ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 4 บังเอิญหรือตั้งใจ

ชื่อตอน : บท 4 บังเอิญหรือตั้งใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2563 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 4 บังเอิญหรือตั้งใจ
แบบอักษร

"กรี๊ดดด..." เด็กสาวสะดุ้งเฮือก กรีดร้องลั่นภายในห้องนอนหลังหลุดจากความฝัน ภาพสยดสยองยังตามหลอกหลอนให้เธอผวากลัว ไรผมอ่อนเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

 

"ข้าวลูก!" แอนลีนรีบวิ่งเข้าโผกอดเด็กสาวที่กำลังนั่งขดตัวสั่นเทิ่มอยู่

 

เพียงแค่ได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดคล้ายแม่ผู้ให้กำเนิด ก็ช่วยบรรเทาความหวาดกลัวลงได้อย่างน่าประหลาดใจ มือสั่นเทายกขึ้นกอดแอนลีน ในขณะที่ศีรษะทุยเล็กได้รับไออุ่นลงจากฝ่ามือลูบลงอย่างทะนุถนอม

 

"ฮึก นะ..หนูกลัว" เด็กสาวสะอื้นบอก เธอคงไม่กล้าข่มตาหลับได้ในความมืดอีกต่อไปแน่

 

"พรุ่งนี้ม๊าจะพาไปหาพี่ซีนะ ดีไหม" แอนลีนผละตัวออกจากอ้อมกอดหลอกล่อเด็กสาวให้เบนความสนใจจากความหวาดกลัว ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อเด็กสาวมองเธอด้วยรอยยิ้ม

 

"จริงหรอคะ"

 

"จ้ะ แต่ว่าตอนนี้หนูข้าวนอนก่อนนะ เดี๋ยวม๊านอนเป็นเพื่อน" แอนลีนบอกน้ำเสียงอ่อนโยนซึ่งเด็กสาวก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย มือเล็กเกลี่ยน้ำตาออกจากพวงแก้มแล้วเข้านอนในที่สุด

 

วันต่อมา...

 

โรงพยาบาล

 

เสียงฝีเท้าเดินบนพื้นกระเบื้องในช่วงเที่ยงของวัน มุ่งหน้าไปยังห้องพักชั้นบนสุดของ ผอ.หนุ่ม แอนลีนยิ้มกว้างทักทายบุคลากรในโรงพยาบาลอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะก้าวขาเรียวบนรองเท้าส้นสูงเข้าไปในลิฟต์โดยมีเด็กสาวรีบสาวเท้าตามเข้าไปติดๆ

 

"เลโอน่าจะตรวจคนไข้อยู่ หรือไม่ก็ออกไปธุระ เดี๋ยวคงกลับ" แอนลีนบอกกับเด็กสาวข้างๆเมื่อกวาดสายตามองจนทั่ว ไม่พบร่างของเจ้าของห้องบนโต๊ะทำงาน อุณหภูมิภายในห้องยังคงความเย็นบ่งบอกว่าลูกชายเพิ่งออกจากห้องไปได้ไม่นาน

 

"พี่ซีล่ะคะ" ใบข้าวถามขึ้น

 

"หนูซีกำลังเดินทางมาจ้ะ ไม่เกินยี่สิบนาทีน่าจะถึง"

 

"ขอบคุณที่มาส่งข้าวนะคะ" ใบข้าวยกมือไหว้ด้วยความขอบคุณ เธอเองเพิ่งเคยเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวเลโอครั้งแรก นึกไม่ถึงว่าภายในห้องพักจะกว้างขนาดนี้

 

"ม๊าต้องไปประชุมช่วงบ่ายที่ต่างจังหวัดอีก คราวนี้อนุญาติให้ไปค้างที่บ้านเลโอได้นะ และต้องอยู่ภายใต้การดูแลของพี่เขาด้วย อย่าดื้อเชียว" แอนลีนสั่งเสียก่อนจำต้องเดินทางไปต่างจังหวัด

 

เพราะรู้ดีว่าใบข้าวไม่อยากอยู่บ้านตามลำพังกับไลออน การให้เด็กสาวไปพักค้างที่บ้านของเลโอก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยมากกว่า ถึงเด็กสาวอยู่บ้าน ไลออนก็ไม่ให้ความสนใจดูแล มิหนำซ้ำยังคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอสารพัด

 

"ค่ะ คุณอา" ใบข้าวคลี่ยิ้มบางๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับหน้ามุ่ยใส่เพราะเธอไม่ชอบให้เด็กสาวเรียกเธอว่าคุณอา โดยให้เหตุผลว่ามันดูห่างเหินกันเกินไป แอนลีนเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังห้องก่อนจะเอ่ยลาแล้วรีบก้าวขาเรียวออกจากห้องไป

 

ใบข้าวเดินไปนั่งรอซีรีย์บนโซฟาราคาแพง เด็กสาวเอื้อมมือหยิบหนังสือมุมโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านระหว่างรอ จนเวลาผ่านไปประมาณสิบนาที

 

แกร่ก~

 

เสียงเปิดประตูดึงความสนใจเด็กสาวให้หันไปยังต้นเสียง มือเล็กวางหนังสือลงบนโต๊ะหยัดกายลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นชายหนุ่มสวมชุดกาวน์เดินเข้ามาภายในห้องพัก

 

"พี่เลโอ พี่ซีไม่มาด้วยหรอคะ" ใบข้าวถามชายหนุ่มพลางชะเง้อมองซ้ายขวา

 

"..." คนตรงหน้าไม่ตอบคำถาม เพียงแต่เดินเข้าใกล้เรื่อยๆ ความรู้สึกผิดแปลกทำเด็กสาวก้าวถอยหลังอัตโนมัติ แววตาคมคู่นั้นมองเธอผิดแปลกไปจากเดิม

 

"อ้ะ!" แผ่นหลังบางชิดกับผนังเย็นเฉียบสิ้นปัญญาถอยห่าง ดวงตากลมกลอกกลิ้งมองในตอนที่คนตรงหน้าใช้มือค้ำผนังด้วยแขนทั้งสองข้างโดยมีเธออยู่ในอ้อมแขน

 

"ไม่ใช่แพทย์ก็ไม่ควรเอาเสื้อกาวน์มาสวมเล่น"

 

น้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้คนตรงหน้ายอมผละตัวออกด้วยท่าทางหงุดหงิด

 

"...!" เด็กสาวแทบไปไม่เป็นเมื่อเห็นเลโอถึงสองคนภายในห้อง อีกคนยืนหน้านิ่งอยู่หน้าประตู ส่วนอีกคนเพิ่งผละตัวออกจากเธอเมื่อครู่นี้

 

"น้องข้าวล่ะค่ะ" น้ำเสียงแจ่มใสของซีรีย์ที่เพิ่งตามเข้ามา เป็นตัวยืนยันว่าคนหน้าประตูคือเลโอตัวจริง แล้วคนตรงหน้าเธอล่ะ?

 

"พี่ไลออน? ทำไม..." ซีรีย์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นไลออนสวมเสื้อของเลโอ

 

"ซื้ออะไรมากินบ้าง" ไลออนเลี่ยงคำตอบเหลือบมอง ของกินในมือแฝดน้องหิ้วถุงของกินเต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้าง

 

"ก็เยอะอยู่ จะกินด้วยกันไหมล่ะ" เลโอตอบพลางเดินเข้าไปวางถุงอาหารบนโต๊ะข้างผนังห้อง ซีรีย์ทำหน้าที่ไปโซนครัวนำจานและช้อนส้อมมาครบทั้งสี่ชุด และจานสำหรับใส่อาหารจำนวนหนึ่ง

 

"เดี๋ยวข้าวช่วยค่ะ" เด็กสาวรีบปลีกตัวออกไปหาซีรีย์ทันที ในตอนที่ไลออนเดินผ่านหน้าไปถอดเสื้อกาวน์แขวนไว้ที่ตำแหน่งเดิม

 

สองสาวช่วยกันแกะอาหารใส่จานและนำไปเรียงไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก่อนจะเริ่มตั้งวงอาหาร

 

"หนูแกล้งเฮียหรอ" เลโอเหลือบมองหน้าภรรยาสาวเมื่อเธอวางผัดพริกแกงไว้ตรงหน้าเขาพอดี ทำให้ไลออนส่ายหน้าแล้วเป็นคนเปลี่ยนตำแหน่งผัดพริกแกงกับผัดบล็อกโคลี่ด้วยตัวเอง

 

ใบข้าวมองสองหนุ่มนิ่งๆด้วยความงุนงง

 

"พี่ไลออนทานเผ็ดได้หรอคะ" ซีรีย์ตวัดดวงตาโฉบเฉี่ยวรอคำตอบ เพราะเธอเข้าใจมาตลอดว่า แฝดพี่ของสามีก็ทานอาหารรสชาติลักษณะเดียวกัน ซึ่งคนถูกถามก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

 

"ถูกเลี้ยงแยก เลยไม่ค่อยมีอะไรคล้ายกัน" เลโออธิบายเพิ่มเติม หลังสังเกตดูสีหน้าภรรยาสาวยังอยู่ในอาการงุนงง ก่อนอีกฝ่ายจะพยักหน้าเข้าใจและเริ่มลงมือทาน

 

ซีรีย์มองหน้าใบข้าวเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นเด็กสาวมีท่าทีว่าจะตักอาหารใส่จาน เธอจึงเอื้อมมือไปตักกุ้งตัวโตในถ้วยต้มยำทะเล ตั้งท่าจะตักใส่จานให้เด็กสาว

 

ทว่ากลับชนมือของไลออนอย่างแรงจนกุ้งที่เธอตั้งใจตักหกลงบนโต๊ะ ไอร้อนจากน้ำต้มยำแผ่ซ่านไปทั่วหลังมือหนา ซึ่งเจ้าตัวกลับไม่แสดงท่าทีแสบร้อน ใบข้าวเองที่มองดูเหตุการณ์ก็ตกใจเล็กน้อย

 

"มองไม่เห็น" ไลออนบอกเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยพอๆกับเลโอจนไม่สามารถรู้ว่าเมื่อครู่นี้เขาจงใจหรือบังเอิญกันแน่

 

"เอ่อ...พี่ซีคะ ข้าวแพ้กุ้งค่ะ" ใบข้าวรีบบอกหญิงสาวเมื่อเห็นซีรีย์ตั้งท่าจะตักกุ้งในถ้วยต้มยำใหม่ จริงๆเธอตั้งท่าจะบอกก่อนหน้านี้แล้วแต่บังเอิญช้อนชนกับไลออนเสียก่อน

 

"อ้าว พี่ขอโทษพี่ไม่รู้" ซีรีย์ตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบขอโทษด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์

___________________________________

น้องใบขามขอโทษที่ทำให้รอนะคะ เมื่อวานดูท่าแล้วน่าจะลงไม่ทันเลยรีบแจ้งไว้ก่อน 5555

ถ้าคุณเข้าใจชื่อแล้วแอบขำแสดงว่าเรากำเนิดภาคเดียวกัน😆😆😆

*** ที่เรื่องนี้ไม่ได้มาลงทุกวันเพราะว่า เทียร์ต้องลงเรื่องหลักทุกวันอยู่แล้ว ซึ่งก็คือเรื่อง พรางรัก

แจ้งไว้ในกรณี เผื่อนักอ่านที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่านจะได้เข้าใจนะคะที่รัก

ความคิดเห็น