facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนไรท์นะจ้าทุกคน : ) ถ้าใครอ่านฟรีในนี้ไม่ทัน สามารถเข้าไปอ่านฟรีได้ที่เพจของไรท์นะจ้า ^^ **ยิ่งบังคับใจไม่ให้รัก ก็ยิ่งรัก ทำไมเราต้องเลือกรักคนที่เขาทำร้ายเราด้วย**

ตอนที่ 3 : หมาบ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : หมาบ้า

คำค้น : #คนใจร้าย #ไม่มีหัวใจ #ซัน #มายด์ #มาเฟีย #ร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.พ. 2563 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : หมาบ้า
แบบอักษร

#ซัน  

 

      นี่ก็ผ่านเข้าวันที่สามแล้ว ซึ่งช่วงนี้ผมจะให้ไอซานเอางานมาให้ผมทำที่บ้าน เพราะคนที่นอนป่วยอยู่ ผมไม่ได้เป็นห่วงนะครับ แค่สงสาร

     

      ชีวิตที่ผ่านมาของผมก็ไม่ใช่ว่าจะอยากจะยึดติดอยู่กับอดีตหรอกนะครับ แต่จะให้ลืมไปเลยมันก็เป็นเรื่องที่ยาก 

 

      ก็อก)))) ก็อก))) ก็อก))) 

 

      “เชิญ” 

 

      “คุณซันคะ ป้าจัดการเรียบร้อยแล้วคะ คุณมายด์นอนพักเรียบร้อยแล้วคะ” ป้าแม่บ้านเดินมาบอกผม

 

      “ขอบคุณมากครับป้า” ป้าแกเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านผม 

 

      “ไปดูหน่อยก็ดีนะคะคุณซัน : ) เหมือน เหมือนกันมาก” ผมรู้ว่าป้าแกหมายถึงอะไร 

  

      “ครับป้า เหมือนมาก เหมือนจนผมกลัว” ผมกลัว : ( 

  

      “ถ้ากลัวก็ดูแลดีๆสิคะคุณซัน ^^ ป้าไปก่อนนะคะ” 

 

      .........

 

      .........

 

      .........

 

     พอป้าแม่บ้านแกเดินออกไป ผมก็นั่งเคลียร์งานต่ออีกสักพัก ผมควรจะเดินไปดูอาการของคนป่วยสักหน่อยดีกว่า 

 

      แกร็ก)))) 

 

      ทำไมเปิดแอร์เย็นขนาดนี้เนี่ย!! ไม่สบายแล้วยังทำแบบนี้อีกนะ :/ 

 

      ผมเลยเดินไปปรับแอร์ให้อุณหภูมิสูงขึ้นมาหน่อย นี่นอนเข้าไปได้ยังไง >_< หนาวมาก

 

      “แปะ)))” 

 

     ตอนนี้ไข้ของมายด์น่าจะลดลงแล้ว พรุ่งนี้น่าจะหายดี และผมควรจะไปอาบน้ำนอนได้แล้ว วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน +_+ 

 

      “หมับ))) ช่วยมายด์ด้วย ฮื่อ)))) ช่วยมายด์ทีคุณพ่อ! ฮื้อ)))) ฮื่ออ)))) ” ละเมอจับแขนผม ~_~ แล้วผมจะไปอาบน้ำยังไงหละทีนี้ กอดแขนผมแน่นเลย 

  

      “ชู่ว์))) ไม่ต้องกลัวนะ ชู่ว์)))” ผมปลอบมายด์ไปด้วย มืออีกข้างหนึ่งก็จับมายด์ไว้ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะ >_<  

 

       ..........

 

       ........

 

       ........

 

      [เช้าวันต่อมา] 

 

      “คุณ! คุณ! มากอดผมทำไมเนี่ย!!” นี่ผมเผลอหลับไปหรอเนี่ย!! >_< โวยวายผมแต่เช้าเลยครับ 

 

      “ทำไม? ผัว! กอดแค่นี้รับไม่ได้?” อาละวาดแต่เช้า 

 

      “ใครเป็นเมียคุณ!” ยังจะเถียงต่ออีกนะ เดี๋ยวได้โดนดี 

 

      “ปากดีแบบนี้อยากโดนดีอีกหรือไง?” ผมไม่ได้ขู่นะครับ ผมไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่ผม

 

       “............”

 

      เงียบแบบนี้สงสัยจะด่าผมในใจแน่ๆ หึแต่ผมไม่สนใจหรอก ก็แค่ของเล่นที่รอวันผมเบื่อ.......

 

      .........

 

      .........

 

      .........

 

      ในเมื่อมายด์ไม่พูดอะไรต่อต้านผมแล้ว ผมก็จะยอมทำดีด้วยบ้างก็แล้วกัน สงสารหรอกนะ ผมไม่ได้อยากจะทำ 

 

      “แปะ)) หายแล้วหนิ” ผมใช้มือวัดดูไข้ของมายด์ 

 

       “หายแล้ว วันนี้ผมจะไปทำงานนะ ขาดมาสามวันแล้ว” หายแล้วก็จะหาเรื่องออกไปทำงานทันที คงจะไม่อยากอยู่ใกล้ผม :/

 

       “ถ้าฉันบอกว่าไม่ให้ทำหละ?” ลองดูซิว่าจะหาข้ออ้างอะไรมาคุยกับผม

 

       “เราตกลงกันแล้วนะว่าคุณจะให้ผมไปทำงานได้” รีบท้วงขึ้นมาเชียว

 

       “ไปนานไหม?” ผมเลยถามต่อ เพราะมายด์พึ่งจะหายป่วย 

 

      “ไปไม่นาน วันนี้ไปคุยงานเสร็จแล้วก็จะกลับเลย” ดีถ้าเป็นแบบนี้ค่อยน่าให้ไปหน่อย 

 

      “ก็ได้! ไปกี่โมง? เดี๋ยวจะได้ออกไปพร้อมกัน” ผมไม่ยอมให้ไปเองแน่นอน เดี๋ยวคิดหนีผม

 

      “ไม่เป็นไร! คุณไปทำงานเถอะ เดี๋ยวผมให้พี่ฟางมารับ” เรื่องอะไรจะปล่อยไป ผมก็อยากรู้ว่าจะไปทำงานที่ไหน 

 

       “อย่าขัดฉัน!!” ผมพูดออกไปแค่นี้คนฟังน่าจะรู้ตัวแล้วว่าไม่ควรขัดใจผม 

 

       “ตามใจ! อยากไปก็ไป” หึ จะเถียงอะไรผมได้ 

 

       “งั้นก็ให้รางวัลฉันก่อน” 

 

        “รางวัลอะไร?” ทำหน้างงใส่ผมอีก คิดว่าน่ารักหรอ น่าเกลียด!

 

       “รางวัลที่ฉันอนุญาตให้นายไปทำงานได้”

 

      “คุณอยากได้อะไร?” 

 

      “ตรงนี้” ผมชี้มาที่แก้มของผม ดูท่าคนตรงหน้าจะตกใจไม่น้อย หน้าขึ้นสีเชียว : ) แกล้งคนได้ผมก็มีความสุขแล้ว 

 

       “จะบ้า!หรอคุณ!” หึคนบ้าอย่างผมทำได้ทุกอย่างถ้าต้องการครับ 

 

       “จะทำหรือไม่ทำ? ถ้าไม่ทำก็ไม่ต้องไปทำงาน!เอากันตรงนี้แหละ” ดูซิยังจะกล้าหือกับผมอีกไหม 

 

       “..........”

 

       เงียบครับ ไม่พูดไม่จา หน้างอแล้วด้วย แต่คนอย่างผมพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น 

 

       “ก็ได้! ฟอด)))” หึก็แค่เนี่ย!! มันจะไปยากอะไร ; ) 

 

       “แค่เนี่ย! ถ้ารีบทำป่านนี้อาบน้ำเสร็จไปแล้ว” ผมพูดบอกออกไป

 

      “หึ คงจะมีคนทำแบบนี้ให้บ่อยหละสิท่า” ยังจะมาพูดแขวะผมอีกนะ 

 

      “ก็บ่อยนะ แต่ต่อจากนี้ไปอาจจะบ่อยกว่าที่เคยก็ได้” เพราะผมจะให้คนตรงหน้าผมทำทุกวันเลยคอยดู

 

      “ไอคนเจ้าชู้!!” เต็มหน้าเลยครับ ด่าผมว่าเจ้าชู้ ที่ผ่านมาผมไม่เคยมีใคร....ตั้งแต่ผมเสียเธอไป.....

 

      “..........”

 

      ผมลองเงียบไม่พูดอะไรออกไป ลองดูว่าคนตรงหน้าผมจะพูดอะไรกับผมถ้าเห็นผมเป็นแบบนี้

 

      ........

 

      ........

 

      ........

 

      “คุณ! ...เออ...คือ...เออ..” พูดอะไรก็ไม่พูด! อ้ำอึ้งอยู่นั้นแหละ

 

      “พูด!!” ผมเริ่มอารมณ์เสียแล้ว 

 

      “ผม..ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป” หึรู้ตัวว่าไม่ควรพูดก็ดี 

 

      “แล้วยังไง?” 

 

      “อย่าโกรธผมเลยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ทำหน้าสำนึกผิด ขอให้มันออกมาจากใจจริงๆก็แล้วกัน 

 

      “ไปอาบน้ำ!” ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ผมสั่งให้คนตรงหน้าไปอาบน้ำทันที 

 

      ........

 

      ........

 

      ........

 

      แกร็ก))) 

 

      ออกมาละครับผมนึกว่าไปซ้อมตายในห้องน้ำ อาบน้ำนานมาก :/

  

      “นึกว่าไปซ้อมตายในห้องน้ำ” 

 

      “หึ ตายไปได้ก็ดีเหมือนกันนะที่จริง” ยอมผมซะที่ไหนกัน

 

      “ต่อให้นายอยากตายมากแค่ไหน ถ้าฉันไม่อนุญาตให้นายตาย! นายก็ตายไม่ได้!!” เริ่มโมโหแล้วนะ เวลาผมโมโหผมจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ด้วย 

 

       “คนไม่ไม่หัวใจ!!” หึ ผมมีครับหัวใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นสีดำไปแล้ว

 

      “พูดมาก! แต่งตัวเสร็จลงไปรอฉันข้างล่าง” ผมพูดสั่ง

 

      “อืม))” เริ่มพยศแล้ว เดี๋ยวจะเจอดี 

 

      พอบอกมายด์เสร็จ ผมก็รีบเข้าไปอาบน้ำทันที ไม่อยากให้เสียเวลางานของผมด้วย 

 

      .........

 

      .........

 

     ..........

 

      ผมจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็รีบตามมายด์ลงไปทันที วันนี้ต้องเข้าบริษัท พ่อบ่นผมจนหูชาหมดแล้ว 

 

      ผมลงมาจากห้องก็เจอพ่อของผมนั่งคุยกับมายด์อยู่ที่โต๊ะอาหาร ทีกับพ่อผมนะยิ้มให้ ที่กับผมหน้างอใส่ตลอด :/ (ก็แกปากเสียอะซัน)

 

      “กว่าจะลงมาได้” พ่อผมนี่แขวะผมตลอด 

 

      “รีบที่สุดได้แค่นี้แหละครับพ่อ!” 

 

      “อืมรีบกิน เห็นมายด์บอกมีงานต้องไปทำ” นี่สรุปใครลูกพ่อกันแน่วะเนี่ย!! สองมาตราฐานชัดๆ >_< 

 

      “ไม่รีบครับ ถึงรีบก็ต้องรอผมครับ” ผมตอบพ่อออกไปหน้าตาย 

 

       “เอาแต่ใจจริงๆไอลูกคนนี้ ครั้งก่อนฉันปวดหัวกับน้องแก มาครั้งนี้ฉันต้องมาปวดหัวเพราะแกอีกหรอเนี่ย!! 

 

       “คิดมากหนะพ่อ เดี๋ยวแก่เร็วนะ” ผมพูดแซวพ่อ 

 

       “ไอลูกเวร!!” หึผมกับพ่อก็จะพูดกันทำนองนี้แหละครับ จะให้มาพูดหวานๆใส่กันหนะหรอ.....หึ ไม่มีทางแน่นอน 

 

      “...........”

 

      ผมไม่พูดอะไรต่อรีบกินข้าวจะได้ไปทำงานสักที พ่ออยู่ทีไรรู้สึกเกร็ง แกล้งคนข้างๆไม่ถนัดเลย 

 

      “มายด์ ถ้าเราอยู่บ้านนี้แล้วไม่สบายใจบอกพ่อนะลูก” ความพ่อลูกก็มา +_+ 

 

       “ขอบคุณครับคุณพ่อ” ประจบเก่งเหมือนกันนะเนี่ย!! 

 

       “รีบกินได้แล้ว! อย่าประจบพ่อฉันมาก! เห็นแล้วลำคานลูกตา” ผมพูดออกไป 

 

       “นั้นปากหรอ?” มีการย้อนผมกลับมาด้วยอย่าคิดว่าพ่ออยู่ผมจะไม่กล้านะ 

 

       “อย่า....”

 

       “ซันนี่บนโต๊ะอาหาร รักษามารยาทด้วย!” ดุผมต่อหน้าคนอื่นเลยนะพ่อ ไม่ไว้หน้าผมเลย >_<

 

       ฝากไว้ก่อนเถอะมายด์ >_< อย่าให้อยู่กันสองคนนะเจ็บตัวแน่! .............

 

          *******************************

#มายด์  

 

        ตื่นเช้ามาก็มีคนนอนกอดผมอยู่ ผมนี่งงเลยครับไปกอดกันตั้งแต่ตอนไหน เมื่อวานผมกินยาแล้วก็นอนเลย เพราะวันนี้มีงานต้องทำ

 

       แต่ผมก็ไม่อยากจะเถียงกับไอบ้าซันมาก เลยลองพูดดีๆกับมันดูบ้าง เผื่อมันจะลดความบ้าอำนาจลงบ้าง 

 

       และการพูดดีกับไอบ้าซันก็ทำให้ผมได้ไปทำงานอย่างที่คิด ถึงแม้จะต้องแลกด้วยอะไรนิดๆหน่อยๆก็ตาม 

 

       ผมชอบคุณพ่อของไอบ้าซันนะครับ ท่านดูมีเหตุผลดี แต่ทั้งป้าแม่บ้าน ทั้งคุณพ่อ บอกให้ผมพยายามเข้าใจไอบ้าซันหน่อย ผมชักจะเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเพราะอะไรกัน

 

      ผมนั่งกินข้าวสักพัก คิดว่าน่าจะถึงเวลาที่ต้องไปทำงานแล้ว

 

       “กินเสร็จแล้วก็รีบไป!” ไอคนบ้าอำนาจ! เอาแต่สั่งพูดขึ้น อย่าให้ผมหลุดไปได้นะ :/

 

      “รีบแกไปก่อนเลยไอซัน เดี๋ยวพ่อให้คนของพ่อไปส่งมายด์ได้” พ่อไอบ้าซันใจดีมาก ต่างกับลูกลิบลับ

 

       “เมียผมครับพ่อ...ผมไปส่งเองได้!” ดูไอบ้าซันมันตอบพ่อมันครับ ยางที่หน้าคงจะไม่มีแล้ว ~_~

 

       “เมียเต็มปากเต็มคำ ถามเค้าหรือยังว่าเป็นเมียแกไหม?” คุณพ่อหางานให้กูแล้ว +_+....

 

        ไอบ้าซันมองหน้าผมแล้วครับ กูทำอะไรผิด >_< ตอบไม่ถูกเลยมายด์เอ้ย 

 

        “ผมเป็นแค่ของเล่นหนะครับ ถ้าเค้าเบื่อผม เค้าก็คงจะปล่อยผมไปเอง” ผมตอบพ่อออกไป 

 

       “รู้ตัวก็ดี! อย่ามาล้ำเส้นฉันก็แล้วกัน! ไปได้แล้ว!” มันจะหงุดหงิดอะไรของมันวะ ก็มันเห็นผมเป็นแค่ของเล่นไม่ใช่หรือไงกัน : (

 

       ผมโดนไอบ้าซันลากให้ลุกจากโต๊ะอาหารทันที คุณพ่อถึงกับส่ายหัวให้กับลูกชายสุดที่รักเลย 

 

       “ตุ๊บ)) ปั้ง))” เอาเข้าไปกูคงจะเป็นสิ่งของจริงๆสินะ ถึงได้โยนกันแบบนี้ ~_~ 

 

       “เจ็บ!! เบาๆไม่เป็นหรือไง?” รู้ว่าผมไม่ควรพูดอะไรแต่มันทนไม่ได้ 

 

       “เป็นของเล่นหนิ! ไม่น่าจะเจ็บ!” ประชดประชันกูอีกนะไอหมาบ้าซัน 

 

       “...........”

 

       ใครเค้าจะอยากเป็นของเล่นกัน ~_~ มันทำไมชอบดูถูกคนอื่นแบบนี้ ไอเลว! 

 

       ผมไม่สนใจไอหมาบ้าซันแม่งละ รีบหันไปบอกทางไปที่ทำงานของผมทันที........

 

       .........

 

       ........

 

       ........

 

       ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะถึงที่คุยงานของผม และคิดดว่าพี่ฟางน่าจะมาถึงแล้ว

 

       “ข้างหน้าเลยครับพี่ซาน” ผมบอก...เออคิดว่าน่าจะเป็นคนสนิทของไอหมาบ้าซัน

 

      “ครับคุณมายด์” พอพี่ซานจอดรถผมก็เตรียมตัวลงทันที 

 

      “เดี๋ยว!! ไม่คิดจะทักทาย‘ผัว’ ก่อนจะลงจากรถหน่อยหรอ” >_< ชอบจริงๆเลยนะไอคำว่าผัว...เมีย..เนี่ย!!  

 

      “ต้องการอะไร?” ผมเลยถามไอบ้าซันออกไป จะได้ไปไปทำงานซักที 

 

      “ตรงนี้ก่อนไปทำงานทุกครั้ง” มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า : ( มาบังคับกันหน้าด้านๆเลยนะ แล้วมึงไม่อายลูกน้องบ้างหรือยังไงกัน 

 

       “...........”

 

      “ไม่ทำก็ไม่ต้องลงไป” พูดขู่มาขนาดนี้ *_* ถ้าผมไม่ทำมันก็ต้องบังคับให้ทำจนได้แหละ สู้ทำๆแม่งไปเถอะ 

 

      “ฟอด))” 

 

      “ก็แค่นี้แหละ แล้วอย่าไปอ่อยใครนะ แล้วอย่าให้ฉันรู้นะว่ามีคนมายุ่งกับนาย” สั่ง สั่งอีกแล้ว อยากจะบ้าตาย >_

 

      “ผมไม่ใช่เด็ก!” ผมเลยตอบสวนกลับไอบ้าซันออกไป 

 

      “หึ เสร็จงานแล้วบอกฉัน ฉันจะมารับ เบอร์ของฉันอยู่ในเครื่องของนายเรียบร้อยแล้ว” โหยบ้าอำนาจมาก ไอผีบ้าเอ้ย >_< 

 

     “อืม)))”

 

      “ปั้ง))” 

 

      ผมรีบลงจากรถทันที ขืนอยู่นานๆได้เปลืองตัวมากกว่านี้แน่ ไอบ้าซันชอบทำให้ใจเต้นแรงด้วย +_+ 

 

      ........

 

      ........

 

     .........

 

     ผมเลยเดินเข้าบริษัทที่จะจ้างงานผมทำงานทันที ปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

 

      “มายด์ทางนี้” พี่ฟางทักผมขึ้นทันทีที่เห็นผม 

 

      “สวัสดีครับพี่ฟางคนสวย ^^” ผมนี่อยู่เป็นไหมหละครับ 

 

      “ไม่ต้องมาปากหวานเลยมายด์ ใครมาส่งพี่เห็นนะ” ตาดีไปอีกนะผู้จัดการผม

 

      “เออ...คือ...เพื่อนหนะครับ พี่ฟางอย่าไปสนใจเลยครับ ไปคุยงานกันดีกว่าครับ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของผม

 

      ผมกับพี่ฟางรีบเดินเข้ามาคุยงานกับเจ้าของบริษัททันที งานนี้เป็นงานค่อนข้างใหญ่เหมือนกัน แต่เจ้าของบริษัทไม่เรื่องมาก ผมเลยโอเคกับงานนี้ 

 

      .........

 

      .........

 

      .........

 

      ใช้เวลาคุยรายละเอียดงานนานพอสมควร นี่ก็จะเที่ยงแล้วด้วย ดีนะที่ตกลงกันได้ด้วยดี ไม่งั้นผมว่าจะไม่รับงานนี้ 

 

      “ถ้าคุณภูโอเคมายด์ก็ไม่มีปัญหาอะไรครับ จะเริ่มถ่ายเมื่อไหร่คุณภูแจ้งพี่ฟางได้เลยนะครับ” ผมบอกคุณภูเจ้าของบริษัทออกไป 

 

      “ครับคุณมายด์ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ” คุณภูยื่นมือมาให้ผมจับ แถมยังยิ้มให้ผมอีก ~_~ ยิ้มทีนี่แทบจะละลาย ทั้งหน้าตา ทั้งเสียงของไอบ้าซันลอยมาเลย

 

       ‘ห้ามอ่อยใคร อย่าให้ฉันรู้ว่ามีใครมายุ่งกับนาย’ 

 

      แค่คิดว่าคุณภูยิ้มแล้วโคตรน่ารัก คำพูดของไอบ้าซันก็ลอยเข้ามาในหัวสมองทันที >_ 

 

      “คุณมายด์ครับ!” คุณภูพูดเรียกสติของผมขึ้น 

 

      “ครับ...!”  

 

      ยัง ยังยื่นมือมาอยู่ครับ จะจับมือผมให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย!! ~_~  

 

      “หมับ))” ครับจับมือผมทันทีเชียว +_+  

 

     “งั้นมายด์ขอตัวเลยนะครับ” ผมคงต้องขอตัวก่อนเดี๋ยวงานเข้า ไอบ้าซันมันจะหาว่าผมมาอ่อยใครอีก  

 

      “คุณมายด์ครับ ...เอออ..คุณมายด์ไปไหนต่อไหมครับ?” นั้นไง : (  

 

      “เออ..คือ...”  

 

      “มายไม่มีงานที่ไหนต่อคะ” พี่ฟางชิงตอบไปก่อนแล้ว งานจะเข้าผมไหมเนี่ย!! *_* 

 

       “งั้นไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อได้ไหมครับ ถือว่าเป็นการเลี้ยงที่เราได้ร่วมงานกัน” เอางานมาอ้างแบบนี้จะไม่ไปก็น่าเกลียด ~_~  

 

      “เออ...อ...ก็ได้ครับ” ใครจะไปกล้าปฏิเสธนายจ้าง  

 

       แล้วผมกับพี่ฟางก็มากินข้าวกับคุณภูจนได้ คุณภูเป็นสุภาพบุรุษมาก คุยสนุก ยิ้มเก่ง แถมยังโสดอีกด้วยนะ : )  

 

      “คุณมายด์กินเยอะๆนะครับ ลองชิมเมนูนี้ดูครับ” ^^ แหะๆดีอะไรขนาดนี้  

 

      “ขอบคุณครับคุณภู” กินแทบไม่ลง มีความหวาดระแวง ~_~  

 

      “มายด์! เดี๋ยวพี่ไปเข้าห้องน้ำแปบหนึ่งนะ”  

 

       “ครับพี่ฟาง”  

 

      หลังจากพี่ฟางขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ ตอนนี้ก็เหลือผมกับคุณภูสองคน...... 

 

      ผมกับคุณภูก็เลยนั่งกินข้าวกันไป คุยกันไป เพลินเลยทีนี้ พี่ฟางก็ไม่มาสักทีสงสัยจะปวดหนัก  

 

      “เพร้ง))))”  

 

      “O_O” งานเข้าผมเต็มๆ  

 

      “มายด์!!” ไอบ้าซัน!! อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ >_<  

 

      “เออ...คือ...เออ...ผม...”  

 

      “มานี่!! บอกว่าอย่าไปอ่อยใคร!! มันไม่ได้ซึมเข้าไปในสมองของนายเลยใช่ไหม?” มันเป็นบ้าอะไรถึงได้โมโหขนาดนี้ ผมก็แค่มากินข้าวนะ 

 

      “หมับ)) ปล่อยคุณมายด์เดี๋ยวนี้เลยนะ คุณเป็นใคร?!!” คุณภูไม่ยอมปล่อยผมไป รีบคว้ามือผมไว้  

 

       “หึ กูเป็นใครหนะหรอ ก็เป็น ‘ผัว’ ของมันยังไงหละ! ” กร่างฉิบหาย  

 

       “คุณเป็นใครผมไม่สนใจหรอกครับ แต่การที่คุณมาทำแบบนี้มันดูไม่ดีเลยนะครับ” คุณภูยังคงสาดคำพูดใส่ไอหมาบ้าซัน 

 

      “หึ ปากดี ผั๊วะ)))” >_< ไอหมาบ้าซันต่อยคุณภู คนก็เริ่มมองกันแล้วด้วย งานผมจะปลิวไหมเนี่ย!!

 

      “คุณภูเป็นอะไรมากไหมครับ” ผมรีบสะบัดมือออกจากมือของไอบ้าซัน แล้วรีบวิ่งไปดูคุณภู 

 

      “ไม่เป็นอะไรครับคุณมายด์” เลือกกลบปากขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก +_+ 

 

       “มานี่!! กล้ามากเลยนะที่มาอ่อยผู้ชายต่อหน้าฉันแบบนี้ กล้ามากที่ขัดคำสั่งฉัน ฉันจะทำให้นายรู้คนที่ขัดคำสั่งฉันมันจะต้องเจอกับอะไร”

 

        “ปล่อย....ปล่อย..ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะไอหมาบ้า!!” 

 

        “อุ๊บ))) +_+ ....อือ.....อ่อย...อ่อย...อู ปัก))) ปัก)))” 

 

        ******************************

    **ซันใจร้ายมาก ทั้งคำพูด ทั้งการกระทำ ดิบมาก มายด์จะไหวไหมเนี่ย!! น่าสงสารจัง ทำแบบนี้อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะซัน**  

     **มาแล้วจ้า ไรท์เอาพี่ซันมาฝากอีกตอนนะจ้า ช่วงนี้ไรท์กำลังจะทยอยแต่งแล้วนะจ้า เริ่มจะมีเวลาแล้ว ^^ ไรท์ขอฝากพี่ซันคนใจร้าย ไว้ในอ้อมแกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะจ้า**  

 ปล. ถ้าอ่านแล้วชอบ ^^ ไรท์ฝากกดถูกใจ คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า 1 คอมเม้นคือล้านกำลังใจใจการมโนของไรท์ ^^  

         **ยังไม่ได้แก้คำผิด**  

 

     

 

 

     

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว