Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2563 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP25
แบบอักษร

18:00 ณ คฤหาสน์

ตอนนี้ผมก็กำลังเดินไปที่ห้องนั่งเล่นครับ หลังจากที่ผมออกมาจากอู่ ผมก็รีบขับรถกลับมาบ้านทันที เดี๋ยวกลับช้าป๊าแกก็บ่นผมอีกทำไงล่ะครับ ผมก็ไม่อยากจะมานั่งฟังจนหูชาหรอกน่ะ

"น้องเซนมาให้ม๊ากอดหน่อยเร็ว ม๊าคิดถึงที่สุด" ไอ้ผมที่เดินมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นป๊ากับม๊านั่งกันอยู่ที่โซฟา.....เอ๊ะ?ไอ้หมีควายไม่อยู่นี่หว่าาาา มันไปไหนวะ หรือมันกลับไปแล้ว แต่รถมันก็จอดอยู่ข้างนอกน่ะ ตอนผมเดินเข้ามาในบ้านยังเห็นอยู่เลย

"ม๊าไปไหนมาครับ ทำไมไม่โทรมาหาเซนบ้างเลย" ผมที่เดินเข้าไปกอดม๊าแกพลางพูดออกมาอย่างอ้อนๆ

"ม๊ากับป๊าไปฮันนีมูนกัน แล้วก็เลยไปทำธุระจ๊ะ" ม๊าพูดอย่างเสียงหวานพลางผละออกจากการกอดกับผม

"แล้วทำไมไม่โทรมาหาเซนบ้างอะครับ" ผมยังคงพูดอ้อนม๊าแกไปพลางนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับม๊าผม

"ม๊าอยากโทรหาน้องเซนจะตาย แต่ป๊าเราน่ะสิไม่ยอมให้ม๊าโทร" ม๊าพูดอย่างงอนๆพลางลูบหัวผม แต่เดี๋ยวก่อนทำไมป๊าต้องไม่ให้โทรมาหาผมด้วย แม่งน่าน้อยใจวะ

"เจนก็รู้ว่าศัตรูพี่เยอะขนาดไหน ถ้าโทรมาหาลูกเดี๋ยวพวกมันก็ดักฟังเหมือนครั้งก่อนๆอีกหรอก" หลังจากที่ม๊าผมพูดจบ ป๊าแกก็พูดขึ้นมาอย่างเสียงเรียบๆ หืมหรือที่ทำไปเพราะว่าห่วงผมงั้นหรอ แบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย แต่ที่บอกว่าเดี๋ยวโดนดักฟังเหมือนครั้งก่อนๆแสดงว่าไอ้เซนเจอกับศัตรูป๊าแกบ่อยน่ะสิ แต่ไอ้ผมนี่อยากจะบอกป๊าแกจริงๆว่าโทรมาเลย ถ้าจะมีใครมาทำอะไรผม พวกมันคงไม่รอดกลับไปหรอกครับ

"อะแหนะ ป๊าห่วงผมก็พูดมาเถอะครับ~ ทำไมชอบเก๊กอะ คิคิๆ" ผมพูดเสียงล้อเลียนพลางกระโดดไปนั่งโซฟาเดียวกันกับป๊าแก และมิหนำซ้ำยังเอานิ้วไปจิ้มแก้มป๊าแกอีกครับ ก็สายตาป๊าแกเล่นเป็นห่วงผมซะขนาดนั้น มันก็น่าแกล้งสิครับ

"ก็เป็นห่วงไง ตลอดเวลาที่ป๊าไม่ได้อยู่ด้วย แต่ป๊าก็รู้เรื่องเซนหมดนั่นแหละ หยุดคิดได้แล้วว่าป๊าไม่สนใจเซน เซนก็รู้ว่างานป๊าอันตรายขนาดไหน เพราะฉะนั้นรู้เอาไว้ว่าป๊าไม่เคยทิ้งเซนไปไหนหรอกครับ" ไอ้ผมที่จิ้มแก้มป๊าอยู่ เสียงทุ้มๆของป๊าก็พูดขึ้นมาอย่างเสียงเบาแฝงไปด้วยความรู้สึกอันหนักแน่นมาให้ผม พลางเอามือมากุมกับมือของผมที่อยู่บนแก้มป๊าแกไว้ โอ้โห่ตอนนี้กูอยู่ในหนังเรื่องไหนวะเนี่ย ทำไมมันซึ้งแบบนี้วะ คือตอนป๊าแกพูดเสร็จไอ้ผมก็ไปไม่เป็นเลยครับ....แต่คือแบบป๊าแกรู้ได้ไงว่าผมคิดว่าป๊าไม่สนใจผม ผมว่าป๊าแกคงไปอยู่กับหมอดูมาแน่ๆ อะไรจะแม่นขนาดนั้นวะ ฮ่าๆ

"คุณจะจีบลูกอีกนานไหม น้องเซนนั่งหน้าแดงแล้วนั่น ฮ่าๆ" ผมที่นั่งเอ๋อมองหน้าป๊าแกอยู่ ม๊าผมก็ได้พูดขึ้นมาอย่างขำๆพลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ....เอ่อแล้วกูหน้าแดงหรอวะ...แหมก็ป๊าแกพูดเอาซะผมเขินเลยอะครับ ถ้าผมไม่ใช่ลูก ไอ้ผมก็คงคิดแบบม๊านั่นแหละครับ ว่าป๊าแกกำลังจีบผมอยู่ มิหนำซ้ำตอนป๊าแกพูดยังใช้เสียงทุ้มๆหล่อๆกับสายตาที่ยั่วยวนมาให้ผมอีก ถ้าป๊าแกไปทำแบบนี้กับผู้หญิงน่ะ เชื่อผมสิป๊าแกต้องมีกิ๊กเยอะแน่นอนอะครับ

"เซนรักป๊านะครับ รักมากด้วย~....มาจุ๊บเหม่งทีสิ" ผมพูดเสียงอ้อนๆพลางขึ้นไปจุ๊บหน้าผากป๊าแกหนึ่งที ก็ป๊าแกเล่นก่อนอะครับ ผมก็ต้องเอาคืนสิ ป๊าแกคงวิญญาณหลุดออกจากร่างแล้วมั้งนั่น ฮ่าๆ นั่งนิ่งเชียว

หมับบบบ!

"ป๊าก็รักเซนมากเหมือนกัน เซนอย่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกนะ ป๊ารักเซนที่เป็นแบบนี้ที่สุดเลยครับ!" เดี๋ยวๆไม่ใช่ละ ไงมาเป็นแบบนี้ได้วะ ก็ป๊าแกเล่นนั่งนิ่งไปสามวิหลังจากนั้นก็ดึงผมเข้าไปกอดพลางพูดเสียงอ่อนหวานมาให้ผมอีก แล้วยังบอกอีกว่าป๊าแกรักผมที่อยู่ในร่างไอ้เซนตอนนี้สุดๆ แบบนี้ไอ้เซนก็เสียใจแย่น่ะสิครับ

"สองพ่อลูกนี้ เมื่อไหร่จะหยุดจีบกันคะ ม๊าก็อิจฉาเป็นเหมือนกันนน่าาาาา" ผมกับป๊าที่นั่งกอดกัน ม๊าแกก็ได้พูดขึ้นมาอย่างงอนๆ

"ม๊าครับ~ ผมรักม๊าที่สุดเหมือนกันครับ" ผมที่นั่งกอดกับกับป๊าแกอยู่ ก็ได้ผละออกจากกันพลางหันไปพูดกับม๊าแกอย่างขี้เล่น

"จ๊ะ ม๊าล้อเล่นไปงั้นแหละ งั้นม๊าไปพักผ่อนก่อนน่ะ ม๊าเพิ่งกลับมาเลยรู้สึกเหนื่อยๆ....จุ๊บ!" ม๊าแกพูดพลางลุกขึ้นมาจุ๊บหัวผมแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง โหม๊าผมทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย ไอ้ผมรักตายเลยครับ โชคดีที่เข้ามาในร่างที่มีแม่น่ารักแบบนี้จริงๆเลย

"ป๊าแล้วไอ....เอ่องั้นผมก็ขอตัวไปขึ้นห้องก่อนน่ะครับ" หลังจากที่ม๊าเดินออกไป ไอ้ผมก็เลยจะหันไปถามถึงไอ้หมีควายกับป๊า แต่ก็ไม่ถามจะดีกว่า

"อืมๆ....เซนเดี๋ยวป๊าต้องออกไปทำธุระอีกน่ะ วันนี้คงไม่ได้กลับบ้าน ป๊าบอกไว้ก่อนเดี๋ยวแกจะงอนป๊าอีก" ผมที่กำลังลุกขึ้นป๊าแกก็ได้พูดออกมาซะก่อน เฮ้อทำไมป๊าต้องทำเหมือนผมจะงอนแกด้วย ไอ้ผมเคยแสดงออกมาว่างอนหรอ? แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ มันเหมือนกับป๊าแกสนใจผมขึ้นมาอีกระดับอะ

"โอเครครับ....บ๊ายบาย" ผมพูดพลางเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นและเดินขึ้นไปบนห้อง ไอ้ผมนี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามาเฟียโหดๆอย่างคริส เฮอร์คิวลิส จะรักลูกขนาดนี้ มันก็น่ารักไปอีกแบบอะ สงสัยป๊าแกคงจะคีพลุคบ่อยๆ ก็เหมือนผมนั่นแหละครับ ฮ่าๆ พวกสองหน้าก็เงี้ย....แค่กๆ ไม่ใช่สิต้องพวกหลายนิสัยใช่ป่ะหรือยังไงวะ? เอ่อ....กูพูดเชี้ยอะไรของกูวะเนี่ย เหมือนเมายาอะไอ้สัส กร๊ากๆๆ

ณ ห้องนอน

"เห้ย! เฮียมาอยู่ในห้องผมได้ไงวะ!!" ไอ้ผมที่เข้ามาในห้องพลางเดินไปที่ส่วนกลางของห้อง แต่แล้วก็ได้เจอกับไอ้หมีควายที่นอนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงผม แม่งแบบนี้มันเกิดไปน่ะครับ มันเล่นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมแบบนี้เลยหรอวะ เฮ้อถึงว่าแม่งหายไปไหน ที่แท้ก็มาอยู่ในห้องผมนี่เอง แล้วป๊ากับม๊าก็ไม่พูดถึงมันสักคำเลยด้วยครับ

"ไอ้เซนเรื่องเมื่อเช้ากูอธิบายได้น่ะ!" ผมที่ตะโกนถามมันไป แต่มันกลับไม่ตอบผมพลางรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้ามาหาผมอย่างรีบร้อน

"เฮียจะอธิบายเรื่องอะไรครับ เฮียไม่เห็นต้องอธิบายอะไรเลยครับ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับมันอย่างเสียงเรียบนิ่ง มันจะมาอธิบายเรื่องอะไรวะ ถ้าเป็นเรื่องเมียมันแล้วมาเกี่ยวอะไรกับผมด้วยวะ

"ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนกูน่ะเว้ย ไอ้เซนมึงต้องเชื่อกูนะ" ไอ้หมีควายพูดออกมาอย่างเสียงหดหู่ โอ้โหทำไมไอ้หมีควายถึงได้เป็นแบบนี้วะ มันทำท่าทางแบบนี้ก็น่าสงสารเหมือนกันแฮะ.....เห้ยๆกูอย่าใจอ่อนอีกนะเว้ย!!

"เฮียกับผมเราเป็นอะไรกันครับ ทำไมถึงต้องมาบอกเรื่องนี้กับผมด้วย จริงไหม?" ผมพูดออกไปอย่างสงสัยพลางหันหลังกำลังจะไปเข้าห้องน้ำ เพราะผมรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาครับ....แต่ไอ้หมีควายมันก็

หมับบบ!!

"เซนอย่าหนีเฮียแบบนี้ได้ไหมครับ" ไอ้ผมที่หันหลังกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำแต่ไอ้หมีควายก็เข้ามากอดผมจากด้านหลังเสียก่อน มิหนำซ้ำยังพูดเสียงหวานกับผมอีก เฮ้อออมึงรู้อะไรไหม ถ้ามึงทำแบบนี้ หัวใจกูยิ่งเต้นแรงเว้ยไอ้ชิบหาย !

"เฮียปล่อยผมเถอะ" ผมพูดพลางจะเอาแขนมันออกจากเอวของผม

"เซนอย่าทำแบบนี้กับเฮียสิครับ" แต่ไอ้หมีควายกลับกอดผมไว้แน่นกว่าเดิมอีกครับพลางเอาคางลงมาไว้บนหัวของผมอีก เฮ้อออนี่มันอ่อยผมใช่ป่ะหรืออะไร??

"เฮียปล่อยผมเถอะ" ผมยังพูดซ้ำประโยคเดิมต่อไป เพราะว่าตอนนี้ผมฉี่จะราดแล้วครับ ไอ้ชิบหาย!!

"ไม่! เฮียไม่ให้ไป"

"โอ๊ยไอ้เฮีย กูปวดฉี่ครับ ไอ้เหยดแม่งฉี่กูจะราดแล้วเนี่ย!!" ผมพูดออกมาอย่างหัวเสียพลางจับแขนมันออกอย่างแรง แม่งเอ้ยไอ้ฉี่นี่ก็ทำให้บรรยากาศเสียหมดเลยไอ้สัส!! เอิ่มมม.....แล้วกูจะโกรธไอ้ฉี่มันทำไมวะ!??

"เอ้า!ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ แล้วอย่าพูดคำหยาบอีกนะ....รีบไปสิ" มันพูดจบ ไอ้ผมก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที.....

"เฮ้อออค่อยยังชั่วเลยกู" ผมฉี่เสร็จพลางเดินออกไปจากห้องน้ำ เห็นไอ้หมีควายนั่งอยู่ตรงปลายเตียง

หมับบ!

"เซน~ เชื่อเฮียนะครับ " ผมที่เดินเข้าไปหาไอ้หมีควายมัน มันก็ได้ดึงผมเข้าไปกอดพลางเอาหน้ามาไว้ที่หน้าอกผม ทุกคนบอกผมทีว่าไอ้หมีควายมันกำลังง้อผมอยู่? แม่งทำเหมือนผมเป็นแฟนมันอะครับ

"เฮ้ออครับๆ เชื่อก็ได้ แต่ผมฝากเฮียไปบอกเธอด้วยว่าอย่ามายุ่งกับผมอีก" ผมก้มหน้าลงไปมองไอ้หมีควายที่ตอนนี้มันก็เงยหน้าขึ้นมามองผมเหมือนกัน แม่งมองมุมไหนก็หล่อชิบหาย หมั่นไส้เชี้ยๆ

"หืมมม เธอไปหาเรื่องหรอ?....ตุ๊บบบ!" ไอ้หมีควายมันพูดยังไม่พอครับ เสือกดึงผมลงไปนั่งตักมันอีกพลางกอดเอวและจับขาทั้งสองข้างผมไว้ ทำให้ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในท่าที่ขาทั้งสองข้างของผมอยู่ในระหว่างขาของมันและตัวผมที่นั่งอยู่บนขาข้างขวาของไอ้หมีควายพร้อมกับที่มันกอดผมไว้อย่างลวกๆ ไอ้เหยดแม่ง!! ทำไมกูใจง่ายแบบนี้วะ แต่ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่หว่าาา ผู้ชายทั้งคู่นั่งตักกันไม่เห็นแปลกเลย ผมยังเคยล้มลงไปนั่งตักไอ้11ก็มีน่ะครับ เพราะงั้นแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรหรอกมั้ง

"อืม เธอมาด่าผมเฉยๆ " ผมเงยหน้าไปพูดกับมันพลางกอดคอไอ้หมีควายเอาไว้ แต่ทำไมท่ามันแปลกๆพิกลวะ!???

"เดี๋ยวกูจัดการให้...."

"อือออ...อ๊ะ!..อือ...จุ๊บ! จ๊วบบบๆ!!...แค่กๆ" หลังจากที่ไอ้หมีควายพูดจบมันก็ดึงหลังคอผมเข้าไปจูบทันที

มันจูบผมแผ่วเบาพลางดูดปากบนของผมพร้อมกับกัดลงไปนิดๆ ทำให้ผมเปิดปากออก ไอ้หมีควายก็ได้ส่งลิ้นมันเข้ามาหยอกล้อกับลิ้นของผมพลางผละริมฝีปากออกแล้วจุ๊บลงมาอีกหนึ่งที มิหนำซ้ำยังดูดปากผมไปแรงๆอีกหลายรอบด้วย ไอ้ผมก็ได้แต่นั่งตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเลยครับ จะผลักมันออกผมก็รู้สึกเสียดาย จะนั่งให้มันจูบก็ดูเหมือนผมจะใจง่ายเหลือเกิน เฮ้ออแต่ไอ้ผมก็ได้แต่นั่งให้มันจูบนั่นแหละครับ ก็คนมันชอบนี่ครับ ถึงไอ้หมีควายจะมาเล่นๆกับผมก็ตาม

"จุ๊บ! หวานดี....และอย่าเสือกทำแบบนี้กับใครละ......เอ่อเฮียขอโทษเรื่องเมื่อเช้าจริงๆครับ" ไอ้หมีควายก็ผละออกจากผมพลางจุ๊บผมอีกหนึ่งที พร้อมกับก้มหน้าลงมาพิงกับหน้าอกของผมและพูดขอโทษผมออกมาอย่างเสียงสั่นๆ แม่งถ้าไม่ใช่ไอ้หมีควายแล้วมาทำแบบนี้กับผมคงจะมีเลือดออกกันบ้างแหละครับ แต่มันจูบเก่งเหมือนกันนี่หว่าาา ขนาดผมยังไม่เคยจูบมาก่อน ยังรู้เลยว่ามันจูบโคตรเก่ง คงไม่พ้นทำกับพวกผู้หญิงมาเยอะแหละครับ

"เฮียจะมาขอโทษผมทำไม แล้วก็ปล่อยผมได้แล้วครับ" ผมพูดเสียงนิ่งๆพลางกำลังจะลุกขึ้น แต่ไอ้หมีควายก็กอดผมไว้แน่นเลยครับ ตกลงมันคิดจะมาเล่นๆหรือมันเอาจริงกันแน่วะ สายตาที่มันใช้มองผมตอนอยู่กับเพื่อนกับสายตาที่อยู่กับผมแม่งโคตรต่างกันเลยอะครับ

"ก็ขอโทษไงที่ไม่ได้ไปส่ง ข้าวที่ทำเอาไว้ก็ไม่ได้กิน แถมยังทำให้มึงเข้าใจผิดอีก" ไอ้หมีควายพูดพลางจ้องมองผมอย่างจริงจัง แล้วผมไปเข้าใจผิดตอนไหนวะ จะเป็นเมียมันหรือไม่ใช่เมียมันแล้วจะมาเกี่ยวอะไรกับผมด้วยอะ

"เฮียปล่อยผมเถอะ" ผมพูดบอกมันอย่างจริงจัง ไอ้ผมกลัวว่า ผมที่ชอบมันอยู่แล้วจะเปลี่ยนไปเป็นรักมันน่ะสิ เพราะตอนนี้ผมเริ่มจะหวั่นไหวกับมันจริงจังแล้วครับ ยิ่งผมยอมมันแบบนี้มันเป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลยแหละ แล้วอีกอย่างไอ้ผมก็รู้ว่ามันเข้ามาหาผมแค่เล่นๆ ถ้ามันจะเข้ามาทำให้ผมเจ็บจริงๆ ผมคงจะต้องเอาคืนมันเป็น10นั่นแหละครับ

"กูขอโทษจริงๆนะไอ้เซน" เฮ้อไอ้หมีควายแม่ง จะพูดกูหรือเฮียกันแน่วะ เดี๋ยวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กูตามไม่ทันแล้วเว้ย

"รู้แล้ว เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ" ผมพูดพลางบิดแขนมันออกไม่ค่อยแรงมากพลางรีบลุกขึ้นจากตักมันทันที ถ้าผมยังพูดบอกให้มันปล่อยผมอยู่ วันนี้ผมคงไม่ได้หลุดออกมาจากอ้อมกอดมันหรอกครับ

"........"

"เฮียกลับไปเถอะ" ผมพูดพลางเดินไปที่ประตูห้อง

"กูขอนอนนี่ได้ไหม" ไอ้เฮียพูดอย่างเสียงหงอยๆ แหมกูยอมนิดหน่อยนี่เอาใหญ่เลยน่ะ!

"ไม่ ผมเหนื่อยแล้วเฮียกลับไปเถอะ" ผมพูดเสียงนิ่งๆพลางเปิดประตูห้องออกไป เฮ้อนี่กูสื่อว่าไล่มึงขนาดนี้แล้วน่ะ ถ้ามันยังไม่ออกไปนี่คือหน้าด้านมากอะไอ้เฮีย!

"อืม..กูไม่อยู่กวนมึงก็ได้" ไอ้หมีควายพูดออกมาอย่างอ่อนเพลียพลางเดินมาที่ประตูห้อง

ฟอดดดดด!!!

"ไอ้เหี้ย! " มันที่กำลังจะออกไปจากห้องของผมก็ได้ก้มหน้าลงมาหอมแก้มผมแรงๆหนึ่งทีพลางรีบเดินออกไปจากห้อง

เชี้ยเอ้ยยย! มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับไอ้หมีควายกันแน่วะครับ ตกลงผมชอบมันจริงๆใช่ป่ะ.....คงชอบนั่นแหละครับ ยอมให้แม่งมาทำขนาดนี้แล้ว แต่ไอ้หมีควายคงไม่ได้ชอบผมหรอกครับ แล้วมันจะมาง้อผมทำไมวะ หรือนี่จะเป็นแผนที่จะมาใช้กับผมหรอ? เฮ้ออแต่ไม่เป็นไรครับ ก็ผมบอกแล้วว่าจะเล่นตามน้ำมันไป มันเล่นมาผมเล่นกลับ แฟร์ๆดีออก ถือซะว่าเป็นเวลาแก้เซ็งผมแล้วกัน หึ

20:56

หลังจากที่ไอ้หมีควายมันกลับไป ผมก็ได้เข้าไปอาบน้ำจนเสร็จพร้อมกับใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำเพื่อจะไปฝึกให้พวกพี่การ์ดสักหน่อย ตอนนี้ป๊าผมก็ไม่อยู่ม๊าแกก็นอนและพวกพี่ๆผมก็ไม่เห็นจะกลับมากันเลย เพราะงั้นเวลานี้แหละที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

ณ บ้านการ์ด

"พวกพี่ทำอะไรกันอยู่หรอ" ผมที่เดินมาข้างล่างก็ไม่เห็นพวกพี่การ์ดก็เลยเดินไปถามพวกป้าๆแม่บ้านว่าพวกพี่แกอยู่ไหน ก็ได้คำตอบว่าพวกพี่การ์ดไปกินข้าวที่บ้านพักกันครับ ไอ้ผมที่รู้ก็ไม่รอช้ารีบเดินไปบ้านพักพวกพี่แกทันที

"บอส!!!(+ทั้งบ้านพัก100กว่าคน)" ผมที่ได้เดินเข้ามาข้างในตัวบ้าน ก็เห็นพวกพี่การ์ดกำลังตั้งวงกินข้าวพร้อมกับแข่งประกอบปืนกันอยู่หลังจากที่พวกพี่แกเห็นผมก็ได้รีบลุกขึ้นมาพลางพากันก้มหัวให้ผม โอ้โหนี่กูเป็นบอสพวกพี่แกเต็มตัวแล้วหรอหรือยังไงวะ?? ทำความเคารพซะผมอึ้งไปเลย

"ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ครับ นั่งลงไปแบบเดิมนั่นแหละครับ" ผมพูดพลางเดินไปยืนระหว่างพี่วันกับพี่ทูและนั่งลงกับพื้น

"ครับ!(ทั้งบ้าน)" หลังจากที่ผมพูดเสร็จทุกคนก็พากันทำตัวปกติ

"บอสมาหาพวกผมมีอะไรหรือเปล่าครับ" ผมที่นั่งลง พี่ท่อนไม้ก็ได้ถามผมขึ้นมา ตอนนี้วงที่ผมนั่งอยู่ก็มีอยู่ประมาณ10กว่าคนได้ แต่ไอ้ผมรู้จักแค่พี่วัน,พี่ทู,พี่เบิ้มและก็พี่ก้องหรือพี่ท่อนไม้นั่นแหละครับ

"ผมว่าจะมาฝึกให้พวกพี่น่ะครับ" ผมพูดพลางหยิบน่องไก่ที่อยู่ข้างหน้าผมขึ้นมากิน เอ้าก็มันเสือกมาอยู่ข้างหน้าผมทำไมอะครับ กินแม่งซะเลย! ฮ่าๆ

"ได้สิบอสพวกผมก็อยากฝึกกันอยู่แล้วด้วย" พี่ทูพูดอย่างเสียงขี้เล่น

"โอเคร...แล้วในนี้ใครประกอบปืนเร็วที่สุดอะครับ" ผมหันไปตอบพี่ทูพลางก้มหน้าลงไปมองปืนที่ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในทรงของปืนเกือบทุกกระบอกเลยครับ

"ผมครับ บอสจะลองดูไหม เดี๋ยวผมสอน" พี่วันก็หันมาพูดกับผมพลางหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แต่พี่วันแกคงคิดว่าผมเก่งแต่เรื่องต่อสู้มั้งครับ

"หึ มาแข่งกันดูไหมครับ ทุกคนเลย" ผมพูดอย่างสนุกพลางเอาน่องไก่อันที่สองของผมวางลงที่จาน....ผมกินเพลินไปหน่อย ฮ่าๆ

"บอสรู้เรื่องพวกนี้ด้วยหรอครับ" พี่เบิ้มก็ถามผมอย่างสงสัย เฮ้อออถ้าอนาคตพวกพี่แกจะต้องมาอยู่กับผมจริงๆ ไอ้ผมก็คงจะไม่ต้องปิดบังอะไรมากหรอกมั้งครับ

"ครับ แต่ผมอาจจะไม่เก่งอะไรมากหรอก" ผมพูดถ่อมตัวไปเดี๋ยวพวกพี่แกจะหมั่นไส้เอาได้ ไอ้ผมไม่ชอบอวดใครสักเท่าไหร่ครับ

"อ่อครับ" พี่เบิ้ม

"เอ่อ...ไอ้บอสกูถามจริงมึงแดกไก่เยอะขนาดนี้ไม่กลัวเป็นเกาต์หรือไง" อยู่ๆไอ้พี่วันมันก็พูดกวนตีนผมขึ้นมา

"เยอะอะไรพี่ ผมกินไปนิดเดียวเองเถอะ" ผมพูดพลางวางไก่น่องที่4ไว้ในจาน ผมว่าผมก็ไม่ได้กินเยอะอะไรขนาดนั้นสักหน่อย??

"บอส! 4น่องใหญ่เลยน่ะ!" แล้วทุกคนในวงที่ผมนั่งอยู่ก็พากันตะโกนออกมาอย่างจริงจัง....เอ้า4น่องแล้วมันจะทำไมวะ ก็ผมหิวอะแถมอร่อยอีกต่างหาก

"แหะๆ ก็มันหิวอะ....เรื่องไก่ช่างมันเถอะ เรามาแข่งกันดีกว่า" ผมพูดติดตลกพลางเกาหัวแก้เขินไปด้วย

"โห่ถ้าแบบนี้ไม่เรียกหิว กูก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วไอ้บอส ฮ่าๆ" ไอ้พี่ทูก็พูดพลางหัวเราะออกมาอย่างเสียงดังลั่น แหมเวลากวนตีนผมนี่ความสุภาพหายไปหมดเลยน่ะครับคุณพี่ !

"โถ่อย่าว่าแต่ผมเลย พี่ทูก็กินเยอะเหมือนกันป่ะ!" ผมพูดเหม็นเบื่อใส่ไอ้พี่ทูมัน พี่ทูแกกินเยอะกว่าผมอีกครับ สงสัยเอาไปเลี้ยงกล้ามพี่แกละมั้งครับ ฮ่าๆ

"ฮ่าๆ มาๆไหนบอสบอกจะแข่ง...มาเริ่มกันเถอะ" พี่ทูแกพูดอย่างขำๆพลางลุกขึ้นช่วยกันเอาของกินไปเก็บ เฮ้อหนีเก่งจริงๆ หลังจากนั้นก็กลับมานั่งตั้งวงกันเหมือนเดิม แล้วตอนนี้มันก็ไม่ได้มีแค่10คนเหมือนแต่ก่อนด้วยน่ะสิครับ เพราะอยู่ๆทุกคนก็พากันมานั่งล้อมวงของพวกผมกันอีกที่

"นี่ปืนครับบอส...บอสจะไม่ให้ผมสอนก่อนจริงๆหรอครับ" ไอ้พี่วันพูดอย่างเป็นห่วงพลางยื่นปืนมาให้ผม คิคิๆเดี๋ยวค่อยดูผมเถอะพี่ ไอ้ผมก็ไม่อยากพูดโอ้อวดหรอกน่ะ เพราะงั้นจับตาดูกันเองแล้วกัน

"ไม่เป็นไร....พร้อมกันแล้วน่ะ" ผมหันไปพูดกับพี่วันแกพลางหันไปถามพวกพี่ๆ ตอนนี้คนที่แข่งกับผมก็มี5คน รวมผมไปด้วย มีพี่วัน พี่ทู พี่ท่อนไม้ พี่เบิ้มและก็ผม

"1.....2.....3....เริ่ม!!"

แก๊ะ! กั๊กก! กั๊ก! แก๊ะๆ! (เสียงแกะ/ประกอบปืน)

หลังจากที่ทุกคนตะโกนเสร็จ พวกผมก็เริ่มแกะปืนออกพร้อมกับประกอบเข้าไปใหม่ ไอ้ผม5วิก็เสร็จแล้วครับ แต่กับพวกพี่ๆแกผมยังเห็นเก้ๆกังๆกันอยู่เลย

ตั๊บบ!! ตึ่งงง!

"เสร็จ!!" ไอ้ผมที่ห้าวิเสร็จก็ได้เอาปืนวางลงบนพื้นอย่างแรง ดีนะที่ไม่มีลูกปืนไม่งั้นปืนคงลั่นอะ

"โห่!!!! บอสโคตรเร็ว!!!"

"ทำได้ไงวะ!!!.....บอสเก่งชิบหาย!!"

"โคตรเท่!! โคตรเจ๋ง!!" ผมที่ประกอบปืนเสร็จรอพวกพี่แกประมาณ30กว่าวินาทีพวกพี่แกก็พากันประกอบเสร็จ แล้วทุกคนในบ้านก็พากันโห่ร้องออกมาเสียงดัง

"โอ้โหบอสไหนบอกไม่ค่อยเก่ง แต่นี่มันเรียกเทพแล้วครับ" พี่วันก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้นพลางทำท่าทางโอเวอร์.....หึ ก็คนมันเก่งทำอะไรก็ดูดีไปหมดนั่นแหละ กร๊ากๆๆ เอิ่มมมหลงตัวเองอีกแล้วกู

"ฮ่าๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกพี่ พวกพี่เก่งกว่าผมอีก" ผมพูดอย่างติดตลก

"เนี่ยสมแล้วที่เป็นบอสของพวกผม....จริงป่ะพวกมึง!!"

"จริง!!!" หลังจากที่พี่ท่อนไม้พูดจบ พวกพี่การ์ดก็พากันตะโกนออกมาอย่างจริงจัง แม่งไหนมาเข้าเรื่องนี้ได้วะ!?

"งั้นแบบนี้บอสก็ยิ่งปืนแม่นสิ โชว์ให้พวกผมดูหน่อยได้ไหมครับ " พี่เบิ้มพูดออกมาอย่างตื่นเต้นพลางหันไปมองพวกเพื่อนๆแกเพื่อขอความคิดเห็น

"จริงบอส พวกผมก็อยากเห็น...บอสจะเก่งกว่าคุณชายใหญ่กับคุณชายรองหรือเปล่า" พี่ทูก็พูดพลางลุกขึ้นยืนและคนอื่นๆก็พากันลุกตาม เฮ้ออออยากดูกันมากใช่ไหมเดี๋ยวผมจัดให้

"นำไปสิครับ" ผมพูดพลางลุกขึ้นยืนเดินตามพวกพี่ๆแกๆไปที่สนามยิงปืน

"มาๆ พวกพี่ใครว่าผมเก่งกว่าพวกพี่ชายผมให้เอาเงินมาลงฝั่งพี่วันได้เลย และใครคิดว่าฝั่งพี่ชายผมเก่งกว่าให้เอาเงินไปลงฝั่งพี่ทูได้เลยครับ แต่ผมยิงปืนไม่ค่อยเป็นหรอก " หลังจากที่พวกผมเดินมาถึงสนามยิงปืน ไอ้ผมก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ ถ้าพวกพี่แกอยากให้ผมมายิงปืนให้ดู มันก็ต้องมีค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆกันบ้างสิจริงไหม? คิคิๆ

"เอามาใส่เลย อย่าโกงๆ " พวกพี่วันกับพี่ทูก็ได้ทำหน้าที่เก็บเงินประมาณกว่า5นาทีแล้วก็เดินมาให้ผมดู มีคนลงฝั่งพวกพี่ชายผมเยอะตามที่ผมคิดเลย...หึ เดี๋ยวทุกคนจะต้องเสียใจที่หลังค่อยดูสิ

"งั้นมาเริ่มกันดีกว่า" ผมพูดเสร็จพลางดึงปืนที่เสียบอยู่ตรงเอวพี่ทูแกมาและเดินไปที่สนามตั้งท่าจะยิง แต่ไอ้พี่วันก็เรียกผมเอาไว้เสียก่อน

"เห้ย! บอสไม่ใส่ที่ครอบหูก...."

ปัง! ปัง! ปัง!

ผมรู้ครับว่าไอ้พี่วันจะพูดอะไร พี่มันจะบอกให้ผมใส่ที่ป้องกันหู แต่สำหรับผมแค่นี้จิ๊บๆ เพราะเสียงที่ดังกว่านี้ผมยังได้ยินมาแล้วเลยครับ เสียงปืนแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก แล้วอีกอย่างตอนร่างเก่าผมยิงปืนบ่อยจะตาย ไอ้ผมก็เลยไม่สนใจพลางยิงปืนออกไปสามนัดพุ่งตรงไปที่กลางเป้าพร้อมทั้งสามนัดเลย ทำให้รอบข้างของผมเงียบไปทันที ตอนนี้พวกพี่การ์ดคงรู้ผลแล้วว่าผมกับพวกพี่ชายของผมใครเก่งกว่ากัน

"ขอบคุณครับสำหรับเงินทั้งหมด งั้นฝันดีนะครับ ฮ่าๆ กร๊ากๆ! " ผมที่เห็นพวกพี่แกยืนเอ๋อกันอยู่ ก็เลยเข้าไปเอาตังค์ทั้งหมดที่ไอ้พี่วันมันถืออยู่พลางพูดออกมาอย่างชอบใจแล้วรีบเดินหนีพวกพี่แกออกไปเลยครับ เรื่องฝึกคงต้องเอาไว้ที่หลังซะแล้วครับ เพราะตอนนี้ผมดีใจกับเงินที่ได้ไถพวกพี่แกมาสุดๆ ฮ่าๆ

"ไอ้บอส!! เอาเงินกูคืนมานะเว้ย ตั้งพันหนึ่ง!!" ไอ้พี่ทูก็ตะโกนไล่หลังผมมาอย่างน้ำเสียงโกรธๆ ก็พี่แกเสือกไปลงข้างพี่ชายผมทำไมอะครับ เพราะงั้นช่วยไม่ได้

"บอส!!! เอาเงินห้าพันผมคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!!!!" หลังจากที่พี่ทูแกตะโกนให้ผมคืนเงิน พวกพี่ๆที่ลงฝั่งพวกพี่ชายผมก็พากันตะโกนบอกผมเหมือนกัน แต่ไอ้ผมโฟกัสอย่างเดียวก็คือเสียงไอ้พี่เบิ้มครับ พี่แกเล่นลงห้าพันเลยหรอวะ ฮ่าๆ เสร็จผมไปอีกสิ!

"บอสหยุด!! จะวิ่งมาราธอนหรือไงห้ะ!"

"แค่กๆ....โอ๊ยยยพวกพี่จะวิ่งตามผมมากันทำไมล่ะห้ะ!!" ผมวิ่งพลางหันไปมองข้างหลัง ก็เห็นพวกพี่วัน พี่ทู พี่เบิ้มและพี่ท่อนไม้กำลังวิ่งตามผมกลับมาบ้าน แม่งเล่นเอาซะผมเหนื่อยเลย

"บอสก็หยุดก่อนสิ!!!!!" พวกพี่แกก็พากันตะโกนเสียงดังลั่นพลางรีบวิ่งเข้ามาหาผม

"แฮ่กๆ ก็ได้! พวกพี่มีอะไรกัน" ผมก็หยุดวิ่งพลางหันไปมองพวกพี่แกอย่างเหนื่อยๆ

"เฮ้ออไม่มี....อะไร..ครับ พวกผมแค่จะเดินมาส่ง บอสก็วิ่งหนีมาซะก่อน" พี่วันพูดออกมาอย่างเสียงหอบๆ เอ้าไอ้ผมก็คิดว่าพวกพี่แกจะมาเอาเงินคืนซะอีก โชคดีไปอีกกู

"ฮ่าๆ ก็ผมคิดว่าพวกพี่จะมาฆ่าผมแล้วน่ะเนี่ย เล่นตะโกนเสียงเหี้ยมมาให้ผมซะขนาดนั้นอะ" ผมพูดติดตลกพลางนั่งลงไปที่หลอดไฟอันใหญ่ตรงทางเดิน

"บอสคิดได้ไงเนี่ย" พี่ท่อนไม้พูดพลางนั่งยองๆลงข้างผม

"เอ่องั้นพี่ถ่ายรูปให้ผมหน่อยสิ โทษฐานที่ทำให้ผมตกใจ" ผมพูดพลางยื่นโทรศัพท์ไปให้พี่วัน เพราะผมเห็นตรงนี้เวลามืดแล้วมันสวยดีครับ เลยจะถ่ายรูปสักหน่อย โดยการหลอกใช้พวกพี่แกอะน่ะ คริคริๆ

"ได้....เห้ยๆไอ้ก้องมึงลุกแปปดิ" พี่วันก็พูดพลางไล่พี่ท่อนไม้ที่นั่งอยู่ข้างๆผม

แชะ! แชะ! แชะๆ! แชะ!

"เอาได้แล้วบอส" หลังจากที่พี่วันถ่ายรูปเสร็จก็ยื่นโทรศัพท์มาคืนผม ไอ้ผมก็นั่งเลือกรูปพลางอัพรูปลงในโซเชี่ยล

"พวกพี่ก็ไปทำหน้าที่กันได.....เห้ยใครวะ!" ผมพูดพลางลุกขึ้นแต่สายตาผมกับไปเห็นคนที่อยู่ในพุ่มไม้ตรงแถวใกล้ๆผม หลังจากที่ผมพูดเสร็จพวกพี่ๆแกก็พากันเข้าไปจับไอ้คนนั้นให้ออกมา

"ปล่อยผมเถอะครับ ผมเป็นคนสวนที่มาใหม่" พี่วันกับพี่เบิ้มก็จับมันออกมา หน้าตามันดูซื่อๆแต่ผมเห็นเครื่องอะไรสักอย่างอยู่ในกระเป๋ากางเกงของมันด้วย

"มึงเป็นคนสวนแล้วมาทำไมแถวนี้ห้ะ!" พี่ทูตะโกนว๊ากถามมัน จริงครับถ้าเป็นคนสวนจะไม่มาตรงแถวของการ์ด เพราะป๊าผมแบ่งสัดส่วนที่ใครที่มันครับ การ์ดต้องอยู่ส่วนการ์ด แม่บ้านอยู่ส่วนแม่บ้าน คนสวนอยู่ส่วนคนสวน และอะไรอีกหลายๆอย่าง

"ผมเพิ่งมาใหม่ไม่ค่อยรู้อะไรมากครับ อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ" ไอ้คนสวนพูดพลางก้มหน้าลง แต่มันหลบสีหน้าตอนที่มันก้มลงไปกับผมไม่ได้หรอกครับ ตอนที่มันพูดเสร็จแล้วก้มหน้าลงไปมันยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างร้ายกาจ.....หึ มันคงไม่ได้เป็นคนสวนบ้านผมจริงๆหรอกครับ ไอ้ผมเลยเดินเข้าไปหามันและหยิบเครื่องที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงมันออกมา

"แล้วนี่อะไร? คุณอยากโดนตัดนิ้วจนส่งรหัสมอสไม่ได้อีกเลยไหม" ไอ้ผมที่หยิบเครื่องนั้นออกมา ก็ปรากฏว่ามันเป็นเครื่องส่งรหัสมอสแบบพกพาครับ เฮ้อมันกล้ามากน่ะเนี่ยที่เข้ามาในที่แบบนี้คนเดียว

"มันไม่ใช่อย่างนั้นครับ!" คนสวนพูดออกมาอย่างลนลานพลางจะบิดตัวออกจากการควบคุมของพวกพี่การ์ด

"หึ พามันเข้าไปในนั้น" ผมพูดสั่งพี่วันกับพี่เบิ้มพลางชี้ไปที่ห้องๆหนึ่งไม่ไกลจากตรงนี้มาก

ผลักกกก!

"พวกพี่ออกไปก่อนครับ"

"ครับบอส" หลังจากที่พวกพี่การ์ดลากคนสวนตามผมมาที่ห้องหนึ่ง มันเป็นห้องเก็บของทำความสะอาดทั้งหลายพลางโยนไอ้คนที่เข้าข่ายว่าเป็นศัตรูเข้ามาให้ห้อง แล้วเดินออกไปตามคำสั่งของผม

"คุณเป็นใครครับ" ผมพูดเสียงนิ่งๆพลางเดินเข้าไปหาไอ้คนสวนที่ตอนนี้มันกำลังคลานเขาไปข้างในอย่างช้าๆ

"ผมเป็นคนสวนจริงๆครับ" มันหยุดคลานแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างกลัวๆ โอ๊ยเล่นละครเก่งชิบหาย

"ผมขอถามอีกครั้ง คุณเป็นใครแล้วใครส่งคุณมา!" ผมพูดเสียงเหี้ยมพลางเดินไปหยิบผ้ากับน้ำมันเครื่องตัดหญ้าและเดินเข้าไปหามัน แม่งพูดดีๆด้วยไม่ได้ผล ไอ้ผมคงต้องกลับไปเป็น001สักแปปแล้วแหละ

"อย่าทำอะไรผมเลยครับ" มันพูดพลางยกมือคืนมาไหว้ผม แม่งทำไมตอนขอร้องผมต้องไหว้ผมกันด้วยวะ กระผมไม่เข้าใจ!????

"หึ กูถามดีๆไม่ตอบเองน่ะ"

ผลักกก! ตั๊บบ!

ผมพูดกับมันเสร็จพลางถีบไปที่หน้าอกของมัน ทำให้มันนอนลงไปกับพื้น ไอ้ผมก็ไม่รอช้าเข้าไปกระทืบลงไปที่ลูกกระเดือกมันต่อ แต่ไม่แรงมากเดี๋ยวมันจะตายซะก่อน

"แค่กๆ....อ๊ะ.แค่กๆๆๆ อ่ะ" ไอ้คนสวนมันนอนจับคอตัวเองอย่างทรมาน

"มึงกล้ามากน่ะ ที่เข้ามาที่นี่คนเดียว" ผมพูดเสียงเรียบนิ่งพลางจับมันนอนหงายและเอาเข่าลงไปยันหน้าอกมันไว้

"เฮ้อกูคงพูดกับมึงดีๆไม่ได้แล้วละมั้ง" หลังจากที่ผมพูดเสร็จ ผมก็เอาผ้าที่ผมหยิบมา มาคุมหัวมันพลางเอาเชือกแถวๆนี้มามัดกับคอมันไว้ แต่ดูเหมือนมันจะรู้ว่าผมจะทำอะไร ไอ้คนสวนจากที่นิ่งๆมันก็สู้ผมครับ ไอ้ผมก็เลยต่อยไปที่ลิ้นปี่พร้อมกับต่อยไปที่คางทำให้มันนอนแน่นิ่งเหมือนเดิมครับ

"กูจะถามมึงอีกครั้งว่ามึงเป็นใครแล้วใครส่งมึงมา" ผมพูดเสียงเย็นชาพลางกระชากหัวมันขึ้นมา แต่มันไม่ตอบผมครับ เอาแต่นอนนิ่งๆ หึ มึงจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!?? ได้!!

"อั๊กๆ....แค่ก!...อ๊ะ!..แค่กๆ..อั๊กกก!" ผมที่ไม่เห็นมันจะตอบอะไรผม ไอ้ผมก็เลยเปิดฝาขวดน้ำมันของเครื่องตัดหญ้าเทลงไปใส่จมูกกับปากของมัน วิธีนี้เป็นวิธีที่ทรมานมากเหมือนกันครับ ผมชอบใช้กับไอ้พวกที่ทำให้ผมต้องพูดอะไรซ้ำๆซากๆ

"กูจะให้โอกาสมึงตอบอีกที ไม่งั้นต่อไปคือนิ้วของมึง" ผมพูดเสียงหนักแน่นเด็ดขาด ผมหวังว่าจะไม่ต้องตัดนิ้วมันจริงๆหรอกน่ะ

"แค่กๆ..อ.ลัน...แอนโท...ส่งมา..อั๊กๆแค่ก" ไอ้คนสวนพูดออกมาอย่างลำบาก....ไม่ผิดอย่างที่ผมคิดเอาไว้เลย ไอ้ลุงแก่นั่นมันคิดจะเป็นศัตรูกับป๊าผมจริงๆด้วย

"พูดออกมาตั้งแต่ที่แรกก...อโมรี่งั้นหรอ!!?" ผมที่แกะผ้ามันออกจากหน้าแต่แล้วมือของผมก็ไปโดนเสื้อของมันทำให้ผมเห็นรอยสักสัญลักษณ์รูปแห่งองค์กรอโมรี่ แต่ทำไมอโมรี่ถึงส่งคนที่ไม่มีความสามารถมาในที่แบบนี้กันน่ะ แบบนี้มันก็ดูถูกตระกูลป๊าผมน่ะสิครับ ถ้าเป็นอโมรี่ที่ไม่ใช่คนสวนคนนี้ ไอ้ผมคงต้องสู้จนเหนื่อยอะครับ

"พวกพี่เอามันไปไว้ที่บ้านพักพวกพี่ก่อนนะ ห้ามให้ป๊าผมรู้เด็ดขาด!" ผมที่เห็นมันสลบไปแล้วพลางเดินออกมาจากห้อง เห็นพวกพี่วันพี่ทูพี่ท่อนไม้และพี่เบิ้มยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเก็บของ

"ครับบอส! (วัน,ทู,เบิ้ม,ก้อง) " พวกพี่แกก็หันมามองผมพลางก้มหัวให้ผมเล็กน้อย แล้วพากันเข้าไปเอาตัวไอ้คนสวนนั่นออกมา

"งั้นผมฝากด้วยนะครับ" ผมพูดพลางมองพวกพี่แกที่หิ้วปีกไอ้คนสวนที่สลบอย่างไม่รู้เรื่องออกมา เฮ้อผมคงไม่ได้ทำมันเกินไปใช่ไหมครับ???

"ครับบอส (วัน,ทู,เบิ้ม,ก้อง)" หลังจากนั้นไอ้ผมก็ได้เดินออกมาและเดินตรงไปที่บ้าน แม่งถ้าขนาดปลายแถวของอโมรี่เข้ามาในบ้านผมได้แบบนี้ คือจะพูดยังไงดีวะ.....เฮ้อเอาเป็นว่าระบบความปลอดภัยที่นี่คือห่วยสุดๆไปเลยอะครับ ขนาดมีการ์ดเยอะแล้วด้วยยังลอบเข้ามาได้เลย ถ้ามีใครคิดจะมาลอบฆ่าครอบครัวผมจริงๆ ไอ้ผมว่าสักวันคงไม่รอดแน่ๆอะครับ

ณ ห้องนอน 00:30

ตอนนี้ผมก็ได้มาถึงห้องนอนแล้วครับ ไอ้ผมแค่บอกว่าจะไปฝึกให้พวกพี่การ์ดแกเฉยๆเองน่ะ แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องเยอะแยะขนาดนี้วะ แต่ก็โชคดีไปอีกอย่างถ้าผมไม่ได้ลงไป ผมว่าไอ้คนสวนนั่นก็คงจะอยู่ส่งรหัสมอสต่อไปอะครับ ไม่รู้เลยว่ามันส่งไปเยอะขนาดไหนแล้ว ผมหวังว่าจะไม่มีข้อมูลสำคัญของป๊าผมด้วยหรอกน่ะ ไม่งั้นมึงเอ้ยเรื่องคงไม่จบแค่นี้แน่ๆ

ติ้งๆ! (เสียงแชท)

ผมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำกำลังล้มตัวลงไปนอนที่เตียง แต่เสียงแชทของผมก็ดังขึ้นมาซะก่อน ไอ้ผมก็เลยหยิบขึ้นมาอยู่ว่าใคร ก็ปรากฏว่าเป็นไอ้หมีควายครับ

_Black_

นอนยัง?

Zane/SN

ยัง เฮียมีอะไรหรือเปล่า

_Black_

เปล่าๆ แค่คิดถึงมึงเฉยๆ

 

เดี๋ยวๆมันเมาเปล่าวะมาคิดคงคิดถึงอะไรของมัน บ้าา~!

Zane/SN

เฮียเหมือนเมาขี้ตาอะ กลับไปนอนต่อไป๊!

_Black_

กูคิดถึงมึงจริงๆ......งั้นฝันดีตัวเล็กzzz

Zane/SN

!!!!!!!!!!!

 

หลังจากนั้นไอ้หมีควายมันก็ได้ออฟไลน์ไปแล้วครับ เชี้ยอะไรของมันวะ แถมยังมาเรียกผมตัวเล็กอีก....เอิ่มแล้วกูก็จะเขินทำเหี้ยอะไรนักหนาเนี่ย ขอให้คืนนี้ผมนอนหลับด้วยเถิด! ไอ้ชิบหาย!!!!!

 

 

 

 

ตัวอย่างท่านั่งเฮียแบล็คกับน้องเซนจ้าาาา

 

 

 

ชุดที่น้องใส่เด้ออออ

 

 

 

 

น้องเป็นคนชอบกินไก่ คิคิๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว