email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 2

ชื่อตอน : ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 319

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2563 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 2
แบบอักษร

หญิงสาวกลับมาถึงบ้าน เธออาบน้ำเสร็จเลยเดินมาหยิบถุงยาออกมาดู  

"ยาอะไรเยอะแยะจัง... เอ๊ะ แล้วมันหายไปไหนอีกอันนึงอะ" ไข่หวานเริ่มรื้อถุงยาออกมาทั้งหมดเพราะเธอเหมือนจำได้ว่าที่หมอจ่ายยามาให้มันมียาอีกชนิดนึงด้วยนี่น่า....  

"เป็นอะไรของแกไข่หวาน " ทิชาที่มานอนค้างห้องไข่หวานเอ่ยถาม 

"ก็ยาฉันอะดิ หายไปอ่ะ ไม่รู้ว่าลืมหรือทำตกหล่นไปตอนไหน" 

"ฉันว่าแกโทรไปขอเขาใหม่ดีกว่าไหม" ทิชาบอก ไข่หวานทำหน้าเซ็ง ต้องเสียเงินอีกน่ะสิแบบนั้นน่ะ 

"อืม เดี๋ยวไว้ฉันไปหาเขาใหม่แล้วกัน"  

"รีบไปล่ะกันนะแก แล้วทำไมแกยังต้องไปหาหมออีกล่ะ อาการแกไม่ดีขึ้นบ้างเลยเหรอ" 

"ช่วงนี้ฉันมีอาการแปลกๆ หัวใจฉันมันเต้นเร็วมาก แบบเวลาที่ฉันได้อยู่ใกล้.....ใกล้ผู้ชายน่ะ มันรู้สึกร้อนอ่ะแก ฉันว่าฉันอาการหนักแล้ว" ไข่หวานว่า มันน่าอายมากจริงๆ ไอ้โรคกลัวผู้ชายของเธอเนี่ย..... 

"มันก็ไม่ได้แปลกนะแก ถ้าแกรู้สึกแบบนี้กับคนที่แกชอบน่ะ"  

"แกจะบอกว่า....ฉันมีความรัก" ไข่หวานมองทิชา เพื่อนรักของเธอก็เผยยิ้มออกมา 

"แกอย่ากังวลนักเลยนะ ยิ่งแกเครียดอาการมันก็ยิ่งหนัก ฉันยังจำได้เลยว่าแกเคยเป็นลมตอนที่เดินไปขอเบอร์พี่หนึ่งน่ะ แต่จริงๆฉันก็อยากให้แกมีความรักกับเขาบ้างนะ"  

"มันคงไม่ใช่ความรักอะไรแบบที่แกว่าหรอกเพราะตัวฉันรู้สึกไม่ชอบอะ ไม่เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดแล้วอะ พูดไปก็เศร้า ชีวิตฉันคงไม่ได้มีสามีเป็นตัวเป็นตนกับเขาหรอก เฮ้อ....." คนตัวเล็กว่า เธอคงจะมีเวรกรรมมาจริงๆนั่นแหละ ไข่หวานเอ๊ย อาภัพจริงๆเลย 

 

 

 

"จะกลับแล้วเหรอคะ แหม....แต่ปกติคุณดรัณอยู่ทำโอทีกับพวกเรานี่น่า" เพื่อนร่วมงานของเขาเอ่ยทักในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะกลับ 

"พอดีผมมีธุระน่ะครับ ช่วงนี้คงงดทำโอที"  

"เอ๊ะ....นี่หรือว่าคุณดรัณจะแอบกุ๊กกิ๊กกับใครครับเนี่ย ผมแอบเห็นนะครับว่าคุณดรัณแอบไปมองๆพวกของผู้หญิงบ่อยๆ" เพื่อนที่ทำงานต่างพากันหยอกล้อแซวดรัณ ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไรเขาเพียงแค่ยิ้มรับก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ร่างสูงอยู่บนรถส่วนตัวของเขา เขาเปิดโทรศัพท์ก่อนจะกดเลื่อนหาเบอร์คนที่เขาอยากจะคุยด้วยในตอนนี้ ไข่หวาน..... 

(พี่ดรัณ มีอะไรรึเปล่าคะ) เสียงหวานจากปลายสายทำให้เผลอยิ้มออกมา 

"พี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย มาเจอกันหน่อยสิ หรือว่าไม่ว่างครับ"  

(คะ.....เปล่าค่ะ ฉันอยู่ร้านไอติมพาหลานพี่มาทานน่ะค่ะ พอดีสัญญากันไว้)  

"โอเคครับ อีกสักประมาณยี่สิบนาทีพี่น่าจะถึง แล้วเจอกันครับ" ดรัณบอกแค่นั้นแล้วกดวางสายเพราะเขาต้องใช้สมาธิในการขับรถ หญิงสาวมองหน้าจอโทรศัพท์แบบงงๆนิดหน่อย เขามีอะไรกันนะ..... 

"ครูไข่หวานครับ ผมอยากกินไอติมอีกได้ไหมครับ" เด็กชายตัวน้อยเอ่ย ไข่หวานระบายยิ้มออกมา 

"ได้ค่ะ หนูกินให้เต็มที่เลยนะวันนี้ "  

"หนูเดินไปเลือกเลยค่ะ เดี๋ยวครูจ่ายให้" 

"ขอบคุณครับ" เด็กชายบอยยิ้มแล้วเดินไปตรงจุดสั่งออเดอร์ไอติม ไม่นานนักร่างสูงก็เดินเข้ามาหาเธอกับน้องบอยที่นั่งอยู่ด้วยกัน 

"อาดรัณ สวัสดีครับ" บอยเห็นอาของตนเดินมาก็รีบยกมือไหว้อย่างน่าเอ็นดู ดรัณยิ้มบางๆให้หลานรักของเขา 

"กินไอติมไปกี่ถ้วยแล้วล่ะเราน่ะ หืม.... ครูไข่หวานเขากระเป๋าฉีกแล้วมั้ง"  

"แค่นี้เองค่ะพี่ดรัณ แล้วเรื่องที่พี่อยากจะคุยกับฉันคืออะไรเหรอคะ" 

"อ่อ....เกือบลืม" ดรัณล้วงหยิบถุงยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา แล้วเอามันมาวางตรงหน้าเธอ  

"ยา.....ยานี่ไปอยู่กับพี่ได้ยังไงกันคะ" ไข่หวานตกใจไม่น้อย 

"ยานี่เขียนชื่อของเรานะครับไข่หวาน โกหกพี่ทำไมว่าไปเยี่ยมเพื่อน หึ....ไม่เนียนเลยนะเรา" ร่างสูงมองคนตัวเล็ก 

"คือ....ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกพี่นะคะ แต่.....ฉันแค่อายน่ะค่ะ" เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ดรัณถอนหายใจ เธอคงจะหนักใจไม่น้อยเลยสินะ 

"เป็นมานานรึยัง" ดรัณเอ่ยถาม ไข่หวานเงียบไปสักพักก่อนจะตอบ 

"ก็อย่างที่พี่รู้ค่ะ....ว่าฉันเป็นโรคตลกๆนั่น ฉันอึดอัดค่ะเวลาอยู่ใกล้ๆผู้ชาย มันเป็นอาการที่แย่มากเลยใช่ไหมล่ะคะ มันเหมือนกับจะเป็นลมคล้ายๆหายใจไม่ออกค่ะ โดยเฉพาะเวลาอยู่แบบใกล้ชิดมากๆ....ฉันเป็นมาตั้งแต่เด็กค่ะ" หญิงสาวเกริ่นก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆให้เขาฟังซึ่งดรัณก็รับฟังมันทุกอย่าง 

"มันคงไม่ง่ายเลยที่ต้องอยู่แบบนี้" 

"ฉันเคยพยายามจะมีแฟนนะคะ แต่มันก็น่าตลกที่เขารับไม่ได้กับอาการที่ฉันเป็น....."ไข่หวานยิ้มขำอย่างนึกสมเพศตนอยู่ในใจ 

"อย่าคิดมาก แล้วหมอว่ายังไงบ้าง มีแนวโน้มที่จะหายบ้างไหม"คนตัวสูงถาม ไข่หวานถอนหายใจ 

"ค่อนข้างยากค่ะ เพราะหมอบอกว่าจิตใจฉันมันต่อต้าน ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเหมือนกัน อะไรคะพี่....." ไข่หวานมองงงเมื่อเห็นสิ่งที่เขามาวางตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มนำมันออกมาจากถุงกระดาษสีสวยมันคือน้ำหอมกลิ่นผู้ชาย  

"บางทีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายอาจทำให้เธอคุ้นชินกับผู้ชายมากขึ้น ลองไปฉีดในห้องดูนะเผื่อจะช่วยได้" 

"ฉันว่าพี่ช่วยฉันมากเกินไปแล้วนะคะ ฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอก อ๊ะ...." พอเธอจะลุกเดินหนีคนตัวสูงก็ยัดถุงใบนั้นมาใส่มือเธอ 

"คิดว่าพี่ให้เป็นของขวัญแล้วกัน"ดรัณพูดแล้วเป็นคนพาหลานออกไปจากร้านไอติม ไข่หวานยืนนิ่งอึ้ง เธอมองถุงน้ำหอมในมือ โอ๊ย.....แค่เขาซื้อน้ำหอมให้แค่นี้หัวใจก็เต้นแรงแล้วเหรอ จะบ้าตาย ยัยไข่หวานเอ๊ย 

"อ้าว คุณลูกค้า ช่วยด้วยครับ มีคนเป็นลม!!!"  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว