ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 43เจรจา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
43เจรจา
แบบอักษร

สองชายหญิงต่างเร่งรีบวิ่งตรงไปยังห้องพักฟื้นของพิมพ์ประภัสด้วยความเร่งรีบ เพราะเกรงว่าเธอจะตื่นมาไม่พบใครเสียก่อน 

ประตูห้องพิเศษถูกเปิดออกทันทีที่ทั้งสองขึ้นมาถึง เผยร่างของผู้เป็นหมอที่เดินออกมาด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา 

"เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับหมอ" เคเลนเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อนเพราะเขาเห็นใบหน้าที่ไม่สู้ดีของผู้เป็นหมอแล้วใจเเเกร่งยิ่งสั่นไหว ถึงแม้เขาจะไม่ใช่พ่อของเด็กก็ตามแต่สัญชาตญาณของคนเป็นพ่อก็พอจะรับรู้ได้ 

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากครับผมแค่รู้สึกเสียใจที่ภรรยาของคุณเอาแต่นอนร้องไห้ปานจะขาดใจ ซึ่งผมเกรงว่าอาจจะทำให้อาการเธอเเย่ลงได้" สายตาคมของผู้เป็นหมอมองผ่านแว่นตาที่หนาเตอะมายังใบหน้าของเคเลนด้วยความรู้สึกหลากหลาย 

เคเลนพยักหัวรับรู้ก่อนจะเดินผ่านร่างของผู้เป็นหมอเข้าไปในห้อง ตามด้วยเอื้อยที่โค้งตัวให้ผู้เป็นหมอก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไป 

ทันทีที่ทั้งสองไปหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียงก็ทำได้แค่มองคนที่นอนร้องไห้อยู่ห่างๆ เขารู้ดีในใจของผู้หญิงคนนี้คงเจ็บปวดจากเพื่อนรักของเขามากเพียงไหน ขืนเขายิ่งเข้าไปปลอบเธอมีหวังเธอคงยิ่งร้องไห้ฟูมฟายเนื่องจากคดีเก่าเขายังไม่ได้เคลียร์เลย 

"พี่พิมพ์ไม่เอาสิคะไม่ร้องเดี๋ยวร่างกายพี่พิมพ์จะเเย่นะคะ" เอื้อยตัดสินใจปลอบประโลมคนตรงหน้าด้วยการพูดเตือนสติ พลางเอามือน้อยๆคอยลูบหัวไปด้วยหวังให้เธอคลายกังวล 

"ฮึก เอื้อย ฮือ...เอื้อย"  

ร่างบางโพลกอดร่างของหญิงตรงหน้าทันทีที่ได้สติโดยไม่ทันสังเกตุคนที่ยืนอยู่ในห้องด้วยอีกคน 

"ร้องออกมาให้หมดนะคะ ร้องออกมาวันนี้ให้หมดแล้วพรุ่งนี้พี่ก็ลุกขึ้นมาเป็นพี่พิมพ์ที่เเข็งแกร่งขึ้นเพื่อเด็กตัวน้อยๆที่อยู่ในท้องพี่นะคะ" ร่างบางพูดพลางลูบแผ่นหลังบางที่ไหวสั่นตามแรงสะอึกสะอื้นด้วยความสงสาร เธออยากจะซัดหน้าไอ้คนที่มันยืนอยู่ใจเเถบขาดคนอะไรเมียร้องไห้แท้ๆไม่คิดที่จะปลอบเมียตัวเองเลย 

"คุณพิมพ์....." เสียงเรียกของเคเลนดังขึ้นเบาๆแต่ก็พอทำให้อีกฝ่ายได้ยิน 

ใบหน้างามรีบหันมาตามเสียงที่ได้ยินทันทีที่เขาเรียกเสร็จ ใจดวงน้อยเต้นโครมครามด้วยความตกใจเเละประหลาดใจใยคนที่เป็นดั่งเพื่อนรักของอลันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ 

"คุณเคเลน" เสียงใสตอบกลับเเผ่วเบาจนคนที่นั่งอยู่ใกล้ยังต้องเอียงหูฟัง 

"อาการคุณแย่ขนาดนี้ผมว่าคุ.....คุณควรบอกมันดีกว่าไหมจะได้หาทางแก้ได้ถูก" เคเลนนิ่งเงียบไปสักพักใช้ความคิดที่มีไตร่ตรองหาเหตุผลช่วยคนตรงหน้าเเก้ไขปัญหาเเต่มันกลับเป็นเสมือนเครื่องตอกย้ำเธอเสียมากกว่า 

"หมายความว่าไง คุณจะโยนความรับผิดชอบให้คนอื่นหรอ เห้ยคุณจะเป็นพ่อคนเเล้วนะคุณควรมีความรับผิดชอบกว่านี้สิเหตุผลใดคุณจึงทำแบบนี้" เอื้อยที่แอบฟังทั้งสองคุยกันเงียบๆ เอ่ยขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายดูจะบ่ายเบี่ยงเรื่องทั้งหมดให้คนอื่น 

"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ" 

เคเลนแทบตะบะเเตกเมื่อถูกอีกฝ่ายกล่าวหา 

"ก็คุณเป็นคนทำพี่พิมพ์ท้องคุณก็ต้องรับผิดชอบสิ" 

"เธอถามพิมพ์เเล้วหรอว่าฉันเป็นพ่อของเด็กหรือเปล่า เธอถามหรือยัง?" 

ว่าเสร็จร่างบางก็หันไปทางร่างอีกคนที่กำลังจับจ้องมาที่เธอเเละเคเลนที่เอาแต่เถียงกัน 

"เอื้อยเข้าใจคุณเคเลนผิดไปแล้ว" 

"พี่ไม่ได้ท้องกับคุณเคเลน แล้วที่สำคัญคุณเคเลนเขามีลูกมีเมียแล้ว" ดวงตากลมเเดงมองจ้องลึกเข้าไปยังดวงตาของคนตรงหน้าที่เหมือนเธอจะไม่เข้าใจอะไรเลย 

เคเลนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยืนกอดอกยืดตัวเต็มที่เพราะเขาหมดข้อขอครหาจากคนตรงหน้า เธอจะได้เข้าใจเขาใหม่ 

เอื้อยที่ได้ยินเช่นนั้นทำได้เพียงซุกหน้าหลบไปยังไหล่ของอีกคน 

"ขอโทษฉันมาเลย เธอทำให้คนอย่างฉันตกใจรวมถึงการไปประกาศเรื่องเเบบนั้นต่อหน้าลูกน้องพนักงานฉัน ถ้าเมียฉันรู้แล้วฉันโดนเมียไล่ออกจากบ้านเธอตายแน่!!" เคเลนพูดขู่อีกคน 

"ขะ ขอโทษ ก็ฉันไม่รู้นี่ฉันเห็นว่าพี่พิมพ์ไปโรงแรมคุณครั้งนั้นฉันก็เลย....." 

"เลยคิดว่าเป็นฉันที่ทำพี่เธอสินะ" 

"ใช่" หัวทุยได้รูปพยักหงึกหงักขึ้นลง 

"เธอนี่มันน่าจริงๆ" 

มือหนากำหมัดยกหวังจะเคาะหัวอีกคน แต่พลาดเพราะอีกคนหลบทันก่อน 

"พิมพ์ขอโทษแทนเอื้อยด้วยนะคะ เธอไม่ได้รับรู้เรื่องอะไรเลยขอโทษจริงๆ" มือบางยกขึ้นพนมก่อนจะเอ่ยคำขอโทษ 

"โอเครผมยกโทษให้ถือสะว่าเป็สิ่งที่ผมควรโดน โทษฐานหลอกคุณพิมพ์ซึ่งเรื่องนี้ผมก็ควรขอโทษด้วย" 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พิมพ์เข้าใจ" รอยยิ้มหวานถูกส่งให้คนตรงหน้า แม้ข้างในเธอจะฝืนยิ้มก็ตามแต่เธอก็อยากให้คนที่เคยช่วยเธอไว้สบายใจ 

"ผมว่าเรื่องนี้มันใหญ่มากเลยนะครับ คุณพิมพ์เอ่อ....จะไม่บอกมันเลยหรอครับ" 

"บอกไปแล้วช่วยอะไรได้ล่ะคะเขามีครอบครัวที่สุดแสนจะเพอเฟ็คขนาดนั้นเขาคงไม่มาสนใจผู้หญิงที่หนีตามผู้ชายเเบบพิมพ์หรอกพิมพ์รู้ดีและทราบดีเป็นอย่างมาก" 

ร่างบางร่ายยาวตามใจนึก ยิ่งเธอพูดหรือนึกถึงอีกคนมากเท่าไหร่ความน้อยออกน้อยใจของเธอก็ยิ่งตีขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลแล้วไหลเล่าจนเธอไม่อาจอดกลั้นไว้ 

เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้สถานะของเธอกับอลันมันก็เป็นแค่เกมเกมหนึ่งที่เขาใช้ยืดเวลาของเขากับผู้เป็นบิดาก็เท่านั้นจะให้เธอไปครอบครองเขาทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้ แต่ถึงเป็นไปได้ชีวิตของเธอกับลูกก็คงถูกคนอย่างซูตานปิดปากเงียบแน่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว