ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 2 เลวร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2563 12:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 2 เลวร้าย
แบบอักษร

"มีอะไรหรือเปล่า" ไลออนตวัดขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้าง สบตาน้องชายเพื่อรอคำตอบ ในขณะที่เลโอหย่อนสะโพกลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

 

"พี่จะกลับดูและทุกอย่างแทนปู่ใช่ไหม" แฝดน้องชวนเข้าเรื่อง ซึ่งคนถูกถามก็พยักหน้าเป็นคำตอบ

 

"ดูเหมือนว่า... ตำแหน่งนั้นจะค่อนข้างอันตราย" เขาค่อนข้างเป็นห่วงพี่ชาย การเป็นมาเฟียใหญ่ในต่างแดนดูน่ากลัวและเสี่ยงชีวิตกว่าที่เขาเป็นอยู่หลายเท่า

 

"เหมือนไม่ใช่นายเลยนะ" ไลออนแสร้งล้อน้องชาย และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะยังคงทำหน้านิ่ง แววตาเลโอดูจริงจังจนเขาเองก็นึกหวั่นใจ แต่เลโอคงลืมไปว่าเขาเติบโตที่นั่น รู้ช่องทางการเป็นอยู่ของผู้คนได้ดีและไม่เห็นมีอะไรให้น่าเป็นห่วงมากมาย

 

"แค่เป็นห่วง"

 

"อย่าห่วงเลย"

 

"แต่พี่ก็เก่ง ไม่งั้นคงไม่โตมาถึงป่านนี้" เลโอเล่นที

 

"หึ" ไลออนกระตุกยิ้มส่ายหน้าเบาๆ น้องชายเขาคงลืมไปแล้วว่า กว่าเขาจะเติบโตขึ้นมาได้จนถึงทุกวันนี้ย่อมผ่านลูกกระสุนแฉลบหน้าหลังอยู่ทุกวี่ทุกวัน ยิ่งเขาเป็นทายาทคนต่อไปยิ่งเป็นที่หมายตาของศัตรู

 

"เรื่องผู้หญิง...." เลโอลากเสียงยาวอย่างครุ่นคิด ทำให้อีกฝ่ายนิ่งเงียบรอฟังเขาพูดต่อ "ถ้ายังไม่จริงจัง ก็น่าเพลาๆลงบ้าง"

 

"พักนี้ก็ไม่ได้ค้างกับใคร" แม้จะงงเล็กน้อยกับประโยคของแฝดน้อง แต่ช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งใครเพราะยังวุ่นวายเคลียร์งานก่อนกลับ เพื่อส่งต่อให้เลโอและน้องชายน่าจะรู้ดี

 

"หมายถึงข้าว"

 

"..." คำพูดของเลโอทำให้ไลออนเงียบไป ใบหน้าปกติถูกดึงกลับจนดูไร้ความรู้สึกอีกครั้ง คนเป็นน้องเองก็ไม่รู้ว่าคนเป็นพี่กำลังคิดการสิ่งใดอยู่ เพราะไลออนก็เก็บความรู้สึกเก่งไม่แพ้กัน

 

"อย่าแกล้งน้อง เธอยังเด็ก" เลโอบอกเพียงเท่านั้น

 

หากเป็นคนอื่นเขาจะไม่คัดค้านเพราะมันเป็นสิทธิ์ของไลออน แต่ใบข้าวคือลูกสาวคนเล็กของเพื่อนสนิทแอนลีน หากวันหนึ่งไลออนทำมากกว่าที่เห็นวันนี้เช่นการขืนใจอีกฝ่าย เขาเกรงว่าจะมีเรื่องบาดหมางกันเกิดขึ้นระหว่างสองตระกูล

 

ไลออนรักสนุกไม่ยึดติดกับความสัมพันธ์บนเตียง ทว่าใบข้าวกับเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์ที่อยู่ในโลกฝั่งตรงข้ามกับไลออนอย่างสิ้นเชิง

 

"อืม" เขาพยักหน้าปัดรำคาญแต่ไม่ใช่ว่าจะรับปาก

 

"คงต้องกลับแล้ว" เลโอหยัดกายลุกขึ้นยืน เขามีนัดดูอาการคนไข้ในช่วงบ่าย หากชักช้าเกรงว่าคนไข้จะรอนานซึ่งมันผิดนิสัยของเขา

 

ไลออนนั่งนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างน้องชายจนอีกฝ่ายเดินออกไปไกลลับสายตา เขาตวัดขากลับแตะเท้าลงบนพื้นลุกกลับไปในครัวอีกครั้ง

 

เสียงฝีเท้าหนักเดินมาทางห้องครัว ทำให้เด็กสาวที่กำลังวุ่นวายกับการทำอาหารหยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง เขากำลังเดินกลับมาอีกแล้วหรอ?

 

"ปล่อยให้บ้านฉันไหม้ก่อนเลยไหม!" น้ำเสียงดุเข้มทำให้เด็กสาวสะดุ้งหลุดจากภวังค์ ดวงตากลมเหลือบมองไข่ในกระทะร้อนกำลังไหม้

 

ความตกใจทำให้เธอลนลามปิดหัวแก๊สอย่างเร่งรีบ ไข่ดาวที่เธอทะนุถนอมไหม้เกรียมจนไม่สามารถทานได้ มือเล็กยังคงสั่นเทาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ว่าระหว่างกลัวชายหนุ่มหรือกลัวไฟไหม้กันแน่

 

เขาส่ายหน้าเมื่อคนตัวเล็กดูหวาดกลัว ก่อนจะสาวเท้ายาวไปขึ้นรถคู่ใจขับมุ่งหน้าออกไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย โดยมีบอดี้การ์ดมือขวากับมือซ้าย และลูกน้องอีกสองคนขับตามหลังคอยอารักขาความปลอดภัยให้ผู้เป็นนาย

 

"จะไปไหนครับ" บอดี้การ์ดหนุ่มหน้าเคร่งขรึมทักถามทันทีเมื่อเห็นเด็กสาวตั้งท่าจะเดินออกจากบ้าน ใบข้าวกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างแน่น คลี่ยิ้มบางๆเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ

 

"จะออกไปเดินห้าง ฉันนัดกับพี่ซีเอาไว้ พวกนายไม่ต้องตามไปหรอกคนของพี่เลโอก็เยอะพอแล้ว" เด็กสาวโกหกคำโต เธออยากออกไปเดินเล่นเป็นการส่วนตัวมากกว่า เบื่อการที่มีคนคอยตามติดตั้งแต่เด็กจนโต

 

เป็นไปตามคาดเมื่อชายฉกรรจ์ชุดดำเชื่อคำโกหกของเธอ เด็กสาวรีบเดินออกจากบ้านอย่างไม่รีรอ ใบข้าวเลือกไปเดินห้าง แวะทานของกินอร่อยๆตามลำพังแบบวัยรุ่นทั่วไป การได้ไปไหนมาไหนคนเดียวครั้งแรกในชีวิตทำให้เธอรู้สึกเป็นอิสระจนแทบไม่อยากกลับ

 

ใบข้าวเพลิดเพลินจนลืมดูเวลา ครั้นเดินออกพ้นกรอบประตูห้างเป็นต้องชะงักเมื่อด้านนอกมืดมิดบ่งบอกเวลาในยามพลบค่ำ เธอล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเวลาและพบเบอร์โทรของแอนลีนโทรเข้าประมาณยี่สิบสายได้

 

เด็กสาวพ่นลมหายใจเบาๆ ออกไปโบกแท็กซี่กลับบ้านทันที สายฝนเริ่มโปรยปรายเมื่อเข้าสู่ช่วงหน้าฝน ดวงตากลมทอดมองเส้นทางผ่านกระจกใส มันช่างดูมืดน่ากลัวพิลึกจนอดไม่ได้ที่จะถามคนขับ

 

"พี่คะ ทำไมทางมันเปลี่ยวแบบนี้ล่ะคะ" ลางสังหรณ์บางอย่างบอกกับเธอว่ากำลังอยู่ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ปลอดภัย มือเล็กลนลานควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างทันที เป็นจังหวะเดียวกันกับคนขับแท็กซี่เบรกรถกะทันหัน หน้าผากมนชนกับเบาะข้างคนขับอย่างจัง

 

"ส่งกระเป๋ามา ถ้าไม่อยากตาย" สิ้นประโยคข่มขู่ดวงตากลมเหลือบมองมีดพกสั้นในมือของโชเฟอร์รถ เมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังอยู่ในอาการหวาดกลัวและไม่ยอมส่งกระเป๋าให้ โชเฟอร์หื่นกามจึงตะคอกอีกครั้งจนเธอยอมส่งกระเป๋าให้

 

"ปะ ปล่อยหนูไปเถอะนะ" เด็กสาวอ้อนวอนเสียงสั่น เมื่อจะหันกลับไปเปิดประตู รถก็ถูกล็อคเรียบร้อยแล้ว เด็กสาวพยายามรวบรวมสติที่มีหลอกล่อโชเฟอร์หื่นกามให้ตนได้ลงจากรถ เผื่อจะมีโอกาสรอดมากกว่า

 

"หึ สาวๆสวยๆขนาดนี้ มาเป็นเมียพี่ดีกว่า พี่สัญญาจะทำให้หนูมีความสุขจนลืมทางกลับบ้านเลย"

 

"พะ..พี่ ลงไปทำข้างนอกดีกว่าไหม หนูอึดอัดแย่" เด็กสาวพยายามหว่านล้อม แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อชายหื่นกามปีนมานั่งหลังลงรถ ไม่รอให้เด็กสาวได้ตั้งหลัก

 

แคว่กกก!

 

"กรี๊ดดดด... ออกไป! ช่วยด้วย!" เด็กสาวกรีดร้องผวาราวกับคนสติหลุด เสื้อยืดสีขาวถูกชายหื่นกามกระชากจนขาดออก มือเล็กปัดป่ายดิ้นสุดแรงเท่าที่จะทำได้ เสียงโทรศัพท์หรูสั่นอยู่ในกระเป๋าแต่จนปัญญาจะเอื้อมไปกดรับของความช่วยเหลือ

 

"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก เดี๋ยวกูจัดให้"

 

เพี๊ยะ!

 

สิ้นประโยคใบหน้าสวยก็สะบัดไปตามแรงฟาดของฝ่ามือหนา อาการชาถูกแทนที่ด้วยความเจ็บ เด็กสาวเนื้อตัวสั่นเทิ้ม เมื่อหันมาอีกครั้งโชเฟอร์หื่นกามกำลังถอดเสื้อตัวเองมองเธอด้วยสายตาหื่นกระหายน่าขยะแขยง

 

"กรี๊ดดดด... ช่วยด้วย ฮือ" ใบข้าวกรีดร้องราวกับคนสติหลุด น้ำตาจำนวนมากไหลออกจากดวงตาไม่ขาดสาย คงจะมีครั้งนี้ที่ชีวิตเธอเลวร้ายที่สุด หากต้องตกเป็นทาสรองรับความใคร่จากชายตรงหน้า

___________________________________________

ตัดจบแบบนี้น้อมรับทุกความรุนแรง ปาระเบิดมารัวๆ

เทียร์เองก็โรคจิต ชอบให้นักอ่านขู่ฆ่า 555555

การลงนิยายของเรื่องนี้ตามที่แจ้งไว้ในบทนำเลยค่ะ น่าจะใช้เวลาสัก 1,000 ปีกว่าจะแต่งจบ (ล้อเล้นๆ)

ประกอบกับช่วงนี้ต้องทำอีบุ๊คลง meb ด้วยแหละ และต้องอ่านหนังสือไง โปรดเข้าใจและประทานอภัยให้น้องด้วย

ความคิดเห็น