facebook-icon

ชีวิตที่เคยสงบสุขของผมกำลังจะหายไป เมื่อผมต้องหมั้นกับอดีตเดือนมหาลัยผู้แสนเย็นชา ไม่สนโลก เพียงเพราะความต้องการของพ่อแม่ และที่สำคัญเพื่อปากท้องของตัวผมเองด้วย ~_~

ตอนที่ 12 : ความรู้สึกชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 : ความรู้สึกชอบ

คำค้น : #ความชอบ #เบ็น #บลู #แหวน #ชาบู #หมั้น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 62.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2563 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 : ความรู้สึกชอบ
แบบอักษร

#เบ็น 

 

      กว่าเพื่อนผมมันจะซักผมจนขาวแล้วปล่อยให้ผมเข้าเรียนได้ เกือบจะน้ำลายหมดปาก เพราะไอพิทบลูคนเดียวเลย ทิ้งขี้ไว้ให้ผม 

 

      “มาเรียนนะมึงทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ ทำหน้าเหมือนคนเบื่อโลกอยากจะตายอย่างงั้นแหละ” แหมม ไอเต้ยังมีหน้ามาว่ากูอีกนะมึงมันไอเพื่อนทรยศ  

 

      “แล้วกูต้องทำหน้ายิ้มตลอดเวลาเลยหรือยังไงกันหะไอเพื่อนเวร” ผมไม่วายด่าไอเต้กลับไป หงุดหงิดมาก  

 

      “ถ้ามึงทำแบบนั้นกูจะได้จองห้องที่ศรีธัญญาไว้เลย” ไอห่าเบทมันว่าผมเป็นบ้า 

 

       “ไอฟาย!”  

 

      “รุนแรงครับ เดี๋ยวนี้เบ็นรุนแรง” ไอแทน ไอตัวดี มันเอาคืนผมได้เจ็บแสบมาก กูไม่น่าไปเล่นพวกมันไว้เยอะเลย  

 

      “เสือก" ผมด่าไอแทนออกไป นี่พวกมันตั้งใจจะกวนตีนผมชัดๆเลย  

 

       “ขอบคุณที่ด่าคำนี้” ดูมันครับทุกคน ไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น  

 

      “หมดคำจะพูด เรียนไหมมึง?” ผมเลยเปลี่ยนเรื่องแม่งเลย ผมถนัดอยู่แล้วไอเรื่องเปลี่ยนเรื่องเนี่ย 

 

       “ครับๆคุณเบ็น พวกผมจะตั้งใจเรียนเดี๋ยวนี้แหละครับ” ประชดประชันกูอี๊ก  

 

       หลังจากนั้นพวกผมก็จบบทสนทนาเรื่องของผมกันไว้แต่เพียงเท่านี้ ตั้งใจเรียนก่อนครับ  

 

      [ชั่วโมงแรกผ่านไป...]  

 

      ยังโอเคครับวันนี้เป็นวิชาปฏิบัติอีกแล้ว แต่อาจารย์จะต้องสอนทฤษฎีให้พวกผมก่อน ถ้าไม่ตั้งใจฟังทฤษฎีแล้วปฏิบัติก็อย่าหวังว่าจะเข้าใจ  

 

      [สองชั่วโมงผ่านไป.....]  

 

      ดีนะที่อาจารย์แบ่งสอนทฤษฎีสองชั่วโมง ปฏิบัติอีกสองชั่วโมง ไม่งั้นผมได้ตายแน่ สมองเริ่มเบลออยากได้ชาบูเข้าไปหล่อเลี้ยงเต็มทีแล้ว

 

      [และแล้วก็ถึงชั่วโมงปฏิบัติสองชั่วโมง]  

 

      ต่อวงจรกันมันเลยทีเดียว หวังว่ามันคงจะไม่ระเบิดใส่หน้าของผมซะก่อนนะ ได้ไปเกาหลีแน่ถ้าเป็นอย่างงั้น

 

      .........

 

      ........

 

      ........

 

      “อ้าวนักศึกษาทุกคนครับ วันนี้อาจารย์จะให้ทำถึงแค่นี้ก่อนนะครับ ที่เหลือเอาไว้ทำเป็นการบ้านนะครับ” โหยการบ้านอีกแล้ว ผมหละเพลีย

 

      “พวกมึงจะทำกันวันไหนบอกกูด้วย เดี๋ยวกูต้องไปรับเมีย” ไอบาสรีบออกตัวก่อนเลยนะมึง เมียนี่ปล่อยให้ห่างตานานไม่ได้ 

 

      “กูก็เหมือนกัน กูนัดดูหนังกับไอแฟรงค์ไว้” ไอเบทนี่ก็ติดผัวตลอด

 

       “กูก็ไม่ว่าง ไอดรีมจะพาไปซื้อชุดไปทะเลกันปีใหม่นี้” ไอแทนก็อีกคน

 

       ไอเต้ไม่ต้องถามครับ น้องบอสมารอมันอยู่ก่อนแล้ว ทีนี้ก็จะเหลือแต่เบ็นคนหล่อแล้วหละครับ

 

       เพื่อนผมมันต่างก็ขอตัวกันไปหมดแล้ว ทีนี้ก็จะเหลือแต่ผมที่รอไอพิทบลูอยู่

 

       “เบ็น!” 

 

       @[email protected] .....

 

        ไอพิทบลูแม่งเล่นโผล่มาแบบนี้อีกแล้วนะ แม่งไม่เคยจะจำ กูต้องหัวใจวายตายเข้าสักวัน

 

        “พี่ผมตกใจหมดเลย มาถึงก็เรียกเสียงดังเลยนะ” ผมขอว่าไอพิทบลูสักทีเถอะ 

 

       “ขอโทษ” เออ ทำไมช่วงนี้ไอพิทบลูมันทำตัวดีจังวะ มันหวังอะไรจากตัวกูหรือเปล่าเนี่ย

 

       “พูดขอโทษง่ายจังเดี๋ยวนี้?” ผมเลยถามไอพิทบลูออกไป

 

       “ก็ทำให้เบ็นตกใจพี่ก็ต้องขอโทษไหมหละ?” ก็ยังดีที่พี่มันรู้ตัวเอง 

 

      “ก็ยังดีที่พี่รู้ตัวเอง” ผมแขวะไอพิทบลูออกไป 

 

      “พี่ไม่ได้แค่รู้ใจตัวเองนะครับ พี่ยังรู้ใจเบ็นอีก นะ” เออเอาเข้าไป หยอดกูเข้าไป เป็นรูแล้วกู นี่สรุปมึงต้องการอะไรจากกูกันแน่

 

      “เอาที่พี่สะดวก และสบายใจ” ผมไม่อยากเถียงด้วยแล้ว เหนื่อย

 

      “งั้นพี่สะดวกเดินจับมือเบ็น เบ็นจะให้พี่จับไหม?”  จะจับทำมะเขืออะไรหละครับ กูมองเห็นทางครับ เดินเองได้ ขืนจับเดี๋ยวได้เป็นข่าวกันอีก ช่วงนี้ยิ่งมาแรงอยู่ด้วย

 

      “ที่นี่มันในมหาลัยนะพี่ ให้เกียรติสถานที่หน่อยได้ไหมครับ อีกอย่างไม่อายคนอื่นเค้าหรือยังไงกัน”

   

      “พี่ไม่แคร์” เออดีเนาะ ไม่แคร์อะไรจริงๆเลยพี่มัน

 

     “ครับแล้วแต่พี่เลย” 

 

     “เบ็นเดี๋ยวกินชาบูเสร็จแล้วเราไปเลือกแหวนกันนะ แม่พี่บอกว่าให้เราสองคนไปเลือกแหวน แม่ส่งที่อยู่กับชื่อร้านมาให้แล้ว” เลือกแหวนอีกแล้วหรอเนี่ย

 

      “เอาแบบไหนก็ได้ไหมพี่ ที่จริงเราไม่ต้องไปเลือกเองก็ได้หรอก” ผมบอกไอพิทบลูออกไป 

 

      “ไม่ได้ เราเป็นคนใส่ก็ต้องไปเลือกเอง” เสียงเข้มจังวะ ดุฉิบหาย

 

      “ได้ครับ ไปก็ไป” สุดท้ายผมก็ต้องตามใจไอพิทบลูอยู่ดี 

 

       ผมรีบเดินออกมาจากคณะเพราะขืนผมยังยืนคุยกับไอ พิทบลูอยู่แบบนี้คงได้โดนกันอีกแน่ คนก็จะเริ่มมองมาทางผมกับไอพิทบลูมากขึ้น

 

       “ปั้ง))” 

 

       “ตามสบายครับเอาให้พัง ถ้าไม่พังก็ไม่ต้องหยุดประชดพี่นะเบ็น และถ้ามันพังจริงๆเดี๋ยวคนทำได้จะลุกออกจากเตียงไม่ขึ้นแน่” พี่มันแม่งก็รู้ทันผมตลอด  

 

       “รู้แล้ว ปิดแค่นี้ทำเป็นบ่น ไหนบอกให้เบ็นทำพังได้ไง?” เอาสิบอกเองจะมาลืมเองไม่ได้

 

       “ครับๆคุณชาย ถ้าอย่างงั้นก็ตามสบายเลย” หึ ยอมผมละครับวันนี้ แต่ไม่เข้าใจทำไมต้องเอามือมาขยี้หัวกูอีกแล้วเห็นหัวกูเป็นกระดาษหรือยังไงกันพี่มัน

 

       “ขอบคุณครับที่ยอมผม” อย่างน้อยวันนี้พี่มันก็ยอมให้ผม อารมณ์ดีแล้วโว้ย

 

       .........

 

       ........

 

       ขับรถมาได้สักพัก และแล้วตอนนี้ไอพิทบลูมันก็พาผมมาถึงที่หมายแล้ว \O/

 

       “กินให้เต็มที่ก็แล้วกัน”ไม่ต้องหันมาบอกผมก็ได้เรื่องกินผมรู้อยู่แล้ว ของโปรดซะด้วย ........

 

          *********************************

#บลู 

 

        ดูเอาเถอะครับ เอาของกินมาล่อหน่อยก็ลืมตัวไปหมด ผมเป็นประเภทชอบเนียนด้วยไงครับ เดี๋ยวผมจะแกล้งไอเบ็นสักหน่อยสิ  

 

        “เบ็น” ผมเรียกไอเบ็นไว้ก่อน ก่อนที่มันจะเดินดิ่งเข้าร้านชาบูก่อนผม ไอเบ็นหยุดเดินแล้วหันหน้ามาหาผม  

 

       “ว่าไงพี่ ผมหิวโว้ย”  

 

       “มาจับมือกันก่อน แล้วค่อยเดินเข้าไปข้างในร้านพร้อมกัน” ดูสิไอตัวแสบของผมมันจะทำยังไง 

 

      “งื้อ)) ไม่จับได้ไหมอะพี่คนมันเยอะ” ทำหน้างอแล้วครับ มันจะอายทำไมเดี๋ยวก็หมั้นกันแล้ว  

 

      “ไม่ได้ ถ้าไม่จับงั้นก็กลับกันดีกว่า” ผมแกล้งไอเบ็น กำลังก้าวขาจะเดินกลับ  

 

      “พี่ จับก็ได้” สุดท้ายไอแสบก็ต้องยอม  

 

       “ปับ))” ไอแสบวางมือไว้บนมือของผมพร้อมกับทำหน้างอ แต่ใครจะสนกันวันนี้ไอเบ็นมันน่ารักด้วย แม่งมีแต่คนมองมัน เห็นแล้วผมหงุดหงิด  

 

       “สวัสดีคะคุณลูกค้ามากี่ท่านคะ?” ถามแล้วยิ้มกริ่มแบบนี้นี่...หึ  

 

       “มาสองคนครับ” ผมตอบพนักงานกลับไป ไอแสบหน้าหงิกอยู่ครับ เดี๋ยวรอให้ได้กินก่อนเถอะ  

 

       “มาสองคนเชิญทางนี้เลยคะ สั่งน้ำซุบได้เลยนะคะ” พอนั่งลงได้พนักงานก็ให้ผมกับไอเบ็นสั่งน้ำซุบได้เลย ไอเบ็นไม่รอช้ารีบสั่งเลย ผมว่าแล้วอย่าให้มันได้เจอของกิน  

 

      “พี่ ผมจะไปตักน้ำพี่จะเอาน้ำอะไร?” ถามผมมาแบบนี้ขอแกล้งอีกทีละกันนะครับ  

   

      “ถ้าพี่ขอน้ำเราได้ไหม?” ผมแกล้งพูดหยอกไอเบ็นเวลาเห็นมันเขินแล้วผมมีความสุขมาก  

 

      “ไอพี่บ้า! พูดจาอะไรออกมาเนี่ย” ผมโดนโวยวายใส่แล้วครับ  

 

       “พี่..ไม่....”  

 

       “น้ำซุบมาแล้วคะ” ผมกำลังจะแถอยู่เลย น้ำซุบดันมาสะก่อน ไอเบ็นตาลุกวาวแล้วครับเหมือนเด็กฉิบหาย 

 

       “ค่อยๆกินนะเบ็น อย่ากินเร็ว” ผมบอกไอเบ็น ออกไป เวลากินมันเหมือนเด็กมาก  

 

       “รับทราบครับ” เห็นไหมผมบอกแล้วว่าเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆขอให้มีของกิน  

 

       ผมกับไอเบ็นรีบหยิบของที่เราจะกินลงหม้อทันที เอาตรงๆนะครับวันนี้ผมก็หิวเหมือนกัน  

 

       “เบ็นหยุดปีใหม่นี้ไปไหนหรือเปล่า?” ผมลองเชิงถามไอเบ็นดู  

 

        “ไม่รู้อะพี่ เพื่อนๆก็ไปกับผัว...เอ้ยแฟนกันหมด” คงจะลืมตัวพูดออกมา กลับลำแทบไม่ทันนะมัน 

 

       “ไปเที่ยวทะเลกัน” ผมลองชวนไอเบ็นดูในขณะที่มันกำลังอารมณ์ดี 

 

       “ผมไม่ไป” ดูมันตอบตัดโอกาสของผมไปเลย  

      

       “ไปเถอะนะๆ งานนี้ฟรีตลอดทริป” เอาของฟรีมาล่อดูสิ 

 

       “ขอผมคิดดูก่อนก็แล้วกัน เผื่อเพื่อนของผมมันจะกลับมาจากต่างประเทศ” ใครกันวะ ที่ทำให้ไอเบ็นมันปฏิเสธของฟรีได้? 

 

       “ไปเถอะนะเบ็น พี่ไม่มีเพื่อนไปอะ” ผมลองอ้อนไอเบ็นดูบ้าง 

 

       “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยพี่” ไอเบ็นแม่งรู้ทันกูได้ไงวะเนี่ย!! 

 

       “พี่ขอร้องนะเบ็นนะๆ ไปเถอะนะ” ทำหน้าให้หน้าสงสารมากที่สุด 

       

       “อะ)) พี่ป้อน” ผมพูดอ้อนวอนไอเบ็นพร้อมทั้งป้อนของโปรดของมันไปด้วย ลืมตัวอีกแล้วหละสิมัน 

 

       “งัม))” 

    

       งับไปแล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆเลยนะไอเบ็น แก้มกลมๆ ปากเล็กๆ เป็นภาพที่น่ารักมาก แล้วทำไมกูต้องมาชมมันด้วยวะเนี่ยไอบลูเอ้ย //-_-\\ 

 

       “ตกลงไปเที่ยวทะเลกับพี่นะเบ็น เดี๋ยวเราหมั้นกันเสร็จก็ไม่ว่างไปเที่ยวกันแล้ว ไหนจะเรียน ไหนจะงานที่ต้องส่งอีก” เอาร้อยแปดเหตุผลมาอ้างแล้วกูไอบลูเอ้ย มึงมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน  

 

        “ก็ได้ แต่ฟรีตลอดทริปแน่นะ?” ยังมาถามเรื่องของฟรีอีกนะมัน แต่ผมก็ดีใจที่มันยอมตกลงไปกับผม  

 

        “อืมฟรี”  

 

        “โอเค แต่ถ้าไม่ฟรีจริงอย่างที่พี่พูดผมเอาพี่ตาย” มีขู่ผมกลับมาด้วย แสบจริงๆ 

 

        “ห๊ะ)) อะไรนะเบ็นจะ..เอา..พี่ให้ตายเลยหรอ?” ผมได้ทีพูดแกล้งไอเบ็นออกไป 

 

       “แฮ็ก))) แฮ่ก))) โอ้ยพี่ พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย!” ถึงกับสำลักเลยทีเดียวเชียว 

  

       “หันหน้ามาหาพี่เร็วเบ็น” ปากไอเบ็นเลอะหมดแล้ว น้ำเกือบพุ่งใส่หน้ากูด้วยคือประเด็น  

 

        ผมเช็ดปากให้ไอเบ็น ไอเบ็นหน้าแดงไปหมดแล้วครับ พูดแซวแค่นี้เองนะเนี่ย  

 

       “พี่แม่ง!”  

 

       “อุ๊บ)))🤭” รีบเอามือปิดปากทันทีเลยนะมัน  

 

       “กินดีๆสิเบ็น!! เดี๋ยวก็ได้ติดคอตาย” พูดแรงไปหรือเปล่าวะแค่จะพูดเล่น  

 

       “ให้มันตายๆไปเลย” อ่าวทำหน้างอใส่ผมแล้วครับ คงจะงอนผมจริงหวะ  

 

       “งอนพี่หรอ? พี่ขอโทษ ไม่งอนนะๆ” ผมทำหน้ายิ้มทะเล้นให้ไอเบ็น 

 

       “..........” 

 

       ไม่พูดกับผมแล้วครับ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างไอเบ็นจะงอนได้น่ารักขนาดนี้  

 

       “อะพี่ให้” ผมเลยยื่นแซลมอนไปจ่อที่ปากของไอเบ็น ดูสิมันจะทนไม่กินได้ไหม  

 

       “งัม)))” งับไปแล้วครับ หึ ..... 

 

       “หายงอนพี่นะเบ็น พี่แค่ล้อเล่นครับ”  

 

       “ใครบอกว่าผมงอนพี่กัน กินไปเลย” ไอเบ็นนี่มันถนัดทำให้ผมเสียอาการจริงๆ 

 

        หลังจากนั้นผมกับไอเบ็นก็เลยคุยกันเรื่องจะไปทะเลตอนปีใหม่ พ่อของผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่ภูเก็ตด้วย ถ้าไปมันก็สะดวกสบาย หวังว่าไอเบ็นมันคงจะมีความสุขนะ  

 

       ไอเบ็นมันก็โอเคไม่ได้มีปัญหาอะไร ถึงแม้ตอนแรกๆมันจะไม่ยอมก็ตาม แต่เรื่องอะไรผมจะปล่อยให้มันไปกับเพื่อนของมันกันหละ  

 

       ผมกับไอเบ็นกินชาบูกันนานพอสมควร ถึงเวลาไปจ่ายเงินแล้วครับ  

 

       “เบ็นเอากระเป๋าตังพี่ไป แล้วไปจ่ายเงิน” ผมบอกไอเบ็นมันก็รับกระเป๋าตังจากผม แล้วเดินไปจ่ายเงินทันที คนแม่งจะมองอะไรมันนักหนาวะ  

 

       ผมจะไม่ให้มันทำผมทรงนี้อีก...เดี๋ยวนะนี่ผมกำลังหวงไอเบ็นอยู่หรอ? สงสัยกูจะตกหลุมที่ตัวเองขุดขึ้นมาจริงๆก็คราว นี้เนี่ยหละ  

 

       จ่ายเงินเสร็จ ผมกับไอเบ็นก็ตรงไปที่ร้านแหวนกันทันที ผมอยากให้ไอเบ็นไปเลือกด้วยตัวเอง  

 

       .......... 

 

       ......... 

 

      [ห้างสรรพสินค้า] 

 

      เราสองคนขับรถมาที่ห้าง [skyline jewelry]

 

     ผมกับไอเบ็นก็เดินหาร้านกันทันที นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย ไอเบ็นชอบง่วงตอนเย็น แล้วยิ่งกินอิ่มๆแบบนี้ด้วยนะ มันยิ่งง่วงไปใหญ่เลย แล้วสิ่งที่จะตามมาคือมันจะงอแง

 

      “เจอแล้วเบ็น” ผมเรียกให้ไอเบ็นดูร้านที่แม่ของผมบอกให้มาหาซื้อแหวน 

 

      “ไปกันพี่ผมง่วง” นั้นไงว่าแล้วไม่มีผิด เด็กน้อยจริงๆนะมัน นี่สาบานว่ามันอยู่ปีสามแล้วจริงๆ 

 

      “ครับๆคุณชาย” ขืนไปขัดใจมันตอนนี้ หึ...

 

      ผมกับไอเบ็นรีบเดินเข้าร้านทันทีมีพนักงานมารอต้อนรับเราสองคนอยู่แล้ว 

 

      “สวัสดีคะคุณลูกค้า คุณลูกค้าสนใจดูด้านในก่อนได้นะคะ” พนักงานนี่ก็ยิ้มกริ่มเชียว 

 

      “ครับ พอดีแม่ของผมสั่งให้มาเลือกร้านนี้หนะครับ” ผมบอกพนักงานขายออกไป 

 

      “อ๋อคะคุณบลู กับคุณเบ็น ทั้งสองคนสนใจแบบไหนเลือกได้เลยนะคะ”  

 

      “ครับ/ครับ” ผมกับไอเบ็นตอบออกมาพร้อมกัน แล้วผมก็จับมือของไอเบ็นมาเลือกแหวนทันที พนักงานน่าจะรู้แล้วหละว่าผมสองคนเป็นอะไรกัน (ว่าแต่ผมกับไอเบ็นเราเป็นอะไรกันวะ)

 

      ........

 

      .......

 

      เลือกไม่ถูกเลยกู เยอะจัด แต่ละวงนี่สวยๆทั้งนั้นไอเบ็น มันจะสนใจวงไหนกันนะ

 

     “พี่ผมว่าวงนี้ก็สวยดีนะเรียบๆ” ไอเบ็นมันคงเป็นคนเรียบง่ายสินะ ที่จริงมันสามารถเลือกพวกเพชรอะไรแบบนี้ก็ได้แต่มันกลับไม่เลือก มันเลือกแค่แหวนธรรมดาวงหนึ่ง

 

 

      “ธรรมดาไปหรือเปล่า?” ผมเลยแกล้งถามไอเบ็น ออกไป 

 

     “ถึงมันจะธรรมดาแต่มันก็มีคุณค่าทางจิตใจนะครับพี่ แหวนไม่จำเป็นต้องสวยหรูอะไรมากมายหรอก ขอแค่คนที่ใส่ให้เราเต็มใจที่จะใส่ให้เรามันก็โอเคที่สุดแล้ว” พูดออกมาสะผมอยากจะจับมันฟัดตรงนี้เลย  

 

      ไอเบ็นพอถึงตอนจะจริงจังก็เล่นเอาสะผมอึ้งเลยทีเดียว  

 

       “อืมงั้นเอาสองวงนี้ก็แล้วกันเนาะ” ผมหันไปยิ้มแล้วบอกไอเบ็น 

 

       “เอาแบบนี้แหละพี่”  

 

       พอลองแหวนกันเสร็จ ผมกับไอดรีมก็นั่งรอรับแหวนกลับกันเลย เพราะไม่ต้องสั่งทำให้เสียเวลา 

 

      “เบ็น”  

 

      “ว่าไงพี่”  

 

      “........” 

 

       ผมจะบอกมันว่าขอบใจนะที่ยอมหมั้นกับผม ทั้งๆที่ตอนแรกมันค้านหัวชนฝาเหมือนกับผมที่ค้านพ่อกับแม่เหมือนกัน แต่ทำไมกูพูดไม่ออก  

 

      “มีอะไรพี่?” ไอเบ็นถามผมอีกครั้ง 

 

      “ไม่มีอะไรแล้ว ง่วงมากไหม?” ผมเลยเปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นตาไอเบ็นจะไม่ไหวแล้ว  

 

       “อืมง่วงมากเลยอะ กินอิ่มแล้วมันชอบเป็นแบบนี้ตลอดเลย” พูดบอกเหมือนอ้อนผมขนาดนี้ ผมคงจะหลงไอเบ็นเข้าให้แล้วหละ  

 

      “อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็ได้นอนแล้ว” อาการเหมือนพ่อกำลังจะปลอบลูก 

 

      “อืม”  

 

      “ตาปรือหมดแล้วเบ็น”  

 

      “ได้แหวนแล้วคะคุณบลู” พนักงานยื่นถุงใส่แหวนมาให้ผม  

 

      “ขอบคุณครับ” ผมรีบรับมาแล้วพูดขอบคุณ ส่วนเรื่องเงินแม่ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ คุณหญิงแกเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้  

 

      “ไปกันเบ็น” ผมบอกพร้อมยื่นมือไปให้ไอเบ็นจับ มันก็จับมือผมทั้งหน้าง่วงๆของมันนั้นแหละ ไอเบ็นมันคงจะไม่รู้ตัวว่ามันน่ารักน่าฟัดขนาดไหน...... 

 

       ไอเบ็นกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผมไปแล้ว และตอนนี้จะว่าผมติดมันก็ไม่ผิด ผมบอกเลยว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อไอเบ็นมันเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดตั้งแต่เจอมัน  

 

       เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดจะสุงสิงกับใครนอกจากเพื่อน ตั้งแต่มีไอเบ็นเข้ามาทุกอย่างที่ผมไม่เคยทำ ไม่เคยลอง ผมกลับอยากทำกับไอเบ็น  

 

       และถ้านี่เรียกว่าความรู้สึกชอบ..ผมก็คงต้องยอมรับตัวเองแล้วหละครับ ...ว่าผมชอบไอเบ็นเข้าให้แล้วจริงๆ..... 

 

            ********************************* 

#ความรู้สึกชอบ 

      **เกลียดความเนียนของอีพี่ เกลียดความซึนของอีน้องมาก เบ็นเอ้ยไรท์ว่าแกต้องโดนพี่มันจับกินเข้าสักวันแน่ๆ นับวันยิ่งทำตัวน่ารักนะ ระวังพี่มันจะอดใจไม่ไหวจับแกปล้ำซะก่อนหละ พี่บลูเตรียมโงหัวไม่ขึ้นหรือยังจ้า** 

   

 

       

       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว