Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP7 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 03:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP7 (รีไรท์)
แบบอักษร

หลังจากที่พวกมันแนะนำตัวให้ผมฟังจนเสร็จ พวกผมก็ได้มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของมอห้าทับสอง หรือก็คือห้องเรียนของผมตอนนี้นั่นแหละครับ 

 

"เอ่อ...แล้วโต๊ะกูอยู่ตรงไหนวะ" ผมที่เดินตามพวกมันเข้ามาในห้องก็ได้หันไปพูดถามคนที่ชื่อเชนอะไรนั่น แล้วผมก็เห็นว่าในห้องนี้มีโต๊ะอยู่ประมาณสามสิบห้าโต๊ะได้มั้ง ถ้าผมนับไม่ผิดอะ แถมในห้องตอนนี้ยังมีคนนั่งจับจองที่กันให้เต็มไปหมดเลยครับ

 

"มึงถามแปลกๆ กูว่ามึงไม่ได้เบลอแล้ว แต่ความจำเสื่อมต่างหาก" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย แต่อั๊ยย่ะ! แล้วแบบนี้ผมจะแถมันยังไงดีล่ะ

 

"เออ! จำพวกกูก็ไม่ได้ มึงโดนเด็กจ.ท.ต่อยจนความจำเสื่อมแล้วเหรอ" ไอ้กายพูดขึ้นมาพลางมองผมอย่างจับผิด

 

"อะไรของพวกมึง กูแค่จำไม่ได้เฉยๆ พวกมึงก็แค่บอกมา จะเซ้าซี้ทำไมนักหนาเนี่ย" ผมแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

 

"ก็มึงทำตัวน่าสงสัยนี่หว่า แต่ช่างเถอะโต๊ะมึงอยู่นั่น" ไอ้กี้พูดบอกผมพลางเดินไปนั่งที่โต๊ะตรงแถวที่สี่ข้างหน้าต่างพร้อมกับไอ้กายที่เดินไปนั่งลงข้างๆ 

 

"กูทำอะไร" ผมพูดถามไอ้กี้พลางเดินไปนั่งลงข้างๆไอ้เชนตรงริมหน้าต่างหลังห้อง เพราะเป็นโต๊ะที่ไอ้กี้มันชี้ให้ผมดูเมื่อกี้

 

"ก็มึงอะตั้งแต่ขึ้นมอสี่ก็เปลี่ยนไป ไม่ค่อยพูดกับพวกกู ใครมองหน้ามึงนิดหน่อย มึงก็กระโดดเข้าไปต่อยเขาแล้ว" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางเดินไปนั่งลงข้างๆไอ้เชนตรงกลางห้องแถวที่ห้า แต่ก่อนอื่น ผมขออธิบายคร่าวๆให้ฟังก่อนว่าใครนั่งตรงไหนบ้างนะครับ ที่ผมสังเกตห้องนี้มีโต๊ะอยู่สามสิบห้าตัว ในห้องแบ่งออกเป็นห้าแถวนอน สามแถวตั้ง โต๊ะฝั่งประตูห้องมีแถวละสองโต๊ะ และตรงกลางห้องมีแถวอย่างละสามโต๊ะ แล้วก็โต๊ะติดริมหน้าต่าง มันก็เหมือนกับฝั่งประตูห้องนั่นแหละครับ ทุกคนพอเข้าใจกันไหมอะ ส่วนโต๊ะที่ผมนั่งอยู่ก็เป็นหลังห้องของแถวที่ห้านั่นแหละ แถมนั่งติดริมหน้าต่างแบบนี้ ถ้าแอบหลับอาจารย์คงไม่เห็น และผมก็ยังมีไอ้เชนนั่งเป็นคู่หูอยู่ข้างๆ ข้างหน้าผมเป็นไอ้วิสกี้ที่เป็นคนนั่งติดริมหน้าต่าง ข้างๆมันก็เป็นไอ้สกายที่นั่งอยู่ ต่อไปก็เป็นไอ้ซันที่นั่งตรงกลางห้องแถวสุดท้ายข้างๆไอ้เชน ตอนนี้ทุกคนพอเห็นภาพกันบ้างไหมหรือว่ายังงงอยู่....แต่ก็ช่างๆมันเถอะครับ ฮ่าๆ

 

"เออ เมื่อกี้ก็มีแต่คนมองหน้ามึง แต่มึงเสือกยิ้ม กูล่ะโคตรสงสัย " ไอ้กี้พูดอย่างสงสัย

 

"ใช่ๆ ไหนยังจะพูดกับพวกกูก่อนด้วย" ไอ้กายพูดพลางมองหน้าผมอย่างจับผิด แต่เพื่อนกายครับ แค่กูคุยกับพวกมึงก่อนนี่เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือไง ทำเหมือนโลกจะแตกไปได้อะ 

 

"ต่อไปนี้กูจะเป็นคนใหม่ จะกลับไปเป็นไอ้เซนคนเดิมของพวกมึงไง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่ไอ้เซนเมื่อก่อนมันเป็นยังไงวะ เฮ้อ~ หนักใจเลยผม

 

"เห้ย! จริงเหรอวะ กูดีใจนะเว้ย มึงจะไม่ไปต่อยตีกับใครแล้วนะ" ไอ้ซันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"เออน่า พวกมึงคอยดูสิ" ผมพูดอย่างยิ้มๆ 

 

"แต่กูถามอะไรหน่อยดิ กูทั้งโง่ สอบตกแม่งทุกวิชา ทำไมกูได้อยู่สายวิทย์-คณิตวะ" ผมพูดถามพวกมันด้วยน้ำเสียงงงๆ 

 

"ไอ้เซนมึงเป็นคนฉลาดมากเว้ย มอหนึ่งถึงมอสาม มึงแม่งสอบได้ที่หนึ่งตลอด แต่ไม่รู้ทำไมมึงขึ้นมอสี่มา มึงก็เปลี่ยนไป แล้วตอนที่ป๊ามึงรู้คะแนนสอบของมึง ป๊ามึงก็เลยมาซื้อเกรดไว้ให้มึงแล้ว แถมยังขอให้อยู่สายนี้ต่อไปด้วย" ไอ้เชนหันมาพูดบอกผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ผมนี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างไอ้เซนเนี่ยนะจะสอบได้ที่หนึ่งตลอด หรือว่าเป็นเพราะเรื่องครอบครัววะ ไอ้เซนถึงได้เปลี่ยนไป ผมว่าเพื่อเรียกร้องความสนใจแน่ๆเลยครับ แต่เดี๋ยวก่อนนะ คุณป๊านี่คุณถึงกับซื้อเกรดให้ลูกตัวเองเลยเหรอวะ?! ไหนบอกว่ารู้เรื่องลูกตัวเองทุกอย่างไง แล้วทำไมไม่รู้ว่าลูกตัวเองเก่งขนาดไหน

 

"มึงอะเป็นคนอารมณ์ดีมาก นิสัยดี พูดเก่งมากๆด้วย แต่ขึ้นมอสี่มา มึงก็เปลี่ยนไป มึงไปต่อยตีกับเขา แต่มึงกลับเสือกต่อสู้อะไรไม่เป็นเลย เจ็บตัวฟรีๆกลับมาตลอด" ไอ้กี้พูดเสริมขึ้นมา ส่วนผมที่ได้ฟังเรื่องของไอ้เซนมัน ก็รู้สึกสงสารมันขึ้นมาเหมือนกัน ที่แม่งคิดมาตลอดว่าครอบครัวไม่รัก จนทำให้ตัวเองที่มีความสดใสเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไรไอ้เซน พี่หนึ่งคนนี้จะพาร่างของน้องเซนไปมีแต่ความสุขเองเนอะ สบายใจได้ ฮ่าๆ   

 

"เหรอวะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง 

 

".........." พวกมันต่างพากันนั่งเงียบ

 

"แต่เดี๋ยวนะ?! แล้วทำไมพวกกูต้องมาเล่าเรื่องให้คนที่เป็นเจ้าของเรื่องอย่างมึงฟังด้วยล่ะวะ" จู่ๆ ไอ้เชนมันก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัยแบบสุดๆ แต่ไอ้เชนถ้ามึงไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่ามึงเป็นใบ้หรอกนะเว้ย กูซวยเลยเห็นไหมเนี่ย! 

 

"เออแปลกๆ มึงต่อสู้ไม่เป็นไม่ใช่เหรอ แล้วก่อนขึ้นห้องเรียนที่มึงทำกับพวกกู มันคืออะไรวะ กูว่าไม่ใช่แหละ" ไอ้ซันพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง มิหนำซ้ำแค่ไอ้เชนผมยังไม่รู้เลยว่าจะแถยังไง แม่งยังมีไอ้ซันเสริมเรื่องนี้เข้ามาอีก ผมละอยากจะบ้าตายจริงๆ

 

"ใช่ แล้วหน้าโรงเรียนกูยังเห็นเด็กจ.ท.มาส่งมึงด้วย แถมมาทางโรงเรียนของพวกมันอีก" ฉิบหายอีกเรื่องแล้วไหมล่ะครับ ไอ้กี้เอ้ย! มึงจะพูดทำไมเนี่ย ผมขอถอนคำพูดว่าพวกมันใสๆทันไหม

 

"ไอ้สัส พวกมึงจะถามไรนักหนาวะ...มึงจะเล่าก็ไม่เห็นแปลกอะไรเลยไอ้เชน แล้วก็คุณซันครับ ผมทำไปก็เพราะสัญชาตญาณของมนุษย์ล้วนๆ ส่วนมึงไอ้กี้ พอดีกูให้มันมาส่งเพราะเห็นว่ามันจะสายแล้ว" ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"มึงบ้าเปล่าไอ้เซน นั่นเด็กจ.ท. คู่อริโรงเรียนเรา มึงยังเคยโดนบอสใหญ่ที่นั่นกระทืบมาแล้วเลย และอีกอย่างพวกเรารู้ดีว่าจะไม่ไปเหยียบถิ่นของพวกมัน ขนาดมาโรงเรียนยังต้องอ้อมมาลงฝั่งประตูสามของโรงเรียนเราเลย แล้วมึงออกมาจากถิ่นพวกมันแบบครบสามสิบสองได้ไงห๊ะ?!" ไอ้กี้มันตะโกนใส่หน้าผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทำไมมีแต่คนชอบตะโกนใส่หน้าผมจังวะ นั่งกันอยู่แค่นี้ ตะโกนซะเหมือนผมอยู่อีกฟากหนึ่งของโลกอะครับ  

 

"มันบังเอิญเว้ยมึง ตรงนั้นก็ไม่มีใครด้วย แค่กูกลับมาแบบครบสามสิบสองก็ดีแล้วป่ะ พวกมึงอย่าคิดมากดิ" ผมพูดแถด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"กูว่าไม่ใช่แหละ มึงเปลี่ยนไปมาก ไม่เหมือนกับไอ้เซนคนที่กูรู้จักเลย ทั้งแบบตอนอยู่มอต้น แล้วก็แบบเมื่อวานซืนหรือแบบที่ผ่านๆมา" โอ้โห่พ่อคุณ! เห็นนั่งเงียบมานาน แต่มึงจะเล่นเจาะประเด็นของกูแบบนี้ไม่ได้เว้ย!

 

"มึงหมายความว่าไงไอ้กาย" ไอ้เชนหันไปพูดถามไอ้กายด้วยน้ำเสียงสงสัย  

 

"เมื่อก่อนไอ้เซนแม่งอารมณ์ดี แถมยังพูดมาก แต่มึงเคยเห็นมันพูดกวนตีนกับพวกเราป่ะ มึงกูก็ไม่เคยมี มีหลุดบ้างแต่ก็ไม่เยอะ ถามอะไรก็ตอบ ไม่พูดตัดบทแบบนี้" โอ๊ย~ ไอ้สัสกาย! ผมว่ามันไม่ต้องเป็นแล้วมั้งนักเรียนอ่ะ ไปเป็นจิตวิทยาเถอะ อะไรแม่งจะรู้เยอะขนาดนี้ ผมว่าผมก็พูดกับพวกมันแบบปกติแล้วนะเว้ย แถมผมไปกวนตีนไอ้กายมันตอนไหนล่ะเนี่ย 

 

"ฮ่าๆ ไอ้กายมึงอะคิดมาก เอาเถอะยังไงกูก็จะเป็นคนใหม่แล้ว เดี๋ยวพวกมึงก็ชินกันไปเองนั่นแหละ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะตลก 

 

"เนี่ย! พวกมึงเห็นป่ะ แม่งตัดบทพูดตลอดอะ" ไอ้กายพูดพลางชี้หน้าผม ไม่ได้การแหละ ต้องรีบหนีครับ ไม่รีบหนีเดี๋ยวผมจะซวยอีก 

 

"เห้ยๆ ไปเข้าแถวกันดีกว่าพวกมึง อีกสองนาทีต้องเข้าแถวแล้วนะเว้ย" ผมรีบพูดเปลี่ยนเรื่องพลางลุกขึ้นเพื่อจะออกจากห้องและไปเข้าแถว

 

"เห็นป่ะพวกมึง มันเปลี่ยนเรื่องอีกละ ไอ้เซนมันไม่เคยทำมาก่อน!" เฮ้อ~ ไอ้กายยังคงพูดจับผิดผม นี่แม่งจะไม่หยุดจริงๆใช่ไหมเนี่ย?! 

 

"ไปๆ ไอ้กายไปเข้าแถวกันเถอะ" ผมรีบพูดพลางเดินไปดึงแขนมันให้ลุกขึ้นแล้วก็ดันหลังให้มันเดินออกมาจากห้องเรียนทันที

 

ส่วนเพื่อนคนอื่นๆของร่างบางที่งงกับเหตุการณ์ครั้งนี้ ว่าจะฟังใครดี แต่แล้วก็ต้องปล่อยผ่านไปก่อน และเลือกที่จะเดินตามเพื่อนทั้งสองของพวกเขาออกมาจากห้องเรียน.....

 

หลังจากที่ผมลากไอ้กายมาเข้าแถว มันก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ส่วนตอนนี้ผมก็ได้ยืนอยู่กลางแจ้งตรงแถวของมอห้าทับสอง ซึ่งผมก็ได้ยืนอยู่หลังสุดของแถวเลย ถัดขึ้นไปก็เป็น ไอ้เชน ไอ้กาย ไอ้ซัน ไอ้กี้ แต่แล้วผมก็ได้รู้อีกอยากว่าโรงเรียนผมแม่งเป็นโรงเรียนชายล้วนครับ ผมนี่อุทานออกมาว่า For God's Sake! เลยอะ เพราะผมคิดว่ามาเป็นไอ้เซนแล้วจะได้มีแฟนกับเขาสักที แต่ที่ไหนได้ ผมแม่งเสือกอยู่โรงเรียนชายล้วน แล้วแบบนี้ผมจะหาแฟนได้ตอนไหนกันล่ะ ผมยังไม่อยากซิงจนตายหรอกนะเว้ย! 

 

20นาทีผ่านไป.....

 

น่าจะเป็นผอ.โรงเรียนนี้มั้ง แกพูดอะไรก็ไม่รู้อยู่ได้ ผมที่คิดว่ามาโรงเรียนตอนแรกจะสนุกแน่ๆ แต่ตอนนี้ขอเปลี่ยนคำพูดทันไหมเนี่ย แม่งยืนมายี่สิบกว่านาทีแล้วยังไม่เสร็จอีก ร้อนก็ร้อน ดีนะที่ไอ้เชนมันสูงบังแดดให้ผมได้สบายๆเลยครับ

 

10นาทีผ่านไป.....

 

ในที่สุดผอ.แกก็หยุดพูดสักทีครับ แกบ่นมาเป็นครึ่งชั่วโมงเลยอะ แถมผมเห็นผอ.โรงเรียนนี้ แล้วทำให้ผมคิดถึงบอสเก่าของผมเลยครับ แกชอบบ่นเหมือนกัน

 

"เห้ย คาบแรกเรียนอะไรวะ" พวกผมที่กำลังขึ้นไปบนห้องมอห้าทับสอง ผมก็ได้หันไปพูดถามไอ้เชนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

 

"คณิต" ไอ้เชนพูดพลางยื่นนิ้วของมันมาปัดผมตรง เปลือกตาของผมออก แต่คาบแรกเป็นวิชาคณิตเหรอ วิชาโปรดของผมเลยอะ เพราะผมชอบเรียนคณิตมากๆเลยครับ 

 

ตอนนี้พวกผมก็ได้มาถึงห้องเรียนกันแล้วครับ หลังจากที่ยืนตากแดดกันมานาน ดีนะที่โรงเรียนนี้ติดแอร์ทุกห้องเลย ไม่งั้นผมคงต้องตายแน่ๆ เพราะผมเป็นคนขี้ร้อนมากๆอะครับ 

 

"แล้วตอนเย็นมึงกลับยังไง กูเห็นมึงไม่ได้เอารถมา" ไอ้กี้หันหลังมาพูดถามผม หลังจากที่พวกผมพากันเดินมานั่งที่โต๊ะเหมือนอย่างเดิม 

 

"กูก็ไม่รู้ว่ะ พวกมึงมาโรงเรียนแบบไหนวะ กูกลับด้วยดิ" ผมพูดตอบไอ้กี้พลางมองไปที่ไอ้กาย ก็เพราะว่าไอ้กายมันกำลังจับผิดผมอยู่ไงครับ 

 

"นั่นไงกูว่าแล้ว มึงต้องไม่ใช่ไอ้เซนแน่ๆ" เห็นไหมครับทุกคน ผมว่ามันต้องไปเรียนต่อจิตวิทยาจริงๆนั่นแหละครับ อะไรจะวิเคราะห์ผมเก่งขนาดนั้น 

 

"ไอ้สัสกาย มึงเลิกจับผิดกูสักทีเถอะ ถ้ากูไม่ใช่ไอ้เซนแล้วกูจะไปเป็นใครได้ล่ะห๊ะ" ผมแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

 

"มึงอาจเป็นฝาแฝดของไอ้เซนก็ได้ ใครจะไปรู้ เมื่อวานมึงก็ไม่ได้มาเรียน" เดี๋ยวนะ ผมว่ามันไม่ได้เป็นหรอกครับอะไรจิตๆนั่นอะ ผมว่ามันดูหนังมากไปต่างหาก

 

"มึงดูหนังมากไปไอ้สัส คิดได้เนอะ ฮ่าๆ" ผมพูดบอกไอ้กายด้วยน้ำเสียงติดจะขำๆ 

 

"ดูมันดิ เห็นป่ะไอ้เซนมันกวดตีนกู ไอ้เซนไม่เคยทำกับกูแบบนี้" ไอ้กายด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางชี้นิ้วมาทางผมอย่างสั่นๆ  

 

"พอๆ อาจารย์เข้าแล้ว" ไอ้เชนพูดห้ามพวกผม ก่อนที่พวกผมจะฟาดฟันกันด้วยฝีปากอีกครั้ง พร้อมกับที่มีอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาให้ห้อง อายุก็น่าจะประมาณห้าสิบขึ้นมั้งครับ แต่ทำไมเป็นแบบนี้ได้วะ ไอ้ผมก็หวังไว้ซะสูง นึกว่าจะเป็นอาจารย์สาวๆสวยๆซะอีก เป็นอาจารย์ป้ามาแบบนี้ ต้องขี้บ่นมากแน่ๆเลยครับ แต่ก็ช่างเถอะ เพราะผมชอบวิชาคณิตอยู่แล้วด้วย 

 

"ทำความเคารพอาจารย์พรรณี!" ผู้ชายที่ใส่แว่นคนหนึ่งยืนขึ้นพลางพูดอย่างเสียงดังฟังชัด ดูจากทรงแล้วเป็นหัวหน้าห้องชัวร์ๆเลย ก็น่าจะเหมือนหัวหน้าสายชั้นฝึกของผมตอนเด็กๆมั้งครับ

 

"สวัสดีครับ!" โอ้โห่ เสียงดังฟังชัดกันทุกคนเลยครับ อาจารย์คนนี้น่าจะโหดพอตัวเลยว่ะ 

 

"วันนี้เราจะมาเรียนกันในบทที่อาจารย์สอนค้างไว้ในอาทิตย์ที่แล้ว ในเรื่องของลำดับ" อาจารย์แกพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางหันหน้าเข้าหน้ากระดาน แต่เรื่องของลำดับเหรอ อะไรจะง่ายขนาดนั้นวะ ผมเรียนเรื่องนี้ตอนผมอายุสิบเอ็ดปีครับ ตอนนั้นมันยากมากสำหรับผม แต่ทำไงได้ล่ะ อาร์มันโด้ต้องการแค่คนที่เก่งรอบด้านเท่านั้น

 

"เอาละ ข้อนี้ an =n[1+(-1)n] เป็นลำดับอะไร?" อาจารย์แกพูดพลางหันหน้ามามองพวกผม ส่วนโจทย์โคตรง่ายเลยอะ ใครตอบไม่ได้ผมก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว มิหนำซ้ำห้องนี้ยิ่งเป็นสายวิทย์-คณิตด้วย มันง่ายมากเลยขอบอก แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเซ็งแบบนี้เนี่ย เซ็งจนผมต้องเอาหน้าราบลงไปกับโต๊ะเลยครับ พร้อมกับหันหน้าไปทางริมหน้าต่าง 

 

"ซานโน่! เธออีกแล้วนะ เธอเก่งมากจนสามารถนอน แล้วไม่ฟังที่ฉันสอนเลยงั้นเหรอ!" อยู่ๆเสียงหงุดหงิดของอาจารย์แกก็ได้ดังขึ้นมา แถมฟังแล้ว ผมต้องซวยอีกแล้วแน่ๆเลยครับ 

 

"ขอโทษครับอาจารย์" ผมเงยหน้าขึ้นมาพลางพูดบอกอาจารย์แกด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับนั่งหลังตรงติดกับเก้าอี้ เห็นแบบนี้ผมก็ไม่ได้เป็นเด็กเกเรนะเว้ย 

 

"ไหนลองตอบข้อนี้ให้อาจารย์ฟังหน่อยสิ an= cosnπ ลำดับคือ" อาจารย์แกพูดพลางขี้นิ้วไปที่กระดาน แต่ผมว่าข้อนี้ถือว่าง่ายเลยอะ โชคดีของผมจริงๆ

 

"ลำดับอนันต์ครับ" ผมพูดตอบอาจารย์แกไปอย่างนิ่งๆ แล้วทำไมทุกคนถึงทำหน้าช็อคกันแบบนั้นล่ะ ผมว่าผมก็ไม่ได้ตอบผิดอะไรนะเว้ย 

 

"เก่งมาก ถูกต้องจ้ะ" อาจารย์แกพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ เหมือนอาจารย์แกจะชอบใจอะไรสักอย่าง 

 

"ครับ" ผมพูดตอบ จากนั้นอาจารย์แกก็ได้หันกลับไปและเริ่มสอนเหมือนอย่างเดิม 

 

"มึงตอบได้ไง กูยังไม่รู้เลยว่าจำกัดหรืออนันต์" ไอ้เชนหันมากระซิบถามผม หลังจากที่อาจารย์แกเลิกสนใจที่ผมแล้ว 

 

"ก็กูเก่งอะ คิคิ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่นพร้อมกับชูสองนิ้วและขยับไปมา

 

"เออๆ เก่งตลอดแหละมึงอะ" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ 

 

จากนั้นพวกผมก็ได้เรียนจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาพักเที่ยง คาบแรกที่ผมเรียนก็คือคณิต ตอนเก้าโมงครึ่งจนถึงสิบโมงครึ่ง แล้วก็สังคมตอนสิบโมงสามสิบห้าจนถึงสิบเอ็ดโมงสิบ ส่วนวิชาสุดท้ายก่อนพักเที่ยงเป็นวิชาประวัติศาสตร์ เริ่มเรียนตอนสิบเอ็ดโมงสิบห้าจนถึงสิบเอ็ดโมงห้าสิบเลยครับ ผมนี่แบบโคตรง่วงเลยอะ อาจารย์แกเขาสอนได้แบบน่านอนมากเลยครับ ยิ่งอาจารย์ประวัติศาสตร์แกสอนช้าอย่างกับเต่าอะ ตาผมนี่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ จนในที่สุดก็ถึงเวลาพักเที่ยงซะที ผมละโคตรหิวเลย แล้ววันนี้จะกินอะไรดีวะ 

 

"ป่ะพวกมึง ลงไปแดกข้าวกัน" หลังจากที่อาจารย์แกเดินออกไป ไอ้ซันก็ได้ลุกขึ้นยืนพลางพูดด้วยน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อย

 

"นำไปเลยมึง กูโคตรหิวเลยอะ แถมฟังอาจารย์แกแล้วกูจะหลับ ง่วงสัส" ผมพูดพลางลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าประตูห้องพร้อมกับไอ้ซัน แต่ก่อนที่ผมจะได้เดินออกจากห้อง จู่ๆ ไอ้เชนที่ไม่รู้มาจากไหน มันก็ได้วิ่งเข้ามาหาผมหมายจะกอดคอของผม แต่แล้วมันก็ได้ทำมือผ่านข้ามหัวของผมไปครับ

 

พรึ่บ~!!! 

 

"เชี้ย! ไอ้เซนหายไปไหนวะ" ไอ้เชนพูดด้วยน้ำเสียงตกใจพลางหันไปมองรอบๆเพื่อที่จะหาผม

 

"ไอ้เชี้ยเชน กูเตี้ยมากมั้งไอ้สัส เดี๋ยวก็ป๊าดซะหรอก!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางยกมือขึ้นทำท่าจะตบหัวไอ้เชนมัน แล้วผมก็ไม่ได้เตี้ยอะไรขนาดนั้นด้วย ผมก็แค่สูงอยู่ลำดับคอของพวกมันเอง จริงๆนะครับ! แต่ทำไมดูเสียงผมสูงจังเลยวะ 

 

"ก็มาดิครับ~.....โกรธเหรอ กูก็เล่นแบบนี้กับมึงเป็นประจำไหม เอาเถอะ ไปแดกข้าวกันดีกว่า...หมับ!" ไอ้เชนมันพูดพลางเข้ามากอดคอของผมพร้อมกับลากผมออกจากห้องเรียน แต่มันจะไม่รอให้ผมเถียงอะไรหน่อยเหรอวะ พูดเองเออเองไปอีกอะ

 

ตอนนี้พวกผมก็ได้มาถึงโรงอาหารกันแล้วครับ มีคนอยู่ในโรงอาหารเยอะอยู่พอสมควร 

 

"ไอ้เซนมึงนั่งเฝ้าโต๊ะไว้ เดี๋ยวกูไปซื้อให้ จะเอาอะไร" ผมที่นั่งลงบนเก้าอี้ปั๊บ ไอ้กี้มันก็ได้พูดถามผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"กูเอาผัดกะเพราหมูกรอบเผ็ดๆกับไข่ดาวหนึ่ง น้ำขอเป็นแฟนต้ารสสตอเบอรี่แล้วกัน" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ แต่แล้วทำไมพวกมันถึงต้องทำหน้าสงสัยกันแบบนั้นด้วยวะ

 

"ไอ้เซน มึงกินเผ็ดไม่ได้ไม่ใช่เหรอวะ" ไอ้กี้พูดด้วยน้ำเสียงสงสัย อะไรจะซวยขนาดนี้วะ ไอ้เซนก็เนอะ ถ้าอยากให้ผมรู้ความทรงจำของมันอะ มันน่าจะให้ผมมาหมดเลยทุกเรื่อง ไม่ใช่แค่ชื่อมันหรือแค่ประวัติคร่าวๆ เห็นไหมเนี่ยว่าผมซวยตลอดเลย 

 

"โถ่เพื่อนกี้ กูแค่อยากลองอะไรใหม่ๆอะ" ผมพูดบอกไอ้กี้อย่างยิ้มๆ 

 

"มึงไม่ชอบแฟนต้านี่ มึงดื่มแต่น้ำสไปรท์ไม่ใช่เหรอ" ไอ้เชนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ผมขอแหมหน่อยเถอะ อะไรแม่งจะใส่ใจไอ้เซนขนาดนั้นวะ รู้แม้กระทั่งว่าชอบกินอะไรหรือไม่ชอบกินอะไร เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆเลยเว้ย 

 

"ฮ่าๆ กูอยากเปลี่ยนเฉยๆ พวกมึงจะถามอะไรนักหนาเนี่ย รีบไปซื้อไป กูหิวแล้ว" ผมพูดพลางปัดมือไล่พวกมัน จากนั้นพวกมันก็พากันเดินออกไปอย่างงงๆ แต่ไอ้กายก่อนที่มันจะเดินออกไป มันก็ได้จ้องหน้าผมและเอานิ้วจ่อที่ตาของมันพร้อมกับเบนนิ้วมาทางผม มิหนำซ้ำมันยังพูดออกมาอย่างไม่มีเสียงว่า 'กูจับตาดูมึงอยู่นะ' แล้วก็เดินออกไปเลยครับ อะไรของแม่งก็ไม่รู้ นี่มันจะเอากับผมให้ได้เลยใช่ป่ะ

 

หลังจากที่พวกมันกลับมา ก็นั่งกินข้าวกันไปอย่างเงียบๆ มีคุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี่บ้าง จนทำให้ผมมารู้ว่าเด็ก อ.ท.โรงเรียนผมไม่ถูกกับไอ้พวกเด็กจ.ท.ครับ พวกมันอยู่ห่างจากที่นี่สักห้าถึงสิบนาทีได้ โรงเรียนผมกับโรงเรียนนั้นเป็นคู่อริกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ทวดทั้งหลายแล้วครับ แย่งกันจีบเด็กโรงเรียนหญิงล้วนที่ห่างจากพวกผมไปสักครึ่งชั่วโมงได้ แต่เดี๋ยวนะ แสดงว่าโรงเรียนไอ้เปรตนั่นก็ชายล้วนอะดิ ถึงว่าทำไมตอนเช้าผมถึงไม่เห็นผู้หญิงอยู่แถวนั้นเลย แถมดูท่าพวกแม่งจะแค้นฝังหุ่นด้วย ดีนะที่เมื่อเช้าผมไม่โดนอะไร แต่ก็เกือบแหละว่ะ ถ้าพวกมันทำผมจริงๆ ผมว่าผมคงไม่ได้มาโรงเรียนหรอก เพราะพาพวกนั้นไปโรงพยาบาลไงครับ อีกอย่างไอ้เซนก็ถูกบอสใหญ่ที่นั่นกระทืบมาแล้วด้วย เห็นพวกเพื่อนผมมันบอกอย่างงั้น แล้วมันกลับมาครบแบบสามสิบสองได้ยังไงวะ ผมนี่อยากรู้เหลือเกินว่ามันเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำกับน้องเซนของพี่หนึ่งแบบนี้ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่จัดการให้เนอะ อั๊ยย่ะ! ผมนี่ก็เก่งเหมือนกันเว้ยเฮ้ย ก็คนมันเก่งอะเนอะทำไงได้ กร๊าก~! เฮ้อ~เหนื่อยใจกับความหลงตัวเองของผมจริงๆว่ะ

 

"เห้ยพวกมึง ขึ้นห้องกันเถอะ อีกห้านาทีเข้าเรียนแล้ว" หลังจากที่พวกผมกินข้าวกันเสร็จพลางพากันเดินดูนู้นดูนี่ ไม่ใช่อะไรหรอก ผมแค่อยากสำรวจโรงเรียนไอ้เซนเฉยๆ ดีนะครั้งนี้พวกมันไม่สงสัยอะไร ส่วนตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงห้าสิบห้า พวกผมมีเรียนกันอีกทีตอนบ่ายโมงตรง ไอ้ซันเลยพูดบอกพวกผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง จากนั้นพวกผมทั้งห้าคนก็ได้พากันเดินไปที่ตึกเรียน เพื่อที่จะขึ้นไปเรียนในคาบต่อไป

 

ผมละอยากให้ถึงตอนเย็นจริงๆเลยครับ ตอนแรกผมก็ตื่นเต้นที่จะได้มาโรงเรียนอยู่หรอก แต่ตอนนี้ไม่อยากมาแล้วละครับ ก็ผมโคตรง่วงเลยอะ แถมยังปวดหัวกับพวกเพื่อนใหม่ผมอีก พวกมันเป็นพวกที่สงสัยอะไรแล้ว พวกมันจะไม่ปล่อยไปง่ายๆเลยครับ จับผิดผมอยู่ได้ รู้ไหมว่ามันเป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตแบบชิลๆของกูอะไอ้ฉิบหาย! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว