email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ๒๖

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2563 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
๒๖
แบบอักษร

กุหลาบหลงไฟ🔥

 

EP. 26

 

ครืด ครืด~

 

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นหน้าจอโชว์เบอร์ของเสี่ยฟรานซ์ขึ้นมา แปลว่าตอนนี้ได้เวลาเลิกงานของเขาแล้ว

 

เรา : ฉันออกมาทานข้าวกับแขด้านนอก เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไป

 

ฉันกดวางสายเสี่ยฟรานซ์แล้วกดเข้าแชทเพื่อส่งโลเคชั่นไปให้เขา หวังว่าเสี่ยฟรานซ์คงไม่คิดมากเรื่องที่ฉันออกมาทานข้าวแถวนี้หรอกนะ เพราะมันใกล้กับแม่แววมาก

 

รถของเสี่ยฟรานซ์จอดที่หน้าร้านฉันพูดคุยกับแขกนิดหน่อยแล้วเดินไปขึ้นรถ สายตาที่เสี่ยฟรานซ์มองฉันก็เหมือนจะมีเรื่องจริงๆ นั้นแหละ นัยน์ตาของเขามีคำถามมากมายที่ฉันไม่อาจคาดเดาได้เลย

 

เสี่ยฟรานซ์ : มาแถวนี้ทำไม?

 

เรา : มาทานข้าวไงคะ

 

เสี่ยฟรานซ์ : ทำไมต้องมาแถวนี้ด้วย ห่างกับบริษัทตั้งเยอะ

 

เรา : ก็นัดเพื่อนไว้ที่นี่ กลัวเหรอว่าจะกลับไปทำงานกับแม่แวว

 

เสี่ยฟรานซ์ : ใช่ กลัวมากแล้วก็เป็นห่วงมากด้วย

 

เรา : แก่แล้วก็คิดมากแบบนี้แหละ

 

เสี่ยฟรานซ์ : แก่ก็ผัวเธอ

ฉันส่ายหน้าเบาๆให้กับคำพูดของเสี่ยฟรานซ์ ไม่รู้เดี๋ยวนี้ไปหาคำเสี่ยวๆที่ไหนมาพูด ดูไม่ค่อยเหมาะสมกับหน้าตาสักเท่าไหร่ แต่คนแก่อยากเล่นก็ปล่อยให้เล่นไปเถอะ

 

ถึงบ้านฉันก็นั่งเคลียร์เอกสารทั้หมดของวันนี้ มีเสี่ยฟรานซ์คอยยุ่งวุ่นวายกับฉันเป็นระยะแล้วฉันเองก็ตะหวาดใส่หลายรอบเช่นกัน ล่าสุดฉันก็ไล่ไปทำอาหารแล้ว ถ้ามื้อนี้ก็ทานไม่ได้ก็ไม่แปลก

 

เสี่ยฟรานซ์ : เนตรผักอันนี้มันทำยังไงนะ

 

เรา : ผักอะไรล่ะเสี่ย

 

เสี่ยฟรานซ์ : อันกลมๆอะ

 

เรา : ฉันไม่ว่าง เสี่ยจะทำแบบไหนก็แล้วแต่เถอะ

 

เสียงของเสี่ยฟรานซ์ก็เงียบลงแต่มีเสียงกะทะตะหลิวตีกันให้วุ่น ความจริงถ้าเสี่ยทำเมนูง่ายๆมันก็คงเสร็จไปนานแล้ว แต่นี้ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีอะไรมาวางบนโต๊ะอาหารเลย

 

เรา : หิวแล้ว~

 

เสี่ยฟรานซ์ : จะเสร็จแล้วเนี่ย

 

ฉันนั่งลงที่โต๊ะอาหารรอเสี่ยฟรานซ์เอามาเสริฟ แต่กว่าจะมาได้ก็นานพอควรเลยแหละ สิ่งที่เสี่ยฟรานซ์ทำมาก็มีผัดผัก แกงจืด แล้วก็ไข่เจียว แล้วที่สำคัญไข่ไหม้!!

 

แม่งเอ้ย! ผัวกูจริงๆใช่มั้ย

 

เรา : เสี่ยทำก่อนเนตรให้เสี่ยทานก่อน

 

เสี่ยฟรานซ์ : ไม่ได้ดิ ชิมเร็วๆ

 

เรา : โอ๊ย! ทรมานปากตับไตไส้พุง

 

เสี่ยฟรานซ์ : อย่ามัวแต่พูด!

 

เสี่ยฟรานซ์ตักแกงจืดใส่ปากฉันในขณะที่กำลังพูด สมองและลิ้นของฉันประมวลผลไม่ออกเลย รสชาติมันอธิบายไม่ถูก คือแกงจืดมันก็จื๊ดจืด

 

พอลองผัดผักก็เค็มมากแม่ แบบหมดน้ำปลาไปเป็นขวดเลยก็ว่าได้ ฉันกินไปก็อดขำเสี่ยฟรานซ์ไม่ได้ สิ่งที่เสี่ยฟรานซ์ทำเป็นอย่างเดียวคงจะเป็นข้าวต้ม อร่อยสุดที่ฉันเคยทานแล้ว

 

เสี่ยฟรานซ์ : ไม่อร่อยเหรอ? เดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้ใหม่ก็ได้

 

เรา : ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าไม่อร่อย คิดไปเอง

 

เสี่ยฟรานซ์ : ก็มันจริง เธอดูแต่ละอย่างที่ทำสิ

 

เรา : ก็เนตรทานของเนตรได้ เสี่ยไม่ทานก็ไปอาบน้ำนอนเลยไป

 

เสี่ยฟรานซ์ : ไม่

 

ฉันกับเสี่ยทานข้าวจนหมด ฉันเป็นคนจัดการล้างจานเองแล้วปล่อยให้เสี่ยไปอาบน้ำ วันนี้ก็คงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แต่ตัวฉันเองก็เหนื่อยนะ

 

เสี่ยฟรานซ์ : เสร็จหรือยัง~

 

เรา : ยังค่ะ เสร็จจากล้างจานแล้วก็ต้องไปทำอย่างอื่นอีก เสี่ยไปนอนเถอะ

 

เสี่ยฟรานซ์ : ไม่เอาอะ~

 

เรา : งอแงเป็นเด็กไปได้ รู้นะว่าเหนื่อย

 

เสี่ยฟรานซ์ : เธอเองก็เหนื่อยไม่ใช่เหรอ

 

เรา : ก็ฉันอยากทำให้เสี่ยนิ

 

เสี่ยฟรานซ์ : นี่ไง ก็น่ารักขนาดนี้ฉันจะไปไหนรอด

 

เสี่ยฟรานซ์ : ใครจะไปทนฉันได้เท่าเธอล่ะเนตร ใครจะรับสิ่งที่ฉันเป็นได้เท่าเธอ

 

เรา : ก็ฉันรักที่เสี่ยเป็นเสี่ยแบบนี้ ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย ฉันไม่ชอบอะไรที่มันฝืน

 

เรา : แล้วเสี่ยก็ไม่ได้รักฉันแบบฝืนด้วย ฉันรู้☺️

 

1 ไลค์ 1 คอมเม้นท์ = กำลังใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว