facebook-icon

ชีวิตที่เคยสงบสุขของผมกำลังจะหายไป เมื่อผมต้องหมั้นกับอดีตเดือนมหาลัยผู้แสนเย็นชา ไม่สนโลก เพียงเพราะความต้องการของพ่อแม่ และที่สำคัญเพื่อปากท้องของตัวผมเองด้วย ~_~

ตอนที่ 44 : ข้างละ 1,000

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 : ข้างละ 1,000

คำค้น : #แฟนพี่บลู #น้องเบ็น #พี่บลู #หมู่บ้าน #วิศวะ #เกียร์ #เที่ยว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2563 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 : ข้างละ 1,000
แบบอักษร

#เบ็น  

 

       “พวกเอ็งไหวกันอยู่ไหม? จะไปเดินดูรอบๆหมู่บ้านเลยไหม? หรือจะพักก่อน” ผมคิดว่าพักวันพรุ่งนี้ทีเดียวดีกว่า ไหนๆวันนี้ก็ลุยแล้ว ก็ลุยไปเลยละกัน 

 

       “เดินเลยครับลุง เดี๋ยวจะได้แวะกินข้าวบ้านลุงเลยครับ แล้วค่อยกลับไปอาบน้ำนอน” ผมพูดบอกลุงบุญไอพี่บลูมันไม่มีปัญหาหรอกครับ มันถึก (มั้ง)

 

       “พี่บลูไหวไหม?” หันไปถามสักนิด เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่สนใจพี่มัน 

 

       “เมียไหว ยังไงพี่ก็ต้องไหว พรุ่งนี้นอนยาวแน่” ฮ่า ฮ่า บอกแบบนี้พี่มันน่าจะยิงยาว 

 

       “โอเคครับคุณแฟน” ผมพูดแล้วยิ้มให้ไอพี่บลู 

 

       “ครับ เจอยิ้มของเบ็น จะให้พี่เดินรอบเขาอีกสิบรอบพี่ก็มีแรงเหลือ” ปากดี เมื่อกี้ยังหอบอยู่เลย

 

       “งั้นก็ลงจากเขาทางฝั่งนี้กันเลย เดี๋ยวจะได้เดินดูรอบหมู่บ้าน” ลุงบุญพูดขึ้นหลังจากผมสองคนตกลงกันได้แล้ว 

 

       แล้วลุงก็พาเราสองคนเดินลงเขาอีกฝั่ง ฝั่งนี้วิวก็สวยพอๆกับฝั่งที่เราเดินมา ฝั่งนี้จะเป็นนาขั้นบันไดสวยมาก 

 

      

        “พรึด)))) เชี่ย!” 

 

        "@[email protected]

 

        “เบ็น! ฮ่า ฮ่า” ไอเชี่ย พี่บลูแม่งหัวเราะกู ผมลื่นหิน ตูดกู หมดกัน ดีนะพี่มันไม่ฟัดผมก่อนที่จะมา ไม่งั้นนะกูตายห่าตรงนี้แหละ 

 

        “พี่บลูผมเจ็บนะ ยังจะมาหัวเราะอีก วันนี้นอนนอกห้องเลยนะ” คาดโทษพี่มันแม่งเลย นอนข้างนอกให้ยุงกัดตายไปเลย

 

        “เห้ย! ได้ยังไงครับเมีย พี่ไม่อยากบริจาคเลือดให้ยุงนะครับ” หึเดี๋ยวได้รู้เลยทำผมโมโห 

 

        “ไม่รู้ นอนนอกห้อง!” 

 

        “หมับ)) เมียครับ พี่ขอโทษครับ /\ จะไม่หัวเราะเมียอีกแล้วครับ” อ้อนกูเข้าไป ดูหน้าลุงบุญด้วยพี่มึง เค้าคงจะเอือมกูกับพี่มึงตั้งแต่สาดมุขใส่กันแล้ว

 

        “โอ้ย))) เขาจะตายไหมเนี่ย” 

 

        “เขาจะตายได้ยังไงครับลุง” ผมถามลงบุญ งงที่แกพูด 

 

        “เขาจะตายเพราะว่า....เขาตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูหมดแล้ว” ลุงแกเล่นมุขอะไรของแกวะเนี่ย มุขไม่ฮาพาเบ็นเครียดนะลุง 

 

        “ลุงอยากอยู่ที่มันมีเขาสีเขียวตลอดไหมหละครับ?” ขอหยอกลุงแกสักหน่อย

 

        “ทำไม จะพาลุงไปหรือไง?” 

 

       “รับรองลุงจะติดใจ” ผมบอกลุงบุญ ลุงบุญแกดูจะสนใจด้วยนะ ผมจะโดนลุงแกถีบตกเขาไหมเนี่ย

 

        “ถ้าลุงอยากไปครับ” 

 

        “ว่าแต่...เขาอะไรวะที่มีสีเขียวตลอด?” สงสัยเลยนะลุง

 

        “ก็เขาเขียวไงครับลุง ลุงเคยไปไหม?” ผมหมายถึงสวนสัตว์เปิดเขาเขียวอะ ไอพี่บลูแม่งขำผมใหญ่เลย ส่วนลุงบุญทำหน้านิ่งคิด......

 

        “ไอเบ็น! นั้นมันสวนสัตว์ไหม? เอ็งจะให้ลุงไปนอนกับอะไร?” ฮ่า ฮ่า ลุงแกรู้จักด้วยหวะ ผิดคาด 

 

        “ขอโทษครับลุง ขำๆนะครับ” เมื่อวานแกล้งพวกผมสองคนไว้เยอะ วันนี้ต้องเอาคืนสักหน่อย 

 

       “ขำตายหละไอนี่ คนนะไม่ใช่สัตว์” ลุงบุญแกบ่นออกมาเหมือนขำๆ วันนี้ผมสองคนจะโดนแกเอาคืนไหมเนี่ย

 

        แล้วลุงแกก็พาพวกผมเดินต่อ ระหว่างทางลุงแกก็อธิบายไม่หยุดเลย แกคงจะรักที่นี่มาก ผมก็เช่นกัน จะหาบรรยากาศดีๆ วิวสวยๆ สงบร่มเย็นแบบนี้ได้ที่ไหนอีก

 

        .......

 

        .......

 

        .......

 

        หลังจากเดินกันขาลากแล้ว เราสามคนก็มาถึงในหมู่บ้านสักที ตอนนี้อากาศกำลังดีเย็นๆ ชาวบ้านบางคนกำลังทำอาหาร บางคนก็กำลังให้อาหารหมู

 

        “พี่บลูหมูเหมือนพี่เลยอะ” ผมหันไปหยอกไอพี่บลู ดูทำหน้าเข้า อย่างกับคนจะตาย ขำผมดีนักหมดแรงเลยหละซิ

 

        “เบ็นว่าพี่อ้วนหรอ? เดี๋ยวจะโดนดี” อุ้ย)) โดนขู่แล้วครับ 

 

       “โถๆไม่งอลนะครับ ถึงหมู่บ้านแล้วไงหละครับ ไปหาที่ล้างหน้าล้างตากันก่อนดีกว่า เดี๋ยวลุงแกจะพาเราทัวร์รอบหมู่บ้าน” ผมชวนพี่บลู 

 

       “ครับ” 

 

       “ลุงๆผมไปล้างหน้าล้างตัวที่นั่นนะครับ” ผมชี้ไปที่ก็อกน้ำของโรงเรียน 

 

       “ไปได้เลย เดี๋ยวลุงรอเอ็งสองคนอยู่ตรงนี้” ลุงแกเจอพวกของแกครับ เลยคุยกันสักหน่อย 

 

      ผมกับไอพี่บลูเลยเดินตรงไปยังเป้าหมายทันที ไอพี่บลูทำหน้าเหมือนเพลียมาก 

 

       “จุ๊บ))” ผมหันซ้ายหันขวาแล้วจุ๊บให้กำลังใจพี่มันไปที ทำเองเขินเอง

 

      “ชื่นใจจัง” ยิ้มได้แล้วพี่มัน 

 

      “เบ็นพาพี่มาเหนื่อยไหมเนี่ย?” ผมถามพี่มันไปด้วยล้างหน้าไปด้วย 

 

      “เหนื่อย! แต่ได้อยู่กับเบ็นพี่ก็ยอมเหนื่อย” ทำไมพี่มันถึงน่ารักแบบนี้ 

 

      “น่ารักจัง แฟนใครเนี่ย” ผมแกล้งถามไอพี่บลู 

 

      “แฟนเบ็นไงครับ จุ๊บ))” ไอพี่บลูเล่นผมทีเผลอนะ

 

      “พี่บลู!” 

 

      “จุ๊บมาจุ๊บกลับไม่โกงกันซิครับ” ยิ้มหน้าระรื่นเชียวนะไอพี่บลู เมื่อกี้ยังทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่เลย 

 

      “ครับคุณแฟน มานี่มา เดี๋ยวเบ็นล้างหน้าให้” พี่มันล้างหน้าอย่างกับกลัวผิวลอก 

 

       ผมช่วยไอพี่บลูล้างหน้า หน้าของพี่มันนี่เนียนมากสิวน่าจะกลัวหนังหน้าของพี่มันเนาะ (พวกเราพกโฟมล้างหน้าติดกระเป๋ามาครับ) 

 

       “เสร็จแล้วครับ” ผมบอกไอพี่บลูแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พี่มัน พวกเราเตรียมความพร้อมมาอย่างดี

 

      “ขอบคุณครับ ทำไมช่วงนี้ทำตัวน่ารักจังเนี่ย ทำให้พี่หลงแล้วหลงอีก เดี๋ยวพี่ออกจากป่าไม่ได้จะทำยังไงหละทีนี้” ดูพี่มันพูด

 

      “เดี๋ยวเบ็นพาพี่ออกเอง” ผมตอบพี่มันไป 

 

      พี่มันเอาแต่ยิ้มให้ผม ยิ้มขนาดนี้กูจะละลายแล้ว ทำลายล้างสูงมาก 

 

      “เดี๋ยวจะโดนฟัดตรงนี้แหละครับเมีย” ไอพี่บลูพูดออกมาแล้วทำหน้าหื่นใส่ผม 

 

      “คิดแต่เรื่อง!” 

 

      “มีเมียน่ารักอะ ให้พี่ทำไงได้” ดูเอาเถอะครับ คำว่าเมียเนี่ย อยู่ไหนก็พูดออกมา

 

       “เอ็งสองคนโว้ย! เสร็จกันหรือยัง ลุงจะพาเดินรอบหมู่บ้าน ชาวบ้านกำลังกลับจากทำไร่พอดี เผื่อมีของกิน

 

       ของกินหรอครับชอบเลย ผมรีบเดินนำหน้าไอพี่บลูไปหาลุงบุญทันที

 

       “พอพูดถึงของกินนี่เร็วเลยนะเมีย” แน่นอนการกินคือความสุขของผม และความสุขของผมก็คือการกิน

 

       “เบ็นอยากลองของแปลกไงพี่” ผมชอบของแปลกเพราะนานๆทีจะได้กินที 

 

       “ก่อนจะลองของแปลก ลองกินพี่ก่อนไหม?” วกเข้าเรื่องใต้สะดือตลอด

 

       “ไม่ครับ” ผมตอบออกไป คนฟังหน้างอขึ้นมาทันที 

 

       “ไม่ที่นี่ เดี๋ยวกลับไปให้กินเต็มที่เลย” ผมพูดต่อแล้วส่งยิ้มหวานๆให้พี่มัน กูกลับไปได้นอนซมแน่ 

 

       “หึ พี่จะคอยดู” ดูทำหน้า ความหื่นไม่มีใครสู้พี่มันได้หรอก 

 

       “เลิกเถียงกันได้แล้ว ไปกันตรงนั้นเค้ากำลังทอผ้ากันอยู่ เผื่อพวกเอ็งอยากทำ” ทอผ้าหรอ....สุดยอดผมอยากลอง

 

        “ผมอยากลองครับลุง” ผมพูดแล้ววิ่งตามลุงมาตรงที่เค้าทอผ้ากันอยู่ สวยมาก ผ้าลายสวยมากจริงๆ 

 

        “เอ็งสองคนลองดูไหม?” 

 

        “ลองครับ/ลอง” ผมสองคนตอบลุงบุญออกไปด้วย

 

        “งั้นก็ลองดู อ่าวดูวิธีการทำจากเค้าแล้วทำตาม” ตอนนี้ผมกับไอพี่บลูประจำอยู่ตรงที่ทอผ้าแล้ว 

 

       “พร้อมหรือยัง?” 

 

       ก็ลุงแกสอนเนี่ยนะ? ไม่น่าเชื่อว่าลุงแกจะทอผ้าเป็น 

 

       “อ่าวถืออันนี้ไว้ เดี๋ยวเอ็งสองคนเอาสอดตามลุงบอกนะ แล้วก็จับไม้กระทบแบบนี้” ลุงแกก็ทำให้ดู แล้วดูผมกับไอพี่บลูไปด้วย 

 

       ผมกับไอพี่บลูทำได้สักพักคิดว่าน่าจะพอละ เดี๋ยวของเค้าจะพังไม่เป็นท่า จากลายสวยๆ เดี๋ยวจะออกมาขี้เหร่ 

 

      ......

 

      ......

 

      ......

 

      แล้วลุงบุญแกก็พาผมเดินดูภายในหมู่บ้าน ชาวเขาที่นี่น่ารักดีนะครับ เด็กน้อยก็น่ารัก

 

      “พวกเอ็งเห็นหมูนั้นไหม?” ลุงบุญชี้ให้ดู ผมเดินมาก็เห็นหมูทุกบ้าน 

 

 

      “เห็นครับลุง ผมสองคนเห็นทุกบ้านเลย”  

 

      “เอ็งสองคนรู้ไหมว่าเค้าใช้ทำอะไร?” กินไหมหละลุง หมูส่วนใหญ่ก็เลี้ยงไว้กิน   

 

      “ก็เลี้ยงไว้กินยังไงหละครับลุง” ผมตอบคำถามลุงบุญ  

 

      “ใช่! นั้นก็ส่วนหนึ่ง”  

 

      “อ่าวแล้วมันทำอะไรได้อีก เอาไปแลกข้าว แลกน้ำ หรือแลกคน?” ผมถามลุงบุญต่อด้วยความสงสัย  

 

      “เห้ย เอ็งทายถูกได้ยังไงวะ” หืม)) ทายอะไรถูกวะ ที่พูดออกไปหนะแค่คิดเล่นๆเฉยๆนะ 

 

       “สรุปเค้าเอาไว้ทำอะไรครับลุง?” ลุงแกก็ลีลาเหมือนกันนะ 

 

       “เอาไว้ขอผู้ชาย!”  

 

       “O_O”  

 

       “ห๊ะ/ขอผู้ชาย!!” ทั้งผมทั้งไอพี่บลูแม่งตกใจกันทั้งคู่ เลี้ยงหมูเอาไว้ขอผู้ชายสุดยอด อย่างงี้ผู้ชายแม่งก็ได้เปรียบอะดิ ไม่ยุติธรรมกับผู้หญิง  

 

       “ตกใจอะไรกัน มันเป็นวัฒนธรรมของที่นี่” เป็นวัฒนธรรมที่แปลกใหม่มาก  

 

       “เบ็นงั้นแต่งที่นี่เลยไหม? แต่เบ็นต้องเป็นฝ่ายมาขอพี่นะ” ดูพี่มันทำหน้าทำตา ชอบใหญ่เลยนะ ฝันไปเถอะ  

 

       “ไม่แต่ง ใครบอกเบ็นจะแต่งกับพี่?” ผมถามพี่มันออกไป ทำหน้างอแล้วครับ อยากแต่งจริงหรอพี่มัน  

 

       “..........” 

 

       เงียบใส่แบบนี้งอลกูแน่เลย สงสัยคืนนี้ต้องปรับทัศนคติกันใหม่ละ 

 

       “ไม่งอลเบ็นนะครับพี่บลู เบ็นแค่พูดเล่น บอกไปแล้วแต่งงานอะ แต่งเมื่อไหร่ก็ได้” ผมไปไหนไม่รอดอยู่แล้วรักพี่มันขนาดนี้  

 

      “จริงอะ?” เด็กน้อยบลู   

   

       “พี่จริงจัง?” ผมเริ่มจะรู้สึกกลัวขึ้นมาละ พี่มันแลดูจริงจังมาก 

 

      “จริงจังดิ พี่บอกเบ็นไปแล้วนะ”  

 

      “ครับๆ ถ้าพี่จริงจังก็อย่าลืมบอกพ่อกับแม่พี่ขายที่นา ขายสมบัติมาสู้ขอผมด้วย” ผมพูดเล่นกับไอพี่บลู  

 

       ผมพูดแค่นี้แล้วกลับมาสนใจลุงบุญต่อ ผมว่าจะถามลุงแกอีกสักหน่อย  

 

      “ลุงครับ”  

 

      “ลุงก็นึกว่าเอ็งสองคนเห็นลุงเป็นอากาศธาตุไปแล้ว” หึ แร๊ง))  

 

      “โถ่ลุง”  

 

     “ลุงล้อเล่น มีอะไรจะถามลุง ถามมา” รู้งานดีจริงๆ  

 

     “ผมอยากถามว่า ...ถ้าผู้หญิงขอผู้ชายอย่างงี้ ผู้ชายก็ได้เปรียบดิครับลุง” ผู้หญิงเสียเปรียบมาก  

 

      “มันเป็นวัฒนธรรมที่เค้าทำกันมานานแล้ว คนที่นี้ต่างก็ยอมรับ” เป็นอะไรที่แปลกใหม่ และน่าทึ่ง  

 

      “ครับ” มันเป็นวัฒนธรรมของใครของมันเนาะ จะไปขัดเค้ามาก เดี๋ยวกลัวจะออกนอกหมู่บ้านไม่ได้ 

 

      “งั้นเอ็งสองคนเดินดูแถวๆนี้ก่อนได้นะ เสร็จแล้วก็เดินไปหาลุงที่บ้านก็ได้” ก็ดีเหมือนกัน ผมอยากเดินดูวิถีชีวิตของชาวเขาที่นี่ต่ออีกนิด  

 

      “อะลุงให้ลองชิม” ก่อนจะเดินออกไปลุงบุญแกยื่นเม็ดอะไรสักอย่างสีแดงๆมาให้ผมกับไอพี่บลู  

 

 

      “มันคือลูกอะไรอะลุง?” ไม่กล้ากิน สีแดงสวยดีนะครับ  

 

      “มันคือมะหลอด คล้ายๆผลไม้นั้นแหละ วิตามินสูงนะ   

 

      “มันกินได้แน่นะครับลุง” ผมว่ามันดูน่ากินครับ แต่กลัว  

 

      “ลองชิมดู” ผมเลยหันหน้าไปหาไอพี่บลูก่อนเลยให้พี่มันลองชิมดู  

 

      “พี่บลู” พี่มันทำหน้าเหมือนคนจะตาย ฮ่า ฮ่า  

 

      “ให้พี่เป็นหนูทดลอง?” รู้งาน  

 

      “ไม่น่าถาม”  

 

      “รู้สึกว่าเมียจะรักพี่มากนะ” รักพี่มันจะตาย  

 

      “เอ็งสองคนทำใจได้เมื่อไหร่ก็ลองกินดูก็แล้วกันนะ เดี๋ยวลุงไปดูเมียทำกับข้าวก่อน” ลุงแกว่าแล้วก็เดินไปเลย  

 

      “พี่บลูกิน” ผมหันไปหาพี่มันแล้วบอกอีกครั้ง  

 

      “กินก็กินครับเมีย ถ้าพี่ตายขึ้นมาระวังจะเป็นหม้ายขันหมากนะ” ดูพี่มันพูด 

    

      “หาใหม่ซิครับรออะไร”  

 

      “...........”  

 

      เงียบครับ แสดงว่างอลกูอีกแล้วแน่เลย ผมอาจจะพูดกับพี่มันแรงไป  

 

      “พี่บลู อย่าพึ่ง!”  

 

       “อืม)) หวานดีเหมือนกันนะเนี่ย! อร่อยอะ” ผมชิมมะหลอดจากปากของไอพี่บลู พี่มันดูจะตกใจที่ผมทำแบบนี้ ไม่องไม่อายแล้วกู  

 

      “หน้าแดงเลยนะพี่บลู เขินเบ็นหรอ?” ผมแกล้งหยอกไอพี่บลู  

 

      “ใครสอนให้ทำแบบนี้หะ” ต้องมีใครสอนด้วยหรอครับ ผมก็เรียนรู้มาจากพี่มันนั้นแหละ  

 

      “เรียนรู้จากพี่นั้นแหละ ผมไม่ยอมเป็นหม้ายขันหมากหรอกนะ” พี่มันงอลผมได้ไม่นานหรอก  

 

      “พี่ยอม" เวลาไอพี่บลูเขินทำไมมันน่ารักจังวะ 

 

       ผมกับไอพี่บลูใช้เวลาเดินเที่ยวชมวิถีชีวิตของชาวบ้านนานพอสมควร นี่ก็จะมืดแล้ว ผมเลยชวนไอพี่บลูเดินกลับไปบ้านลุงบุญกัน 

 

      ระหว่างทางผมเดินจับมือกับไอพี่บลูตลอด พี่บลูมันเก่งเรื่องดูแลนะ มันไม่ยอมให้ผมลำบากเลย จะเปลี่ยนสะพายกระเป๋าสลับกับพี่มันบ้าง ก็ไม่ยอม  

 

       ....... 

 

       ....... 

 

       ....... 

 

       [บ้านลุงบุญ 

 

       บ้านแกนี่หลังโคตรใหญ่ น่าจะใช้ไม้สักล้วนๆแน่ๆ ผมนี่ตลึงเลยตอนเห็นทีแรก ถ้าเป็นในเมืองคงหลังหลายล้าน 

 

      “อ้าวมากันแล้วหรอ กับข้าวเสร็จพอดีเลย วันนี้สนใจจัดแบบเมื่อวานอีกไหม จะได้หลับสบาย?” ลุงแกถามแบบนี้

 

      “ไม่เอาแล้วครับลุง บอกเลยว่าผมสองคนเกือบตาย!” เข็ดจนตายแน่ครับ โหดเกิ๊น ขนาดผมกินเหล้าบ่อยนะครับ เจอแบบนี้เข้าไปผมยอมแพ้ 

 

      “ฮ่า ฮ่า โอเค งั้นก็กินข้าวกันเลยปะ ไปล้างมือ” ลุงแกเป็นคนฮานะครับ คุยสนุก เมียแกก็น่ารัก แกบอกได้กันตอนเมา เป็นไงหละ สุดๆมากๆ ลุงบุญ 

 

      ผมกับไอพี่บลูเดินไปล้างมือแล้วก็มานั่งกินข้าวกับลุงกับเมียแกปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ...วันนี้มีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักมาร่วมวงด้วย 

 

      “สวัสดีหะปี่ๆ” น่ารักจัง แก้มแดงๆ ตาตี่ๆ

 

      “สวัสดีครับ” ผมกับไอพี่บลูทักทายเด็กน้อย ดูท่าเด็กจะเขินพวกเราสองคน 

 

       “ชื่ออะไรเรา?” ไอพี่บลูถามเด็กน้อยขึ้น 

 

       “ผมจื่ออาเบ” ชื่อเท่ห์แหะ ชื่อนี่คือตัวเอกับตัวบีในภาษาฝั่งเศสเลยนะ ( A : อา, B : เบ) 

 

       “ชื่อเท่ห์ดีนะเรา” ผมชมเด็กน้อยอาเบ 

 

       “ปี่สองคนจื่ออะหยั๋งครับ?” 

 

       ผมสองคนหันหน้าไปหาลุงบุญทันทีอะไรหยั๋งๆวะ งง?

 

       “อาเบมันถามเอ็งสองคนชื่ออะไร?” อ๋อขึ้นมาทันที ภาษาเหนือเป็นภาษาที่ฟังแล้วน่ารักอะ 

 

      “พี่ชื่อพี่เบ็น ส่วนคนหล่อๆข้างๆพี่นี่ชื่อพี่บลูครับ” ผมแนะนำชื่อกับอาเบ 

 

      “ปี่สองคนเป๋นอะหยั๋งกั๋น?” หืม)) ถามแล้วยิ้มแบบนี้คืออะไร?

 

      “มันถามว่าเอ็งสองคนเป็นอะไรกัน” ลุงบุญบอกออกมาแล้วยิ้มกริ่ม นี่ขนาดเด็กยังมองออกหรอวะ 

 

      “เอ...อพี่” 

 

     “เป็นแฟนกันครับ”  

  

     ไอพี่บลูตอบออกไปทันที อาเบก็เขินใหญ่เลย อย่าว่าแต่เด็กเขิน กูก็เขินครับตอนนี้  

 

     “ปี่สองคนน่าฮัก” ชมแบบนี้เขินหนักกว่าเดิมอีกกู 

 

      “หมับ)) แฟนพี่น่ารักใช่ไหมหละ?” กอดดูโชว์เด็ก พี่มึงแลดูภูมิใจเนาะ  

 

      “คิก)) คิก))”  

 

      แล้วพวกผมก็ลงมือกินข้าวเย็นกัน กินไปด้วย พูดคุยกันไปด้วย สนุกสนาน และอบอุ่นดี คนที่นี่น่ารัก และใจดีมาก  

 

      ........ 

 

     ......... 

 

     ......... 

 

     และตอนนี้เราก็กำลังจะเดินกลับที่พักกันครับ โดยมีลุงบุญกับอาเบเดินมาส่งเราสองคน  

 

      ผมเห็นไอพี่บลูกระซิบกระซาบกับเด็กอาเบ ไม่รู้ว่าพี่มันพูดอะไรกับน้อง  

 

      “ปี่ๆ” อาเบเดินมากระตุกชายเสื้อของผม  

 

      “ครับ”  

 

      “แฟนปี่บอกว่า...ถ้าผมญะหื้อพี่หอมแก้มปี่เขาได้ ปี่เขาจะหื้อผมข้างละ 500 ครับ” พี่บลูแม่งร้ายกาจมาก แก้มกูมีค่าแค่ข้างละ 500 หรอเนี่ย 

 

      “ข้างละ 1,000 พี่ทำเลย” ถือซะว่าเป็นทุนการศึกษาให้เด็กน้อยก็แล้วกัน  

 

      “ปี่ครับ แฟนปี่บอกว่า...ถ้าจะหอมข้างละ 1,000 ครับ ” อาเบกลับไปบอกไอพี่บลู ไอพี่นี่ก็ใจดีครับ โชว์เลยครับ 2,000 ป๋าสุดๆอะพี่มัน 

 

      แล้วผมก็เดินไปหาไอพี่บลู ให้ผมหอมแก้มแค่นี้สบายมาก ทำเพื่อให้ทุนเด็กก็แล้วกัน  

 

      “ฟอด))) ฟอด)))”  

 

      “เย้ๆได้ตัง 2,000 แล้วครับตา” อาเบดูจะดีใจมาก  

 

      “อะพี่ให้ เก็บไว้เป็นทุนการศึกษานะ” ไอพี่บลูยื่นเงินให้อาเบ 

 

      “ขอบคุณครับปี่สุดหล่อ” นั้นอยู่เป็น เด็กแม่งอยู่เป็นจริงๆ  

   

       “ฝันดีนะเอ็งสองคน อย่าหักโหมมากนะ วันนี้ใช้แรงไปเยอะ” ลุงแกแซวแต่ละที เสียการทรงตัวหมดเลยกู 

 

       ลุงบุญแกพูดแล้วก็เดินไป ไอพี่บลูนี่ก็ยิ้มกริ่มเลยเจอไป 2,000 ขนหน้าแข้งพี่มันไม่ร่วงหรอก  

 

       “เข้าบ้านกันครับ จะได้อาบน้ำนอน” ไอพี่บลูคงจะเหนื่อยมากวันนี้ 

 

       แล้วผมกับไอพี่บลูก็เดินเข้าบ้าน อาบน้ำ แต่งตัวแล้วก็ล้มลงบนที่นอนทันที สบายจัง  

 

       “มานี่มา” พี่บลูอ้าแขนให้ผมเข้าไปซุกกับอกแกร่งของพี่มัน ซึ้งผมติดพี่มันไปเรียบร้อยแล้วตอนนี้ ถ้าไม่มีพี่มันผมก็ต้องนอนกอดหมอนข้าง ฮ่า ฮ่า  

 

       “จุ๊บ)) รักนะครับ))” ผมเงยหน้าขึ้นไปจุ๊บปากของพี่มันแล้วบอกรัก พี่มันรู้แหละว่าผมรักพี่มันขนาดไหน  

 

      “จุ๊บ)) รักเหมือนกันครับไอแสบ” ว่าผมแสบ พี่มันก็แสบเหมือนกันแหละ  

 

       แล้วผมก็ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของพี่มันเหมือนเดิม ผมมีความสุขมาก และผมมีความสุขทุกๆวันที่มีพี่บลูอยู่ข้างๆผมเสมอมา พี่มันจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในหัวใจของผม.......Zzzz  

 

         **************************** 

        **ความหวานนี้ มิอาจมีใครสู้คู่นี้ได้เลยจริงๆ แต่งกันเถอะถ้าจะขนาดนี้ ขนาดเด็กมองเด็กยังรู้เลยว่าเป็นอะไรกัน **  

       **พี่บลูกับน้องเบ็นกำลังจะดำเนินเรื่องมาถึงตอน ท้ายๆแล้วนะจ้า ไรท์จะมีตอนพิเศษให้อ่านนะจ้า ไรท์ขอขอบคุณทุกๆคนมากๆเลยนะจ้า ที่ชื่นชอบและติดตามนิยายไรท์เสมอมา /\ ฝากพี่บลูกับน้องเบ็นไว้ในอ้อมอก อ้อมใจ ของทุกคนด้วยนะจ้า **  

ปล. ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ด้วยนะจ้าตอนนี้กำลังจะทยอยลง ^^  

 

       

 

   

 

   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว