ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 38ไปไม่ลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
38ไปไม่ลา
แบบอักษร

ร่างบางที่พึ่งได้สติดีส่งยิ้มไปให้อีกคนให้สบายใจ เขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลยแม้แต่นิดเดียว 

"พิมพ์ยังโอเครค่ะ เขาไม่ได้ทำร้ายอะไรพิมพ์เลย" 

มือหนาของคริสทำการจับประคองใบหน้างามงอนที่เเดงจนเขาสัมผัสได้ว่าก่อนหน้านี้เธอคงร้องไห้มาอย่างหนักอย่างเบามือ 

"ถ้าอยู่กับมันเเล้วไม่สบายใจคุณกลับมาอยู่กับผมนะครับ แล้วผมจะจัดการมันเอง"  

คริสสงสารคนตรงหน้าอย่างสุดหัวใจกี่ครั้งแล้วที่เธอต้องเสียน้ำตาร้องไห้ให้กับคนอย่างอลัน ทั้งๆที่คนแบบเธอไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยซ้ำแต่ความผิดมันก็มาจากตัวเขาเองที่พาเธอมาที่นี่มาเจอกับคนอย่างอลัน 

"พิมพ์ต้องขอโทษคุณคริสจริงๆนะคะ ผู้หญิงแบบพิมพ์คงไม่เหมาะสมที่จะควรคู่กับคนดีๆแบบคุณหรอกค่ะ ชีวิตคุณยังอีกยาวไกลยังคงมีผู้หญิงมากมายที่เหมาะสมคู่ควรกับคุณนะคะ"  

มือบางของพิมพ์ประภัสยกขึ้นกอบกุมมือหนาของอีกคนที่ทาบทับอยู่บนแก้มใสแดงระเรื่อของเธออย่างอ่อนโยน แววตาที่เคยมีหยาดน้ำตามองคนตรงหน้าอย่างคนขอร้องวิงวอนหวังเพียงอีกคนจะเข้าใจ 

คริสที่เห็นเเววตาของอีกคนเขาก็รู้ทันทีในใจเธอตอนนี้คงไม่มีที่เหลือให้เขาอีกแล้วหรือไม่ในนั้นอาจจะไม่เคยมีเขาอยู่เลย 

"ผม..."  

"ผม..." 

"ค่ะฉันรู้ว่ามันยาก" อาการกินไม่เข้าคายไม่ออกของคริสทำให้อีกคนรู้ว่าเขาคงลำบากใจเพราะเธอก็เป็นอยู่ 

"ผมจะพยายาม พยายามลืมทุกอย่างนะครับ"  

ดวงตาคมเข้มแดงกล่ำขึ้นทันตาเห็นเขาพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ถลำลึกลงไปในความรู้สึกนั้นแล้วแต่ยากเพราะหัวใจของเขากับปักหลักที่เธอเพียงคนเดียว 

หัวใจดวงแกร่งของคริสสั่นไหววูบ เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้า มือหนาที่ทาบทับอยู่บนใบหน้างามลดระดับลงจนมันมาอยู่ข้างลำตัวดั่งเดิม สายตาคมลดระดับลงจากใบหน้างามเซมองไปทางอื่น 

“ขอโทษจริงๆนะคะ”  

“ผมโอเครครับ” 

“งั้นพิมพ์ขอตัวนะคะ” พิมพ์ประภัสเดินออกจากห้องทันทีเธอไม่อาจทนมองใบหน้าของคนตรงหน้าได้ แล้วอีกอย่างในตอนนี้เธอควรรีบหนีออกไปจากที่แห่งนี้เพราะเธอไม่อยากทำให้ชีวิตของเขายุ่งเหยิงเพราะเธอ 

“คุณพิมพ์จะไปไหนครับ” มือหนาฉุดรั้งแขนอีกคนไว้ก่อน ก่อนที่เธอจะเดินผ่านพ้นประตูไป 

“พิมพ์จะหนีออกจากที่นี่คะ พิมพ์ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” น้ำเสียงใสหนักแน่นย้ำถึงความปรารถนาของตัวเอง เธอไม่อาจทนอยู่จนงานแต่งเริ่มได้เพราะถึงเวลานั้นเธอคงทำใจไม่ได้ 

“คุณจะหนีไปที่ไหนที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิดคุณนะอย่าลืมสิ” 

พิมพ์ประภัสนิ่งเงียบไปพักนึงฟังเสียงของคริสที่พูดบอกเธอ ซึ่งมันก็จริงเธอมาที่นี่พร้อมกับคนอื่นหนังสือเดินทางก็ไม่มีเงินก็ไม่มีจะให้เธอหนีก็คงไม่ได้ 

“จริงด้วยสิพิมพ์ลืมไปเลยว่าพิมพ์ไม่มีหนังสือเดินทางแล้วไหนจะเงินด้วย” 

ใบหน้าสวยจ๋อยลงทันทีเมื่อคิดว่าเธอต้องทนอยู่ที่นี่ต่อ 

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง” 

“คะ ที่ไทยหรอคะ?” 

“ใช่ เครื่องบินลำเดิมพร้อมรับส่งคุณเสมอ” 

"พิมพ์เกรงใจคุณค่ะ พิมพ์คงไม่อาจ...." 

"ถือเป็นการจากลากันครั้งสุดท้ายเถอะครับเดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง" คริสหนักแน่นในคำตอบของตัวเอง ตัวเขาอยากใช้เวลาในการเดินทางแสนยาวนานอยู่กับเธอก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางอย่าง 

สีหน้าแล้วแววตาของคริสมุ่งมั่นจนหญิงสาวต้องตอบรับในคำขอสุดท้ายของเขา เธอไม่รู้จะตอบแทนเขาอย่างไรดีกับสิ่งที่เขาทำให้เธอมันมากเสียจนเธอไม่รู้จะหาสิ่งไหนมาตอบเเทน 

"เราออกจากที่นี่กันเถอะ" 

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าออกจากงานพร้อมกันหวังไม่ให้ใครเห็นรวมถึงลูกน้องของอลันที่กำลังวิ่งวุ่นกันทั่วงาน ร่างบางยัดตัวเข้าไปในรถสปอร์ตคันหรูของคริสอย่างยากลำบากเธอรู้สึกอึดอัดทุกขณะเวลาตัวเองขยับตัว 

ตลอดทางทั้งพิมพ์ประภัสและคริสต่างนิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาอะไร ใจสาวเต้นระรัวเมื่ออีกคนเหยียบรถสุดไมด์ความเร็วของเครื่องยนต์บวกกับบรรยากาศภายในรถทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนเหงื่อออกตามมือ 

"ขะ..ขับช้าๆก็ได้ค่ะ" 

"..." คริสไม่ได้ใส่จนคำพูดของอีกคนเท่าไหร่ เขามัวแต่จ้องทางข้างหน้ามากกว่าคนที่นั่งข้างๆ 

พิมพ์ประภัสรีบหลับตาปี๋เมื่อคริสเหยียบคันเร่งแรงกว่าเดิม 

"แม่จ๋าช่วยพิมพ์ด้วยนะ แม่ " เสียงใสอธิษฐานขึ้นในใจ 

"อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว ทนหน่อยนะครับ "  

ไวเท่าความคิดเสียงเบรครถก็ดังขึ้น 

เอี๊ยดดด เอี๊ยดดด 

หญิงสาวที่นั่งหลับตาอยู่ ลืมตาขึ้นด้วยความตกใจที่อยู่ๆอีกคนก็เหยียบเบรคกระทันหัน 

"เฮือกก เกิดอะไรขึ้นคะ" ด้วยความตกใจเลยทำให้เธอเพลอถามคนที่นั่งข้างๆออกไป อยู่ๆทำไม่เขาถึงเบรครถกระทันหันเพียงนี้โดยไม่บอกกัน 

"..." คริสไม่ได้ตอบอะไรเขากลับเหยียบคันเร่งดังเดิมสร้างความมึนงงให้กับอีกคนเป็นอย่างมากแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะใจของเธอยังเต้นเเรงด้วยความกลัว 

นานหลายนาทีกว่าทั้งคู่จะมาถึงเครื่องบินลำเดิมที่เธอเคยขึ้นเธอมองปราดเดียวก็รู้  

"กัปตันคงรอเราอยู่เรารีบขึ้นเครื่องกันเถอะ" 

ทุกอย่างดูเร็วไปหมดจนตอนนี้ร่งกายของเธอเเทบทนไม่ไหวอาการเวียนหัวเริ่มกำเริบภาพทุกอย่างเริ่มเบลอ 

มือบางรีบไล่คว้าชายเสื้อสูทของคนข้างๆเป็นพัลวันตอนนี้เธอแทบทรงตัวไม่อยู่ 

"คุณพิมพ์ไหวไหมครับ" ชายหนุ่มเขย่าร่างอีกคนเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจประคองร่างบางแนบอกเดินขึ้นเครื่องบินลำหรู 

ใบหน้าหวานซบลงบนอกแกร่งทันทีที่เดินขึ้นมายังบนเครื่องบินหรู 

"ผมอยากหยุดเวลานี้ไว้กับคุณจัง" คริสพึมพำพูดกับร่างไร้สติก่อนจะโน้มใบหน้าคมเอาจมูกแตะลงบนหัวของคนที่หลับอยู่สูดดมความหอมจากเรือนผมที่เขาชอบ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว