Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP1 (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2564 04:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP1 (รีไรท์)
แบบอักษร

ปัง! ปัง! ปัง!

 

"ศูนย์ศูนย์หนึ่ง ภารกิจล้มเหลวตอนนี้พวกมันกำลังพาไอ้ดิเรกหนีไป ให้ตามไปไหม " ศูนย์สิบเอ็ด หรือ สิบเอ็ดสหายร่วมทีมของศูนย์ศูนย์หนึ่งกับศูนย์สิบแปด ผู้ที่ถูกมอบหมายให้เป็นสไนเปอร์ของกลุ่มได้ทำงานผิดพลาด 

 

"แม่งเอ้ย นี่มันเชี้ยอะไรเนี่ย! ไม่ต้องสิบเอ็ด มึงกลับมารวมตัวกันที่หลังโกดังก่อน " ร่างสูงอย่างศูนย์ศูนย์หนึ่งพูดออกมาอย่างหงุดหงิด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในองค์กรงั้นเหรอ มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่พวกเขาจะทำงานพลาด เพราะภารกิจที่ใหญ่กว่านี้พวกเขาก็เคยทำมาแล้ว

 

"กูว่ามีหนอนบ่อนไส้ชัวร์ แม่งพวกเราเคยทำงานพลาดที่ไหนกัน" สิบแปดพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับขยี้ผมของตัวเองอย่างอารมณ์เสีย หลังจากที่พวกเขาได้มายืนรวมกันอยู่ที่หลังโกดังแห่งหนึ่ง

 

"สิบเอ็ดมึงเล่ามาดิ ทำไมพวกนั้นถึงรู้ได้ว่ามึงอยู่ตรงนั้น" ร่างสูงที่ทุกคนรู้ดีว่าเป็นถึงมือหนึ่งแห่งมือสังหารหรือเรียกอีกชื่อว่าศูนย์ศูนย์หนึ่งได้พูดถามสิบเอ็ดด้วยน้ำเสียงกดดันและต้องการคำตอบที่เท็จจริงที่สุด 

 

"กูก็ไม่รู้ ตอนกูจะลงมือยิงก็มีคนยิงสกัดกูไว้ก่อน"

 

"เห้ยได้ไง! ฝีมือแบบมึงเนี่ยนะจะหลบกระสุนไม่ได้อะ" สิบแปดพูดถามสิบเอ็ดด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราะว่าฝีมืออย่างสิบเอ็ดไม่เคยยิงพลาดหรือโดนลอบยิงได้ง่ายๆเลย 

 

"ก็ใช่ไง ถ้าหากเป็นคนอื่น ไม่ใช่คนองค์กรเดียวกัน ตอนที่กูหลบลูกกระสุนนัดที่สอง กูเห็นปืนที่มันใช้เป็นขององค์กรเราด้วย" สิบเอ็ดพูดตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เออๆ ช่างมัน เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง เพราะงั้นวันนี้กลับไปพักกันก่อนเถอะ" ร่างสูงอย่างศูนย์ศูนย์หนึ่งที่สูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางเดินไปคร่อมรถบิ๊กไบค์สุดรักของตัวเอง 

 

"อืม กูฝากคุยกับบอสด้วยนะ" (สิบเอ็ด)

 

"เออกูฝากด้วยนะ" (สิบแปด)  

 

สิบเอ็ดกับสิบแปดที่สูงพอๆกันกับร่างสูงก็ได้พูดบอกด้วยน้ำเสียงขอร้อง 

 

"ได้ๆ งั้นกูไปละเจอกันที่ชั้นเอ" ศูนย์ศูนย์หนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงติดจะยิ้มๆ

 

"เคๆ" (สิบเอ็ด)

 

 "เจอกัน" (สิบแปด)

 

สิบเอ็ดกับสิบแปดพูดจบ จากนั้นทั้งสามคนก็ได้ขับรถออกไปพร้อมกัน 

 

17:35 

 

บนถนนที่เต็มไปด้วยรถมากมาย มีร่างสูงอย่างศูนย์ศูนย์หนึ่งที่ขับรถบิ๊กไบค์กำลังจะกลับหอพักก็ได้แวะซื้อลูกชิ้นอย่างที่เคยทำเป็นประจำ....

 

"หืม? วันนี้คนเยอะแฮะ" ตอนนี้ผมกำลังยืนต่อแถวรอซื้อลูกชิ้นเจ้าเก่าเจ้าเดิมของผมอยู่ครับ ผมว่าผมลืมอะไรไปหรือเปล่าวะ...อ๋อ! ลืมแนะนำตัวนี่เอง สวัสวัสดีครับผมไม่มีชื่อหรอก มีแต่ตัวเลขเท่านั้นที่มอบให้พวกผมตอนอายุสิบหกปีว่าคุณนั้นได้อยู่ลำดับที่เท่าไหร่ ส่วนตอนนี้ผมกำลังรอคิวซื้อลูกชิ้นอยู่ งั้นผมก็จะมาเล่าประวัติของผมในแบบคร่าวๆก่อนแล้วกัน 

 

ผมเกิดมาในองค์กรหนึ่ง องค์กรนั้นมีชื่อว่าอาร์มันโด้เป็นองค์กรมือสังหารที่เก่งที่สุดไม่เคยมีใครต่อกรได้มาก่อน เป็นองค์กรที่เอาเด็กๆตั้งแต่สามขวบมาฝึกให้โตขึ้นเป็นมือสังหารที่ดีที่สุด เด็กๆขององค์กรนี้ไม่มีใครที่ไม่เก่งสักคน เด็กๆที่นี่ไม่ได้เก่งแค่การต่อสู้ แต่ต้องฉลาดต้องเก่งทุกรอบด้านไม่งั้นถูกฆ่าทิ้งหมด เพราะเป็นแค่ตัวไร้ประโยชน์ แล้วกฎเหล็กขององค์กรนี้ก็คือ ห้ามมีความรู้สึกเด็ดขาด! ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม แต่ใจลึกๆของผมมันรู้ดีว่านิสัยตัวตนของผมนั้นเป็นยังไงกันแน่ ตลอดยี่สิบเจ็ดปีมานี้ผมผ่านอะไรมาเยอะ ตั้งแต่สามขวบจนตอนนี้ผมก็สามสิบแล้ว ผมรู้สึกเหนื่อยมากและอยากไปใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนคนอื่นบ้าง แต่ผมรู้ดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้...เฮ้อ~ผมว่าผมก็พูดมาเยอะแล้วละ ไปซื้อลูกชิ้นกันดีกว่า เพราะในที่สุดก็ถึงคิวผมสักทีครับ 

 

"เอาเหมือนเดิมใช่ไหมพ่อหนุ่ม" ป้าขายลูกชิ้นพูดถามผมอย่างยิ้มๆ

 

"ครับป้า" ผมพูดตอบป้าแกด้วยน้ำเสียงติดจะร่าเริง แล้วทุกคนดูดิ ผมมาซื้อลูกชิ้นทุกวันจนป้าแกจำผมได้แล้วอะ แถมผมก็ไม่ต้องสั่งเองด้วย ฮ่าๆ 

 

"สี่สิบบาทจ้า" ป้าแกพูดอย่างยิ้มๆพลางยื่นถุงลูกชิ้นปลาของโปรดมาให้ผม มิหนำซ้ำตอนนี้ผมหิวมากเลยครับ รอคิวมาตั้งนาน ในที่สุดก็จะได้กินแล้ว 

 

"นี่ครับ" ผมจ่ายเงินป้าแกพลางเดินไปขึ้นคร่อมรถอย่างรีบร้อน เพราะตอนนี้ผมพร้อมที่จะกลับไปพักเต็มทนแหละ แต่แค่คิดว่ากลับไปแล้วต้องโทรคุยกับบอสแก หัวผมก็จะแตกแล้วครับ บอสเป็นใครน่ะเหรอ เดี๋ยวอ่านไปก็รู้เองนั่นแหละครับ ผมไม่ได้กวนตีน แค่อยากทำให้มันดูลึกลับเฉยๆ ฮ่าๆ  

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว