ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 7 ข้อเสนอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2563 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 7 ข้อเสนอ
แบบอักษร

มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าเบาๆแล้วเดินเลี่ยงออกไปสูบบุหรี่ด้านนอก เขาใช้ความเงียบให้สมองได้ครุ่นคิดหลายสิ่งหลายอย่างภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก

 

 

"จริงๆไลออนก็ไม่เลวร้ายอะไรมากนักหรอก" แอนลีนมองตามแผ่นหลังกว้างลูกชาย ก่อนจะละสายตากลับมามองหน้าเด็กสาวที่กำลังมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอคงกำลังคิดหนักเรื่องพี่ชายที่หายตัวไป

 

"ค่ะคุณอา" ใบข้าวพยักหน้าฝืนยิ้มน้อยๆ หลังมือเล็กสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่าย เมื่อแอนลีนยื่นมือมากอบกุมคล้ายกับกำลังให้กำลังใจเธอ

 

"ข้าวลองพูดกับพี่บ้างก็ได้ ยิ่งหลบพี่เขายิ่งอยากแกล้งเชื่อม๊าสิ" แอนลีนแนะนำเพราะเธอรู้จักนิสัยของลูกชายดี ไลออนมีนิสัยชอบแกล้งแต่ถ้าไม่ใส่ใจ เขาจะมองเป็นเพียงธาตุอากาศทันที

 

"แต่พี่ไลออนไม่ชอบข้าว~" เด็กสาวบอกกับแอนลีนเสียงแผ่วเบา มันคือความจริงที่ประจักษ์ชัดเจนทั้งต่อหน้าและลับหลัง คำพูดของเด็กสาวตัดพ้อจนแอนลีนอดเห็นใจไม่ได้

 

"โธ่...ลูก" แอนลีนยกมือลูบศีรษะทุยเล็กของเด็กสาวเบาๆ

 

"ข้าวขอบคุณที่ดูแลข้าวเป็นอย่างดีนะคะ ที่ข้าวต้องรีบกลับเพราะข้าวเป็นห่วงความรู้สึกของแม่ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้" เมื่อพูดถึงมารดาก็อดปล่อยให้น้ำตาคลอเบ้าไม่ได้

 

"ถ้าไม่ไหวก็ร้องออกมาเลยลูก"

 

"ฮึก" ใบข้าวก้มหน้าให้หยดน้ำตาหยดลงกระทบหน้าตักเมื่อไม่สามารถอดกลั้นได้ แอนลีนจึงทำได้เพียงปลอบโยนอยู่ข้างๆ จนผ่านไปเกือบชั่วโมงกว่าเด็กสาวจะดีขึ้น

 

แอนลีนชวนใบข้าวออกไปเดินห้างข้างนอกเพื่อให้เด็กสาวได้สบายใจขึ้น อย่างน้อยสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยผู้คนพุ่งพล่านน่าจะมีส่วนทำให้จิตใจเธอไม่เป็นทุกข์ ช่วยเบี่ยงเบนให้เด็กสาวมองสิ่งรอบตัวไปพลางๆจะได้ลืมเรื่องเศร้าใจไปชั่วขณะก็ยังดี

 

 

หลายชั่วโมงผ่านไป...

 

ทุกคนรวมกันบนโต๊ะอาหารในช่วงเย็นของวัน แจ็คสันนั่งหน้าเคร่งขรึมอยู่บนหัวโต๊ะเหลือบมองสีหน้าของใบข้าวอยู่เป็นระยะ เขารู้เรื่องทั้งหมดจากปากของแอนลีนแล้ว และอดเป็นห่วงสภาพจิตใจของพ่อแม่เธอที่อยู่ฝั่งนั้นไม่ได้เช่นกัน

 

"ไลออน" แจ็คสันเรียกชื่อลูกชายในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่ ทำให้เจ้าของชื่อหยุดการรับประทานอาหารอัตโนมัติแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคนเป็นพ่อ

 

"ครับ"

 

"พรุ่งนี้เตรียมตัวกับอังกฤษพร้อมน้อง พ่อไม่ได้สั่ง ...แต่เป็นประโยคขอร้อง"

 

เพราะรู้ดีว่าลูกชายกำลังจะขึ้นครองตำแหน่งมาเฟียผู้มีอำนาจกว้างขวาง ที่ทุกคนต่างต้องยำเกรง และเขาเองคงไม่มีอำนาจพอที่จะสั่งลูกชายได้อีกต่อไปทันทีที่ไลออนเข้ารับตำแหน่งนั้น

 

"ครับ" เขารู้สึกไม่ชอบสายตาคู่นั้นของคนเป็นพ่อเลย ทุกคนกำลังเว้นช่องว่างให้เขาอยู่บนที่สูงเพียงลำพัง การเป็นใหญ่ในต่างแดน

 

ไลออนละสายตากลับมาทานข้าวต่อกระทั่งทุกคนกินอิ่มเสร็จสรรพ แล้วแยกย้ายกันออกไปเดินย่อยและทำกิจกรรมต่างๆก่อนอาบน้ำเข้านอน

 

 

ควันบุหรี่สีขาวฟุ้งออกจากริมฝีปากหยักได้รูปท่ามกลางแสงไฟสลัวข้างขอบสระ เสียงฝีเท้าเบาดังขึ้นจากทางด้านหลังบ่งบอกว่าเจ้าของกำลังชั่งใจในทุกย่างก้าวเดิน

 

ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเสียงฝีเท้าหยุดการเคลื่อนไหว ไลออนละความสนใจกลับไปสูบบุหรี่ต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก

 

"เอ่อ... พี่ไลออนคะ" เสียงหวานตัดสินใจเอ่ยเรียกเจ้าของแผ่นหลังกว้าง ทำให้เจ้าของชื่อเอี้ยวตัวหันกลับมาสบตานิ่ง

 

"..." เขาใช้ความเงียบกดดันให้เธอต้องพูดประโยคถัดไป

 

"พี่ไลออนจะช่วยตามหาพี่ติณณ์ด้วยใช่ไหมคะ" คำถามของเด็กสาวทำให้เขาดีดบุหรี่ในมือออก ก่อนจะขยี้มันด้วยปลายรองเท้าหนังจนแหลกละเอียดลงกับพื้น

 

"อะไรที่ทำให้มั่นขนาดนั้น" ดวงตาคมตวัดจ้องเจ้าของคำถาม ทำเอาเด็กสาวใบหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

"เอ่อ... หนูคงเข้าใจผิดเองค่ะ ขอโทษด้วย" ใบข้าวรีบก้มหัวตั้งท่าจะหมุนตัวกลับ หลังไม่สามารถให้คำตอบกับเขาได้

 

"ถ้าฉันช่วย..." เขาลากเสียงยาว ทำให้ขาเรียวหยุดชะงักเพื่อรอฟัง "...จะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน"

 

"..."

 

"ดูเหมือนงานนี้จะยากหน่อยนะ ขนาดพ่อเธอที่เป็นมาเฟียยังตามหาลูกชายไม่เจอ"

 

"พี่อยากได้อะไรข้าวจะหามาให้หมด" เด็กสาวหันกลับมาด้วยความหวังเปี่ยมล้น

 

"ฉันมีหมดแล้ว ...ขาดแค่คู่นอน" ไม่มีความรู้สึกผ่านน้ำเสียงแต่อย่างใด พอๆกับแววตาเย็นชายากจะอ่านข้อความในดวงตาคู่นั้น

 

ใบข้าวก้าวถอยหลังสองก้าว เธอไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาที่จะไม่เข้าใจประโยคที่เขาเอ่ยออกมา

 

"ฉันลงทุน ก็ควรจะได้ผลตอบแทนบ้าง" คนอย่างไลออนคิดจะทำอะไรคงเป็นธุรกิจหมดสินะ

 

"ข้าวคงเป็นให้ไม่ได้หรอกค่ะ ข้าวมีคู่หมั้นแล้ว" เธอจงใจให้เขารับรู้ว่าเธอมีคู่หมั้นหมายแล้ว ชายหนุ่มจะได้เลิกคิดลวนลามเธอทางการสัมผัสและความคิดเสียที

 

ทว่ากับผิดคาดเมื่อเขากระตุกยิ้มเย้ยหยันเดินเยื้องกายเข้ามา โดยเว้นระยะห่างเพียงไม่ถึงเมตร ทำให้เธอสามารถมองเห็นแววตาคมเด่นชัด

 

"ฉันไม่ถือ" เหมือนเขาจะเดินผ่านเธอไป แต่กลับเป็นว่าไลออนหยุดฝีเท้าแล้วโน้มใบหน้าคมกระซิบข้างใบหู โดยที่เธอยืนตัวแข็งทื่อแทบไม่เป็น "...ฉันอยากได้อะไร ก็ต้องได้"

 

"ออกไปนะ!" เมื่อตั้งสติได้ใบข้าวรีบผละตัวออกห่าง ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมา เธอเห็นความจริงจังในดวงตาคมคู่นั้น มันดูนิ่งงันแต่แฝงไปด้วยอันตรายจนเธอนึกหวั่นใจ

 

"หึ" ไลออนกระตุกยิ้มมุมปากก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาดึงใบหน้ากลับตำแหน่งเดิมก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่หันกลับมอง

 

ทิ้งให้เด็กสาวมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนสั่น กลัวเหลือเกินว่าเขาจะบีบบังคับให้เธอทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ โดยมีตัวประกันคือพี่ชายของเธอ

 

เธอจะทำเรื่องอย่างว่ากับเขาได้อย่างไร ในเมื่อเธอมีคู่หมั้นคู่หมายคือเดนนิสอยู่แล้ว หากไม่มีทางเลือกแล้วยอมพลีกายขึ้นเตียงกับไลออน นั่นไม่ต่างจากการทรยศคนรักอย่างไม่น่าให้อภัย

___________________________________

ไลออนมันร้าย 5555555

ความคิดเห็น