุฒิมากๆนะคะ ที่ให้โอกาสให้ฝันได้มาทำงานที่นี่ ที่ให้ประสบการณ์แสนมีค่ากับฝันมาก ฝันจะไม่มีวันลืมที่นี่เลยค่ะ"  

"โชคดีนะครับ" กล่าวลาปิดท้ายกับหญิงสาวไป เพราะขืนพูดมากความจะยิ่งรู้สึกเสียดายไปมากกว่านี้ 

 

เมื่อกล่าวลาทุกคนที่บริษัทไทยรักชีวิตเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพียงฝันก็รีบเก็บของกลับคอนโดของเธอทันที และเธอยังรู้สึกน้อยใจสิงหเรศที่ไม่แม้แต่จะคุยกับเธอเพื่อบอกลาเป็นการส่วนตัว เพราะอย่างน้อยเธอก็เคยสนิทกับเขามากที่สุด แต่ตอนนี้เธอกับเขาเหมือนคนที่แทบจะไม่รู้จักกันเลยเสียด้วยซ้ำ เธอคิดดีแล้วที่ก้าวเท้าออกมาจากตรงนั้น เพราะถ้าเธอยิ่งอยู่เธอจะไม่มีทางปลดปล่อยหัวใจดวงนี้ของเธอได้เลย  

หัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ที่คิดว่าจะไม่ให้ใครเข้ามาได้ เธอใช้เวลาสร้างกำแพงหัวใจมานานมากไม่คิดเลยว่าจะพังลงรวดเร็วขนาดนี้ ในช่วงเวลา 1 ปี ที่สิงหเรศพยายามพังทลายมัน เธอรับรู้ทุกอย่างแต่เธอก็ไม่อยากที่จะคิดเข้าข้างตัวเองเพราะสิงหเรศไม่เคยบอกเธออย่างชัดเจนเลยสักครั้ง เธอรู้ดีว่าการกระทำมันสำคัญมากกว่าคำพูดแต่เรื่องความรัก ใครๆก็อยากได้รับความชัดเจนกันทั้งนั้นแหละ ใครจะอยากคิดไปเองฝ่ายเดียวกันหละ  

"พี่ไทน์ ทุกครั้งที่พี่คอยดูแลเอาใจใส่ฝัน พี่ได้คิดกับฝันมากกว่าพี่น้องหรือเปล่านะ....." เอ่ยพึมพำกับตัวเองอย่างเลือนลอย 

"ถ้าพี่ชอบฝันจริงๆ ทำไมพี่ถึงคบกับน้องนิซเร็วขนาดนั้นกันนะ หรือว่าฝันคงคิดไปเองข้างเดียว......." 

 

 

 

จบไปแล้วกับบทที่ 1 นะคะ  

1 คอมเม้น = 1 กำลังใจ💗 

สำหรับนักอ่านเงา อย่าลืมกดไลค์ให้กันด้วยนะคะ ❣❣ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว