facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 42 : รับขวัญหลาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 42 : รับขวัญหลาน

คำค้น : #มาเฟีย #รับขวัญหลาน #ม่านเมฆ #หมอกาย #ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 02:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 42 : รับขวัญหลาน
แบบอักษร

#กาย  

 

       “ด.ช. ธีคากร เจริญทรัพย์สมบัติ” 

 

       หน้าเหมือนผมมาก ผมคิดว่างานนี้คนที่จะได้เข้าใกล้ลูกของผมนี่ต้องลำบากแล้วหละครับ ดูจากที่พ่อของผมกับไทป์พูด

 

       ผมอยู่โรงพยาบาลต่อรอให้แผลแห้ง ที่แรกจะอยู่แค่สามวันแต่ไทป์ไม่ยอมบอกให้อยู่ต่ออีกสักสองสามวัน แล้วผมจะไปว่าอะไรได้ 

 

      “ไทป์ครับไม่ไปทำงานหรอครับ?” ไทป์มาเฝ้าผมทุกวัน ดูแลผมกับลูกไม่ห่าง 

 

      “จนกว่าเมียจะกลับบ้านครับ” เป็นอันรู้กัน ผมนี่สบายเลยครับไทป์ช่วยผมเลี้ยงลูกตลอด ไม่น่าเชื่อจะได้เห็นมุมนี้ของมาเฟีย 

 

       “ครับงั้นเอาลูกมาให้กายอุ้มหน่อยสิครับ” ไทป์ชอบอุ้มลูก แล้วลูกก็จะหลับไปในอ้อมกอดของพ่อเขาเลย 

 

       “ไม่เจ็บแผลแล้วใช่ไหมครับ?” ยังเป็นห่วงผมเสมอ

 

       “กายโอเคแล้วครับ ม่านเมฆเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมากเลยนะครับ” ผมพูดบอกไทป์ออกไป 

 

      “ลูกคงจะเหมือนกายมากครับ” พูดเหมือนน้อยใจลูก

 

      “ก็มีส่วนที่เหมือนไทป์อยู่นะครับ” ผมพูดเอาใจคุณพ่อสักหน่อย 

 

      “ก็ยังดีนะครับที่มีส่วนเหมือน ถ้าไม่เหมือนนี่ไทป์ได้เครียดตายแน่” นั้นไงว่าแล้วต้องกังวลเรื่องของอนาคต 

 

      “ไทป์ครับลูกยังเล็กมาก อีกอย่างไม่มีใครกล้ามายุ่งกับลูกหรอกครับ” คุณพ่อขี้หวงเอ้ย  

 

       “ก็ลองมีใครมายุ่งดูสิครับไทป์เอามันตาย!” ลูกผมจะขึ้นคานไหมหละเนี่ย พ่อหวงขนาดนี้

 

       “รอให้เค้าโตก่อนนะครับค่อยคิดเรื่องพวกนี้อีกที แล้วอีกอย่างเรื่องของหัวใจห้ามกันได้ที่ไหนหละครับ” ผมพยายามพูดให้ไทป์เข้าใจ

 

      “ไม่รู้หละครับ” ฟังกันซะที่ไหน 

 

      "ก็อก)) ก็อก)) ก็อก))"

 

      “เชิญครับ” 

 

      “ไอปอนด์/พี่ชาย” เดี๋ยวนะ มาด้วยกันแต่เช้านี่คืออะไร? 

 

      “เป็นยังไงบ้างครับคุณแม่?” 

 

      “ก็โอเคขึ้นแล้วว่าแต่..” ผมถามไอปอนด์แล้วใช้สายตามองไปทางพี่ชาย

 

     “บอกกายไปสิว่านอนด้วยกันมา” 

 

     O_O ......

 

     “เพี๊ยะ)) โอ้ย!ตีทำไมเนี่ยปอนด์ เจ็บ” พี่ชายลูบแขนป้อยๆเลย ก็น่ารักดีนะครับ 

 

     “ใครใช้ให้พูดแบบนี้หะ” นี่จะมาเถียงกันหรือมาเยี่ยมผมกันแน่เนี่ยสองคนนี้ 

 

      “พอครับ ไม่พูดแล้ว เอาของขวัญให้หลานเร็วเข้า” พี่ชายยอมลงให้ไอปอนด์ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ แสดงว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้น่าจะพัฒนาไปหลายขั้นแล้วสินะ

 

      “รับขวัญหลานนะกาย” ไอปอนด์ยืนซองสีแดงมาให้ผม กับซองสีน้ำตาลมาให้ผม เปิดดูคือตกใจ สัญญาซื้อรถ พี่ชายเป็นคนคิดแน่เลย

 

     “พี่ชาย! ลูกผมยังไม่โตเลยนะ”

 

“เอาไว้ตอนโตไง หลานอยากได้คันไหนก็ให้ไปเลือกได้เลย” นี่พากันสปอยลูกของผมตั้งแต่เล็กๆเลยนะเนี่ย

 

“รับไว้กาย คนเค้าสปอร์ตแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก” ไม่วายหันไปพูดแขวะกันนะไอปอนด์กับพี่ชาย

 

“งั้นก็ขอบคุณมากนะปอนด์/พี่ชาย” ผมขอบคุณทั้งสองออกไป 

 

     “แล้วก็นี่ของยัยพาฝัน เฝ้าโรงพยาบาลอยู่มาไม่ได้ แต่เห็นบอกว่าจะตามมาฟัดหลานที่หลัง” ผมรักของจากไอปอนด์มาอีกหนึ่งชิ้น 

 

     “ฝากขอบคุณยัยพาฝันด้วย” ยัยพาฝันรับขวัญหลานหนักเหมือนกันนะเนี่ย ให้สมุดบัญชีพร้อมเงินฝากหนักเลยที่เดียว

 

     “ไหนเอาหลานมาดูหน่อยสิว่าหน้าเหมือนใคร” ไอปอนด์จะขออุ้มลูกของผม คนเป็นพ่อหันควับเลย 

 

     “ปอนด์มันอุ้มได้ มันเป็นหมอครับไทป์” นี่ก็หวงลูกจังเลย 

 

     “หน้าเหมือนแกเลยหวะกาย” ไอปอนด์พูดขึ้นทันทีที่อุ้มลูกของผม 

 

     “ดูหน้าพ่อมันสะก่อน ลูกยังไม่ทันจะโตก็เครียดจนหงอกจะขึ้นอยู่แล้วหนะ” พี่ชายแซวไทป์ 

 

     “กูรักกูหวงของกู!” สองคนนี้เจอกันทีไรผมปวดหัว 

 

     “ให้มันน้อยๆหน่อยไหมไอไทป์ นี่ลูกยังเล็กอยู่เลยนะ” 

 

      “จะเล็กหรือจะโตกูก็หวงครับ” เห้อเหนื่อยใจกัยสามี จะหวงอะไรนักหนา 

 

      “พอเลยทั้งพี่ชาย ทั้งไทป์” ผมรีบห้ามทัพไว้ก่อน 

 

      หลังจากนั้นผมกับไอปอนด์ก็อยู่คุยกันอยู่พักใหญ่.....

 

      “กายพี่ขอตัวพาปอนด์กลับก่อนนะ” 

 

      “อยากกลับก็กลับก่อนสิ” 

 

      “มาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกัน!”

 

       “กายงั้นกูกลับก่อนนะ ชิ))” บอกผมแล้วสะบัดหน้าใส่พี่ชายเดินนำออกไปแล้วครับ นานๆทีจะได้เห็นมุมนี้ของคุณหมอปอนด์ 

 

       สองคนนี้นี่ก็เหมาะสมกันดี ไอปอนด์มันจะติดเอาแต่ใจหน่อย แต่มันก็ไม่ได้งี่เง่าไม่ฟังเหตุผลอะไร 

 

       “เป็นไงครับเมีย? เชียร์เค้าจนเค้าได้กัน” ดูไทป์พูดเข้า 

 

      “ได้อะไร ไอปอนด์คงยอมง่ายๆหรอก” ไอปอนด์เห็นแบบนี้ไม่ง่ายนะครับ 

 

      “ง่ายไม่ง่ายเจอไออู๋เข้าไปไม่เห็นจะรอดเลยสักราย” เอากับเค้าสิ 

 

      ผมไม่อยากเถียงกับไทป์ละเหนื่อย ผมหันมาสนใจลูกชายสุดที่รักที่อยู่ในอ้อมแขนดีกว่า เลี้ยงง่ายไม่ค่อยร้องเลย  

 

       “เป็นไงครับลูก หิวนมใหม่ หึ?” ผมถามลูกพร้อมกับหยอกล้อกับลูก

 

      “ลูกไม่หิวแต่ไทป์หิวนะครับ” หิวก็ไปหาอะไรกินไหมไทป์หนิ

 

      “หิวก็ไปหาอะไรกินไทป์” 

 

      “ไม่ได้หิวข้าวครับ” อ่าวพูดอะไรของเค้าเนี่ย 

 

      “ไม่หิวข้าวแล้วหิวอะไร?” 

 

      “หิวนมเมีย” ผ่ามม! หน้าร้อนขึ้นมาทันที 

 

      “ไทป์นี่มันโรงพยาบาลนะอย่ามาหื่น!” คิดแต่เรื่อง 

 

      “ไม่ให้หื่นได้ยังไงกันครับทนมาตั้งกี่เดือน จุ๊บ))” ผมว่าหายครั้งนี้ผมโดนจัดหนักแน่ 

 

      “หยุดพูดเลยไม่อายลูกบ้างหรือยังไงกันครับ” ผมไม่วายบ่นคนตัวโตที่กำลังทำหน้าหื่นใส่ผมอยู่ 

 

      “นะครับเมีย หิวนมเมีย” ดูทำหน้าอ้อน 

 

      “ไม่ได้ครับเดี๋ยวลูกต้องกิน” 

 

      “หลังลูกกินเสร็จก็ได้ครับ” ยัง ยังไม่จบ 

 

      “เอาไว้ออกจากโรงพยาบาลก่อนค่อยว่ากัน” ผมเลยเสนอทางเลือกให้กับคนหื่น 

 

      “พูดแล้วนะครับ” ยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเชียว 

 

     แล้วผมจะไปต้านทานสายตาของไทป์ได้ยังไงกันครับ แค่พูดอ้อนมาใจผมก็อ่อนยวบยาบแล้ว

 

     ........

 

     ........

 

     .......

 

          ********************************

#ไทป์  

 

        และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง เมียได้ออกจากโรงพยาบาลสักที  

 

       ผมกับกายฟังอาจารย์หมอพูดอธิบายเรื่องต่างๆไม่ว่าจะเป็นการให้นมลูก การดูแลลูก ...... 

 

       “หมอครับแล้วนานไหมครับถึงจะมีอะไรกันได้”  

 

      “เพี๊ยะ)) กายไทป์เจ็บ!”  

 

      “ใครบอกให้ถามแบบนั้นกันครับ” โดนเมียฟาดเลย 

 

      “ก็อยากรู้เฉยๆครับ” ผมยังแถได้อยู่  

 

      “ครับก็ประมาณสี่ถึงหกสัปดาห์ครับ แต่ส่วนใหญ่จะประมาณสี่สัปดาห์หลังคลอด แต่อย่ารุนแรงมากนะครับ” อาจารย์หมอพูดออกมาเล่นเอาเมียผมหน้านี่แดงเลย  

 

      “ขอบคุณครับอาจารย์หมอ งั้นผมกับกายไปก่อนนะครับสวัสดีครับ/สวัสดีครับอาจารย์หมอ” เมียเขินนี่โคตรน่ารักฉิบหาย  

 

      ....... 

 

      ....... 

 

      ....... 

 

      “นายกับคุณกายจะแวะทานอะไรก่อนไหมครับ?” ลูกน้องผมถามขึ้น  

 

      “ไม่ดีกว่าเฉิน ม่านเมฆยังเล็กกายกลัวจะไม่สบาย”  

 

      “งั้นคุณกายอยากกินอะไรบอกผมกับไอหยางได้นะครับ” เดี๋ยวไอสองตัวนี้ได้ข่าวที่มึงบอกอยู่นี่เมียกู 

 

      “เมียกู!”  

 

      “ก็เมียนายไงครับ” ดูไอลูกน้องผมมันกวนตีน  

 

      “พวกมึงหุบปากแล้วขับรถไปเลย” ผมหันไปสั่งไอลูกน้องสองคน  

 

      “ไทป์ไม่น่ารักเลยนะครับ” นั้นไงทำกูโดนเมียว่าเลยนะพวกมัน 

 

      “ไม่ว่าแล้วครับ เปลี่ยนให้ไทป์อุ้มลูกก็ได้นะครับกลัวกายจะเมื่อย” ผมเห็นกายอุ้มลูกมาตั้งแต่อยู่โรงพยาบาล  

 

     “ไม่เป็นไรครับกายไม่เมื่อย” เมียทำไมน่ารักแบบนี้ นี่คลอดลูกแล้วนี่ยิ่งเปล่งปลั่ง 

 

      “มาครับเดี๋ยวไทป์อุ้มลูกจนกว่าจะถึงบ้านเองครับ กายแผลก็ยังไม่หายดี” ผมเป็นห่วงเมียกลัวอุ้มลูกนานๆแล้วจะเจ็บแผล  

 

      ลูกหลับตาพริ้มเชียว ลูกคนแรกเลี้ยงง่ายแบบนี้คนต่อๆไปขอให้เลี้ยงง่ายๆแบบนี้ก็แล้วกัน  

 

      พอกลับมาถึงบ้านผมก็พาลูกเข้าห้องนอนลูกทันที ทำไว้เสร็จทันพอดี  

 

     “ไทป์ให้ลูกนอนกับเราก่อนนะครับ สักเดือนหนึ่งค่อยให้ลูกนอนเองนะครับ” เมียพูดอ้อนขนาดนี้ผมจะไปว่าอะไรได้  

 

     “ก็ได้ครับ กายไปล้างหน้าล้างตา เช็ดตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวไทป์ดูลูกให้ แล้วอย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ” กายน่าจะเหนียวตัวมากแล้ว  

 

     “ไทป์ก็เช็ดให้กายหน่อยสิครับ” เดี่ยวนะครับนี่เมียกำลังอ้อนผมอยู่ใช่ไหม  

 

     “งั้นก็ไปครับ ลูกกำลังหลับอยู่” เมียอ้อนขนาดนี้ใครจะปฏิเสธ 

 

     เห็นร่างกายเมียแล้วมันใจไม่ดี อดทนไว้นะไทป์แค่เดือนกว่าๆ เมียอยู่ข้างหน้าแต่ทำอะไรไม่ได้ 

 

     “เป็นอะไรครับไทป์ทำหน้าแปลกๆ” เมียยังจะมาถามอีก  

 

     “อยากครับเมีย แต่ทำไม่ได้เดี๋ยวเมียเจ็บ”  

 

     “อดทนหน่อยนะครับคุณพ่อ เดี๋ยวแผลหายเมื่อไหร่กายจะตามใจไทป์เลย”  

 

      “พูดแล้วนะครับเมีย ฟอด)))” ผมจะปล่อยเมียไปก่อน... 

 

      เช็ดตัวให้เมียสุดที่รักเสร็จ ผมก็จัดการกับตัวเองบ้าง ชักแม่น้ำทั้งห้าเลยครับ ใครจะว่าผมหื่นก็ได้ผมยอม  

 

       “กายครับหิวไหม?” ผมเห็นกายไม่ค่อยกินข้าวเลยช่วงนี้กินก็กินน้อย  

 

      “นิดหน่อยครับ”  

 

      “งั้นเดี๋ยวไทป์ไปสั่งคนทำอะไรอ่อนๆมาให้กินนะครับ”  

   

      “ฟอด)) ขอบคุณครับคุณสามี” ผมสิต้องขอบคุณกายมอบลูกชายสุดที่รักให้กับผม ชีวิตผมแค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว  

 

       "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))" 

 

      “มีอะไร?” ผมเปิดประตูได้ก็ถามลูกน้องทันที  

 

      “นายใหญ่กับคุณซันมาครับ” ไอเฉินเรียกนายใหญ่แบบนี้น่าจะพ่อตาผมชัวร์ 

 

      “อืม เดี๋ยวกูบอกกายลงไป”  

 

      “ใครมาหรอครับไทป์?”  

 

      “พ่อกับพี่ชายเมียครับ ลูกตื่นพอดี เดี๋ยวเอาลูกลงไปด้วยครับ” งานนี้มีเปย์หนักแน่  

 

      ........ 

 

      ........ 

 

      ........ 

 

      “สวัสดีครับพ่อ/พี่ซัน”  

 

      “สวัสดีครับพ่อ/พี่เมีย” มันเป็นมารยาทที่ผมควรทำ  

 

      “ไหนเอาหลานมาให้ฉันอุ้มหน่อยสิ”  

 

      “พ่อ! อุ้มลูกผมเบาๆนะ”  

 

     “ถ้าแกจะหวงลูกแบบนี้ก็ไม่ต้องเอาหละมั้งของรับขวัญลูกของแก” โหยพ่อตาพูดแบบนี้  

 

      “อะกายพี่ให้...” พี่ชายเมียยื่นซองสีน้ำตาลมาให้เมีย  

 

     “พี่ซันมันมากเกินไปครับ”  

 

      “ไม่มากไปหรอกหลานพี่ทั้งคน ที่ดินแค่ไม่กี่ร้อยไร่เองพี่ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก” พี่เมียใจปล้ำวะ ลูกผมนี่รวยตั้งแต่เล็กๆ  

 

      “ส่วนนี่ของตานะครับ” พ่อตายื่นซองสีน้ำตาลให้เมียผมเช่นกัน บ้านนี้เค้าจัดหนักจัดเต็มกันเลยแหะ  

 

      “พ่อ!”  

 

      “แค่น้อยนิดพ่อให้หลานได้” เมียหันมาชูเอกสารในมือให้ผมดู หุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ในบริษัททุกเครือที่พ่อเป็นเจ้าของอยู่  

 

      นี่ยังไม่รวมที่แม่ของผมให้อีกนะครับ เดี๋ยวไอแทนอีก ลูกผมนี่โชคดีจริงๆ แค่ของผมชาตินี้ก็ใช้ไม่หมดแล้วครับ  

 

      “ขอบคุณครับ/ขอบคุณครับ” ผมกับกายไหว้ขอบคุณพี่ซันกับพ่อ  

 

      “เอาไว้ให้หลานโตค่อยให้ไปบริหารต่อยอดเอาก็แล้วกันเนาะหลานตา” พ่อตาพูดกับลูกผมแบบนี้  

 

      “พ่อครับลูกผมครับ บริหารบริษัทผมก็หัวหมุนแล้วมั้งครับ”  

 

      “เรื่องของแก ถึงเวลาก็ให้หลานฉันเลือก” เอาสิครับพ่อตายอมแพ้สะที่ไหน  

 

      “พ่อ!”  

 

      “เรียกทำไมบ่อย! ถ้าอยากมีคนช่วยดูบริษัทแกก็น่าจะมีเพิ่มนะ” แนะนำดีทีเดียวเลยครับพ่อตา  

 

      “รอม่านเมฆโตอีกนิดครับพ่อ คราวนี้จะเอาแฝดให้พ่อดูเลย พ่อเตรียมตัวหมดตัวได้เลย” ผมพูดบอกพ่อตาออกไป  

 

       “หึฉันรอหมดตัวอยู่นะ ทำให้ได้อย่างที่พูด” ประมาทกันเกินไปแล้วพ่อตา เดี๋ยวไทป์จะทำให้ดู  

 

       “พอเลยครับทั้งสองคน พูดอะไรกันเนี่ย!” เมียที่นั่งฟังอยู่นานคงจะทนไม่ได้ 

 

       “อยากเห็นพ่อตาหมดตัวครับเมีย เรารีบปั้มกันเลยนะ”  

 

      “น้อยๆหน่อยไอไทป์ น้องกูพึ่งคลอดให้น้องกูพักบ้าง” ทีเมียตัวเองไม่เห็นพูดแบบนี้เลย  

 

      “ทีเมียคุณซันทำไมไม่เห็นให้เค้าได้พักบ้างครับ” เอาสิใครจะยอม  

 

      “หุบปากไปเลยไอไทป์เรื่องของกู!” พี่เมียนี่ปากแข็งฉิบหาย  

 

     “ครับๆ ทำอะไรก็คิดดีๆนะครับ เดี๋ยวเค้าหนีไปอย่ามาร้องไห้มาขอคำแนะนำจากผมนะครับคุณซัน”  

 

     “ o|o เงียบปากไปเลยไอไทป์!”  

 

      เถียงกันพอหอมปากหอมคอพอให้เมียได้ดุ ตอนนี้ครอบครัวของผมก็เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแล้ว  

 

      ผมไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง ผมสนใจแต่คนตรงหน้า ขอแค่กายกับลูกมีความสุขผมก็มีความสุขแล้ว  

 

      ‘สุขสันต์วันรับขวัญหลาน’ 

 

         ***************************** 

     **ทำให้พ่อตารู้หน่อยสิไทป์ว่าหมดตัวมันเป็นยังไง ไรท์ว่าแกน่าจะทำได้นะ แต่ละคนรับขวัญหลานหนักมาก**  

      

      

 

      

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว