อะตอมส์ แต่งนิยายครั้งแรก 29 มีนาคม 2019

1. คนรักของเมฆา

ชื่อตอน : 1. คนรักของเมฆา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2564 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1. คนรักของเมฆา
แบบอักษร

 

ภาพของชายหนุ่มที่สูงราวๆ185เซนติเมตร เรือนผมสีน้ำตาลเงาวับ ปิดบังแววตาด้วยแว่นกันแดดสีน้ำตาล ใส่กางเกงยีนส์สีอ่อน เสื้อยืดคอกลมสีดำตัดกับผิวสีขาวเนียนที่เพิ่งก้าวลงมาจากแท็กซี่ คือภาพที่ทำให้คนซึ่งยืนคุยกันอยู่หน้าโรงพยาบาลต่างหันมามองด้วยความสนใจ

เขาคือ...

เมฆ หรือ เมฆา หนุ่มหล่อนักเรียนกรุงที่เพิ่งสำเร็จการศึกษาปริญญาโทภาคอินเตอร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังมาหมาดๆ

 

เมื่อก้าวออกมาจากรถ ใบหน้าหล่อคร้ามภายใต้แว่นสีเงาก็ค่อยๆเงยขึ้นมองที่ตึกสูงของโรงพยาบาลก่อนที่มุมปากสีชมพูลูกพีชจะยกยิ้มราวกับกำลังพอใจอะไรบางอย่าง และหลังจากนั้นเพียงไม่นานมือข้างหนึ่งของเขาก็ยกขึ้นมาถอดแว่นกันแดดลงไปใส่ไว้บนคอเสื้อพร้อมๆกับขาสองข้างที่ก้าวยาวๆเข้าไปในอาคาร

เป้าหมายของเขาคืออาคารชั้นแปด

ในระหว่างที่อยู่บนลิฟต์ ชายหนุ่มก็เอาแต่ลอบยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงใบหน้าของแฟนสาวที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานแสนนาน เธอเป็นพยาบาลอยู่ที่นี่ และเขากลับมาจากกรุงเทพโดยไม่ได้บอกเธอไว้ล่วงหน้าก็เพราะว่าเขาต้องการจะเซอร์ไพร์สเธอ เขาอดใจที่จะรอเจอหน้าเธอไม่ไหวจนแทบอยากจะวิ่งขึ้นมาทางบันไดเพื่อรีบไปพบหน้าเธอเสียให้ได้ เขาเฝ้าแต่จินตนาการว่าตอนที่แฟนสาวได้เห็นหน้าเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเธอจะทำหน้าดีใจได้ขนาดไหน

หลังจากลิฟต์เปิดออก เมฆาก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปทางห้องพักพยาบาลด้วยความที่รู้ว่าในเวลานี้แฟนสาวของเขาอยู่ตรงนั้น แต่ก่อนจะเดินไปถึง เขากลับเห็นเธอกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายที่สวมใส่เสื้อกราวด์สีขาวคนหนึ่งที่หน้าห้องพักฟื้นคนไข้ เขากำลังจะเดินไปถึง แต่แล้วในระหว่างที่เขากำลังเร่งฝีเท้าเข้าไปแฟนสาวของเขากลับหันมาเห็นและชายคนนั้นก็เดินเข้าไปในห้องคนไข้แล้วเป็นที่เรียบร้อย

"เมฆ มาได้ยังไงคะ ทำไมกลับมาไม่เห็นจะบอกปิ่นสักคำ"หญิงสาวในชุดพยาบาลสีขาวเรียกถามแฟนรุ่นน้องพร้อมกับเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเหมือนว่าตกใจ

"ก็มาเซอร์ไพร์สปิ่นไงครับ มาดูว่าปิ่นแอบคุยกับผู้ชายคนอื่นไหม"

"แล้วเห็นไหมล่ะคะ"

"เห็น...เมื่อกี๊ผู้ชายคนนั้น"

"อ๋อ นั่นหมอเพชรค่ะ เป็นตุ๊ดน่ะ"หญิงสาวรีบอธิบายโดยที่คำสุดท้ายแอบกระซิบที่ข้างหูแฟนหนุ่มพร้อมกับจูงมือเมฆาเดินไปคุยกันที่บันไดทางขึ้น

"ทำไมต้องมาคุยตรงนี้อ่ะ"

"อ๋อ คือ คุยตรงนั้นเดี๋ยวหัวหน้าพยาบาลมาเห็นจะว่าเอาน่ะ"

"เมฆมารบกวนเวลาทำงานของปิ่นเหรอ ขอโทษนะ เมฆแค่อยากเห็นหน้าปิ่นคนแรกหลังจากกลับมาถึง เดี๋ยวเมฆก็ไปแล้ว ปิ่นคิดถึงเมฆไหม"

"คิดถึงสิคะ ดีใจนะที่เมฆมาหาปิ่นเป็นคนแรก ว่าแต่อยู่กรุงเทพเมฆไม่ได้แอบนอกใจปิ่นใช่ไหมคะ"

"เมฆจะมีใครได้ล่ะ ในใจเมฆมีแค่ปิ่นคนเดียวมาเจ็ดปีแล้วนะ เมฆรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากปิ่น คนที่เมฆจะแต่งงานและใช้ชีวิตด้วยมีแค่ปิ่นคนเดียวเท่านั้น"ชายหนุ่มพูดทุกอย่างออกมาจากใจแล้วก็ทำท่าว่าจะสวมกอดแฟนสาว แต่เธอกลับผลักอกเขาออกจนอีกฝ่ายชักสีหน้างง

"เดี๋ยวมีคนเห็นค่ะ"

 

"ปิ่นครับ"

เสียงของหมอเพชรที่ปิ่นบอกกับเมฆาว่าเป็นตุ๊ดร้องเรียกชื่อเธอดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล แต่มันก็ทำให้หญิงสาวในชุดพยาบาลต้องรีบผละออกจากแฟนหนุ่มก่อนที่เจ้าของเสียงเรียกจะเดินเข้ามาเห็น

"อ้าว อยู่ตรงนี้เองเหรอ"หมอเพชรเดินเข้ามาถามปิ่นใกล้ๆพลางมองหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่กับเธอด้วยความสงสัย

"สวัสดีครับ"หมอเพชรกล่าวทักทายเมฆาแล้วยิ้มให้ตามมารยาทของคนเป็นหมอ

"ครับ"เมฆาทักทายคืน

"งั้นขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"ปิ่นบอกกับเมฆาเพียงเท่านั้นแล้วก็เดินกลับเข้าไปยังที่ทำงานโดยมีหมอเพชรคนนั้นเดินตามเข้าไป ส่วนเมฆา แม้จะรู้สึกว่าแฟนสาวมีท่าทางแปลกๆแต่เขาก็ยังคงเข้าใจว่าเธอคงจะงานยุ่งและไม่ได้สงสัยอะไรไปมากกว่านั้น

 

หลังจากได้มาเจอหน้าแฟนสาวสมดังที่ตั้งใจแม้จะเพียงแค่เสี้ยวเวลาเดียวเขาก็ดีใจแล้ว ชายหนุ่มเดินลงจากตึกโรงพยาบาลมาเรียกแท็กซี่ให้พากลับไปส่งที่บ้านเพื่อนซึ่งเขาได้ฝากสัมภาระข้าวของจากสนามบินกลับมาก่อน แต่พอมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแท็กซี่กลับบอกว่าเข้าไปส่งไม่ได้เขาก็เลยจำเป็นที่จะต้องเดินเข้าไป และด้วยความที่หงุดหงิดทำให้ชายหนุ่มเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินด้วยความร้อนและเหนื่อยประกอบกับเวลาที่ใกล้จะมืดค่ำแล้ว พอโทรไปหาเพื่อนเพื่อนก็ดันไม่รับสายอีก

"ทำไมไม่รับสักทีวะไอ้ต้น"เมฆาบ่นใส่มือถือที่ยกไว้แนบใบหูในขณะที่เดินสัญจรมาเจอกับกระป๋องน้ำอัดลมที่หล่นเกะกะอยู่บนถนนเข้าพอดี ด้วยความที่ตอนนี้เขากำลังอยู่ในอาการหงุดหงิดและหัวร้อนจากการที่เพื่อนไม่ยอมรับสาย จังหวะนั้นชายหนุ่มจึงได้เตะกระป๋องน้ำอัดลมนั้นสุดแรงและไม่รู้ว่ามันได้ปลิวไปในทิศทางไหนและมีใครอยู่บนถนนด้วยหรือเปล่า พอมารู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ในตอนที่ได้ยินเสียงอุทานของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา

"โอ๊ย!!"

เสียงอุทานที่ดังอยู่ตรงหน้าทำให้เมฆาจำต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง คู่กรณีของเขาเป็นผู้หญิงและตอนนี้เธอก็กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางเอาเรื่อง ถึงแม้ว่าตอนนี้เป็นช่วงหัวค่ำและค่อนข้างที่จะมืดแล้ว แต่ทั้งสองก็พอจะดูออกว่าคู่กรณีที่อยู่ต่อหน้าตัวเองนั้นเป็นใคร

"นายเมฆ"

"ยัยกาย"

ทั้งสองเรียกชื่อคนตรงหน้าตัวเองขึ้นพร้อมกัน

"นี่นายเองเหรอ ทำบ้าอะไรของนาย ห้ะ ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนอยู่ตรงนี้"

หญิงสาวเดินเข้ามาตะคอกใส่ชายหนุ่มอย่างไม่พอใจก่อนที่จะขว้างกระป๋องที่เพิ่งถูกเตะไปโดนหัวตัวเองคืนไปใส่เขาด้วยความโกรธ

"เออ ไม่เห็น"เมฆาตอบห้วนๆแล้วก็จะเดินผ่านไป

"อะไรอีก"เมฆาชักสีหน้ารำคาญเมื่อโดนคู่กรณีเดินตามมาดึงแขน

"จะไปโดยไม่ขอโทษฉันสักคำเลยรึไง ห้ะ นายเตะกระป๋องมาโดนหัวฉันนายก็ต้องขอโทษฉันก่อนสิ"

"ทำไมฉันต้องขอโทษด้วย เมื่อกี้เธอเองก็ขว้างกระป๋องนั่นใส่ฉันแล้วก็แปลว่าหายกันแล้วสิ"เมฆาเถียงกลับ

"นายเมฆ!!! นายนี่มัน.."หญิงสาวยกมือขึ้นมาชี้หน้าเมฆาด้วยความโกรธ

"ฉันทำไม ห้ะ"เมฆาถามพร้อมทั้งเดินเข้าไปจ้องหน้าเธอใกล้ๆ

"ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี ฉันอายุเยอะกว่านายนะ นายไม่ให้เกียรติรุ่นพี่แบบนี้ได้ยังไง"

"แค่ปีเดียวฉันไม่ถือ หลีกไป ฉันกำลังรีบ"เมฆาว่าแล้วจะเดินหนีไปอีก

"นี่ ถ้าไม่ขอโทษฉันก็น่าจะถามฉันบ้างสิว่าฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ นายไม่เห็นเหรอว่ารถฉันเสียอยู่ จะไม่ช่วยหน่อยเหรอ"หญิงสาวเรียกตามหลังจนชายหนุ่มต้องหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง

"แล้วมันธุระกงการอะไรของฉัน ฉันบอกว่าฉันรีบไม่ได้ยินหรือไง"

"ฉันก็รีบเหมือนกันนั่นแหล่ะ ช่วยดูรถให้ฉันแค่นี้ไม่ได้เลยหรือไง ไอ้พวกเด็กนักเรียนกรุงนี่มันไร้น้ำใจขนาดนี้เลยเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างนายจะมาเป็นแฟนของคนดีๆอย่างเพื่อนฉันได้"

พอสกายพูดจบเธอก็เดินหงอยๆกลับไปนั่งลงดูรถของตัวเอง และด้วยความที่รำคาญใจจากสิ่งที่เธอพูดจึงทำให้เมฆาจำต้องเดินกลับมาช่วยดูให้

"นี่ เธอไม่เห็นหรือไงว่าน้ำมันมันหมด จะนั่งซ่อมทั้งวันเธอก็คงขับมันไม่ได้หรอกถ้าไม่เอาน้ำมันมาใส่อ่ะยัยโง่"เมฆาว่าใส่สาวรุ่นพี่หลังจากที่ก้มดูระดับน้ำมันบนหน้าปัด

"เอ๊ะ ไอ้เด็กบ้านี่ กล้าดียังไงมาว่าฉันโง่"เธอยืนขึ้นต่อว่าเขา

"ถ้าคิดว่าตัวเองฉลาดก็น่าจะรู้ว่ารถมันน้ำมันหมดสิ"

"ก็ฉันลืมดูตรงนั้นอ่ะ แล้วฉันต้องทำไง นี่ก็ค่ำแล้วซะด้วย"หญิงสาวเดินไปเดินมาอย่างกังวล

"น้ำมันหมดก็ไปซื้อน้ำมันมาใส่สิ"

"แล้วจะให้ฉันไปซื้อยังไง"

"เธอก็เดินไปซื้อสิยัยบื้อ ถ้าไม่ไปซื้อเธอก็จอดมันไว้ตรงนี้แล้วก็เดินกลับ ไม่ก็จูงกลับไปด้วย"

"งั้นนายก็ช่วยฉันจูงกลับสิ"

"ห้ะ..."

 

 

#ตอนแรกอาจจะยังมึนๆอึนๆ ไงก็ฝากติดตามด้วยนร้าาา💚💚

ความคิดเห็น