email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

บังเอิญรัก - ตอนที่ 3 จูบแรก

ชื่อตอน : บังเอิญรัก - ตอนที่ 3 จูบแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บังเอิญรัก - ตอนที่ 3 จูบแรก
แบบอักษร

ตอนที่ 3 จูบแรก 

รถยนต์คันหรูแล่นไปอย่างเชื่องช้าบนท้องถนนที่คราคร่ำเต็มไปด้วยรถรามากมาย แล้วมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่หญิงสาวแจ้งชื่อและพิกัดไว้

ใบหน้าหวานหันเข้าหากระจกข้างมาตลอดทางจนเริ่มรู้สึกเมื่อย นิลนั่งขยุกขยิกด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นชินกับการต้องอยู่ในที่คับแคบร่วมกับคนที่ไม่สนิทใจ แต่จำต้องยอมให้คชามาส่งที่คอนโดอย่างไม่มีทางเลือก

ก็เล่นขังเธอไว้บนรถ กดล็อคทั้งประตูและกระจกแบบนี้ ต่อให้เธอมีปีกก็บินหนีไม่ได้อยู่ดี!

นิลชำเลืองตามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของพลขับ ก่อนจะรีบดึงสายตากลับคืน เมื่อเผลอมองนานจนทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวหันมาสบสายตา

ที่มองนี่ไม่ได้พิศวาสนะ อย่าเข้าใจผิด! แต่มันเป็นเพราะเธอไม่ไว้ใจเขาต่างหาก!

คชาลอบยิ้มดีใจที่หญิงสาวดูให้ความสนใจในตัวเขาอยู่เหมือนกัน ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเรียบเฉย ทำเป็นเพ่งสมาธิไปที่ถนนข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หิวไหม?”

“ไม่!”

โครกคราก ~ โครกคราก ~

“หึ!”

ใบหน้าหวานเลิ่กลั่กเล็กน้อย กระแอมไอกลบเกลือนเสียงท้องร้องพลางวางมือทาบลงบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง แล้วบีบขยำเบา ๆ นึกโกรธเคืองเจ้าท้องไม่รักดีที่ส่งเสียงร้องไม่รู้จักเวลาล่ำเวลา จนทำให้เธอเสียหน้าแบบนี้

“จะกินกันที่ห้องฉัน รึห้องเธอดีล่ะ?”

นิลหันขวับหลังได้ยินคำถามกำกวมที่ชวนให้คิดไปไกล สบสายตาเจ้าเล่ห์ของคชาแล้วเบือนหน้าหนี สายตานั่นทำเอาแก้มนวลเห่อร้อนขึ้นมาอีกระลอกอย่างไม่มีสาเหตุ

“ฉันจะกลับห้อง!”

คชาหัวเราะในลำคอหึหึ ชำเลืองมองสีหน้าเหวอ ๆ ของคนตัวเล็ก ขบขันกับการที่เธอพยายามทำตัวลีบและขยับออกห่างจนตัวแทบจะแบนติดกระจกรถ

หึ! ถ้าฉันคิดจะปล้ำเธอจริง ๆ คิดหรอว่าทำแบบนั้นแล้วจะหนีรอด!?

ท่าทางหวาดระแวงของเธอ ทำให้คชานึกมันเขี้ยวจนอยากกลั่นแกล้งเธออยู่ตลอด พอถึงช่วงที่การจราจรติดขัดจนไม่สามารถขยับไปต่อได้

มือหนาจึงตบเกียร์ไว้ที่ตัว N เหล่ตาไปมองคนข้าง ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว

การเข้ามาอย่างกะทันหันของคชา ทำเอานิลที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดสะดุ้งโหยง เอนกายหนีใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับเข้าใกล้เสียจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นจัดที่กำลังเป่ารดลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม

“อื้อ!! จะ ... จะทำอะไร!!?”

ร่างบางแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน แววตาวูบไหวจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวง

“ก็นึกว่าหลับ”

“ยะ...ยัง รู้แล้วก็ ถะ..ถอยออกไปสิ”

“ทำไม? กลัวฉันหรอ?”

คชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอ จากเดิมที่แค่จะแกล้งเล่น กลับกลายเป็นรู้สึกอยากสัมผัสมันขึ้นมาดื้อ ๆ

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นด้วยกลัวว่าจะสัมผัสโดยริมฝีปากอีกฝ่ายที่กำลังอ้าปากเอื้อนเอ่ย สายตาร้อนแรงที่มองมานั้น ทำเอาใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ รู้สึกปั่นป่วนเหมือนกำลังมีตัวอะไรบินวนอยู่ในท้องน้อยเต็มไปหมด

บริ้นนนน!

เสียงแตรจากรถคันด้านหลังดังขึ้นขัดจังหวะ คชาส่งเสียงจิ๊จ๊ะเบา ๆ ก่อนผละออกห่างมานั่งหลังตรง ทำหน้าที่พลขับต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

@คอนโด N 

นิลชำเลืองตามองเสี้ยวหน้าของคนข้าง ๆ แล้วมุ่นหัวคิ้วเข้าหากัน แปลกใจเล็ก ๆ ที่คชาดูชำนาญในเรื่องเส้นทางและตำแหน่งของแต่ละตึกเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

อาจจะเพราะมีคนรู้จักอยู่ที่คอนโดนี้ละมั้ง!

ขาเรียวก้าวลงจากรถเมื่อรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถใต้ตึก เธอหันไปก้มหัวกล่าวขอบคุณพลขับเป็นมารยาท ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปในตึกอย่างรวดเร็ว

“อยู่ไหนเนี้ย!?”

นิลบ่นอุบ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ล้วงมือเข้าไปควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไม่พบ เพราะปกติในชีวิตเธอก็พกบัตรอยู่แค่ไม่กี่ใบ อีกทั้งไม่ได้ย้ายเข้ามาพักอย่างเต็มตัว จึงไม่ค่อยสนใจคีย์การ์ดเจ้าปัญหาสักเท่าไหร่

หรือเธอจะลืมหยิบมันมาจากโต๊ะที่บ้านนะ?

“หาอะไรอยู่หรอ?”

เสียงทุ้มต่ำครางถามแผ่วเบาที่ข้างหู ความอุ่นจัดแผ่ออกจากแผงอกกว้างที่ยืนประชิดติดกับแผ่นหลังของเธอ ทำเอานิลสะดุ้งจนตัวลอยด้วยความตกใจ รีบเบี่ยงตัวหลบทันที

“นะ...นาย! ตามฉันมาทำไม!!”

“คีย์การ์ดหาย?”

คชาไม่ตอบแต่ถามในสิ่งที่อยากรู้กลับไปแทน หลังเขายืนมองเธอรื้อข้าวของอยู่หน้าประตูห้องมาพักหนึ่งแล้ว

“ยุ่ง!”

“งั้นไปกินกันที่ห้องฉันไหม?”

“กินบ้าน....ว๊ายยย หยุดนะ!”

นิลร้องเสียงหลงขณะถูกคนเอาแต่ใจฉุดกระชากลากไปห้องถัดไป เธอมองตามมือหนาที่หยิบคีย์การ์ดลายเดียวกันกับของเธอออกมาด้วยแววตาตกตะลึง

อย่าบอกนะว่า.....!!!  

ติ้ด! แอดดดดด

นิลอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น นั่นก็หมายความว่า...เขาพักอยู่คอนโดเดียวกันกับที่เธอเพิ่งเซ็นรับไปเมื่อวันก่อน มิหนำซ้ำยังอยู่ห้องติดกันอีกต่างหาก

“เข้าไปสิ”

“หะ หะ!?”

คชามองใบหน้าตื่นตระหนกของหมอสาวแล้วยกยิ้มมุมปาก ผลักหมอสาวให้เดินเข้าไปในห้องแล้วก้าวตามเข้าไปติด ๆ   

หึหึ อยู่ห้องข้าง ๆ สินะ  ต่อจากนี้ชีวิตฉันคงจะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว

นิลตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่คนเอาแต่ใจ ลูบคลำข้อมือเล็กที่เริ่มขึ้นรอยแดงเถือกปอย ๆ เหลือบตามองนาฬิกาบนข้อมือแล้วถอนหายใจเบา ๆ

นี่ก็เกือบสองทุ่มแล้ว เข้าห้องที่คอนโดก็ไม่ได้ เสื้อผ้าสำรองก็ดันแขวนอยู่ในรถที่จอดทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลหมดเลย ถ้าให้นั่งแท็กซี่กลับไปนอนที่บ้านในเวลานี้  กว่าจะฝ่ารถติดก็คงถึงบ้านตอนเกือบเที่ยงคืน  แล้วพรุ่งนี้ยังต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อฝ่ารถติดไปโรงพยาบาลอีก

โอ๊ยยยยย นี่มันวันอะไรของฉันวะเนี้ย!

“เดลิเวอร์รี่แล้วกันนะ  ร้านใต้ตึกน่าจะครัวปิดแล้ว เธออยากกินอะไร?”

“นายกินไปคนเดียวเถอะ  ฉันจะกลับไปนอนที่โรงพยาบาล  น่าจะพอมีเตียงเหลืออยู่”

“อย่าดื้อได้ไหม! กินข้าวก่อนเดี๋ยวไปส่ง!”

คชาก้าวเข้ามาขวางทาง คว้าข้อมือเล็กไว้แน่น  เอ็ดคนดื้อเสียงเข้มพร้อมกับส่งสายตาดุดันไปให้ 

"ฉันไม่ปล้ำเธอหรอกน่า เธอไม่ได้มีอะไรที่มัน..... ขนาดนั้น"

"ปากเสีย!"

"ท้องร้องดังขนาดนี้ จะทรมานตัวเองไปถึงไหน? กินเสร็จแล้วเดี๋ยวไปส่ง!"

นิลตวัดสายตามองคชาตาเขียวปั๊ด แล้วสะบัดมือออกจากการเกาะกุม เดินไปนั่งรอที่โซฟาอย่างจนใจ 

"งั้นก็รีบ ๆ สั่งสิ ฉันอยากพักผ่อนแล้ว"

ใบหน้าหวานหงิกงอที่ถูกขัดใจ ยกสองมือขึ้นกอดอกแล้วเบือนหน้าหนีสายตาเย้ยหยันอย่างผู้ชนะของชายหนุ่ม ที่ทรุดตัวลงนั่งโซฟาอีกตัวข้าง ๆ กัน

นั่งรอประมาณ 40 นาทีอาหารมื้อเย็นก็มาถึง คชาเลือกสั่งอาหารจานเดียวที่ทานง่ายมาสามสี่อย่างเผื่อ ๆ ไว้ เพราะไม่แน่ใจว่าหมอสาวจะทานอะไรได้บ้าง 

ดวงตาคมกริบเหลือบมองหญิงสาวแล้วยกยิ้มด้วยความขบขัน ปากบอกว่าไม่ แต่แววตากลับเปล่งประกายทันทีที่เห็นอาหารถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้า

“อ๊ะ! ฉันขออันนี้นะ”

มือเล็กรีบดึงกล่องผัดไทกุ้งสดมาไว้ตรงหน้า  คลี่ยิ้มดีใจหลังบ่นอยากกินมาหลายวันแล้วแต่ไม่มีเวลาไปร้านประจำเสียที

แววตาคมกริบอ่อนลงขณะทอดมองคนตรงหน้า พอได้อาหารเธอก็ไม่พูดไม่จาใด ๆ ก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย  สีหน้านั้นดูมีความสุขมากเสียจนคชาอดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้

“ไหนใครบอกนะว่าไม่หิว?”

“ใคร!? ใครมันพูด!?”

นิลถามเสียงสูง ทำหน้าตาใสซื่อใส่ รีบตักผัดไทเข้าปาก อยากจบมื้ออาหารมื้อนี้แล้วออกจากห้องนี้ไปไวไว แต่ด้วยความที่รีบจนเกินพอดี ทำให้ร่างกายทำงานไม่สัมพันธ์กัน เส้นผัดไทลื่นลงคอคำโต ทำเอาเธอสำลักจนหน้าดำหน้าแดง

"สมน้ำหน้า!"

คชาเอ่ยซ้ำเติมอย่างยั้งปากไม่ทัน ส่ายหัวด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะรินน้ำเย็นใส่แก้วน้ำแล้วผลักไปให้หญิงสาว

นิลเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ มองแก้วน้ำสลับกับใบหน้าคมคาย  ก่อนจะยื่นมือออกไปรับมันในที่สุด

มือเล็กทุบอกระรัวพลางยกน้ำขึ้นค่อย ๆ จิบอย่างระมัดระวัง กระแอมไอแก้เก้อแล้วเอ่ยขอบคุณแผ่วเบา

“แค่ก ๆ ขะ..ขอบคุณ”

“ไม่มีใครแย่งเธอกินหรอกน่า จะรีบไปตามควายที่ไหน?”

คชาถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ สบสายตาดุดันของหญิงสาวที่แยกเขี้ยวใส่แล้วหัวเราะดังขึ้นไปอีก 

“ไม่ตามหรอกเพราะควายก็อยู่แถวนี้แหละ!”

นิลกระแทกเสียงใส่อย่างอดไม่ไหว ลอบเบ้ปากหมั่นไส้คนปากเสียที่เอาแต่จิกกัดเธอตลอดเวลา 

คชาหัวเราะในลำคอเบา ๆ มองแก้มป่องที่กำลังเคี้ยวตุ่ย ๆ แล้ววางช้อนส้อมในมือลง สายตาคมกริบจับจ้องรอยซอสที่เลอะอยู่เหนือริมฝีปากอวบอิ่มอย่างไม่วางตา จนหญิงสาวรู้สึกตัวเงยขึ้นมาสบสายตา เลิกคิ้วถาม

“อร่อยขนาดนั้นเลยหรอ”

นิลไม่ตอบแต่ยกท่อนแขนเล็กขึ้นวางกั้น พลางดันกล่องอาหารเข้าหาตัวเองมากขึ้นในท่าทีปกป้อง สื่อเป็นนัย ๆ ว่าเธอไม่บอกและไม่แบ่ง ประสานสายตากับอีกฝ่าย ใช้ส้อมจิ้มกุ้งตัวโตขึ้นใส่ปากแล้วยกยิ้มมุมปากท้าทาย 

หึหึ! ถึงไม่พูด เขาก็มีอีกหลายวิธีถ้าอยากจะรู้

คชาเค้นหัวเราะในลำคอ ผุดลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาว มือหนาเอื้อมไปล็อคท้ายทอยบังคับไม่ให้เธอถอยหนี ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนปากอวบอิ่ม ใช้ลิ้นไล้เลียคราบซอสที่เปรอะอยู่ตามขอบปากจนสะอาดหมดจด

อืมมมม อร่อยอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

ดวงตากลมโตเบิกโพลง ร่างบางแข็งทื่อ มือเล็กอ่อนแรงปล่อยช้อนส้อมหลุดมืออย่างไม่รู้ตัว ใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ตกใจกับสัมผัสวาบหวามที่มาอย่างกะทันหันจนลืมหายใจไปชั่วขณะ 

จะ...จูบ จูบแรกของฉัน!!!!!

เมื่อตักตวงความหวานจนพึงพอใจแล้วคชาจึงผละออกห่าง แลบลิ้นออกมาเลียมุมปากของตัวเอง มองสีหน้าตกตะลึงของหมอสาวแล้วกระตุกยิ้มร้าย

“อืมมมม ก็อร่อยดี”  

 

 

 

******************** 

ถ้าพี่คชาอยากกินผัดไทกุ้งสุด พี่คชาก็แค่สั่งมาสองกล่องไงคะ จะมาแย่งคนอื่นเค้ากินทำไม!!!? หน้ามึนดีแท้ 555555555 

ความคิดเห็น