Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP22 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP22 (รีไรท์)
แบบอักษร

แสงแดดสอดส่องเข้ามาในห้องนอนอันหรูหราที่มีร่างเล็กนอนอยู่บนเตียงอันแสนจะสบาย จากนั้นก็ได้ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ แล้วผมจะบรรยายทำเชี้ยอะไรเนี่ย 

 

"ฮ้าว~ กี่โมงแล้ววะ" ผมที่เพิ่งตื่นพลางหันไปมองนาฬิกา ก็ปรากฏว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้วครับ แถมเหลือเชื่อผมไม่ได้ตื่นตอนตีห้าเหมือนทุกทีแล้วเว้ย ส่วนเมื่อคืนผมกลับมาจากไปห้างกับพวกเพื่อนของผม ผมก็ได้มาถึงบ้านตอนสี่ทุ่มกว่าๆ ผมนี่กลัวป๊าแกบ่นเชี้ยๆอะ แต่ทว่าผมนี่โคตรโชคดีเลยครับ ไอ้ผมที่กลับมาถึงบ้านผมก็ไม่เจอใครเลยพลางเดินไปถามป้าแกในครัว แล้วก็ได้คำตอบว่าป๊ากับม๊าผมไปเดตที่ต่างประเทศกันครับ ส่วนพี่ๆผมก็ไปนอนที่คอนโดกัน แต่ทำไมป๊ากับม๊าไม่คิดที่จะบอกผมสักคำเลยวะ นี่คืออีกเหตุผลหรือเปล่าที่ทำให้ไอ้เซนเปลี่ยนไปด้วย มันอาจจะงอนครอบครัวของตัวเองก็ได้ที่ไม่มีเวลาให้มันเลย มิหนำซ้ำผมที่อยู่ในร่างไอ้เซนตอนนี้ยังพลางคิดแบบเดียวกันไปด้วยเลยครับ แค่โทรมาบอกสักคำก็ยังดี 

 

06:45

 

"คุณหนูจะไปแล้วเหรอคะ ทำไมต้องเอาของไปเยอะแบบนั้นด้วยคะ" ผมที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จพลางหยิบกระเป๋าที่ใส่ของใช้ที่จำเป็นต่อการนอนค้างที่โรงเรียนตลอดระยะเวลาห้าวันขึ้นมาสะพาย ส่วนของผมเตรียมไว้เมื่อคืนนั่นแหละครับ และผมก็เดินลงมาข้างล่างก็เจอเข้ากับป้าแกที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

 

"ครับ เอ่อ...ป้าครับ ถ้าครอบครัวผมกลับมา แล้วถามหาถึงผมให้บอกไปว่าผมค้างที่โรงเรียนนะครับ" ผมพูดสั่งป้าแกด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางนั่งลงใส่รองเท้า 

 

"ได้เลยค่ะ" ป้าแกพูดพลางก้มหัวให้ผมเล็กน้อยแล้วก็เดินออกไปทันที  

 

"โห่! บอสจะย้ายบ้านเหรอครับ ฮ่าๆ" ผมที่เดินมาถึงโรงจอดรถก็ได้มาเจอเข้ากับพี่วันที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูโรงจอดรถพลางพูดถามผมด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

"พี่จะขำทำไมห๊ะ ผมต้องค้างที่โรงเรียน" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับพี่วันแกด้วยน้ำเสียงดุๆ แต่ผมว่ามันก็น่าตลกจริงๆนั่นแหละครับ เพราะว่าตอนนี้ผมสะพายกระเป๋าสองใบไว้ที่หลัง ใบหนึ่งเป็นกระเป๋าโรงเรียนและอีกใบเป็นของที่ผมจะเอาไปใช้ตลอดที่ค้างในโรงเรียน แล้วประเด็นมันอยู่ที่ว่ากระเป๋าใบที่สองของผมมันใหญ่มากเหมือนที่พี่วันแกบอกผมจะย้ายบ้านนั่นแหละครับ  

 

"บอสจะขับบิ๊กไบค์ไปยังไงครับ ผมว่าเอารถยนต์ไปเถอะครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ส่วนผมก็อยากจะเอารถยนต์ไปนั่นแหละครับ แต่ไอ้เซนมันจะมีใบขับขี่เหรอ อีกอย่างอายุแม่งยังไม่ถึงเลย ผมยังงงเลยว่าทั้งไอ้เซนกับเพื่อนๆของมันทำไมถึงขับรถกันได้แล้ว อายุแม่งก็เพิ่งจะสิบเจ็ดปีกันเอง 

 

"ผมไม่มีใบขับขี่ครับ" ผมพูดพลางเดินไปคร่อมรถ

 

"หืม บอสมีตั้งแต่ที่ได้รถยนต์แล้วน่ะครับ" ห๊ะ?! ไอ้เซนเพิ่งจะสิบเจ็ดปีเองนะเว้ย มีแล้วเหรอวะ คงไม่พ้นใช้เส้นสายป๊าแกแน่ๆอะ แต่ผมก็ไม่ค่อยแปลกใจอะไรหรอกครับ เพราะที่โรงเรียนผมยังเห็นเด็กมอสี่ขับรถยนต์ไปโรงเรียนกันอยู่เลย ผมว่าไม่พ้นใช้เส้นสายของพ่อแม่แน่ๆ อีกอย่างโรงเรียนผมกับโรงเรียนไอ้หมีควายและก็โรงเรียนหญิงล้วนใกล้ๆพวกผมไม่ใช่เป็นโรงเรียนธรรมดาด้วย ต้องเป็นคนใหญ่คนโตจริงๆถึงจะเรียนได้ แถมผมที่ไปสืบมาแล้ว และก็รู้ว่าค่าเทอมแม่งโคตรของโคตรจะแพงอะ กฎเกณฑ์ก็ไม่ค่อยจะมีซะด้วย เพื่อนห้องผมมันยังทำสีผมเป็นสีฟ้ากันมาเลย อาจารย์แกยังไม่เห็นว่าอะไรเลยด้วยครับ

 

"ฮ่าๆ ผมเบลอๆอะ แต่ผมว่าไปคันนี้จะเร็วกว่านะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพลางหันหน้าไปจ้องหน้าพี่วันแกอย่างกดดัน ต้องกดดันเข้าไว้ครับ เดี๋ยวพี่วันแกไม่เชื่อ อีกอย่างเรื่องแถผมชนะขาดลอยแน่นอน 

 

"งั้นเดี๋ยวผมจะขับรถไปส่ง เอากระเป๋ามาครับ" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินเข้ามาหาผมที่คร่อมรถอยู่พร้อมกับดึงกระเป๋าผมไปสะพายเอาไว้ที่หลังของตัวเองแทน

 

"เห้ยพี่ พี่ออกไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวป๊าก็ทำโทษอีกหรอกครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพลางหันไปมองพี่วันแกอย่างจริงจัง 

 

"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้บอสเป็นบอสของผมแล้ว ทำไมผมจะต้องกลัวด้วย" โห่ไอ้ฉิบหาย ถ้าโดนป๊าผมซ้อมอีกนะ ผมจะไม่ช่วยเลย 

 

"เฮ้อ~ ตามใจพี่แล้วกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายพร้อมกับพี่วันแกก็ได้ขึ้นมาคร่อมรถและสตาร์ทรถขับรถออกมาจากบ้านทันที

 

ณ เซเว่น

 

พี่วันแกขับรถมาแวะที่หน้าเซเว่น แต่ผมจะไม่อะไรเลย ถ้าตอนนี้ไม่มีไอ้พวกเด็กจ.ท.อยู่ด้วย แล้วแม่งมายืนทำเชี้ยอะไรกันเยอะแยะตรงหน้าร้านวะ 

 

"บอสผมขอไปซื้อบุหรี่ก่อนนะครับ" พี่วันแกพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ หลังจากที่พี่วันแกจอดรถเสร็จ พี่วันแกก็ได้ลงไปจากรถพลางถอดหมวกกันน็อกออกถึงกับทำให้พวกสาวๆแถวนี้หันมามองคอแทบหักกันเลยทีเดียวครับ แถมพี่วันแกใส่ชุดสูทสีดำแบบไม่เนี้ยบอะไรมากเลยยิ่งทำให้พี่แกหล่อขึ้นไปอีก คือแม่งหล่อเหลือเกิน! หมั่นไส้โว้ย!!!

 

"เดี๋ยวพี่ ซื้อให้ผมด้วย Marlboro Black Menthol!" พี่วันแกที่กำลังจะเดินเข้าไป ผมก็ได้ตะโกนบอกพี่วันแกอย่างเสียงดังลั่น พูดถึงบุหรี่ผมก็อยากขึ้นมาเลยครับ แต่ดูเหมือนผมจะตะโกนดังไปหน่อยเลยทำให้คนแถวนี้หันมามองที่ผมกันหมดเลยอะ ดีนะที่ผมไม่ได้ถอดหมวกออก ถ้าผมถอดนะมีเรื่องแน่นอนครับ แค่ไอ้พวกเด็กจ.ท.มันเห็นกางเกงผมก็พร้อมบวกกันแล้วอะ

 

"แหมบอส~ สูบของแพงด้วยเว้ย" พี่วันแกพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ แต่เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมพี่วันแกถึงทำเหมือนว่าไอ้เซนก็สูบวะ 

 

"ที่ผมสูบ พี่ไม่สงสัยมั่งเหรอ" ผมพูดถามพี่วันแกด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ไม่นี่ครับ ผมเห็นบอสเดินออกมาสูบอย่างบ่อย" ห๊ะ?! ไอ้เซนแม่งสูบจริงๆด้วย นิสัยไม่ดีเลยว่ะ แต่ผมก็สูบด้วยนี่หว่า ฮ่าๆ 

 

"เคๆ ซื้อให้ผมด้วย" ผมพูดเสร็จ พี่วันแกก็ได้เดินเข้าไปในร้าน ส่วนผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์รอไปนั่นแหละ แถมผมนั่งก้มหน้าอย่างเดียวเลยครับ ก็เพราะไอ้พวกจ.ท.แม่งเล่นจ้องผมกันเป็นตาเดียวเลยอะ อีกอย่างผมก็ไม่อยากมีเรื่องตอนนี้ด้วย

 

หมับ!!!

 

"เชี้ย! เฮียมาได้ไง?!" ผมพูดถามมันด้วยน้ำเสียงตกใจ หลังจากที่ผมนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ดีๆก็ได้มีคนมาจับบ่าของผมพร้อมกับผมที่เงยหน้าขึ้นไปมอง ก็ปรากฏว่าเป็นไอ้หมีควายกับเพื่อนๆของมันครับ คือแม่งโคตรซวยเลยอะผม

 

"ถอดหมวก!" ไอ้หมีควายมันว้ากใส่ผมด้วยน้ำเสียงโหดๆ แล้วมันจะโหดทำไหมเนี่ย เห็นลูกๆมันไหมเนี่ยว่าพร้อมบวกเต็มที่แล้วนั่น

 

"เฮียมีอะไรกับผมเหรอ" ผมถอดหมวกออกพลางพูดถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับหันไปจ้องมองหน้าของมัน 

 

"ทำไมเมื่อวานมึงหนีกู" ไอ้หมีควายมันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

 

"อะไร ผมหนีเฮียตอนไหน" ผมพูดพลางหันไปมองข้างหลังว่าไอ้พี่วันมันจะมาหรือยัง

 

"ก็มึงไม่รอไปโรงเรียนพร้อมกู" ไอ้หมีควายมันพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ แต่มันลืมอะไรไปหรือเปล่าว่ามันกับผมไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย จะมางอนทำเชี้ยอะไรของมันวะเนี่ย 

 

"ก็ผมเห็นเฮียหลับอยู่ ผมเลยไม่อยากกวน" ซะที่ไหนล่ะ ผมก็แค่ไม่อยากเห็นหน้ามันเเฉยๆ เดี๋ยวแม่งกระทืบผมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ นิสัยมันยิ่งเหมือนไบโพล่าร์อยู่ด้วย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวโหดเดี๋ยวใจดี เดี๋ยวเงียบเดี๋ยวพูดมาก คือเอาง่ายๆแม่งเป็นคนหลายอารมณ์ครับ 

 

"งั้นก็แล้วไป ถ้ากูรู้....." 

 

หมับ!

 

"อะนี่บุหรี่" ไอ้หมีควายที่กำลังจะพูดอะไรกับผม แต่แล้วจู่ๆพี่วันแกก็ได้เดินเข้ามากอดคอของผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพร้อมกับยื่นบุหรี่มาให้ผม แต่พี่แกมาได้เวลาจริงๆอะ มีซวยแน่งานนี้ ทว่าโชคดีที่ไอ้หมีควายมันยังไม่เห็นบุหรี่ของผม เพราะมันเอาแต่จ้องหน้าพี่วันแกครับ

 

"หึ มึงเป็นใคร" ไอ้หมีควายมันพูดถามพี่วันแกด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม แต่เดี๋ยวก่อนนะ ไม่ใช่ว่ามันเจอพี่วันแล้วเหรอวะ ก็ตอนงานเลี้ยงไงครับ หรือมันจะจำไม่ได้วะ 

 

"แล้วคุณยุ่งอะไรด้วย" พี่วันพูดตอบไอ้หมีควายอย่างกวนตีนพลางเอามือขึ้นมาจับหัวของผมพร้อมกับโยกหัวของผมไปมา แล้วถ้าโดนไอ้หมีควายมันกระทืบผมไม่รู้เรื่องด้วยนะเว้ย

 

"พี่วันหยุด ไม่งั้นผมโกรธ" ผมหันไปพูดกับพี่วันแกด้วยน้ำเสียงดุๆ ส่วนพี่วันแกนี่หน้าถอดสีเลยครับ 

 

"........" หลังจากที่ผมพูดบอกพี่วันแก พี่วันแกก็ได้ผละออกจากผมพร้อมกับที่ผมหันมามองหน้าไอ้หมีควายมัน ที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าอย่างกับจะฆ่าใครให้ได้

 

"ถ้าเฮียไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะ" ผมที่เห็นว่ามันมัวแต่จ้องหน้าผมอย่างดุๆ ไอ้ผมก็เลยรีบพูดตัดบทพลางเอาหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมใส่เข้าที่หัว

 

"เซน มึงจะเล่นกับกูแบบนี้ใช่ไหม ได้!" จู่ๆไอ้หมีควายมันได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยมพลางเดินออกไปอย่างหัวเสียกับพวกเพื่อนของมัน แล้วแม่งจะมาโกรธผมทำไมวะ ผมยังไม่ได้ทำอะไรมันเลยนะเว้ย จะมาก็มาจะไปก็ไป นี่ผมชอบผู้ชายแบบนี้ไปได้ไงวะ ผมคงต้องตัดใจแล้วอะ ผมพูดเล่นเฉยๆครับ ฮ่าๆ

 

ณ โรงเรียน อ.ท.

 

"ใจมากพี่ ผมคงไม่ได้กลับบ้านอีกนาน แล้วถ้ามีอะไรให้รีบบอกผมทันทีเลยนะ" ผมพูดบอกพี่วันแกด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ หลังจากที่ขับรถมาถึงโรงเรียน 

 

"ครับบอส ถ้าบอสมีอะไรก็โทรบอกผมได้เลยครับ" พี่วันแกพูดพลางเอากระเป๋าที่สะพายอยู่ยื่นมาให้ผม 

 

"โอเค บายๆ" ผมพูดเสร็จ จากนั้นพี่วันแกก็ได้ขับรถออกไปจากโรงจอดรถของโรงเรียนผมทันที ส่วนผมที่เห็นว่าพี่วันแกขับรถออกไปพ้นจากสายตาของผมแล้ว ผมก็ได้หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายพร้อมกับเดินตรงไปที่ตึกเรียน 

 

ณ ห้องเรียน 

 

"เห้ยๆ ไอ้เซนมาแล้ว!" ผมที่ขึ้นมาบนห้องเรียนพวกเพื่อนในห้องของผมและก็ห้องอื่นๆก็ได้พากันตะโกนเรียกผมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"พวกมึงมีอะไรกันวะ ตะโกนซะเสียงดังเลย" ผมพูดพลางเดินเข้าไปหากลุ่มพวกเพื่อนของผมพร้อมกับเอากระเป๋าไปวางไว้ที่มุมห้อง 

 

"ก็พวกเด็กจ.ท.แม่งจะไม่มาช่วยพวกเราไง พวกมันบอกว่าจะมาแค่เดินพาเหรด ที่เหลือให้พวกเราจัดการกันเอง" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงโมโห แต่ผมว่ามันก็ดีนะครับ พวกผมกับพวกนั้นจะได้ไม่ต้องตีกัน 

 

"เออแม่งพวกมันส่งแค่มือกลองมาเนี่ย" ไอ้เต้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางหันหน้าไปมองพวกจ.ท.สามคนที่นั่งอยู่กับกลองทอม แถมที่นี่ถิ่นพวกผม พวกมันยังกล้ามานั่งทำหน้ากวนตีนใส่พวกผมอีกอะ เดี๋ยวผมก็เดินไปถีบให้หงายหลังแม่งเลยนี่ ก็ผมหมั่นไส้พวกมันนั่นแหละ ก็พวกแม่งเล่นหล่อกันอีกแล้วอะ หล่อกวนตีนทั้งสามคนเลยด้วย ผมนี่อยากเดินไปถามผอ.โรงเรียนจ.ท.จริงๆเลยว่าคัดแต่พวกหน้าตาดีเข้ามาในโรงเรียนเหรอ ทว่าโรงเรียนผมก็ไม่ได้ต่างอะไรจากโรงเรียนจ.ท.หรอกครับ แม่งมีแต่พวกหน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย พูดแล้วก็หมั่นไส้ว่ะ 

 

"หึ ช่างแม่งมันดิ ยังไงปีนี้เราก็ชนะอยู่ดี" ผมหันไปพูดกับพวกเพื่อนของผมด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้มพลางเดินเข้าไปหาไอ้พวกเด็กจ.ท.

 

"พวกมึงชื่ออะไร" ผมพูดถามพวกมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แถมตอนที่ผมถามชื่อพวกเด็กจ.ท.ทั้งห้องนี่เล่นพากันเงียบกริบเลยครับ แล้วพวกมันจะเงียบกันทำไมวะ สงสัยพวกมันคิดว่าผมจะหาเรื่องพวกนี้ละมั้งครับ 

 

"มึงอยากมีเรื่องกับพวกกูหรือไง" ไอ้แดงมันก็ได้ลุกขึ้นยืนพลางพูดถามผมด้วยน้ำเสียงกวนๆ แต่คุณมึงนั่งกลับไปเหมือนเดิมเถอะ ก็เพราะมันสูงกว่าผมอีกแล้วยังไงล่ะ ผมว่าทุกคนในห้องนี้ทั้งหมดแม่งสูงกว่าผมอะครับ ขนาดพวกเจ๊ๆสี่คนของห้องสามแม่งยังสูงกว่าผมเลยอะ พวกเจ๊ๆแกก็เป็นคุณแม่ของพวกเด็กโรงเรียนชายล้วนของผมนั่นแหละครับ

 

"กูแค่ถามชื่อเฉยๆ มึงเห็นกูอยากมีเรื่องมากเลยเหรอวะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดกับไอ้แดงด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วทำไมผมถึงเรียกมันว่าไอ้แดงน่ะเหรอ ก็เพราะว่าผมของพวกมันทั้งสามคนแม่งทำเป็นสีกันหมดเลยไงครับ ไอ้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของผมตอนนี้มันทำผมเป็นสีแดง ส่วนไอ้คนที่สองที่นั่งอยู่ตรงกลางมันมีผมเป็นสีเขียวและไอ้คนสุดท้ายมันมีผมเป็นสีเทาครับ ดูจากทรงสีผมแล้วพวกแม่งคงเป็นเพื่อนกันแน่ๆอะ

 

"เออๆ กูแดง ไอ้นี่ชื่อเขียว ไอ้นั่นชื่อเทา" ห๊ะ?!! พีคไปอีกสิครับ แม่งโคตรได้อะ ทำสีผมตรงกับชื่อของพวกมันเชี้ยๆอะครับ ฮ่าๆ

 

"......." 

 

"ฮ่าๆ!!!!!"

 

หลังจากที่ทั้งห้องรู้ชื่อของพวกมันก็พากันสตันไปสามวิแล้วจากนั้นก็ได้พากันระเบิดหัวเราะออกมาอย่างเสียงดังลั่น 

 

"ฮ่าๆ ยินดีต้อนรับเว้ยพวกมึง กูชื่อเซน ส่วนคนอื่นๆพวกมึงก็ไปทำความรู้จักกันเองนะ แล้วกูก็ขอให้พวกมึงคิดซะว่าพวกมึงเป็นเด็กอ.ท.จนกว่าจะจบงานกีฬาสีเลยนะเว้ย เพราะกูไม่อยากเห็นคนตีกันว่ะ งั้นพวกมึงก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป โอเคดีล" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ก็ต้องผูกมิตรเอาไว้ซะหน่อยครับ พวกมันจะได้ไม่ต้องตีกัน แถมผมยังได้เพื่อนเพิ่มอีก ผมบอกแล้วว่าผมเป็นคนเฟรนด์ลี่ ชิลๆและเป็นกันเองแบบสุดๆ 

 

"เออกูชื่อเชนเว้ย ยินดีที่ได้รู้จัก" 

 

หลังจากที่ไอ้เชนพูดเสร็จทุกคนก็ได้พากันเข้าไปทำความรู้จักกับพวกมัน พวกไอ้หัวสีนี่ถึงกับทำหน้าเอ๋อเลยอะครับ พวกมันคงไม่คิดว่าพวกผมจะเฟรนด์ลี่ขนาดนี้ล่ะมั้ง

 

12:00 

 

พวกผมที่พูดคุยเล่นกันเสร็จก็ได้พากันทำนู่นทำนี่ที่ผมวางแผนเอาไว้ครับ แถมตอนบ่ายผมก็มีซ้อมให้พวกคฑากรกับกองเชียร์ด้วย คือพวกมันตกลงจะให้ผมเป็นทุกอย่างสำหรับพวกมันจริงๆใช่ไหมเนี่ย เอาจริงๆป่ะเหมือนผมเป็นประธานสีแทนไอ้เอไปแล้วอะครับ

 

"ถึงหน้าตากูจะดูพื้นๆ แต่ถ้าได้หื่น บนพื้นก็ได้นะเว้ย!" 

 

"ฮิ้ว~!!!"

 

พวกผมที่มานั่งกินข้าวกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ไอ้เทามันก็ได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่นพร้อมกับเสียงโห่ร้องของพวกผมก็ได้ดังลั่นไปทั่วทั้งโรงอาหาร ผมบอกเลยว่าตอนนี้พวกผมสนิทกันมากอะครับ กอไก่ล้านตัวอะ ส่วนไอ้พวกเด็กจ.ท.แม่งทั้งตลกทั้งกวนตีนใช้ได้เลยแหละครับ

 

"แคปชั่นมึงแม่งมีแต่เด็ดๆทั้งนั้นเลยว่ะ" ไอ้กี้หันไปพูดกับไอ้เทาด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางตักข้าวเข้าปาก ส่วนที่โต๊ะของพวกผมตอนนี้ก็มีกันประมาณสิบสามคนได้ครับ มีไอ้เชน ไอ้กี้ ไอ้ซัน ไอ้กาย ไอ้เอ ไอ้ชาย ไอ้จีน ไอ้เต้ ไอ้โอ ไอ้แดง ไอ้เขียว ไอ้เทา แม่งโคตรเยอะเลยอะ ข้อเสียของคนเฟรนด์ลี่ก็งี้แหละครับ การที่มีเพื่อนเยอะมันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

 

"ฮ่าๆ ไอ้เซนมึงเล่นมั่งดิ" ผมที่นั่งกินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อย ไอ้เทาก็ได้หันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ 

 

หมับ!

 

"กูอะเป็นคนรักสัตว์ แต่ไม่คิดรักเหี้ย รักมึงนะเนี่ย อย่าเหี้ยนะสัส~" ผมลุกขึ้นไปกอดคอไอ้เทามันพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าของมันพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"ฮิ้ว~!!!"

 

"สุดตีนไอ้เชี้ย!!! ฮ่าๆ!!!" 

 

พวกเพื่อนผมต่างพากันตะโกนออกมาอย่างชอบใจ 

 

"พอๆ แดกข้าวแล้วรีบไปทำงานต่อกันเถอะ" ผมพูดพลางเดินไปนั่งที่เดิมของตัวเองแล้วรีบกินข้าวให้หมด ก็เพราะพวกผมมีงานต้องทำกันอีกเยอะเลยไงครับ

 

ณ สแตนด์

 

"มีเสียงกันแค่นี้เองเหรอวะ?!!! พวกมึงเป็นลูกผู้ชายกันหรือเปล่าห๊ะ?!!!" ผมที่นั่งทำสแตนด์เชียร์อยู่ จู่ๆก็ได้มีเสียงโหดๆของไอ้เฮดฝ่ายผู้นำเชียร์มันตะโกนว้ากใส่น้องๆขึ้นมาครับ แล้วผมว่าถ้าเป็นแบบนี้อยู่ ชาตินี้สีผมคงไม่ชนะหรอก

 

"มึงจะไปบังคับน้องๆมันทำไมวะ" ผมที่นั่งทนดูมานานก็ได้ลุกขึ้นเดินไปบอกไอ้เฮดฝ่ายผู้นำเชียร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"ก็ดูพวกแม่งดิไอ้เซน แถมกูก็ทำตามที่มึงบอกทุกอย่างแล้ว แต่ทำไมแม่งยังไม่ได้อย่างที่มึงบอกสักทีวะ" ไอ้เฮดฝ่ายผู้นำเขียร์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่เฮ้อ~ ก็มันเล่นบังคับน้องๆแบบนั้นคงจะได้ผลหรอกครับ 

 

"น้องๆครับ ใครที่รู้ว่าติดเหตุผลจำเป็น ไม่ว่าจะเรื่องสุขภาพหรือกลับบ้านดึกไม่ได้และไม่ได้สมัครใจมาจริงๆ พี่ขอให้น้องๆลงมาด้วยครับ"

 

หลังจากที่ผมพูดจบ ก็มีรุ่นน้องของพวกผมพากันลงมาจากสแตนด์สำรองที่เอาไว้ฝึกประมาณยี่สิบกว่าคนได้ และคนพวกนี้แหละครับที่ทำให้กองเชียร์ไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน 

 

"พวกน้องไม่ต้องมากันแล้วนะ พี่รู้ว่าพวกน้องมีเหตุผลจำเป็นจริงๆ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะนิ่งๆ จากนั้นพวกน้องๆก็ได้พากันเข้ามาอธิบายเหตุผลของตัวเองให้กับผมฟัง ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องสุภาพครับ และก็เป็นพวกกลับบ้านดึกไม่ได้ เพราะว่าวันนี้ยังไม่ได้ขอครอบครัวเอาไว้ แล้วพวกน้องๆก็บอกอีกว่าจะพากันมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ แถมทุกคนดูเหมือนจะสมัครใจกันมาด้วยนะ แบบนี้ก็ค่อยดีหน่อยครับ

 

21:30 

 

ผมที่เคลียร์ปัญหาเรื่องกองเชียร์เสร็จก็ได้กลับไปทำสแตนด์ต่อพร้อมกับไปสอนท่าให้พวกคฑากรด้วยครับ เลยทำให้ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ส่วนคฑากรสีพวกผมมีทั้งหมดห้าคน มอสี่สองคน มอห้าสองคน มอหกหนึ่งคน กว่าผมจะหามาได้แทบกระอักเลือดเลยอะครับ ก็เพราะผมไม่ได้สอนท่าควงไม้ธรรมดาหรอกครับ ถ้าสอนแบบธรรมดาแบบนั้นสีของผมก็แพ้สิ ผมสอนท่าควงพลองในการฝึกเพื่อต่อสู้ด้วยอาวุธยาวครับ ผมก็เลยต้องเลือกคนที่มีทักษะในด้านนี้หน่อย และเชื่อผมสิ ในงานจะไม่มีใครเหมือนพวกผมแน่นอนอะครับ.......

 

 

วันอาทิตย์ 13:00 

และแล้วห้าวันของผมก็ได้ผ่านไปแล้วครับ คือไวเหมือนโกหกเลย ห้าวันที่ผ่านมานี้ ผมโคตรเหนื่อยเลยอะ เหนื่อยแบบเชี้ยๆ ได้นอนวันละสามถึงสี่ชั่วโมงเอง แต่ผมบอกได้เลยว่าสีของผมชนะขาดลอยแน่นอนครับ เพราะทั้งสแตนด์เชียร์ ทั้งนักกีฬา ทั้งดนตรี และทั้งเสื้อผ้าหน้าผม สีของพวกผมแม่งโคตรจะเด่น สแตนด์ก็ใหญ่มากๆอะ แถมเรื่องอาร์ตก็ออกมาดีโคตรๆเลยครับ เรื่องพร็อพยังเหมือนที่ผมวางเอาไว้อีกด้วย ทว่าตลอดห้าวันเนี่ย ผมควบคุมงานอยู่คนเดียวเลยครับ ไอ้เอมันเกือบจะยกประธานสีให้ผมอยู่แล้วด้วย และอีกอย่างทุกคนรู้ไหมครับว่าตลอดห้าวันเนี่ยผมไม่ได้เจอไอ้หมีควายและก็ครอบครัวของผมเลย ไอ้หมีควายผมอาจจะไม่แปลกใจอะไรมากหรอก แต่กับครอบครัวของผมนี่สิ ทำไมป๊ากับม๊าไม่โทรมาหาผมมั่งเลยวะ แค่ทักมาก็ไม่มีเลยครับ มีแค่แจ้งเตือนเข้ามาในโทรศัพท์ว่ามียอดเงินเข้ามาห้าพันบาท มันเป็นแบบนี้ตลอดห้าวันเลยแหละ เหมือนที่ไอ้เซนรู้สึกจริงๆด้วยว่าพวกเขาทำเหมือนมันไม่มีตัวตน หรือเอาง่ายๆคือแบบไม่ค่อยใส่ใจอะครับ แถมตอนนี้ผมเองก็ยังรู้สึกแบบเดียวกันกับไอ้เซนเลยละ

 

"พรุ่งนี้ก็จะมาถึงแล้วนะเว้ยพวกมึง!!!" 

 

ตอนนี้พวกผมก็อยู่กันที่โรงอาหาร เพราะตอนบ่ายของวันนี้จนถึงวันพรุ่งนี้เช้าเป็นเวลาพักของพวกผมครับ

 

"แล้วมึงจะตะโกนทำไมเนี่ยไอ้จีน" ผมเงยหน้าขึ้นไปพูดถามไอ้จีนด้วยน้ำเสียงติดจะดุๆ ก็แม่งเล่นนั่งแหกปากอยู่บนโต๊ะเนี่ยครับ 

 

"ก็กูตื่นเต้น พวกมึงไม่ตื่นเต้นไง" ไอ้จีนมันพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางลงมาจากโต๊ะพร้อมกับนั่งลงข้างๆไอ้โอ

 

"ทำไมจะไม่ตื่นเต้นล่ะ แต่กูแม่งไม่ชอบเลยว่ะที่พวกจ.ท.มันกินแรงแบบนี้อะ" เดี๋ยวๆคุณแดงครับ ได้ข่าวว่าคุณมึงอยู่จ.ท.ไม่ใช่เหรอ?! พูดซะมันเหมือนอยู่ฝั่งพวกผมเลยอะครับ 

 

"ไอ้แดงมึงย้ายมาอยู่โรงเรียนพวกกูเถอะ" ไอ้เชนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางยกแขนขึ้นมากอดคอของผม และทุกคนเชื่อไหมครับว่าตลอดห้าวันเนี่ยไอ้เชนมันเล่นตัวติดกับผมตลอดเวลาเลยอะ ขนาดผมไปขี้มันยังตามไปนั่งเฝ้าอะคิดดูดิ แล้วไม่ได้เป็นแค่ไอ้เชนด้วยนะ พวกเพื่อนๆของผมก็พากันเป็นไปตามไอ้เชนกันหมดเลยอะครับ แม่งโคตรเหมือนโรคติดต่ออะ

 

"เห้ยดีเลย! เดี๋ยวกูบอกพ่อกูแป๊บ กูก็ไม่อยากอยู่ที่นั่นด้วย บอสจ.ท.แม่งโคตรโหด" ไอ้แดงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางลุกขึ้นพร้อมกับไอ้เขียวและก็ไอ้เทาเพื่อที่จะเดินออกไปโทรหาพ่อของตัวเอง แต่มันบอกว่าบอสจ.ท.โคตรโหดนี่ขนาดไหนวะ ผมยังไม่เห็นว่าไอ้หมีควายมันจะเก่งมันจะโหดตรงไหนเลย 

 

"พี่เซน นี่กีตาร์ได้มาแล้วพี่"

 

หลังจากที่ไอ้พวกหัวสีเดินไปคุยโทรศัพท์ก็ได้มีน้องมอสี่ที่เป็นคฑากรเอากีตาร์มาให้ผม 

 

"ขอบใจมึงมากเว้ย" ผมพูดบอกน้องมันด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆพลางหยิบกีตาร์มาถือไว้ ก็ผมเห็นว่าเพื่อนน้องมันมีกีตาร์ ผมก็เลยขอยืมมาเล่นหน่อยอะ เอาจริงๆก็คือคิดถึงนั่นแหละครับ 

 

"ไม่เป็นไรพี่ งั้นผมไปแหละ" น้องมันพูดจบก็ได้เดินออกไปจากโต๊ะของพวกผมทันที

 

"ไอ้เซนร้องเพลงให้ฟังหน่อยดิ เพลงอะไรก็ได้" ไอ้โอมันหันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางก้มหน้าลงไปเล่นเกมส์ต่อ

 

"เออร้องให้ฟังหน่อยดิ เอาเพลงที่มึงฟังเมื่อวานก็ได้" ไอ้เชนพูดพลางกอดคอผมให้แน่นขึ้นกว่าเดิม คือเอาจริงป่ะมันไม่ต้องกอดผมแน่นขนาดนี้ก็ได้มั้ง ผมคงไม่หนีมันไปไหนหรอก 

 

"เออๆ" ผมพูดพลางนึกถึงเนื้อเพลงที่ผมเพิ่งฟังไปเมื่อวาน จากนั้นก็ได้เริ่มดีดกีตาร์ทันที

 

เห้ย เพื่อนมึงว่างเมื่อไหร่

ไม่เจอกันนานแล้ว เมื่อไหร่จะพบกัญใหม่อะ

กัญ ยอหญิงนะไอ้สัส

ไม่เจอกัญนานแล้วสมองมันดูไม่โล่งเลย

อยากจะกลับมาเจอกัญ เข้ามานั่งร่วมวง

ไอ้เราก็มิกซ์ไม่เก่ง เลยอยากให้นายช่วยชงว่ะ

เอ ทำได้ไหม oh... no

ทั้งไอ้จิม ไอ้เกม ไอ้บอส ไอ้จ้อด ไอ้เจ

พวกมึงนะว่างเมื่อไหร่ก็เฟสมา

มันได้เวลาต้องเซ ไอ้บอมจะมาด้วยไหม

ไอ้กฤษมึงไปตามที

let's get high บอกมันว่ากูมีของดี

* จุดแล้วก็วน นายแค่อดแล้วก็ทน

ห้ามหยุดนะทุกคน ถ้ายังไม่หมดเราก็วน

จุดแล้วก็วน นายแค่อดแล้วก็ทน

ห้ามหยุดนะทุกคน ถ้ายังไม่หมดเราก็วน

** จุดแล้วก็วน นายแค่อดแล้วก็ทน

ห้ามหยุดนะทุกคน ถ้ายังไม่หมดเราก็วน

เมากันทุกคน ไอ้เราก็เมากันทุกคน

คนอื่นอื่นเขาก็งง

ทำไมพวกเราแม่งเดินไม่ตรงวะ ~~ ฯลฯ.......

(เพลง: จุดแล้วก็วน - youngohm) 

 

"ฮิ้ว~!!!!"

 

"โคตรเพราะอะไอ้สัส!!!"

 

หลังจากที่ผมร้องเพลงจบพวกเพื่อนของผมก็ได้พากันโห่ร้องและตะโกนออกมาเสียงดังลั่นอย่างชอบใจ 

 

"กูไม่คิดเลยว่ามึงจะร้องเพลงและก็แร็ปเก่งแบบนี้ไอ้สัส!" ไอ้ซันมันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

 

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้น" 

 

"มึงเก่งจริงๆนะเว้ย" ไอ้เชนหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"ฮ่าๆ ขอบใจว่ะมึง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ

 

หลังจากนั้นพวกผมก็พากันเล่นนู่นเล่นนี่ และต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนให้สบาย ก็เพราะพรุ่งนี้พวกผมต้องตื่นตั้งแต่ตีสามตีสี่อะครับ เพื่อที่จะเตรียมความเรียบร้อยของงานกีฬาสีนั่นแหละ 

 

วันกีฬาสี 08:00 

 

"ไอ้เซนเว้ย! มึงอยู่ไหน ไอ้เอบอกว่าให้มึงไปเป็นเฮดฝ่ายผู้นำเชียร์ที" ผมที่หยิบปลอกแขนมาสวมใส่เข้ากับแขน หลังจากที่พวกผมเดินพาเหรดกันเสร็จแล้ว กำลังจะเตรียมตัวไปแข่งกีฬากัน แต่แล้วไอ้แดงก็ได้วิ่งเข้ามาหาผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงรีบร้อน 

 

"ไอ้สัส! กูต้องตีกลอง เผื่อมึงลืมนะ" ผมหันไปพูดกับไอ้แดงด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ผมเป็นทุกอย่างให้พวกมันแล้วจริงๆ แม้ว่าพวกมันไม่เคยจะเป็นอะไรให้ผมเลย พวกมันคงเห็นผมแยกร่างได้มั้งไอ้ฉิบหาย!!!

 

"ก็ผู้นำเชียร์แม่งท้องเสีย" หลังจากที่ไอ้แดงมันพูดเสร็จมันก็ได้วิ่งออกไปเลย คือนี่ผมคงต้องไปจริงๆสินะครับ

 

ณ สนามกีฬาของโรงเรียน  

 

ตอนนี้ทั้งสนามก็มีคนเต็มไปหมดเลยครับ มีทั้งพวกเด็กจ.ท. พวกหญิงล้วน และก็พวกอาจารย์ แถมผมยังเห็นเหมือนผู้ปกครองก็มาด้วยนะ แต่ป๊ากับม๊าของผมคงไม่มาหรอกครับ ส่วนจะรู้ได้ยังไงน่ะเหรอว่าใครเป็นเด็กโรงเรียนผมหรือพวกเด็กจ.ท. มันต้องดูที่ตราโรงเรียนตรงหลังเสื้อกีฬาสีครับ โดยที่ผมตอนนี้ก็ได้ใส่เป็นเสื้อโปโลสีดำมีคอปกสีแดงและก็มีตราโรงเรียนสีทองอยู่ด้านหลังเสื้อ แล้วก็มีปลอกแขนสีแดงที่ผมสวมอยู่เขียนเอาไว้ว่าเฮดด้วยอักษรสีทอง ส่วนกางเกงก็เป็นกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำ โรงเรียนผมมีกางเกงอยู่สองแบบครับ แบบสั้นกับแบบยาว พวกผมอยากใส่แบบไหนก็เลือกได้เลย แล้วที่ผมเลือกแบบสั้น ก็เพราะว่ามันไม่ร้อนดีและก็สบายด้วยครับ อ่อใช่! แล้วก็พวกประธานสีต่างๆกับพวกเฮดฝ่ายต่างๆจะใส่แบบเดียวกันกับผมหมดเลยครับ แต่กางเกงจะเป็นกางเกงขายาวกันทุกคนเลย คือเอาง่ายๆผมใส่ขาสั้นอยู่คนเดียวเลยอะ ส่วนเสื้อของคนอื่นๆที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรเหมือนผม หรือก็คือพวกที่ไม่ได้เป็นเฮดกับประธานสีนั่นแหละ พวกเขาจะใส่เป็นเสื้อโปโลสีของที่ตัวเองอยู่ครับ แค่ด้านหลังเสื้อจะต่างกันที่ตราโรงเรียนเอง

 

"กรี๊ด~!!! อีเชอร์รี่มึงว่าไหมวันนี้สีแดงมาชนะขาดลอยจ้า~!!!" ผมที่ได้เดินเข้ามาในสนาม ก็ได้มีเสียงพิธีกรของโรงเรียนผมดังขึ้นมาอย่างเสียงดังลั่น 

 

"จริงมากอีส้มโอ...กรี๊ด~!!! ทุกคนค่ะ ดูโน่นน้องเซนสีแดงค่ะ คือดิฉันได้ยินมาว่าน้องควบคุมงานเองทั้งสีเลยนะจ๊ะ" 

 

"จริงที่สุดอีส้มโอ ยิ่งกว่าเป็นประธานสีซะอีก" 

 

"กรี๊ด~!!! แกน่ารักมากอะ"

 

"หืม สวยกว่ากูอีกอีสัส!"

 

"พวกมึงดู ขาแม่งอย่างขาว!!!" 

 

"มีแฟนยังวะ กูอยากจีบว่ะ!!!"

 

"บลาๆ!!!"

 

หลังจากที่พิธีกรพูดเสร็จก็ได้มีคนพูดถึงผมดังลั่นไปทั่วทั้งสนามเลยครับ มิหนำซ้ำตอนที่ผมเดินมามีแต่สาวๆน่ารักทั้งนั้นเลยอะ แต่ผมคงไม่มีเวลาไปจีบหรอกครับ ก็งานเยอะซะขนาดนี้อะ แม่งเซ็งฉิบหายเลยครับ 

 

"ไอ้เชี้ยเซนมึงจะเดินเก๊กอีกนานไหมสัส?!" ผมที่กำลังเดินดูสาวๆอยู่ แต่แล้วไอ้เอก็ได้ตะโกนถามผมด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

 

"แม่ง กูกำลังดูสาวๆอยู่เลย" ผมเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนๆของผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

"มึงไม่ต้องหวังว่าจะมีเมียหรอก เพราะดูจากทรงแล้วมึงได้ผัวแน่นอนครับเพื่อน ฮ่าๆ" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงติดจะตลก เดี๋ยวตบคว่ำแม่งเลยนี่ อย่างผมต้องมีเมียสิว่ะ....มั้งนะ

 

"ไอ้เชี้ยกี้เดี๋ยวกูต่อยคว่ำเลย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆพลางทำท่าจะเอาไม้กลองตีมัน

 

"พอๆ สีเราแสดงคฑากรตอนสุดท้าย เพราะงั้นตอนนี้มึงคุมน้องๆไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนมึงตีกลองจริงๆแล้วก็ค่อยให้ไอ้เชนไปนำพวกน้องๆมันแทน" ไอ้เอพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆอย่างยาวเหยียด แต่ผมไม่ได้สนใจมันเลยครับ ก็เพราะว่าสายตาของผมกำลังมองเลยไปที่ไอ้หมีควายมัน มันนั่งอยู่ที่สีฟ้ากับกลุ่มเพื่อนๆของมันนั่นแหละ เอาจริงๆป่ะอาการคิดถึงของผมมันกำเริบอะครับ ฮ่าๆ

 

"เออๆ ได้ถ้างั้น....." 

 

"กรี๊ด~!!! พวกมึงดูกลองสีแดงแพงมากจ้ะ!"

 

"เห้ย! ขี้โกงนี่หว่า!!!"

 

"พวกแม่งชนะชัวร์ๆ!!!" 

 

"บลาๆ!!!"

 

ผมที่กำลังจะพูดตอบไอ้เอ แต่แล้วก็ได้มีคนพากันตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดังลั่น ที่พวกเขาตะโกนกันก็เพราะว่าพวกสตาฟได้ยกกลองของพวกผมออกมาวางไว้ข้างๆสแตนด์ครับ วางไว้ซะสวยเลย โดยที่ตรงกลางเป็นกลองชุดสีแดงแสนจะแพงของไอ้เชนมัน ด้านขวาเป็นกลองทอมสามตัวของไอ้พวกหัวสี ส่วนด้านซ้ายก็เป็นกลองทอมสามตัวของพวกเพื่อนๆห้องของไอ้ชายมันครับ 

 

"กรี๊ดอีส้มโอ!!! กูว่างานนี้สีแดงปังมากจ้ะแม่!!!"

 

"อีเชอร์รี่แกเห็นตอนที่น้องเซนควงไม้กลองไหม กูว่าไม่พ้นเป็นมือกลองอีกคนแน่ๆเลย น้องหลัวมากอีแม่"

 

พวกผมต่างพากันเงียบกริบ ก็เพราะว่าอยากฟังพิธีกรแกพูดนี่แหละครับ คือพวกเขาอวยสีผมแบบสุดๆอะ เลยทำให้ตอนนี้สีของผมโคตรจะเด่นเลยอะครับ 

 

"เออเอาตามที่มึงพูดก็ได้ไอ้เอ" ผมพูดบอกไอ้เอด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเอาไม้กลองไปวางไว้ที่กลองชุดพร้อมกับเดินมาที่ตรงหน้ากองเชียร์ 

 

หลังจากที่ผมคุมน้องๆได้สิบกว่านาที และแล้วก็ได้มาถึงเวลาของการเริ่มแสดงคฑากรแล้วครับ เริ่มจากสีส้ม สีเหลือง สีฟ้า แล้วก็สีของผมที่เป็นสีสุดท้าย ทุกสีก็ได้แสดงกันจนมาถึงสีของผม และเห็นไหมครับ ผมบอกแล้วว่าสีอื่นๆก็แค่ควงกันแบบธรรมดา ถ้าเจอสีของผมเข้าไปคงจะอึ้งกันน่าดู แต่ผมหมั่นไส้สีฟ้าที่สุดอะ ก็เพราะว่าไอ้หมีควายมันตีกลองทอมด้วยยังไงล่ะครับ คือแม่งมีแต่คนพากันกรี๊ดให้มันอะ ผมนี่โคตรเซ็งเลยอะครับ 

 

"กรี๊ด~!!!!!"

 

"เฮ่~!!!!!!"

 

 ผมที่เดินไปนั่งตรงกลองชุดของผมก็ได้มีเสียงกรีดร้องและเสียงเฮ่ดังกระหึ่มขึ้นมาทันทีเลยครับ ก็คนมันหล่ออะเนอะ ช่วยไม่ได้อะครับ ฮ่าๆ และหลังจากนั้นพวกผมก็ได้เตรียมตัวกันประมาณห้านาทีแล้วก็ได้เริ่มทำการแสดงครับ 

 

"Hey! Hey! Hey! We come to cheer, We come to cheer, We come to cheer all day all night. If you want to be number one. We come to cheer cheer cheer เฮ่!!!!!! x2"

 

ไอ้เชนกับพวกสตาฟก็ได้พากันร้องตะโกนออกมาอย่างเสียงดังลั่น จากนั้นก็ตามมาด้วยพวกน้องๆพร้อมกับคฑากรสีของผมก็ได้เริ่มแสดงทันที ส่วนผมไม่รู้ว่าเสียงรอบข้างเงียบไปตอนไหน ก็เพราะว่าตอนนี้มีแต่เสียงกลองของพวกผมและก็เสียงกองเชียร์ที่พากันร้องเพลงอย่างสนุกสนานโดยแสดงท่าทางประกอบตามไปด้วย เป็นท่าที่ผมสอนแทบตายกว่าจะออกมาดีขนาดนี้.....

 

"ตึ่ง!!! ตึ่ง!!!"

 

ตอนนี้คฑากรสีของผมก็ได้แสดงเสร็จกันแล้วครับ ผมนี่ถึงกับหอบกันเลยทีเดียว ก็เพราะว่าผมใช้แรงตีกลองเยอะไปหน่อย ตีสุดแรงเกิดเลยอะครับ เอาง่ายๆโคตรมันส์อะ

 

".........." ผมไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงพากันเงียบกริบไปหมด สงสัยยังอึ้งกันอยู่มั้งครับ

 

"กรี๊ด~!!!!' 

 

"วิวี้ว~!!!!"

 

"โคตรเก่งเลยไอ้สัส!!!!!!"

 

"กรี๊ด~ ดรัมโคตรเท่!!!" 

 

"มือกลองแม่งตีโคตรมันส์!!!!!"

 

"บลาๆ!!!" 

 

หลังจากที่ทุกคนพากันสตันไปห้าวิก็ได้พากันเอ่ยชมสีของผมกันใหญ่เลยครับ ก็เนอะสีผมมันเก่งก็งี้แหละ ขี้โม้ไปอีกผม ฮ่าๆ

 

"ไปพักกันสักห้านาทีไป" ไอ้กายเดินเข้ามาพูดบอกพวกผมที่เป็นมือกลองด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก็เพราะว่าหลังจากนี้พวกผมต้องตีกลองกันอีกนานเลยครับ

 

"เออๆ ขอน้ำหน่อยดิ" ไอ้เทามันพูดพลางยกมือขึ้นไปปาดเหงื่อบนหน้าผากของมันออก

 

7นาทีผ่านไป

 

"พวกมึงเตรียมตัวกันได้เลย" ผมหันไปพูดบอกพวกมันที่ยืนดื่มน้ำอยู่ แล้วพวกผมก็เตรียมมุกมาแซวพวกสีอื่นๆด้วยครับ 

 

"เอาดิ เริ่มเลยแล้วกัน" ไอ้เขียวพูดพลางเดินไปที่กลองทอมของมัน ส่วนผมก็หันไปส่งซิกให้ไอ้เชนมัน

 

"เห้ย! เห้ย! เห้ย!....ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!"

 

"........"

 

"สีเหลือง! สีเหลือง! สีเหลือง!"

 

ผมตะโกนไปทางสีเหลืองที่มีพวกของไอ้บิ๊กยืนคุมน้องๆกันอยู่ จากนั้นคนอื่นๆของสีผมก็ได้พากันตะโกนตามผมอย่างพร้อมเพียงกัน  

 

"เดินระวังหน่อยนะครับ~!!!....ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!" ผมตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น ส่วนพวกสีของผมก็รู้น่าที่ดีมากเลยครับ พวกเขาพลางพากันตะโกนแบบเดียวกันกับผมเป๊ะๆเลยอะ

 

"น่ารัก~ เป็นห่วงพวกพี่ด้วย!!!" ฝั่งสีเหลืองก็ได้ตะโกนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น โดยมีไอ้บิ๊กเป็นคนนำ แถมแม่งยังเสือกยิ้มมาให้ผมอีกด้วยอะครับ พวกสาวๆนี่พากันกรี๊ดกันใหญ่เลย

 

"เปล่า! เปล่า! เปล่า!....ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!!!"

 

"........"

 

"ระรังเหยียบขี้!!! ป่ะละโล่ง ตึ่ง! ตึ่ง!!!"

 

สีของผมก็ได้พากันตะโกนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ ส่วนพวกสีเหลืองนี่หน้าตาแต่ละคนคือโคตรอึ้งอะครับ เอาง่ายๆหน้าแตกกันหมดเลยนั่นแหละ 

 

"ฮิ้ว~!!!"

 

"วิวี้ว~!!!"

 

หลังจากที่สีผมแซวพวกสีเหลืองเสร็จ คนในงานกีฬาสีก็ได้พากันโห่ร้องอย่างชอบใจกันใหญ่เลยครับ

 

"เห้ย! เห้ย! เห้ย!....ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!!!"

 

"......"

 

"สีฟ้า! สีฟ้า! สีฟ้า! วันนี้ว่างไหม!!! วันนี้ว่างไหม!!!....ตึ่ง! ตึ่ง!" พวกผมที่แซวสีเหลืองเสร็จก็ได้หันไปเริ่มแซวพวกสีฟ้าต่อ และผมจะแซวให้หน้าหงายเลยคอยดูสิครับ หมั่นไส้มานานแล้ว 

 

"จะชวนพี่ไปนั่งเล่นในใจน้องเหรอ?!!!" ไอ้พี่คิงเพื่อนของไอ้หมีควายมันก็ได้พาสีของมันตะโกนโต้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงติดจะขี้เล่น

 

"ไม่! ไม่! ไม่! จะชวนไปทำกับข้าวที่ห้อง!!!" ผมตะโกนนำด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"จะชวนพี่ไปกินข้าวด้วยก็ไม่บอก!!!" ไอ้ต้นมันเป็นคนนำสีมันตะโกนตอบกลับมาทางสีผมครับ 

 

"เปล่า! เปล่า! เปล่า!...ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง!!!" 

 

"แล้วอะไรล่ะ!!!"

 

"เห็นหูดำนึกว่าหน้าหม้อ!!!....ปะละโล่ง ตึ่งๆ!!!" พวกผมตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดจะตลก ส่วนพวกสีฟ้านี่พากันอ้าปากค้างเลยอะครับ ผมว่างานนี้สีของพวกผมคงจะโดนสีอื่นเขากระทืบแน่ๆเลยอะ เล่นแซวกวนตีนกันซะขนาดนี้ 

 

"ฮิ้ว~ ฮ่าๆ!!!!" ทุกคนในงานก็ได้พากันโห่ร้องและหัวเราะกันใหญ่เลยครับ จากนั้นพวกผมก็ได้แซวโต้ตอบกันจนเหนื่อยเลย ส่วนเรื่องแข่งกีฬา สีของผมชนะเอาชนะเอา ก็ผมสอนมาดีอะเนอะ ขนาดบาสไอ้หมีควายมันยังจะลงไปแทนเลยครับ ก็เพราะว่าคะแนนสีของพวกผมพากันเพิ่มขึ้น แต่ไอ้หมีควายมันไม่ได้ลงชื่อเอาไว้ไง มันก็เลยลงไปเล่นไม่ได้ครับ

 

20:30

 

"ชนเว้ย!!!" ตอนนี้พวกผมทั้งห้องหนึ่งถึงห้องสี่ก็ได้พากันขึ้นมาฉลองหมูกระทะกันที่ห้องเรียน หลังจากที่สีของพวกผมชนะขาดลอยเลยครับ ผมนี่โคตรดีใจอะ แต่ยังไงก็ยังหมั่นไส้ไอ้หมีควายมันอยู่ดี ก็เพราะว่ามันมีแต่สาวๆเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย แถมตอนที่เดินพาเหรดกัน โรงเรียนผมกับโรงเรียนจ.ท.เกือบจะตีกันแล้วอะครับ แต่ถ้าตีกันขึ้นมาจริงๆแล้วก็เรื่องต้องใหญ่แน่ๆ ก็มีคนมาดูพวกผมกันเยอะมากเลยยังไงล่ะครับ ถ้าตีกันคงขึ้นหน้าหนึ่งแน่ๆเชื่อผมสิ

 

"เห้ย! เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" ผมพูดพลางลุกขึ้นจากวงหมูกระทะ 

 

"ให้พวกกูไปเป็นเพื่อนเปล่า" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางทำท่าจะลุกขึ้นตามผม 

 

"ไม่ต้อง เดี๋ยวกูรีบไปรีบมา พวกมึงแดกกันไปก่อนเลย" ผมรีบพูดบอกมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก็ผมว่าจะไปสูบบุหรี่ด้วยไงครับ 

 

"เคๆ ไปดีๆล่ะ มันมืดแล้ว" ไอ้ชายพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพลางคีบหมูเข้าปาก 

 

ณ ห้องน้ำ 

 

"อ้าวไอ้เซน ทำไมมึงยังไม่กลับบ้านไปพักอีกวะ" ผมที่เดินมาถึงห้องน้ำก็ได้เจอเข้ากับไอ้บิ๊กพร้อมกับที่มันพูดถามผมด้วยน้ำเสียงสงสัย 

 

"ยังครับ ผมฉลองกับพวกเพื่อนๆอยู่ แล้วทำไมเฮียยังไม่กลับอีก" ผมเดินเข้าไปหาไอ้บิ๊กมันพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"อ่อ เดี๋ยวเฮียก็....." 

 

"ไอ้เซนมึงมาทำอะไรตรงนี้?!" อะไรกันอีกวะเนี่ย ตอนที่ไอ้บิ๊กมันกำลังจะพูดกับผม แต่แล้วก็ได้มีเสียงดุของไอ้หมีควายดังขึ้นมาจากด้านหลังของผมซะก่อน 

 

"ผมจะมาเข้าห้องน้ำ เฮียมาทำอะไรที่นี่เนี่ย" ผมหันไปพูดกับไอ้หมีควายที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าบึ้งใส่ผมอยู่ 

 

"กลับได้แล้ว.....หมับ!" ไอ้หมีควายมันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินเข้ามาจับแขนของผมหมายจะลากผมออกไปจากห้องน้ำ 

 

หมับ!!!

 

"มึงมีสิทธิ์อะไรมาลากไอ้เซนห๊ะ?!" ตอนที่ผมกับไอ้หมีควายกำลังจะเดินออกไปจากห้องน้ำ จู่ๆไอ้บิ๊กมันก็ได้เข้ามาจับแขนอีกข้างของผมเอาไว้ซะก่อนพลางพูดด้วยน้ำเสียงโหดๆ แล้วนี่มันเชี้ยอะไรกันอีกวะเนี่ย?!!!

 

"ปล่อยแขนมันซะ ถ้ามึงยังไม่อยากถูกกูกระทืบ" ไอ้หมีควายมันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางจ้องเข้มไปที่ไอ้บิ๊กอย่างกดดัน

 

"หึ วันนี้พวกกูไม่เล่นพวกมึงก็โชคดีแค่ไหนแล้วไอ้เหี้ยแบล็ค" ไอ้บิ๊กพูดด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้มอย่างกวนตีน 

 

"แล้วมึงเคยชนะกูไหม" ไอ้หมีควายพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย

 

หมับ!!!

 

"มึง!" ไอ้บิ๊กมันเข้ามากระชากคอเสื้อของไอ้หมีควายพลางพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คือพวกแม่งทะเลาะกันเหมือนเด็กเลยเว้ย เอาตีกันเลยสิ เดี๋ยวพี่หนึ่งคนนี้จะเป็นกรรมการให้เอง ส่วนตัวผมเองก็ชอบดูมวยอยู่แล้วด้วยสิครับ ฮ่าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว