อะตอมส์ แต่งนิยายครั้งแรก 29 มีนาคม 2019

5. การเข้าหอที่วุ่นวายที่สุด

ชื่อตอน : 5. การเข้าหอที่วุ่นวายที่สุด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5. การเข้าหอที่วุ่นวายที่สุด
แบบอักษร

ผลัก!!!

"กาย ทิชชู่ใน..."

"นี่!! จะเปิดออกมาทำไมไม่ร้องออกมาบอกก่อน ไอ้เด็กบ้าเอ้ย"หญิงสาวก่นด่าสามีทางนิตินัยทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูออกมาถูกจังหวะที่เธอกำลังจะสวมเสื้อพอดี

เมื่อออกมาก็โดนด่าคนถูกต่อว่าจึงต้องถอยกลับเข้าไปในห้องน้ำเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมนั่นก็คือหัวใจของเขาที่กำลังเต้นระทึกราวกับว่ามันจะกระโดดออกมาจากแผ่นอกในตอนนี้

"ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"

"ฉันไม่เห็นอะไรเลย"

เมฆาพึมพำกับตัวเองในห้องน้ำจนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ออกมาได้แล้วเด็กน้อย"เสียงเรียกของเธอทำให้ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดไปหนึ่งครั้งก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไป และพอเปิดประตูออกมาเขาจึงเห็นว่าสาวรุ่นพี่ซึ่งอยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นยืนหันหลังดักรอเขาอยู่ที่หน้าห้องน้ำแล้ว

"เมื่อกี้นายเห็นอะไรไหม"สกายเอ่ยถามเสียงห้วน

"เปล่า ไม่ได้เห็นอะไรสักหน่อย ฉันไม่ทันได้มองอะไรก็ได้ยินเสียงด่าของเธอก็เลยต้องรีบถอยเข้าไปน่ะ ยังไม่เห็นอะไรจริงๆนะ"เมฆาอธิบายวนไปวนมาด้วยเสียงที่เกือบจะสั่นจนน่าสงสัย

"แน่นะ"คราวนี้สกายหันกลับมาจ้องหน้าถามเอาความจริงจากปากเขาอย่างจริงจัง

"อืม และอีกอย่างฉันก็บอกเธอไปแล้วว่าฉันไม่ได้มองเธอเป็นเหมือนผู้หญิง ฉะนั้นเลิกระแวงฉันแล้วก็ทำตัวสบายๆเถอะ"

ทั้งที่บอกกับเธอว่าให้ทำตัวสบายๆแต่ในตอนนี้เขากลับแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อกี้เขาไม่เห็นอะไรที่ไหนกันล่ะ เขาเห็นเต็มสองตาเลยต่างหาก...

"อืม งั้นก็ดี เมื่อกี้ฉันได้ยินนายบอกว่าทิชชู่หมดเหรอ"

"เอ้อ ชะ ใช่"

"อ้อ งั้นนายลงไปขอกับแม่ฉันนะ เดี๋ยวฉันจะจัดการกับชุดบ้าๆพวกนี้ก่อน"

พอสั่งชายหนุ่มเสร็จเธอก็จัดการกับชุดแต่งงานและเครื่องประดับที่เช่ามาทั้งของตัวเองและของเจ้าบ่าวเพื่อที่จะนำไปให้ตะเพราเอาไปคืนเจ้าของร้าน ส่วนเมฆาที่ถูกสั่งให้ลงไปขอทิชชู่ก็ดันถูกทางญาติผู้ใหญ่ที่ยังนั่งสังสรรกันด้านล่างบังคับให้ดื่มเหล้าในฐานะเขยใหม่ไปหลายแก้ว กว่าจะเดินกลับขึ้นมาห้องได้ก็แทบสลบไปตั้งแต่บันไดขั้นที่สาม

"กาย อ่ะ ทิชชู่"เมฆาเปิดประตูเข้ามาแล้วยื่นม้วนกระดาษทิชชู่ให้กับสกายที่ยังนั่งก้มหน้าเก็บเครื่องประดับใส่กล่องอยู่บนเตียง

"นายก็เอาไปใส่เองสิ"สกายออกคำสั่ง แต่พอเงยหน้าขึ้นดูสภาพของรุ่นน้องเธอก็ต้องถลึงตาโตมองเขาด้วยความตกใจ

"ไอ้บ้าเอ้ย นี่ฉันให้นายลงไปเอาทิชชู่ไม่ได้ให้ลงไปเมานะเว้ย"

"อย่าบ่นได้ป่ะ ฉันไม่ไหวแล้ว อยากอ้วก"

"อย่ามาอ้วกตรงนี้นะ ไปอ้วกในห้องน้ำสิไป"

ถึงจะบอกอย่างนั้นแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมเดินไปแถมยังทำท่าจะอ้วกในห้องนอนอีก

"ไปดื่มมากี่แก้ววะเนี่ย อยากรู้นักใครเอามาให้ดื่มแม่จะด่าให้เรียบเลยหนิ"

สกายทั้งบ่นทั้งลูบหลังให้เมฆาซึ่งกำลังโก่งคออาเจียนในโถส้วมอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากที่เธอต้องจำใจทั้งดึงและลากเพื่อพาเขาเข้ามาในห้องน้ำ

"แค่ต้องมาแต่งงานกับนายมันยังวุ่นวายไม่พอใช่ม้ะ มันเวรมันกรรมอะไรของฉันหนักหนาห้ะ"

"เลิกบ่นสักทีได้ไหมห้ะ ฉันรำคาญจะบ้าอยู่แล้ว ยิ่งเธอบ่นฉันยิ่งอยากอ้วก"

"ไอ้เด็กบ้าเอ้ย อ้วกให้พอแล้วก็อย่าเพิ่งออกไปถ้ายังอยากอ้วกอยู่ เข้าใจไหมไอ้เมฆ"เธอสั่งกำชับชายหนุ่มก่อนจะฟาดหลังเขาแรงๆหนึ่งครั้งแล้วเดินกลับออกไปจากห้องน้ำเพื่อจะได้เช็คเครื่องประดับใส่กล่องด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

หลังจากนั้นผ่านไปเกือบๆห้านาทีเมฆาก็เดินเซถลาออกมาที่ห้องแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างเช่นคนสิ้นสภาพ

"ยังไม่ทันไรเจ้าบ่าวก็โดนมอมซะและ นี่ถ้าเขาเอายาปลุกเซ็กส์ผสมให้กินนายไม่ต้องมาไล่ปล้ำฉันแล้วเหรอถามจริง จะกินอะไรก็หัดดูและก็หัดปฏิเสธหน่อยสิ"

"คนมีการศึกษาแบบฉันกับคนบ้านนอกแบบเธอสังคมมันไม่เหมือนกันหรอกนะ อีกอย่าง ถึงฉันจะเมาแค่ไหนหรือโดนยาปลุกเซ็กส์ไปมากเท่าไหร่ฉันก็มั่นใจว่าฉันไม่มีทางจะทำอะไรคนอย่างเธอเด็ดขาด"ชายหนุ่มพูดเสียงยานในขณะที่ตาจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

"ฉันบีบคอไอ้เด็กสังคมเมืองให้ตายไปตอนนี้เลยดีไหม"สกายพูดขึ้นเสียงพร้อมคาดสายตาไปให้คนที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงอย่างเอาเรื่อง

 

ในส่วนของห้องหอหลังจากที่เจ้าบ่าวโดนมอมจนสลบไปแล้ว งานเลี้ยงด้านล่างก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีญาติๆและเพื่อนของฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาร่วมฉลองกันอย่างชื่นมื่นทั้งๆที่ตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเองไม่คิดว่ามันเป็นงานที่น่ายินดีเลยสักนิด

"พี่ตั้มจะกลับไปออสเตรเลียวันไหนเหรอคะ"ตะเพราถามชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เป็นทั้งพี่ชายของเพื่อนรักที่เพิ่งแต่งงานเป็นเจ้าสาวไปหมาดๆ

"พี่ลามาได้แค่อาทิตย์เดียวน่ะ วันศุกร์นี้ก็ต้องกลับแล้ว"

"กลับเร็วจังเลยนะคะ"

"ทำไมอ่ะ คิดถึงพี่เหรอ เพื่อนสนิทก็แต่งงานไปแล้วทีนี้เราคงจะเหงามากเลยสินะเด็กน้อย"ชายหนุ่มพูดพร้อมยกมือขึ้นลูบผมเพื่อนสนิทของน้องสาวที่เขาเองก็เคยสนิทด้วยก่อนที่จะไปทำงานที่เมืองนอกเมื่อสี่ปีก่อน

"พี่ตั้มทำให้เพราเหมือนเด็กอยู่ได้ แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาอยู่ไทยแบบถาวรสักทีคะ"

"ยังไม่รู้เลย ถามแบบนี้มีอะไรแอบแฝงรึเปล่าเราอ่ะ"ตั้มก้มถามคนตัวเล็กกว่าแล้วยิ้มให้อย่างรู้ทัน

"แฮ่ม จู๋จี๋อะไรกันอยู่เหรอจ๊ะสองหนุ่มสาว"

สกายซึ่งเดินถือถุงชุดและเครื่องประดับเดินลงมาทักจนทั้งตั้มและตะเพราต้องหันกลับไปมองพร้อมๆกัน

"เข้าหอยังไม่ถึงชั่วโมงก็ทิ้งสามีลงมาแล้วเหรอจ๊ะเจ้าสาวป้ายแดง"ตะเพราเอ่ยแซวหากแต่คนที่ได้ฟังกลับหน้างอง้ำขึ้นมาทันที

"สามงสามีอะไร ได้ยินแล้วขัดหูชะมัด อ่ะนี่ชุดแต่งงาน ฝากไปคืนที่ร้านด้วย"สกายพูดพร้อมยื่นถุงชุดให้ตะเพรา

"แล้วเมฆล่ะกาย"ตั้มถาม

"ไม่รู้ใครเอาเหล้าให้กิน ขึ้นห้องไปก็อ้วกแทบเป็นแทบตาย ตอนนี้นอนพักวิญญานอยู่บนห้องแล้วแหล่ะ เวรกรรมฉันแท้ๆ"พอหญิงสาวพูดจบทั้งตะเพราและพี่ชายของเธอก็พากันขำขึ้นมาอย่างพร้อมใจ

"ขำอะไร ไม่เห็นจะตลกเลย"

"ขึ้นไปปรนนิบัติสามีไป"

"พี่ตั้มอ่ะ บอกแล้วไงว่าไม่ใช่สามี"

"เอาน่าๆ ขึ้นห้องไปได้แล้ว"

"ไม่เอา"

"ยัยกาย ลงมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ แล้วตาเมฆล่ะ"มารดาของหญิงสาวเดินเข้ามาถาม

"เมาหลับอยู่บนห้องน่ะแม่"

"อะไรนะ ทำไมถึงเมาล่ะ"

"ไม่รู้ ตอนที่ลงมาเอาทิชชู่กับแม่ไม่รู้ใครเอาเหล้าให้กิน น่าจะกินเยอะอยู่มั้งถึงได้เมาขนาดนั้น"

"งั้นลูกก็รีบขึ้นไปดูสามีตัวเองสิ"

"แม่!!! เรียกสามีสามีอยู่ได้"สกายโวยขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อใครๆก็เอาแต่เรียกเมฆาว่าเป็นสามีของเธอ แต่ถึงจะโวยยังไงสุดท้ายเธอก็ต้องโดนบังคับให้กลับขึ้นไปอยู่บนห้องกับเจ้าบ่าวขี้เมาของเธอเหมือนเดิม...

"ให้ตายเถอะ ทำไมนายต้องมาเมาวันนี้ด้วยวะเหม็นเหล้าจะตายอยู่แล้ว เข้าฮงเข้าหอบ้าบอนี่ก็เหมือนกัน จะให้ฉันทนอยู่กับไอ้งั่งนี่จนถึงเช้าพรุ่งนี้เลยหรือไง!!!"

หญิงสาวบ่นอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเดินไปนั่งชันเข่าอยู่ที่เก้าอี้หน้ากระจกมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเอือมระอา

 

"เมื่อไหร่จะถึง6เดือนสักทีวะ..."

 

 

💚😆ฝากกดไลค์ คอมเม้นต์ ให้กำลังใจอิฉันด้วยนร้าาา😆💚

ความคิดเห็น