email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 5 end

ชื่อตอน : ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 5 end

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 480

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 5 end
แบบอักษร

"เดี๋ยวทานโจ๊กซะหน่อยละกัน พี่เห็นท่าทางน่ากินเลยซื้อมา" ดรัณจัดแจงยกชามมาวางตรงหน้าเธอ ไข่หวานเกร็งไปหมด เธอไม่รู้จะทำตัวยังไง 

"อะ...เอ่อ เดี๋ยวฉันทานเองดีกว่าค่ะ" ไข่หวานบอกเพราะเห็นว่าร่างสูงตั้งท่าจะป้อนโจ๊กให้เธอ แต่ยังไงเธอก็ยังเกร็งสายตากับร่างสูงอยู่ดี 

"เคร้ง!" ช้อนที่เธอถือพลาดหล่นลงไปที่พื้น คนตัวเล็กจะเก็บแต่เขาห้ามไว้แล้วหยิบช้อนไปก่อนจะเอาช้อนใหม่มาให้เธอ 

"ไงล่ะ ดื้อดีนัก มา....พี่ป้อนดีกว่า"  

"มะ....ไม่ดีกว่าค่ะ กินเองดีแล้ว" ไข่หวานรีบพูดแล้วหยิบช้อนมาจะตักเองแต่มือเจ้ากรรมก็สั่นไปหมด ดรัณส่ายหน้าก่อนจะฉวยช้อนจากมือเธอมา เขาตักโจ๊กในชามก่อนจะเอามาจ่อที่ปากเล็ก 

"ลองดูนะว่าอร่อยไหม" เขาบอก เธออ้าปากรับอย่างเสียไม่ได้ 

"พอแล้วค่ะ อิ่มแล้ว" ไข่หวานบอก ดรัณรู้ว่าอีกคนคงจะเกร็งที่ต้องมาอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ 

"งั้นพี่ปล่อยเราทานเองคนเดียวจะดีกว่า เราน่าจะอยากให้พี่กลับ" ดรัณทำท่าจะเดินออกไป เธอเห็นแบบนั้นจึงรีบเรียกเขาเอาไว้ 

"ไข่หวาน เธอเป็นอะไร" ดรัณเห็นว่าไข่หวานเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจึงเดินไปหาก่อนจะเห็นว่าเธอร้องไห้ 

"ฮึก....อย่าเพิ่งกลับเลยนะคะ ฉันขอโทษค่ะ คือ....ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่รู้สึกแย่นะ"  

"ไข่หวาน อย่าร้อง" ดรัณจับมือเธอมากุมไว้ จริงๆเขาก็อยากจะกอดปลอบเธอแต่ก็กลัวว่าเธอจะกลัวเขาขึ้นมาอีก.... 

"ฉันพยายามอยู่ค่ะ อึก...." เธอพูดไปสะอื้นไป ร่างสูงลูบผมเธออย่างแผ่วเบา 

"พอแล้ว พี่รู้ว่าเธอเครียด พี่ไม่ได้คิดมากไม่ได้เป็นอะไรเพราะฉะนั้นอย่านอยด์ไปเลยนะครับ" 

"ขอบคุณนะคะพี่ดรัณ ถ้ายังไงช่วยโทรตามคุณแม่ให้ฉันได้ไหมคะ" 

"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพี่นั่งที่โซฟานะ ถ้าเราอยากได้อะไรก็เรียกพี่" ดรัณเดินไปนั่งที่โซฟาตามที่พูดแล้วปล่อยให้ไข่หวานได้นอนพักผ่อน 

 

คนตัวเล็กออกมาจากโรงพยาบาลหลังจากที่พักฟื้นอยู่สองวันแต่ร่องรอยช้ำก็ยังมีตามตัวอยู่บ้างเล็กน้อยแต่ไม่ได้หนักมากแล้ว 

"วันนี้แม่จะทำอาหารเองทุกอย่างนะไข่หวาน มีของโปรดลูกด้วยนะ" แม่ของเธอบอกในขณะที่อยู่ในครัว 

"แม่คะ ทำไมดูแม่เตรียมกับข้าวเยอะจัง" ไข่หวานมองของที่แม่เตรียมไว้ก็สงสัย 

"ก็วันนี้คุณหมอของลูกจะมาไงล่ะจ๊ะ"  

"คะ? คุณหมอเหรอ" ไข่หวานงงไปหมด หมอที่รักษาประจำน่ะเหรอ แล้วมาทำไมอะหรือว่าจะมาเช็คอาการเธอ 

"ใครมากดออดน่ะ ไปดูสิลูก" แม่ของเธอว่า ไข่หวานจึงเดินออกไปดูให้ก่อนที่เธอจะชะงักเมื่อพบว่าเป็นดรัณ  

"พี่ดรัณมาทำไมคะ"  

"แม่เราชวนพี่มาทานข้าวครับ" ดรัณบอก หญิงสาวยิ่งงงไปกันใหญ่ ก็ไหนแม่บอกว่าคุณหมอจะมาแต่ไหงเป็นพี่ดรัณล่ะ แต่เธอก็ให้เขามานั่งรอที่โซฟารับแขก 

"พอดีกับข้าวยังไม่เสร็จน่ะค่ะ เดี๋ยวพี่นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ"  

"พี่ว่าเราเข้าไปช่วยคุณน้าดีกว่านะ" ร่างสูงเอ่ยก่อนจะเดินไปพร้อมกับคนตัวเล็ก 

"อ้าว....คุณดรัณ เข้ามาทำไมคะ เนี่ยเดี๋ยวป้าก็ทำเสร็จแล้วคุณออกไปรอเถอะค่ะ ยัยไข่หวานพาพี่เขาไปนั่งรอข้างนอกสิ" แม่ของไข่หวานพูด 

"เห็นคุณน้าทำอาหารเยอะแบบนี้ผมก็เลยอยากช่วยน่ะครับ"ดรัณบอกอีกฝ่าย 

"แม่คะ แล้วที่ว่าคุณหมอจะมา ไหนละคะแม่ แล้วทำไมกลายเป็นพี่ดรัณล่ะคะ" ไข่หวานถามผู้เป็นแม่ ดรัณกับแม่ของไข่หวานมองหน้ากันยิ้มๆ  

"น้าฝากคุณดรัณอธิบายแทนน้าด้วยนะคะ เดี๋ยวทางนี้น้าจัดการเองค่ะ" ร่างสูงได้ฟังจึงพาไข่หวานออกไปด้านนอก 

"พี่ดรัณจะไม่อธิบายให้ฉันฟังเหรอคะ" 

"ไข่หวานก็ถามมาสิครับ" ดรัณมองคนตัวเล็กที่ดูจะค้างคาใจเอามากๆ 

"ที่คุณแม่บอกว่าคุณหมอจะมา ไม่ใช่ว่า....." 

"ครับ พี่เป็นหมอของเราแบบที่แม่เราว่านั่นแหละ ต่อไปนี้พี่จะดูแลเราแบบจริงจังแล้วนะ" ดรัณพูด เธอมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ 

"พี่ทำแบบนี้ทำไมคะ ความจริงปล่อยให้ฉันเป็นงี้ไปมันก็ไม่ได้อะไรมากเลย" 

"พี่ไม่อยากให้คนที่พี่ชอบทุกข์ไปตลอดนะไข่หวาน....พี่อยากคบกับเรา แบบเป็นแฟนกันน่ะ" ร่างสูงเขินอายเล็กน้อยที่พูดมาแบบนั้น จะบ้าตาย....นี่เขาชอบเราจริงๆเหรอ 

"คบเหรอคะ.....พี่ชอบฉันเหรอ"  

"แล้วให้พี่โอกาสพี่ไหม พี่อยากเป็นคนดูแลเรานะ" สายตาของเขาดูจริงจังจนทำให้หญิงสาวเริ่มไปไม่เป็น  

"ขั้นแรก....เราต้องกล้าที่จะสบตาพี่ก่อน" ดรัณใช้มือเชยคางหญิงสาวขึ้นเพื่อให้มองหน้าเขา ชายหนุ่มมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้กับหญิงสาวคนรัก 

"คนบ้า " หญิงสาวเขินจนทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายเธอก็ยอมให้โอกาสผู้ชายตรงหน้าเพราะเธอเชื่อว่าเขานี่แหละที่จะพาเธอก้าวผ่านความกลัวของตนเองไปได้ ขอบคุณนะคะพี่ดรัณของไข่หวาน ..... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว