ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 8 ฉันสั่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 08:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 8 ฉันสั่ง
แบบอักษร

วันต่อมา...

 

แอนลีนและแจ็คสันเดินทางไปส่งไลออนกับใบข้าวที่สนามในช่วงเช้าของวัน สองสุภาพสตรียืนอาลัยอาวรณ์กันอยู่พักใหญ่ ก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่องทำให้ใบข้าวผละตัวออกจากอ้อมกอดแล้วยกมือไหว้กล่าวลา

 

เที่ยวบินในระดับเฟิร์สคลาส ไร้ซึ่งบทสนทนาระหว่างทางประมาณสิบชั่วโมงได้ สองหนุ่มสาวต่างนั่งอยู่เงียบๆโซนใครโซนมัน

 

ใบข้าวกลับอังกฤษครั้งนี้ยังไม่บอกให้พ่อกับแม่รู้ เพราะขืนแจ้งก่อนล่วงหน้ามีหวังทุกคนคัดค้านและรอให้เธอกลับอีกทีตามกำหนด โชคดีที่โรฮานปู่ของไลออนส่งคนมารอรับเขาและเธอที่สนามบิน ความจำเป็นทำให้เธอต้องติดรถไปด้วย แล้วค่อยไปขอแยกตัวกลับเวลาหลัง

 

 

คฤหาสน์โรฮาน

 

ขาเรียวราวกับนายแบบเหวี่ยงลงจากรถโรลส์รอยซ์คันหรู เด็กสาวข้างคนขับเหลือบมองตามเล็กน้อย หลังจากนั่งเกร็งตลอดทางเพราะไลออนเป็นคนขับรถด้วยตัวเอง ซึ่งถ้าให้เดารถคันนี้คงเป็นคันโปรดที่เขาใช้ขับตอนอยู่ที่นี่

 

ใบข้าวรีบลงจากรถเธอพอรู้อยู่คร่าวๆว่าคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารหลังนี้เป็นของปู่มาเฟียหนุ่ม ดวงตากลมกวาดมองรอบๆรั้วบ้าน ชายฉกรรจ์นับร้อยคนยืนหน้าเคร่งขรึมกระจายตามจุดต่างๆ ทำให้บรรยากาศโอบล้อมไปด้วยความน่าเกรงขามของเจ้าของคฤหาสน์

 

แว๊บนึงในหัวภาพคู่หมั้นหนุ่มลอยเข้ามา ทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่า เดนนิสยังไม่ทราบว่าเธอได้ถึงอังกฤษแล้ว ไวกว่าความคิดมือเรียวรีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้าง เปลี่ยนซิมที่เพิ่งซื้อใหม่แล้วต่อสายไปยังคนรักทันที

 

[สวัสดีค่ะ] หัวคิ้วมนขมวดเข้าหาอัตโนมัติ มองหน้าตัวเองสะท้อนจากระจกรถเมื่อเจ้าของเสียงหวานกดรับสายแทนคนรักของเธอ

 

"ไม่ทราบว่าตอนนี้ใครรับสายแทนพี่เดย์คะ" หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เธอกำลังกลัวคำตอบจากหญิงสาวปลายสาย กลัวว่าคนรักจะหักหลังในขณะที่เธอซื่อสัตย์มาตลอด

 

[ดิฉันเป็นคนใช้ค่ะ คุณผู้หญิง คุณเดย์ลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน ดิฉันเกรงว่าจะมีเหตุด่วนจึงถือวิสาสะกดรับ ต้องขออภัยคุณผู้หญิงด้วยนะคะ] เมื่อได้รับคำตอบกระจ่างแจ้งก็พลอยรู้สึกโล่งอก ใบข้าวคลี่ยิ้มบางๆให้กับตัวเองเธอคงระแวงคนรักมากเกินไป

 

"ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันวางเลยนะ" เธอพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

 

[ค่ะ คุณผู้หญิง]

 

ใบข้าวเป็นฝ่ายกดวางสาย เธอเลือกมองหน้าจอโทรศัพท์เพียงนิด หากเป็นที่ประเทศไทยตอนนี้คงเวลาประมาณหกโมงเย็น ทว่าในประเทศที่เธอยืนอยู่ยังเป็นเวลาช่วงเที่ยงวัน เธอตัดสินใจส่งข้อความบอกแอนลีนแทนการโทรหา

 

เสียงรถเคลื่อนเข้ามาจอด ทำให้ใบข้าวเงยหน้าให้ความสนใจกับรถตรงหน้าพลางก้าวถอยหลังเพื่อหลีกทาง ในตอนที่ประตูรถถูกเปิดออกฝั่งคนขับ ชายฉกรรจ์ชุดดำก้มหัวให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ว่าไลออนสั่งให้เขาไปส่งเธอที่บ้าน ความงุนงงทำให้ใบข้าวจำขึ้นรถไปโดยไม่เรื่องมาก เธอเองก็อยากกลับไปหาครอบครัวแล้วเช่นกัน

 

 

คฤหาสน์โจชัว

 

ร่างสูงใหญ่ของโจชัวรีบสาวเท้าออกมาหน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์เคลื่อนเข้ามาในรั้วบ้าน นับจากลูกชายหายตัวไปก็แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ดวงตาคมหรี่ลงจ้องประตูนิ่ง

 

"รถใครมาคะคุณ" กุสุมาตามหลังสามีมาติดๆ พลางชะเง้อมองรถยนต์ที่เคลื่อนเข้ามา แอบภาวนาให้เป็นลูกชายของตน

 

ใบข้าวมองหน้าพ่อกับแม่ผ่านกระจกรถเธอนั่งชั่งใจอยู่ครู่นึงก่อนตัดสินใจเปิดประตู แล้วเดินเข้าไปหาโจชัวและกุสุมา ในขณะเดียวกันคนขับรถขนสัมภาระไปวางไว้ให้เธอที่หน้าประตูบ้าน โดยคนของโจชัวรับต่อไปเก็บไว้บนห้อง

 

เด็กสาวฉีกยิ้มกว้างเมื่อพ่อกับแม่มองมาที่เธอสายตาเดียวกัน ร่างกายถลาเข้าโผกอดทั้งสองพร้อมๆกัน โดยที่แขนเธอแต่ละข้างโอบลำตัวของพ่อและแม่ ซุกใบหน้าเปียกปอนปล่อยให้หยดน้ำตาไหลทะลัก โดยไม่สนว่าเสื้อบุพการีจะเปียกชุ่มหรือเปล่า

 

เพียงแค่พ่อแม่ลูบเบาๆบนแผ่นหลัง ไออุ่นที่เธอโหยหาก็หวนกลับคืนให้รู้สึกอุ่นหัวใจ นานนับนาทีกว่าเธอจะผละตัวออกเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังแสดงท่าทีอ่อนแอออกไป มือเล็กปาดคราบน้ำตาพอลวกๆ

 

"ได้ข่าวพี่ติณณ์หรือยังคะ" ใบข้าวถามขึ้นครั้งแรก เธอไม่อยากออมค้อมให้เสียเวลา กลัวว่าหากล่าช้าทุกอย่างจะไม่ทันการณ์

 

"..." โจชัวใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ในขณะที่ภรรยาเอียงหน้าหนีหลบสายตาของลูกสาว ยิ่งเห็นแม่แววตาเศร้าหมองเธอยิ่งสงสารจับใจ

 

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าวจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจอพี่ติณณ์ให้ได้" ใบข้าวให้คำสัญญาหนักแน่น ถึงมันจะต้องแลกกับบางอย่างที่เธอประสงค์ทำก็ตาม หากมันสุดทางตันจริงๆเธอก็จำยอม

 

"ข้าว ขนาดพ่อมีอิทธิพลยังหาติณณ์ไม่เจอเลย แล้วใครจะตามหาเจอล่ะลูก" กุสุมาบอกลูกสาวอย่างจนปัญญา ลำพังพึ่งอำนาจบารมีของสามียังแทบไม่เห็นวี่แววว่าจะเจอลูกชาย โจชัวเหลือบมองภรรยาเพียงนิดเขาเองก็พยายามครุ่นคิดหาทางเหมือนกัน

 

"พี่ไลออนค่ะ พี่เขาจะกลับมาดำรงตำแหน่งแทนปู่" เพราะเขาคือตัวเลือกสุดท้ายและเห็นจะเป็นความหวังเดียว หากจะขอความช่วยเหลือจากคู่ หมั้นเดนนิสก็เป็นเพียงบุคคลธรรมดาทั่วไปไม่มีอำนาจอะไร

 

"จริงสิ! ลืมไปเลย พ่อต้องไปขอความช่วยเหลือจากไลออนซะแล้ว" เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ตั้งท่าจะเดินไปขึ้นรถ แต่ถูกลูกสาวรั้งแขนเอาไว้เสียก่อน

 

"เดี๋ยวค่ะ คือ...ข้าวคุยกับพี่ไลออนแล้ว"

 

"จริงหรอลูก ไลออนว่ายังไงบ้าง" กุสุมากุมแขนเล็กลูกสาวอย่างมีหวัง จนใบข้าวต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

 

"พี่เขาจะช่วยค่ะ แต่พรุ่งนี้ข้าวขอไปถามพี่ไลออนอีกทีนะคะ" เด็กสาวจำยอมโกหกคำโตออกไปเพื่อให้บุพการีได้สบายใจแล้วยอมกลับเข้าไปในบ้าน ลางสังหรณ์ไม่ดีเกี่ยวกับพี่ชายทำให้เธอตัดสินใจรีบทำบางสิ่งบางอย่าง พรุ่งนี้เธอจะต้องเข้าไปหาไลออนถึงที่บ้านเพื่อตกลงเรื่องข้อเสนอ

 

 

วันต่อมา...

 

ในคฤหาสน์หลังใหญ่โอบล้อมไปด้วยความน่าเกรงขาม ใบข้าวนั่งประสานมือแน่นบนหน้าตัก พลางกวาดสายตาภายในห้องนั่งทำงาน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักเดินตรงมาทางเธอ

 

เจ้าของห้องปลายสายตามองแขกผู้มาใหม่ เดินอ้อมไปหย่อนสะโพกลงบนโต๊ะทำงานพลางคว้าบุหรี่ขึ้นมาสูบ ทำราวกับว่าไม่รับรู้ว่ามีเด็กสาวนั่งเงียบๆมองการกระทำของเขาอยู่

 

"ถ้าข้าวยอมทำเรื่องแบบนั้น พี่ไลออนจะช่วยตามหาพี่ติณณ์ใช่ไหมคะ" ความเงียบเชียบถูกทำลายด้วยประโยคคำถามของใบข้าว

 

เจ้าของห้องยื่นมือเคาะขี้บุหรี่ลงบนพื้นอย่างใจเย็น พลางพ่นควันสีขาวออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอต้องยกมือปิดจมูก เพราะไม่ต้องการสูดดมกลิ่นควันของมัน

 

"อืม" นานนับนาทีกว่าเขาจะตอบกลับผ่านเสียงเล็ดลอดจากลำคอ มองสีหน้าพะอืดพะอมของเด็กสาว

 

"ครั้งเดียวนะคะ"

 

"..." เมื่อเห็นว่าเขายังเงียบ เธอจึงขยายความต่อให้กระจ่าง

 

"ที่หนูต้องทำเรื่อง... เรื่องอย่างว่า" ใบข้าวกลั้นใจพูดประโยคท้ายออก ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้เธอต้องเสนอตัวให้กับชายที่ตนไม่ได้รัก

 

คนถูกถามพ่นควันสีขาวคลุ้งจากริมฝีปากหยักได้รูป ความเงียบเชียบทำให้เธอได้ยินเสียงถอนลมหายใจของเขา

 

"เธอมีสิทธิต่อรองด้วยเหรอ"

 

เด็กสาวกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ จะไปขอร้องให้ใครช่วยเหลือได้นอกจากเขา เขตพื้นที่กว้างขวางมีเพียงตระกูลของไลออนครอบครองและเป็นใหญ่ที่สุด หากติณณ์หายไปในเขตพื้นที่นี้คงไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าไลออนจะสั่งคนให้พลิกแผ่นดินตามหา

 

"อ้ะ!" เด็กสาวสะดุ้งตกใจเพราะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามายืนตรงหน้า ไลออนเคาะขี้บุหรี่ลงบนหลังมือเล็กเศษไฟที่ติดมาด้วยทำให้ใบข้าวสะดุ้งรีบสะบัดมันออกจากหลังมือเมื่อรู้สึกร้อนวูบ

 

"สูบ" เขาออกคำสั่งในตอนที่เธอก้มมองสำรวจหลังมือ ทำให้เด็กสาวหันมาให้ความสนใจกับบุหรี่ตรงหน้า ดวงตากลมสั่นระริกเมื่อเธอไม่พึงประสงค์ที่จะอัดควันของมันเข้าในปอด

 

"หนูไม่ชอบ"

 

"ฉันสั่ง" เขาแสยะยิ้มเมื่อรู้สึกเหนือกว่า มือเล็กสั่นเทาเอื้อมมารับมันอย่างชั่งใจ มองบุหรี่ราคาแพงก่อนหลับตาสูบเอาควันของมันเข้าปาก ไม่เคยคิดว่าทั้งชีวิตเธอจะต้องมาทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้

 

"อื้อ!" เมื่อตั้งท่าจะพ่นควันออกเป็นต้องร้องประท้วงในลำคอ เมื่อเขาประกบริมฝีปากรุนแรง ฟันคมกระแทกเรียวปากเอิบอิ่มจนเกิดจากแผล มือหนาบีบปลายคางมนทำให้เธอยอมเปิดปาก ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายดูดกลืนควันเหล่านั้นเข้าไปในโพรงปากตัวเอง ส่งปากลิ้นสากไปสัมผัสความหวานชุ่มแล้วยอมถอนกลับ

 

"แค่กๆๆ" ใบข้าวสำลักหน้าดำหน้าแดง เรียวปากอิ่มเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำลาย ในขณะที่มือเล็กกุมหน้าอกด้านซ้ายพลางกอบโกยเอาออกซิเจนเข้าปอด มืออีกข้างเช็ดน้ำลายออกจากริมฝีปากอย่างขยะแขยง

 

"หึ" เขากระตุกยิ้มเมื่อเห็นเธอสั่นเทา มันไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือที่เขาจะทำยังไงก็ได้

_______________________________

คิดถึงความเลวของไลออนใช่ม้ะะะะะ😆

เรื่องนี้... ครั้งแรกเฮียจะไม่ข่มขืนน้องนะ 55555

***อ่านจบแล้วช่วย comment และกดไลค์เป็นกำลังใจให้กับเทียร์หน่อยน้าาา~~~

ความคิดเห็น