facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 กับดัก (1/2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 กับดัก (1/2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 กับดัก (1/2)
แบบอักษร

“มีการมาจากต่างดาว” 

คลาวด์เอ่ยขึ้นมือกำดาบอันตรธานแน่นก่อนที่ตัวของเขาจะเรืองแสงสีฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง ฉันเพ่งมองเขาสลับกับใครสักคนที่อยู่ในห้องฉัน จะเหลือเชื่อไปแล้วที่อยู่ๆ ก็มีมนุษย์ต่างดาวอีกตัวมาโผล่ที่ห้องฉัน 

“คุณมีศัตรูด้วยเหรอ” ฉันเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ 

“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะข้ามไปดู” เขาไม่ตอบคำถามฉัน สายตายังคงจับจ้องไปยังแสงสีขาวที่ฝั่งตรงข้าม 

“ไม่เอา! อย่าไปนะคลาวด์” ฉันรั้งแขนเขาไว้แน่น 

“ข้าจะไม่เป็นไร” เขาตอบ ก่อนจะหันมาสบตาฉันเพื่อให้ฉันรู้ว่าเขาพูดความจริง และฉันก็เชื่อ...เชื่อที่เขาพูดหมดทุกอย่าง 

ฉันมองคลาวด์กระโดดไปยังห้องของตัวเอง เขาหายไปด้านใน น้ำตาเกิดคลอเบ้าขึ้นมาเมื่อแสงสีฟ้าของคลาวด์สว่างวาบเป็นครั้งคราวตามด้วยแสงสีขาว ฉันรู้ว่ามันต้องมีการต่อสู้ในนั้นแน่ๆ แม้ไม่ได้ยินเสียงแต่ฉันกลัวมากจริงๆ หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อแสงสีฟ้าของเขาหายไป... 

“คลาวด์!!!” ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างดังทั้งน้ำตา...ไม่นะ... 

“ได้ยินฉันไหม!!! คลาวด์!!!” 

ไม่มีการตอบรับจากเขาเลย ฉันยังคงเห็นแสงสีขาวนั้นสว่างไสวอยู่ ในตอนที่ความทรมานเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัวใจ ประตูระเบียงที่ห้องฉันถูกเปิดออก ใครบางคนก้าวเท้าออกมาพร้อมกับแสงสีขาว ฉันจ้องมองหญิงสาวร่างสูงในชุดดำตาเขม็ง... 

“ฮึก! คะ...คลาวด์อยู่ไหน ฮึก! คุณทำอะไรเขา!” ฉันตะโกนถามน้ำเสียงสั่นเครือแต่เธอคนนั้นกลับยิ้มออกมา ก่อนจะเริ่มหัวเราะเสียงดังลั่น 

“ฮ่าๆๆ นี่น่ะเหรอสิ่งที่เจ้ามาเฝ้าอยู่ตั้งหลายปี...คลาวด์” ใบหน้าสวยราวนางฟ้านั่นหัวเราะใส่ฉันราวกับว่ามันตลกมาก 

“คุณทำอะไรคลาวด์!!! คลาวด์!!! คุณอยู่ที่ไหน!!! ออกมาสักที!!!” ฉันตะโกนหาคลาวด์ทั้งน้ำตา นึกเกลียดตัวเองอีกครั้งที่ไม่มีปัญญาจะเดินหรือข้ามฝั่งไปหาเขา 

“ข้าฆ่าเขาไปแล้ว...คลาวด์น่ะฆ่าง่ายจะตายไป” ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะร่วนออกมา 

“ไม่จริง...ฮือๆ ไม่จริง!!! ฉันไม่เชื่อ!!!” 

“ฮ่าๆๆ การโกหกนี่ก็สนุกไม่น้อยเลยนะ” ยัยชุดดำนั่นยังคงหัวเราะไม่หยุด ในขณะที่ฉันเกือบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว 

“มีอา...เลิกล้อเล่นสักที” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นก่อนที่เจ้าของจะเดินออกมาหยุดด้านข้างหญิงสาวร่างสูง 

คลาวด์อยู่ตรงนั้น เขายังไม่ตายและดูไม่เป็นไรเลยแม้แต่น้อย ฉันสะอื้นหนักเมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยส่วนผู้หญิงคนนั้นเอาแต่หัวเราะ ในขณะที่คลาวด์จ้องฉันนิ่งไม่หัวเราะหรือแม้แต่ยิ้ม 

“แกล้งมนุษย์นี่สนุกดีเหมือนกันนะ” มนุษย์ต่างดาวนั่นยังคงสนุกกับการแกล้งฉัน 

“แต่ฉันไม่สนุกด้วย!” ฉันตะโกนกลับไปก่อนจะเคลื่อนวีลแชร์เข้ามาด้านในห้องนอนของคลาวด์เพื่อหนีหน้าพวกเขา 

นึกโมโหขึ้นมามากกว่าเดิมเมื่อคิดว่าคลาวด์ก็ดูเห็นดีเห็นงามกับการที่ฉันถูกแกล้ง...แต่...ยัยต่างดาวนั่นเป็นผู้หญิงนี่ แถมโคตรจะสวยอีกทั้งยังดูเหมือนเป็นคนสนิทของคลาวด์... 

ยัยนั่นมาที่นี่ทำไม...นั่นคือคำถามแรก แต่คำถามที่สองที่ฉันอยากรู้มากกว่าคือเขาทั้งสองเป็นอะไรกัน ไหนคลาวด์บอกว่าเขาไม่มีคนรัก ไหนว่าเพื่อนเขาที่ชื่อเซียร์ตายไปแล้ว ไหนว่า... 

“นางมีนามว่ามีอา เป็นมิตรแท้ของข้าเช่นเดียวกับเซียร์” เสียงของคลาวด์ดังขึ้นมาจากด้านหลังฉัน แต่ฉันจะไม่หันไปหาเขาหรอก โทษฐานที่เขาปล่อยให้ยัยต่างดาวนั่นแกล้งฉัน 

“...” 

“หันมาพูดกับข้าสิ...” 

“ฉันไม่อยากคุยกับคุณ คุณกับเพื่อนรวมหัวกันแกล้งฉัน สนุกมากไหมล่ะที่ได้เห็นมนุษย์งี่เง่าอย่างฉันเสียน้ำตา” 

“ข้าไม่ได้สนุกด้วย มีอานางเพียงเล่นสนุกตามนิสัยของนาง เจ้าอย่าถือสาเลย” ปกป้องกันเข้าไป ก็พวกเดียวกันนี่! 

“ข้าไม่ได้ปกป้องนางข้าเพียงพูดความจริง แล้วเจ้าก็เป็นพวกเดียวกับข้าและมีอา เราทั้งสามเป็นพวกเดียวกัน” 

“แต่คุณก็ปล่อยให้เพื่อนคุณแกล้งฉัน ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าฉัน...” ฉันนิ่งไป รู้สึกโหวงเหวงภายในอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้อยู่ในใจว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไรออกมา 

“เจ้าโกรธข้าด้วยเรื่องอะไร” คลาวด์เข้ามาจับวีลแชร์ที่ฉันนั่งหมุนให้ไปเผชิญหน้ากับเขา เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาอันเปียกชื้นของฉันนิ่ง 

“เขามาทำไม” ฉันเอ่ยถาม หลุบตามองต่ำเพื่อเลี่ยงสายตาเขา 

“นางมาแจ้งข่าวแก่ข้า” 

“แค่แจ้งข่าวคุณโทรคุยกันไม่ได้หรือไง ขนาดโลกยังมีมือถือฉันไม่เชื่อหรอกว่าดาวคุณจะไม่มีเครื่องมือสื่อสาร ทำไมต้องมาบอกข่าวกันถึงนี่...ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจะมาตามคุณกลับไป” 

“...” คลาวด์เงียบ แสดงว่ามีอามาตามเขากลับไปจริงๆ 

“คุณจะกลับไปจริงๆ ใช่ไหม...” ฉันกลั้นใจถามเขา กลัวคำตอบมากเหลือเกิน 

“ข้าไปไม่นาน เจ้าอยู่ที่นี่จะมีมีอาคอยดูแล จะไม่มีอันตรายใดเกิดขึ้นกับเจ้าได้ข้าสัญญา” 

“ฮึก! ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไง ไหนบอกว่าคุณไม่ผิดคำพูด! ไหนบอกว่าไม่พูดโกหก ไม่ทันไรคุณก็จะทิ้งฉันไปแล้ว!” 

“อิมมอร์ทัลตามตัวข้า นางมีภารกิจให้ข้าทำ หากข้าไม่ไปข้าจะกลายเป็นกบฏและข้าปล่อยให้เกิดเรื่องนั้นขึ้นไม่ได้” 

“ก็แล้วทำไมคุณต้องทำตามเขาทุกอย่างด้วย คุณแค่อยู่ที่นี่กับฉันไม่ได้หรือไง ฉันไม่ให้คุณไป!” 

“เจ้าพูดเหมือนเป็นเจ้าของตัวคลาวด์อย่างนั้นแหละ” เสียงมีอาดังขึ้น พอฉันเงยหน้ามองก็เห็นว่าเธอกำลังยืนกอดอกพิงประตูห้องนอนมองฉันอยู่ 

“มีอา” และเหมือนว่าคลาวด์จะพยายามห้ามมีอา 

“ข้าพูดตามที่ข้าคิด” 

“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาไม่ทราบ!” ฉันปาดน้ำตาแล้วถลึงตามองมีอา 

“เหตุใดต้องมีใครอนุญาตในเมื่อที่แห่งนี้เป็นที่ของคลาวด์ผู้เป็นมิตรของข้า เจ้าต่างหากที่เป็นใครถึงได้มาถามข้าเช่นนั้น” ยัยต่างดาวบ้านั่นฉีกยิ้มถามฉันแบบที่กวนประสาทสุดๆ ถ้าไม่ติดว่าฉันเดินไม่ได้คงได้ลุกไปทึ้งหัวยัยนั่นแน่ๆ 

และแน่นอนว่าคลาวด์ได้ยินความคิดฉัน เขาถึงได้มองฉันด้วยสายตำหนิ...เหอะ! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในเวลาเพียงไม่กี่นาทีฉันได้กลายเป็นคนอื่นซะแล้ว 

“งั้นฉันจะกลับไปอยู่ที่ห้องตัวเอง” ฉันมองค้อนใส่คลาวด์ 

“ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป” เขาตอบทันควัน 

“ก็แล้วคุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่เพื่อนคุณเอาแต่แกล้งฉันไม่เลิกหรือไง!” ฉันตะคอกถามเขา ตอนนี้ฉันเองก็โมโหจนตัวจะเรืองแสงได้แล้วเหมือนกันถ้าไม่ติดว่าตัวเองนั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา 

“ช่างสมกับเป็นมนุษย์โลกจริงๆ ทั้งโง่เง่าและน่ารำคาญใจ” มีอาแสยะยิ้มกวนประสาทใส่ฉัน 

“จะมากไปแล้วนะ! คุณรู้จักฉันดีแค่ไหนกันถึงมาว่าฉันแบบนั้น!” 

“มีอา” คลาวด์ก็เอาแต่เรียกชื่อยัยบ้านั่นอยู่ได้ ไล่เขาออกไปสักที! 

“ไม่แปลกเลยที่เจ้าเสียเวลาแปดปีไปเปล่าๆ โดยไม่ได้คำตอบอะไรคลาวด์” รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของมีอา ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เข้าใจในความหมายนั้นแต่ก็พอจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี 

“เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องที่ต้องพูดกับนาง” คลาวด์เอ่ยกับมีอา 

“เจ้ามีเวลาไม่มากนะคลาวด์ อย่าให้ทุกอย่างต้องพังลงเพราะมนุษย์เพียงคนเดียว” มีอาทิ้งท้ายไว้เท่านั้นก่อนจะเดินออกไป พวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน... 

“ฟังข้า...” คลาวด์หันมาหาฉันด้วยท่าทีเคร่งเครียด 

“คุณจะไป” และฉันรู้ว่าเขาจะพูดอะไร 

“จำเป็นต้องไป...เพื่อตัวเจ้า” 

“จะเพื่อฉันได้ยังไง ในเมื่อการที่คุณไปมันคือการที่ฉันต้องอยู่ที่นี่คนเดียว ฉันอาจจะเป็นอันตรายก็ได้เวลาที่คุณไม่อยู่” ที่จริงฉันไม่ได้สนใจเรื่องตัวเองก็ตกอยู่ในอันตราย ทั้งหมดมันก็แค่เพราะว่าฉันไม่อยากห่างจากเขา 

“เจ้ามีมีอาคอยคุ้มกัน ข้ารับรองได้ว่าเจ้าจะปลอดภัย” 

“ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากคุณ” น้ำตาฉันไหลออกมาอีกครั้ง จะต้องบอกให้เขาเข้าใจด้วยวิธีไหน เขาถึงจะรู้ว่าฉันไม่อยากห่างจากเขา 

“ข้ารู้...แต่หากอิมมอร์ทัลรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ เจ้าจะเป็นอันตราย มีอาแจ้งว่าอิมมอร์ทัลเริ่มตามรอยข้าแล้ว เพราะแปดปีมานี้ข้าออกจากดาวบ่อยครั้งจนผิดสังเกต ข้าจำเป็นต้องกลับไปรับภารกิจเพื่อลบร่องรอยที่ข้ามาดาวโลก” 

“แต่ฉันไม่อยากให้คุณไป” 

“ถึงอย่างนั้นข้าก็ต้องไป หากเจ้ายังอยากเจอมารดาของเจ้าอยู่ อย่าออกไปจากที่นี่ เชื่อฟังมีอาและเลิกร้องไห้สักที...เมื่อไหร่ที่ข้ากลับมาข้าจะพาเจ้าไปหามารดา” คลาวด์พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว 

ฉันเงียบ...เพราะรู้ว่าถึงพูดยังไง ขอร้องเขาแค่ไหนเขาก็ต้องไป และอาจเป็นเพราะฉันรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นที่จะไปสั่งห้ามเขา 

คลาวด์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง ฉันรู้ว่าตัวเองงี่เง่าที่ร้องไห้ต่อหน้าเขา ขอไม่ให้เขาไปทั้งๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาทั้งนั้น แต่ฉันไม่รู้จะห้ามความรู้สึกตัวเองยังไง ฉันไม่อาจจะแยกห่างจากเขาได้อีกแล้ว 

 

นาฬิกาบอกเวลาทุ่มครึ่ง ฉันเริ่มหิวขึ้นมาจึงพาตัวเองออกจากเตียงนอนไปที่วีลแชร์แล้วไปที่ห้องนั่งเล่น ฉันเห็นมีอากำลังยืนอยู่ที่ระเบียง...บอกตรงๆ ว่าฉันไม่อยากคุยกับยัยนี่เลยถ้าไม่จำเป็น 

“คลาวด์ไปไหน” 

“เขาไปแล้ว” มีอาหันมาตอบฉันสั้นๆ ก่อนจะหันกลับไป 

และพอได้ยินคำตอบ หัวใจฉันก็เจ็บปวดขึ้นมา...ไม่มีคำลาสักคำ เขาไปทั้งๆ ที่ไม่บอกไม่กล่าว ใจร้ายได้โล่จริงๆ 

“เขาจะไปนานแค่ไหน” ฉันพยายามจะไม่ร้องไห้ ถามมีอาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ 

“สามเดือน” 

“ฮะ!? สามเดือน!” 

“เหตุใดเจ้าต้องตกใจ สามเดือนไม่ได้นานสักเท่าไร” มีอาหันมามองหน้าฉันอย่างแปลกใจ 

“สำหรับพวกคุณอาจจะไม่นาน แต่มันนานมากสำหรับฉัน” เขาจะไปตั้งสามเดือน... 

“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าแปลกใจ...” อยู่ๆ มีอาก็พุ่งตัวเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเธอดูมีเรื่องสงสัยจริงๆ 

“...” 

“เจ้าใช้วิธีไหน ที่ทำให้คลาวด์ห่วงใยเจ้าได้มากเพียงนี้” 

“ห่วงใย?” ฉันเลิกคิ้วถามกลับ ไหนคลาวด์บอกว่าเขาไม่มีความรู้สึกอะไรแบบนั้นไง... 

“ช่างเถอะ...ข้าเพียงแปลกใจเพราะห้าร้อยปีที่ข้ารู้จักกับคลาวด์ เขาไม่เคยห่วงสิ่งใดมาก่อน ข้าไม่เคยเห็นเขาดูแลสิ่งใดหรือเก็บสิ่งไหนไว้ใกล้ตัว จนมาเจอเจ้า” 

...เขาเป็นห่วงฉันจริงๆ เหรอ... 

“มนุษย์ต่างดาวแบบพวกคุณมีความรู้สึกเป็นห่วงได้ด้วยเหรอ” ทำไมฉันรู้สึกว่าคลาวด์เคยบอกว่าเขาไม่รู้สึกแบบนั้น 

“มนุษย์เช่นเจ้ายังรู้สึกได้ เหตุใดพวกเราชาวเฮอร์เมติกจะรู้สึกไม่ได้” 

“แล้วรักล่ะ...พวกคุณรักได้หรือเปล่า” หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาหลังจากที่ถามคำถามนั้นออกไป 

“รักเหรอ ไม่มีเหตุผลที่พวกเราจะต้องรักหรอก” มีอาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

“ฉันไม่เข้าใจ พวกคุณเป็นห่วงเป็นใยกันได้ แต่ทำไมถึงรักไม่ได้ล่ะ” 

“ข้าไม่ได้บอกว่ารักไม่ได้ แต่บอกว่าไม่มีเหตุอันใดให้ต้องรัก ความรักไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ เราไม่ใช่มนุษย์เช่นพวกเจ้าที่ให้ความสำคัญกับเรื่องแบบนั้นจนนำพาให้เกิดเหตุร้ายมากมาย พวกเราไม่ปลูกฝังให้เกิดความรักต่อกัน” 

“ความรักไม่ได้ก่อให้เกิดเรื่องแย่ๆ เสมอไป การที่คุณมีคลาวด์เป็นเพื่อนมาตั้งหลายร้อยปี คุณไม่รักเขาเหรอ?” 

“มิตรภาพความหมายคงอยู่ในตัวของมันแล้ว หากรักแล้วต้องสิ้นชีพเช่นเซียร์ข้าไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้นแน่” 

“คุณหมายความว่ายังไง” 

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าไม่ต้องอ่านใจเจ้าข้าก็ได้รู้ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดจากคลาวด์” มีอาแสยะยิ้มให้ฉัน 

“คะ...คุณก็อ่านใจได้เหรอ? แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการอะไร?!” 

“ถึงแม้จะไม่ได้บำเพ็ญภาวนามานานเช่นคลาวด์แต่ข้าก็พอจะอ่านใจมนุษย์ได้ ส่วนเรื่องที่ว่าเจ้าต้องการอะไรนั้น ข้าบอกได้เลยว่าเจ้าไม่มีวันได้มันหรอก เขาอาจห่วงเจ้าได้แต่นอกเหนือจากนั้น...” 

“หยุด!” ฉันยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง ส่ายหน้าไม่รับฟังในสิ่งที่มีอากำลังจะพูดออกมา 

“ฮ่าๆๆๆ หลงรักเขาเข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้ามนุษย์ตัวน้อย” มีอาหัวเราะลั่น ยื่นมือมาจะลูบหัวฉันแต่ฉันเบี่ยงออกอย่างรวดเร็ว ขืนให้ยัยนี่โดนตัวเขาก็อ่านใจฉันได้น่ะสิ! 

“อย่ามาโดนตัวฉันนะ” 

“เจ้ากลัวข้าอ่านใจหรือ” 

“ไม่ได้กลัว แต่ไม่อยากให้อ่าน” 

“ข้าก็ไม่ได้อยากอ่านใจเจ้านักหรอก...ว่าแต่มีอาหารไหม ข้าหิวแล้วล่ะ” มีอาเดินผ่านตัวฉันไปในห้องครัว ยัยมนุษย์ต่างดาวนี่ดูแตกต่างจากคลาวด์มากเลย ทั้งความรู้สึก ทั้งสีหน้าท่าทางแถมยังหิวเป็นอีกต่างหาก 

“ทำไมคุณดูไม่เหมือนคลาวด์เลย คุณดูรู้จักความรักแถมยังหิวได้ด้วย” ฉันขมวดคิ้วถาม 

“ก็ข้าไม่ใช่คลาวด์” มีอาตอบอย่างกวนประสาท 

“มีคำตอบแบบอื่นไหม” แล้วฉันเองก็ต้องอดทนมากกว่านี้เพราะคงยังต้องอยู่กับยัยนี่ไปอีกนาน 

“ข้ากับคลาวด์เราต่างสายพันธุ์กัน ข้ามีสายพันธุ์ครึ่งมนุษย์ส่วนเขาเป็นเฮอร์เมติกขนานแท้ ข้าไม่ใช่นักรบส่วนเขาก็เป็นนักรบที่เก่งกาจที่สุดในหน่วยรบของเฮอร์เมติก” 

“แสดงว่าคุณก็คล้ายๆ กับฉันงั้นสิ” 

“ก็คงเป็นเช่นนั้น แต่ที่ข้าหิวไม่ได้เป็นเพราะข้ามีสายพันธุ์ครึ่งมนุษย์ ข้าหิวเพราะข้าไม่ได้บำเพ็ญภาวนาให้มากพอ” มีอาคว้ากล่องอาหารที่คลาวด์ซื้อมาให้ฉันออกมาจากตู้เย็น 

“แล้วทำไมคุณรู้จักความรัก” ฉันยังคงสงสัย 

“แปลกหรือไง?” มีอาเลิกคิ้วถามฉันกลับ 

“หรือเพราะคุณมีสายพันธุ์มนุษย์อยู่คุณถึงรู้จักความรัก” ฉันถามขณะที่มีอาดูกำลังงุนงงอยู่กับกล่องอาหาร 

“ต่อให้เป็นสายพันธุ์เต่าก็รู้จักความรัก เจ้าเลิกตั้งคำถามใส่ข้าสักทีแล้วบอกมาว่าต้องทำยังไงถึงจะกินมันได้” มีอาแสดงท่าทีรำคาญใส่ฉันพลางยื่นกล่องอาหารมาตรงหน้า 

แสดงว่าที่จริงแล้วคลาวด์อาจจะรู้ว่าความรักคืออะไร แล้วเขาอาจจะรักเป็น เพียงแต่เขาโกหกฉันงั้นเหรอ... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว