Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP8 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 03:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP8 (รีไรท์)
แบบอักษร

15:00 

 

ตอนนี้พวกผมก็ได้เลิกเรียนกันแล้วครับ หลังจากที่พวกผมขึ้นไปเรียนกัน ก็ลากยาวจนมาถึงบ่ายสามโมง แต่ไอ้ผมนี่สิ ไปถึงโต๊ะปั๊บ เปลือกตาผมมันก็ไม่ช่วยอำนวยอีกต้องไป ผมก็เลยหลับยาวจนมาถึงเวลาเลิกเรียนเลยครับ แถมทุกคนในห้องก็ไม่ปลุกผมด้วย อาจารย์ก็ไม่ว่าอะไรอีก สงสัยเป็นเพราะป๊าผมแน่ๆ แค่ซื้อเกรดแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นสิ ผมกลับไปถึงบ้านแล้ว คงต้องไปคุยกับป๊าแกให้รู้เรื่องแล้วละครับ 

 

"ไอ้เซนมึงกลับกับพวกกูนะ เดี๋ยวพวกกูไปส่ง" ไอ้เชนมันพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่พวกผมพากันเดินลงมาที่ใต้ตึกอาคารเรียน 

 

"เออๆ แต่ก่อนจะกลับ กูต้องเอาหมวกกันน็อกที่กูยืมเขามาตั้งแต่เมื่อเช้า ไปให้เขาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนว่ะ"  ผมที่เพิ่งนึกได้ว่าต้องเอาหมวกไปคืนให้ไอ้เปรตมัน ก็ได้พูดบอกไอ้เชนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"มึงจะไปตายไงไอ้เซน นั่นมันถิ่นของพวกจ.ท.นะเว้ย!" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ 

 

"ถิ่นพวกมันแล้วไง ก็เมื่อเช้ากูบอกว่าจะเอาไปคืน แค่ไป ไม่ได้จะไปมีเรื่องสักหน่อย"

 

"คนอย่างมึงน่ะเหรอจะไม่มีเรื่อง ถึงมึงจะไม่ได้ทำอะไร แต่พวกนั้นก็เกลียดมึงเข้ากระดูกดำแล้ว ก็มึงไปเล่นวางตะปูไว้ในถิ่นของพวกมันทุกเช้าเลยอะ" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆอย่างยาวเหยียด แต่ไอ้เซนนี่ก็แสบไม่ใช่เล่นๆเลย ถึงว่าทำไมเมื่อเช้าพวกนั้นถึงได้มองผมเหมือนผมไปฆ่าครอบครัวของพวกมันงั้นแหละ 

 

"พวกมึงอย่าลืม กูจะเป็นคนใหม่แล้ว ถึงพวกมึงไม่ไปแต่กูก็จะไป งั้นกูขอตัว เจอกันพรุ่งนี้เว้ย" ผมพูดพลาตั้งท่าหมายจะเดินออกไป แต่แล้วก็ได้มีเสียงห้ามผมเอาไว้ซะก่อน 

 

"เดี๋ยว! นั่นมึงจะไปไหนไอ้เซน กลับมาก่อน เดี๋ยวกูพาไปเอง" ไอ้เชนตะโกนบอกผมด้วยน้ำเสียงดุๆ ผมก็เลยได้แต่หันกลับไปยิ้มให้มัน

 

"งั้นป่ะ รถมึงอยู่ไหน" ผมพูดพลางฉีกยิ้มจนตาเป็นสระอิแล้วมั้งครับ 

 

"พวกมึงนี่จริงๆเลย ถ้ามีเรื่องขึ้นมานะ!" ไอ้กายตัดพ้อด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ถึงมันจะบ่น แต่ขามันกลับเดินตามผมกับไอ้เชนเฉยเลยอะครับ พร้อมกับไอ้กี้แล้วก็ไอ้ซันที่เดินตามหลังพวกผมมาติดๆ 

 

พวกผมที่เดินมาถึงลานจอดรถของโรงเรียน ผมก็ได้เห็นรถบิ๊กไบค์จอดเรียงกันอยู่สี่คัน แต่แหมเถอะครับ พวกมันเป็นแก๊งไบค์เกอร์เหรอวะ รวยกันเหลือเกินเนอะ แต่ลืมไป ผมก็มีเหมือนกันนี่หว่า จะหมั่นไส้พวกมันก็ไม่ได้อีก

 

"แล้วพวกมึงจะไปกับกูหรือเปล่า" หลังจากที่ผมขึ้นซ้อนท้ายรถของไอ้เชน ผมก็ได้หันไปพูดถามพวกมันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"ต้องไปสิว่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพวกมึงจะทำยังไงล่ะ" ไอ้กี้พูดพลางเดินไปคร่อมรถที่จอดอยู่ข้างๆรถของไอ้เชน 

 

"ไอ้กี้ กูดูเหมือนบังคับมึงเหรอวะ" ผมหันไปพูดถามไอ้กี้มันด้วยน้ำเสียงกดดัน เพราะมันทำเหมือนผมไปบังคับมันอย่างงั้นแหละครับ 

 

"เห้ย! ไหมมึงคิดงั้น กูแค่เป็นห่วง" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"พวกมึงจะคุยกันอีกนานไหม?! ไปได้แล้วมั้งไอ้สัส" ไอ้ซันที่หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมใส่เข้าที่หัวพลางหันมาพูดบอกพวกผมด้วยน้ำเสียงโหดๆพร้อมกับปิดชิลด์หมวกกันน็อก แต่หมวกของไอ้ซันแม่งโคตรเท่เลยครับ มันไปซื้อที่ไหนมาวะ ผมหาซื้อแบบมันมาตั้งนานละ หมวกของมันเป็นสีดำเงา มีไฮไลท์เป็นสีแดงเรืองแสง ส่วนชิลด์มันเป็นสีดำ ผมว่ามันต้องสั่งทำแน่ๆ ดูจากทรงละหมื่นกว่าๆได้อะครับ

 

"เออๆ ไอ้เชนออกตัวเลยมึง!" ผมพูดพลางชี้นิ้วไปข้างหน้า เวลาผมนั่งซ้อนท้ายใครผมจะชอบชี้นิ้วไปข้างหน้าครับ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่มันติดเป็นนิสัยไปแล้วละครับ 

 

"หืม~ มึงนี่น่ารักดีว่ะ" ผมไม่รู้ว่าไอ้เชนมันพูดอะไรกับผม เพราะมันใส่หมวกกันน็อกอยู่ครับ ผมก็ใส่อยู่เหมือนกัน ยิ่งทำให้ไม่ได้ยินเสียงกันไปใหญ่เลยทีนี้ ส่วนหมวกที่ผมใส่ ก็เป็นหมวกของไอ้เปรตมันนั่นแหละครับ 

 

พวกผมที่ขับรถเข้ามาในเขตของพวกเด็กจ.ท. พวกมันก็พากันมองมาที่พวกผมกันใหญ่เลยครับ ถ้าพวกมันเข้ามากระทืบได้ พวกมันคงเข้ามากันแล้วละครับ 

 

"ไอ้เชนจอดรถที่ร้านก๋วยเตี๋ยวนั่นเลย!!!" ผมยื่นหน้าไปพูดบอกไอ้เชนมัน จากนั้นพวกผมก็ได้ขับรถไปจอดที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวข้างๆประตูบานใหญ่ น่าจะเป็นประตูโรงเรียนของพวกมันแหละครับ ประตูแม่งก็ใหญ่ ทำไมเมื่อเช้าผมไม่เห็นวะ สงสัยผมคงไม่ได้สังเกต

 

ผมที่หันไปมองในร้านก๋วยเตี๋ยวก็พบเข้ากับสายตาของพวกเด็กจ.ท.ที่นั่งกันอยู่ในร้านเต็มไปหมดเลยครับ แถมในร้านตอนนี้คนเยอะกว่าเมื่อเช้าซะอีก เพราะเวลานี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนด้วยนั่นแหละครับ คนจะเยอะก็ไม่เห็นแปลก 

 

"พวกมึงรอกูอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวกูมาแป๊บเดียว" ผมที่ได้ลงมาจากรถของไอ้เชนพลางถอดหมวกออกพร้อมกับหันไปพูดบอกพวกเพื่อนผมที่นั่งคร่อมรถกันอยู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

"รีบๆมานะเว้ย" ไอ้กี้มันพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ผมนี่อยากจะบอกมันเหลือเกินว่า ผมไม่ใช่ไอ้เซน เพราะผมทำอะไรได้มากกว่าที่มันคิดซะอีก

 

"เออน่า แป๊บเดียว" ผมพูดพลางเดินเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว พวกเด็กจ.ท.นี่มองผมกันเต็มเลยอะครับ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร ผมเอาแต่มองสำรวจไปทั่วร้าน และแล้วผมก็เห็นไอ้ไปรตหน้าหล่อมันนั่งอยู่กับพวกโคตรหล่อสี่คนหรือพวกเพื่อนของมันนั่นแหละครับ แถมโต๊ะตรงนั้นเหมือนว่าจะเป็นโต๊ะประจำของพวกมันด้วยแฮะ เห็นนั่งที่เดิมเหมือนตอนเมื่อเช้าเลย

 

"เอ่อ...กูเอาหมวกมาคืน ขอบใจมาก กูไปละ" ผมเดินเข้าไปที่โต๊ะของไอ้เปรตพลางรีบพูดพร้อมกับเอาหมวกไปวางไว้บนโต๊ะ ที่มีขาของไอ้โคตรพ่อโคตรแม่หล่อสัสรัสเซียพาดอยู่ แต่แหมคุณพี่ครับ ถ้าจะนั่งสบายแบบนี้ ผมว่าคุณพี่ไม่ขึ้นมานั่งบนโต๊ะเลยล่ะ?! 

 

"เดี๋ยว!!! ใครสั่งให้มึงไป!" ไอ้หล่อพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม เล่นทำเอาผมสะดุ้งเลยครับ เสียงแม่งโคตรน่ากลัว ขนาดร่างเก่าของผมยังสู้ไม่ได้เลย ตอนผมว๊ากพวกรด. ผมว่าเสียงผมก็โหดสุดแล้วนะเว้ย แต่ยังสู้เสียงของไอ้หล่อมันไม่ได้เลยอะครับ 

 

"มีไรวะ กูก็เอาหมวกมาคืนแล้วไง" ผมหันกลับไปพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่ไอ้หล่อแม่งมองผมอย่างกับจะแดกหัวของผมอยู่แล้วนั่น พวกคนในร้านก็เตรียมตัวพร้อมจะบวกกับผมแล้วด้วยอะครับ 

 

"ไอ้แบล็ค มึงจะเสียงดังทำเชี้ยอะไร" ไอ้เปรตมันหันไปพูดบอกไอ้โคตรพ่อโคตรแม่หล่อสัสรัสเซียด้วยน้ำเสียงจริงจัง ส่วนไอ้หล่อมันชื่อแบล็คนี่เอง หน้ามันก็เข้ากับชื่อดีนะ แล้วเมื่อไหร่ผมจะหยุดชมมันสักทีวะ?! 

 

"อย่าเสือก" ไอ้หล่อพูดบอกไอ้เปรตด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก อะไรจะโหดขนาดนั้นพ่อคุณ ไอ้เปรตถึงกับหน้าถอดสีไปเลยอะครับ 

 

"เห้ยๆ กูไม่ได้จะมาหาเรื่อง กูแค่เอาหมวกมาคืน" ผมรีบพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะผมเห็นว่าท่าทางของไอ้หล่อเหมือนกำลังจะลุกขึ้นมาหาผม ผมก็เลยรีบพูดดักเอาไว้ก่อนครับ ผมเองก็ยังไม่อยากมีเรื่องด้วย อีกอย่างพวกเพื่อนผมก็รอกันอยู่ข้างนอกด้วยครับ

 

"หึ" ไอ้หล่อมันยกยิ้มมุมปากพลางลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ แต่พวกคุณรู้ไหมครับ แม่งโคตรสูง! สูงเชี้ยๆเลยอะ สูงกว่าร่างเก่าผมอีก ผมว่าผมก็สูงแล้วนะเว้ย แต่ไอ้หล่อนี่เสือกสูงกว่าอะครับ ได้ข่าวว่ามันเพิ่งอยู่มอปลายเองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้สูงเกินหน้าเกินตาแบบนี้ล่ะวะ?!

 

หมับ!!

 

"เอ่อ...มึงจะ..." ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด หลังจากที่ไอ้หล่อเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของผมพลางก้มหน้าลงมาดูอะไรสักอย่างที่ปกคอเสื้อของผมครับ แต่มันดึงผมที เล่นทำเอาเท้าผมเกือบลอยจากพื้นเลยอะ ไอ้เซนก็เนอะ น่าจะสูงกว่านี้สักหน่อย เพราะร่างนี้แม่งสูงอยู่แค่ระดับหน้าอกของมันเองอะครับ ถ้าผมไม่ได้ใส่รองเท้า ผมคงสูงอยู่แค่ระดับหัวนมของมันเอง คือผมนี่ดูเป็นเด็กไปเลยอะ ตัวแม่งก็ใหญ่โคตรๆ มันเป็นหมีควายหรือไงวะ

 

"จะมึงกูกับใคร ดูรุ่นด้วย กูรุ่นพี่มึง!" ไอ้หล่อมันว๊ากใส่หน้าผมด้วยน้ำเสียงโหดๆ แต่ผมขออี๊หน่อยเถอะ น้ำลายเต็มหน้าผมอีกแล้วครับ เดี๋ยวสิวก็ขึ้นหรอกไอ้สัส แล้วหน้ามันอะจะใกล้อะไรขนาดนั้นวะ มันแทบจะจูบผมอยู่แล้วครับ ออกไปห่างๆก็ได้มั้งไอ้หมีควาย!!! 

 

"เห้ย! มึงปล่อยเพื่อนกูนะเว้ย" เสียงโหดเหี้ยมของไอ้เชนดังมาแต่ไกลเลยครับ พร้อมกับไอ้เชนที่เข้ามากระชากผมออกไปจากไอ้หมีควาย แล้วก็ให้ผมไปยืนอยู่ข้างหลังของมัน จากนั้นก็ตามมาด้วยไอ้กี้ ไอ้ซัน และก็ไอ้กายที่ตามเข้ามาสมทบกันอีกที 

 

"พวกมึงจะเข้ามาทำไม กูกำลังจะออกไปแล้ว" ผมหันไปพูดบอกพวกมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยิ่งพวกเพื่อนผมเข้ามาแบบนี้ เดี๋ยวพวกเด็กจ.ท.ก็คิดอีกว่าพวกผมมาบุกถิ่นของพวกมัน แล้วจะทำให้พวกผมยิ่งออกไปยากกว่าเดิมอีกสิครับ 

 

"ก็เห็นอยู่ว่ามันกำลังจะหาเรื่องมึง" ไอ้กายพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะอารมณ์เสีย 

 

"ช่างมันเถอะ ออกไปก่อนเลยพวกมึง กูไม่เป็นไร" ผมรีบพูดพลางดันและดึงพวกมันให้เดินออกมาจากร้าน เพราะต้องนี้ดูเหมือนพวกในร้านจะเตรียมพร้อมบวกกับพวกผมแล้วครับ แถมพวกผมมากันแค่ห้าคนเอง แต่ในร้านตอนนี้มีประมาณสี่สิบกว่าคนได้ แล้วก็คนข้างนอกที่กำลังเดินเข้ามาในร้านอีก ไอ้ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่พวกเพื่อนผมนี่สิ พวกมันน่าจะไม่ไหวกันครับ

 

"เห้ย! ขอโทษที่กูเคยทำอะไรไว้กับพวกมึง แล้วต่อไปนี้ กูจะไม่มายุ่งกับพวกมึงอีกแล้ว กูขอตัว!" ผมตะโกนบอกพวกในร้านและก็นอกร้านอย่างเสียงดังลั่น ถึงมันจะเสียศักดิ์ศรีก็ตามที ยังไงผมก็ต้องทำแบบนี้ครับ เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเพื่อนของไอ้เซนปลอดภัย ยังไงตอนนี้พวกมันก็เป็นเพื่อนของผมแล้วด้วยครับ 

 

"ฮ่าๆ!!!" จู่ๆ พวกจ.ท.ก็พากันหัวเราะดังกระหึ่มเลยครับ ยกเว้นพวกผมกับไอ้หมีควายมัน 

 

"หึ พวกมึงดูไอ้เซนแม่งขอโทษพวกเราว่ะ" ผมไม่รู้ครับว่ามันเป็นใคร มันพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้ม แต่มันคือหนึ่งในโคตรหล่อห้าคน ถ้ารวมไอ้เปรตไปด้วยก็นั่นแหละครับ 

 

"ไปเถอะพวกมึง" ผมไม่สนใจเสียงมันพลางหันไปพูดบอกเพื่อนผมพร้อมกับดันหลังพวกมันให้เดินออกไปจากร้าน แต่ก่อนที่พวกผมจะเดินออกไปก็ได้มีเสียงหมาหอนตัวหนึ่งดังขึ้นมาซะก่อน 

 

"จะไปแล้วเหรอจ๊ะคนสวย ฮ่าๆ!" มันพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆอย่างเสียงดังลั่น พร้อมกับพวกเด็กจ.ท.ก็พากันหัวเราะผม....เฮ้อ~ ผมว่าผมเริ่มจะหมดความอดทนกับไอ้พวกเด็กเชี้ยพวกนี้แล้วสิครับ แต่ก็ช่างเถอะ ผมเลยทำเป็นหูทวนลม และกำลังจะเดินออกไปจากร้าน แต่ทว่า....

 

เพียะ!!!

 

"ตูดนิ่มดีว่ะ ฮ่าๆ!" หลังจากที่มันตบบั้นท้ายของผมพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ เส้นความอดทนของผม มันก็ได้ขาดสะบั้นทันทีเลยครับ ผมไม่รอให้มันตั้งตัว ผมเข้าไปประชิดตัวมัน และก็กดหัวมันลงมาพร้อมกับหน้าของมันที่กระแทกเข้ากับหัวเข่าของผมอย่างเต็มแรง แถมผมได้ยินเสียงจมูกมันหักด้วยครับ จากนั้นผมก็ได้ถีบเข้าไปที่ข้อพับขาของมันอย่างแรง ผมไม่รู้ว่าคนรอบข้างจะมองทันไหม เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก 

 

"โอ๊ย!!!" มันร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพลางล้มลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับมือมันที่จับจมูกของตัวเองเอาไว้ แต่จมูกมันเลือดไหลเยอะมาก สงสัยคงจะหักจริงๆนั่นแหละครับ นี่ผมทำเกินไปหรือเปล่าวะ ผมหันไปมองรอบๆ ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่รวมถึงไอ้หมีควายด้วย

 

คนในร้านก๋วยเตี๋ยวและนอกร้านมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างช็อคๆ และคิดว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ใครก็ได้ช่วยบอกพวกเขาที เพราะหลังจากที่ไอ้ลีไปตบบั้นท้ายของร่างบาง ไอ้ลีก็ได้นั่งลงไปกับพื้นพลางจับจมูกของตัวเองแล้วก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด.....

 

"พวกมึงจะยืนเอ๋ออยู่ทำไม รีบไปดิหรือรอให้พ่อมึงมาตัดริบบิ้นก่อนห๊ะ?!" ผมที่รู้สึกตัวก็รีบพูดบอกพวกเพื่อนผมที่ยืนเอ๋อกันอยู่ให้รีบออกไปได้แล้ว เดี๋ยวชักช้าจะไม่ได้ออกไปอีกเลย เพราะไอ้หมีควายมันมองผมเหมือนจะแดกหัวของผมเข้าไปอยู่แล้วนั่นอะ 

 

จากนั้นผมกับเพื่อนก็รีบวิ่งไปขึ้นรถ แล้วก็พากันขับรถออกมาทันทีเลยครับ ถ้าไม่รีบออกไปตอนที่พวกมันยังไม่รู้สึกตัว พวกผมคงจะไม่ได้ออกมาแบบครบสามสิบสองแน่ๆ แล้วผมก็หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรตามมาหรอกนะ ไม่งั้นชีวิตที่ผมใฝ่ฝันมานาน คงได้จบลงแน่ๆ 

 

เฮ้อ~ ผมจะไม่มีชีวิตอันแสนธรรมดาจริงๆเหรอวะเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว