ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 37ได้ยิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37ได้ยิน
แบบอักษร

"ถ้าพี่ยังทำแบบนี้ ยังกล้าหักหน้าอลิซอยู่ผู้หญิงคนนั้นก็จะหายไปจากชีวิตพี่ตลอดไป" ใบหน้าเย้ยหยั่นยกขึ้นอย่างคนเหนือกว่าเธอพอจะรู้แล้วว่าจุดอ่อนของอลันคืออะไร 

"ถ้าอลิซกล้าอลิซก็ลองกับพี่ได้แล้วถ้าพี่ขืนทำอะไรที่มัน 'รุนแรงไป'อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน" เสียงของอลันดูมุ่งมั่นจนทำให้คนที่ยืนเถียงคำไม่ตกฟากอย่าอลิซนิ่งเงียบไป เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนใจเย็นหรือใจดีอะไรสิ่งไหนที่มันทำให้เขาลำคาญใจเขาก็พร้อมจะกำจัดทิ้งได้ต่อเมื่อ 

"ก็ลองกันดูสิคะ อลิซไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้วหนิ่ หึ" ปากบางหยักยกขึ้นเบะอย่างคนไม่ใส่ใจอะไรเเล้ว ถ้าพวกเขาทำชีวิตเธอพังได้เธอก็ทำชีวิตพวกเขาได้เหมือนกัน 

คำพูดที่ออกจากปากบางของอลิซทำให้อีริคผู้เป็นพ่อกระอักกระอวนในใจทันที เขาไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาไปเอาความกล้ามาจากไหนในการต่อรองกับคนอย่างอลันรวมถึงคนอย่างซูตานที่เธอแทบไม่เหลือความกลัวเลย 

"พ่อว่าพอก่อนเถอะลูกตอนนี้ลูกกำลังโมโหพ่อเข้าใจ" อีริคที่หันไปสบตาอันวาวโกรธของซูตานจึงต้องจำนนดึงมือลูกสาวให้นั่งลงเงียบๆคงอีกไม่นานเป็นแน่ที่คนอย่างซูตานต้องฆ่าพวกเขาหากเธอยังพูดอยู่ 

ร่างสูงใหญ่ของซูตานยืนหยัดลุกขึ้นด้วยความโกรธไม้เท้าคู่ใจถูกกดลงด้วยน้ำหนักตัวพยุงร่างอันใหญ่โตที่เริ่มเหี่ยวย้นตามกาลเวลาเดินมุ่งหน้าไปหาร่างสูงใหญ่ของลูกชาย 

เพี๊ยยย เพี๊ยยย ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงเต็มใบหน้าคมของอลันการกระทำของซูตานดึงดูดความสนใจของสองพ่อลูกมากๆโดยเฉพาะอีริคที่ตาโตด้วยความตกใจ 

มือหนายกขึ้นเช็ดเลือดตรงมุมปากที่มันเริ่มไหลรินออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"ถ้าแกรักแม่นั่นจริงแกควรทำตามสิ่งที่ฉันขอไม่ใช่มาหักหน้าทุกคนโดยไม่เห็นหน้าค่าตาฉัน ยิ่งแกแข็งข้อมากเท่าไหร่ผู้หญิงที่เเกรักก็ยิ่งเข้าใกล้ความตายเท่านั้น" 

เสียงอันแหบพล่าตะโกนเอ็ดขึ้นสุดเสียง 

"หึ แบบนี้สินะแม่ถึงได้หนีไปสุดท้ายก็เห็นแค่เพียงประโยชน์ตัวเอง" น้ำเสียงถากถางของอลันที่พูดออกไปยิ่งทำให้คนอย่างซูตานเดือดดาล 

"แม่แกมันเหลือขอเอง" 

อลันยืนนิ่งราวกับคนไม่รู้สึกตัว ดวงตาคมสั่นระริกด้วยความเสียใจเขายังจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้เป็นอย่างดีแต่เขาก็ไม่กล้าคิดว่าคนเป็นพ่อจะกล้าพูดประโยคนั้นออกมาได้ 

บรรยากาศภายในห้องเงียบขึ้นทันทีหลังจากสองพ่อลูกปะทะวาจากันไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้นมารวมถึงแอลตันที่เอาแต่นั่งเงียบมองหน้าของผู้เป็นพ่อสลับกับพี่ชายต่างมารดาไปมา 

ดวงใจดวงแกร่งสั่นไหวแปลกๆถึงความสัมพันของทั้งสองรวมถึงเรื่องแม่ของอีกคนที่เขาไม่เคยได้รับรู้มาก่อน 

"ฉันจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย แกจะออกไปแต่งงานหรือแกจะให้ฉันส่งผู้หญิงที่อยู่ห้องถัดไปกลับบ้านเกิด เลือกมา!!" 

คำพูดของซูตานกึ่งบังคับกึ่งขอ หวังว่าลูกชายตัวดีของเขาจะตระหนักอะไรได้บ้างด้วยการเอาอีกคนเข้ามาขู่ 

"ก็ได้ผมจะแต่งงานกับอลิซ แต่...."  

สองพ่อลูกยิ้มขึ้นดีใจอย่างคนเหนือกว่าแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อเจอคำว่าเเต่ของอลัน 

"แต่อะไรกันคะ" อลิซร้อนใจจนทนแถบไม่ไหว 

"แต่อลิซจะไม่มีวันได้ทั้งตัวและหัวใจพี่"  

ว่าดังกล่าวอลันก็หันตัวเดินออกจากห้องทันที เขาไม่อาจทนฟังน้ำเสียงของอีกคนเป็นได้ 

กรี๊ดดด เสียกรีดร้องดังขึ้นไล่หลังอลันมาติดๆแต่เขาก็หาได้สนใจ เดินมุ่งหน้าออกไปยังหน้างานเพื่อกล่าวขอโทษทุกคนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

ทางด้านของพิมพ์ประภัสทำได้แค่นั่งร้องไห้กับตัวเอง เธอได้ยินทุกอย่างที่ทั้งหมดพูด ยิ่งคำพูดของอลันยิ่งบีบใจเธอความห่วงใยที่มีให้กันยิ่งทรมานจิตใจเธอ เธออยากจะออกไปกอดเขาแต่ก็คงทำไม่ได้เพราะมิเช่นนั้นไม่เขาก็เธอต้องจากกันตลอดไป 

"พิมพ์ พิมพ์อยู่ไหนพิมพ์" เสียงเรียกดังขึ้นมาจากทางเดินของบ้านพักใกล้กับห้องที่เธออยู่ ในน้ำเสียงนั้นแสดงถึงความเป็นห่วงจนเธอรับรู้ได้ 

"อยู่นี่ค่ะ พิมพ์อยู่นี่" เสียงใสขานรับทันทีที่ได้ยินเสียง 

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนเธอรับรู้ถึงเสียงหายใจที่หอบเหนื่อย 

"คุณคริส" 

"พิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่ามันได้ทำอะไรพิมพ์ไหม" คริสจับร่างบางหมุนรอบตัวเช็คร่องรอยต่างๆโดยในใจหวังเพียงแค่เธอไม่โดนทำร้ายเป็นพอ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว