email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 1

ชื่อตอน : ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 452

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดรัณ+ไข่หวาน (ตอนพิเศษ) 1
แบบอักษร

ไข่หวานมาสอนพิเศษให้หลานของดรัณตามที่ตกลงกันไว้โดยเธอคิดค่าสอนในราคาที่เป็นกันเอง  

"หนูไข่หวาน ให้น้าเดินไปส่งไหมจ๊ะ เดี๋ยวมันจะมืดค่ำล่ะมันอันตรายนะ" ดาราราย แม่ของน้องบอย หลานของดรัณเอ่ยบอกกับเธอ 

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเกรงใจ " ไข่หวานบอก เพราะว่าบ้านของดารารายค่อนข้างจะลึกพอสมควร เธอเกรงใจ 

"งั้นกลับดีๆนะจ๊ะหนูไข่หวาน" ดารายพูด หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะยกมือไหว้อีกคนแล้วเดินออกมา เธอเดินมาเรื่อยๆโโยที่ไม่ได้สนในรอบข้างนักเพราะเธอมัวแต่ตอบแชทผู้เป็นแม่ที่ทักมาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเธอกลับยังไง 

"อ๊ะ....." ไข่หวานตกใจที่จู่ๆก็โดนกระชากดึงกระเป๋าสะพายจากด้านหลัง  

"ทำไมไม่ระวังตัวเอาซะเลยนะเรา" ดรัณนั่นเองที่เป็นคนทำแบบนั้นกับเธอ ไข่หวานโล่งอกที่เขาไม่ใช่คนร้ายมาปล้นเธอ 

"พี่ดรัณมาหาน้องบอยเหรอคะ"  

"มาหาเรานั่นแหละ ไป.....เดี๋ยวพี่ไปส่งดีกว่ามันเย็นมากแล้ว" ดรัณบอกพร้อมจับมือเธอ เขาจะพาเธอไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ไข่หวานเห็นมือที่เขาจับอยู่ก็รีบสะบัดออกด้วยความตกใจ 

"ขอโทษค่ะ คือ......" ไข่หวานไม่รู้จะแก้ตัวยังไงจึงเลือกที่จะเดินหนีเขามาดื้อๆ ทำบ้าอะไรของแกยัยบ๊องเอ๊ยยยย...... ถ้าเกิดพี่เขาโกรธจะทำยังไงล่ะเนี่ย หลังจากที่ทั้งคู่ขึ้นมาอยู่กันบนรถ ดรัณก็สังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กมีอาการแปลกๆ 

"เป็นอะไรรึเปล่าเรา" เขาเอ่ยถามขึ้นมา ยิ่งทำให้เธอดูลนลานกว่าเดิม 

"ฉันไม่รู้ค่ะ......" ไข่หวานก้มหน้าพูด ดรัณมองก่อนจะยิ้มบางๆ เขาคิดว่าเขาเข้าใจเธอนะ 

"เอางี้ไหม ถ้าอึดอัดไม่อยากอยู่กับพี่สองคน เราก็ไม่ต้องคิดว่าพี่เป็นผู้ชายสิ....คิดว่าเป็นเพื่อนสาวก็ได้นะ"  

"มันทำได้เหรอคะ" เธอมองเขาด้วยสีหน้ามึนงง คนตัวสูงจึงจัดการเอื้อมไปหยิบวิกผมปลอมที่อยู่หลังรถมาใส่ให้ตัวเอง 

"คิก.....นั่นพี่ดรัณทำอะไรอะ"คนตัวเล็กขำในสิ่งที่อีกคนทำ 

"สบายใจขึ้นแล้วสินะ พี่ดูเหมือนผู้หญิงไหม"  

"ค่ะ เหมือนมากเลย แต่ว่า.....ไม่เห็นพี่จะต้องทำแบบนี้เลยนี่คะ" ไข่หวานว่า  

"อย่าคิดมาก พี่อยากทำ เอาล่ะ....เดี๋ยวพี่ไปส่งเราดีกว่า มันจะใกล้มืดล่ะ" ดรัณออกรถ หญิงสาวแอบลอบมองคนตัวสูง ทำไมเขาถึงเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและนิสัยดีแบบนี้นะ....... 

 

 

 

 

"ไข่หวาน หมอนัดอีกเมื่อไหร่ลูก" อาทิตยา คนเป็นแม่เดินมาถามเธอที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟารับแขก 

"ค่ะ หมอนัดสองรอบค่ะเดือนนี้"ไข่หวานบอกแม่ 

"มันลดลงบ้างไหมลูก แม่ว่าหนูดูไม่ค่อยเป็นมากเท่าไหร่แล้วนะ"  

"แต่หนูว่าอาการของหนูมันแปลกนะคะแม่" เธอว่า เพราะตอนที่เธออยู่กับดรัณ อาการมันกำเริบหนัก หัวใจของเธอมันเต้นเร็วจนเธอรู้สึกว่ามันจะควบคุมไม่ได้ รู้สึกหายใจไม่ออก ท้องก็ปั่นป่วน อยากจะเป็นบ้าซะให้ได้..... 

"เฮ้อ......แล้วแบบนี้เมื่อไหร่แกจะมีแฟนล่ะห๊ะยัยไข่หวาน" อาทิตยาว่า 

"แม่ก็คิดแต่แบบนี้อ่ะ" ไข่หวานหน้างอ มันใช่ว่าเธออยากจะเป็นอาการแบบนี้ซะที่ไหนล่ะ .... 

"แม่น่ะเป็นห่วงแกนะ ไม่อยากให้แกต้องมาทุกข์ใจแบบนี้อีก"  

"แม่ หนูจะทำใจได้แล้ว ถ้ามันจะไม่มีใครก็ไม่ต้องมีอยู่ให้แม่ดูแลไปแบบนี้ดีกว่าเนอะ" ไข่หวานกอดอ้อนแม่ 

"แต่แม่ก็อยากให้แกมีคนดีๆมาดูแลมากกว่านะ แกน่ะเป็นคนน่ารัก แม่เชื่อนะว่าลูกสาวแม่จะต้องมีคนที่เข้าใจและยอมรับในตัวหนูได้สักวันแหละ อย่าคิดมากนะลูก" แม่ของเธอกอดตอบ ไข่หวานรู้สึกว่าถึงตัวเองจะโชคร้ายที่เป็นมีอาการกลัวผู้ชายแต่อย่างน้อยเธอก็ยังโชคดีที่มีแม่อยู่ข้างๆตลอด 

 

 

ไข่หวานมาหาหมอตามรอบนัดของเดือน หญิงสาวเพิ่งเดินไปรับยาเสร็จ เธอเดินออกมาบังเอิญเจอกับดรัณพอดี 

"อ้าว....ไข่หวาน มาโรงพยาบาลทำไมน่ะ ไม่สบายเหรอ"  

"คะ.....อ่อ พอดีพาเพื่อนมาหาหมอน่ะค่ะ นี่ก็มารับยาแทนเพื่อน แล้วพี่ดรัณล่ะคะ" ไข่หวานเลือกโกหกออกไป เธออายถ้าหากเขาจะรู้ว่าเธอมารักษาอาการบ้าๆนั่น..... 

"พี่มาเยี่ยมเพื่อนน่ะ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ" ดรัณบอก  

"อ่อ..... แล้วนั่นซื้อไปฝากใครเหรอคะ ซื้อไปซะเยอะเชียว" หญิงสาวถาม เพราะเห็นคนตัวสูงถือถุงขนมในมือ 

"ซื้อฝากตาบอยน่ะ รายนี้ชอบขนมมาก เออ....พี่ซื้อขนมฝากเราด้วยนะ " ดรัณบอกแล้วหยิบขนมให้เธอ 

"ขอบคุณนะคะ เกรงใจจังเลยค่ะ วันหลังไม่ต้องซื้อฝากฉันก็ได้นะคะ" ไข่หวานบอกก่อนจะรับขนมนั้นมา 

"ไม่เป็นไรครับ แล้วนี่มายังไง ให้พี่ไปส่งที่บ้านไหม" ดรัณถาม แค่เขาถามแค่นี้หัวใจของเธอก็ดันเต้นตูมตาม บ้าเอ๊ย..... หยุดเป็นแบบนี้เลยนะ ไข่หวาน! 

"เดี๋ยวฉันมีธุระต่อน่ะค่ะ ว่าจะไปเดินเล่นกับยัยทิชา"  

"งั้นเหรอ แล้วทิชาสบายดีรึเปล่า พี่ไม่ค่อยได้ติดต่อเลย" ชายหนุ่มว่า  

"เห็นบ่นๆว่าช่วงนี้เหนื่อยค่ะ เพราะว่าเพิ่งจะเปิดร้านดอกไม้" ไข่หวานบอก 

"จริงสินะ.....ทิชาชอบดอกไม้ตั้งแต่ไหนแต่ไรล่ะ " รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มตอนที่พูดถึงคนรักเก่ามันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ.....นี่มันอาการอะไรอีกล่ะ ทำไมหน่วงแบบนี้นะ 

"ไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันค่ะ" ร่างเล็กเดินออกไป ไข่หวานรีบกลับจนไม่ได้ดูว่าเผลอทำของตกเอาไว้ 

"อะไรน่ะ....." ดรัณหยิบมันขึ้นมาดูจึงพบว่ามันคือซองยา ล่ะที่สำคัญมันเป็นชื่อของหญิงสาว นี่เธอโกหกเขาว่าพาเพื่อนมาหาหมอ ชายหนุ่มอ่านมันดูอีกทีจึงได้รู้ว่ามันคือยาแก้วิตกกังวล หรือว่าอาการที่เธอเป็นอยู่มันจะกำเริบกันนะ..... ร่างสูงเก็บมันไว้ ถ้าเกิดเจอเธออีกทีเขาค่อยเอามันไปคืนก็แล้วกัน..... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว