facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 31 : หมัด 👊เซอร์ไพรส์

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 : หมัด 👊เซอร์ไพรส์

คำค้น : #แต่งงาน #เซอร์ไฟรส์ #มาเฟีย #ไทป์ #หมอกาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 : หมัด 👊เซอร์ไพรส์
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

       หลังจากพาเมียไปเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้วต่อไปก็เป็นเซอร์ไพรส์ใหญ่แล้วครับ พ่อตาก็คิดว่าน่าจะผ่านแล้วเพราะโดนยิงไปทีหนึ่ง 

 

       “ฟอด))) ตื่นได้แล้วครับเมีย วันนี้ไม่ไปทำงานหรอครับ?” ตั้งแต่เมียท้องมานี่ขี้เซาหนักกว่าเดิม  

 

       “อือ..อื้อ...กายมีตรวจคนไข้บ่าย” ดีครับงั้นก็ให้เมียนอนไป  

 

       “โอเคครับ งั้นก็นอนต่อนะครับเดี๋ยวไทป์จะเข้าบริษัทนะ ฟอด)))” เงียบไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก  

 

         ผมเลยเดินไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ผมมีเซอร์ไพรส์ให้เมียสุดที่รัก ต้องไปเตรียมของก่อน มีงานด้วย  

 

        พอผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก่อนออกไปผมก็ไม่ลืมฟัดเมียสักที  

 

        “ฟอด)) ฟอด))) ไทป์ไปทำงานก่อนนะครับเมีย ตอนเย็นเจอกันนะครับ ดูแลตัวเองด้วย” สนใจผมที่ไหนจะเป็นแม่หมูอยู่แล้วทุกวันนี้  

 

        ผมเดินออกมาจากห้องตรงไปสั่งอาเฉินกับอาหยางทันที ช่วงนี้ผมจะให้สองคนนี้ดูแลกายไปก่อน ผมไม่ไว้ใจไออู๋ไม่รู้มันจะมาไม้ไหน  

 

       “อาเฉิน/อาหยางช่วงนี้พวกแกสองคนดูแลกายไปก่อนนะ ฉันไม่ไว้ใจใคร” ผมไม่อยากพลาดถ้ากายเป็นอะไรขึ้นมามีหวังผมได้โดนพ่อตาฆ่าตายแน่  

 

       “ครับนาย/ครับ” ไอสองคนนี้มันคือคนที่ผมไว้ใจได้ เพราะฉะนั้นผมมั่นใจว่ากายจะปลอดภัยแน่นอน  

 

       “อ่อถ้ากายไม่อยู่มึงสั่งคนเตรียมของให้เรียบร้อยนะตามที่วางแผนกันไว้” ผมไม่ลืมย้ำลูกน้องเพราะผมว่าจะเข้าไปทำงานที่บริษัทสักพัก  

 

      “ครับนาย นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ยังไงแผนของนายจะสำเร็จได้มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่นายจะเซอร์ไพรส์คุณกายหรอกครับ” ดูปากลูกน้องของผม กูจะทำโรแมนติกกับเมียหน่อยก็ไม่ได้ ขัดใจกันจัง 

 

       “.........”  

 

       “นี่มึงจะไม่ให้กำลังใจกูเลยหรือยังไงกัน” ผมไม่วายโวยวายใส่ลูกน้องของตัวเอง  

 

       “ผมให้กำลังใจนายตั้งแต่นายลากคุณกายเข้าบ้านมาแล้วครับ” พูดแบบนี้กูไปต่อไม่เป็นเลย ไอลูกน้องเวร! 

 

       “เออ! ดูแลกายให้ดีก็แล้วกัน”  

 

        ผมสั่งลูกน้องเสร็จก็ขึ้นรถไปบริษัททันที เพราะวันนี้มีเซ็นเอกสารร่วมหุ้นกับบริษัทใหญ่ในฮ่องกงด้วย ผมไม่อยากพลาดกำไรที่จะได้รับจากการร่วมหุ้นในครั้งนี้  

 

          ****************************** 

#กาย 

 

        "อื้อ....อือออ" บิดขี้เกียจอยู่พักใหญ่ก็ได้เวลาตื่นแล้วสินะ หิวแล้วด้วย  

 

        “ลูกคงจะรอแม่ใช่ไหมเนี่ย แม่ขอโทษนะครับที่ตื่นสาย” ผมลูบท้องไปด้วยคุยกับลูกไปด้วย  

 

        ตื่นมาไม่เห็นไทป์แล้วน่าจะไปทำงาน ผมเลยจัดการกับตัวเองบ้าง... 

 

        ......... 

 

        ......... 

 

        จัดการตัวเองเสร็จก็รีบเดินลงมาหาอะไรกินทันที เจออาเฉินกับอาหยางนั่งรอผมอยู่ ทำไมไม่ไปกับไทป์นะวันนี้  

 

        “สวัสดีครับคุณกาย/สวัสดีครับคุณหมอกาย” ทักทายเหมือนกัน แต่อีกคนหนึ่งเรียกคุณ อีกคนหนึ่งเรียกหมอ  

 

       “สวัสดีทั้งสองคน วันนี้ไม่ไปกับไทป์หรอ?” ปกติเห็นตัวติดกัน  

 

        “นายให้พวกผมสองคนดูแลคุณกายครับ” อ่าวให้มาดูแลผมแล้วใครจะดูแลไทป์ 

 

        “หือ ให้มาดูแลกาย? แล้วใครดูแลไทป์?” ผมถามลูกน้องทั้งสองคนของไทป์ เป็นห่วงไทป์เหมือนกัน 

 

        “นายมีลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่งคอยดูแลอยู่แล้วครับ คุณกายไม่ต้องเป็นห่วงนายหรอกครับ” ก็ยังดีที่มีคนดูแลไทป์อยู่หายห่วงขึ้นมาหน่อย  

 

        “แล้ววันนี้มีอะไรกินบ้างเนี่ย?” ผมเดินไปที่โต๊ะอาหารก็เจอของโปรดเข้าแล้ว  

 

        “ข้าวต้มกุ้งตัวโตๆคะคุณกาย ป้าทำสุดฝีมือเลยนะคะ ทานเยอะๆนะคะ เดี๋ยวคุณหนูน้อยจะไม่อิ่ม” คนที่บ้านนี้ใจดีมากๆ ยิ่งป้าแม่บ้านนะหาของกินแต่ละอย่างมาให้ผมกินดีๆทั้งนั้น จนตอนนี้ผมจะอ้วนเป็นหมูแล้ว  

 

        “ขอบคุณครับป้า ป้าทำอาหารอร่อยจนทุกวันนี้กายจะเป็นหมูอยู่แล้วครับ” ผมแซวป้าแม่บ้าน 

 

        “คุณกายหนะหรอคะอ้วน ขนาดป้าไม่ท้องป้ายังดูอ้วนกว่าคุณกายเลยคะ” ฮ่า ฮ่า นี่ผมไม่ได้ว่าป้าแกอ้วนนะครับ  

 

        “ครับ งั้นกายกินละนะครับ งัม))) งัม)))” อร่อยจัง กินกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ แม่จะกินเยอะๆนะลูก “หนูก็ต้องกินกับแม่ด้วยนะ”ไม่ลืมลูบท้องบอกลูกด้วย  

 

        “กินไหม? อาเฉิน/อาหยาง” ผมชวนลูกน้องทั้งสองคนของไทป์ที่คอยดูแลผมไม่ห่างเลย  

 

        “เชิญคุณกายตามสบายเลยครับ ผมกับอาหยางเรากินแค่กาแฟก็อิ่มแล้วครับสำหรับตอนเช้า” อืมแปลกแหะ คนบ้านนี้ชอบกินแต่กาแฟ  

 

        “กินบ้างนะข้าวอะ กินแต่กาแฟกัน ไทป์ก็อีกคนหนึ่งเป็นทั้งเจ้านายแล้วก็ลูกน้องเลยนะเนี่ย!” ผมถือโอกาสบ่นทั้งสองคน เพราะหัวหน้าใหญ่สองคนนี้ไม่อยู่ให้ผมบ่น  

 

        “ไทป์จะกลับกี่โมง? ไม่เห็นโทรหากายเลย” ผมถามลูกน้องไทป์ออกไป 

  

        “นายน่าจะกลับบ่ายๆครับ คุณกายไม่ต้องเป็นห่วงนายนะครับ” บ่ายๆก็ดีผมกลับมาไทป์ก็คงอยู่บ้านแล้ว วันนี้ว่าจะคุยเรื่องที่ใกล้ถึงวันตรวจท้องผมสักหน่อย 

 

        “โอเค”  

 

        ผมนั่งกินข้าวต้มไปสองถ้วยเต็มๆ อิ่มมาก วันนี้มีตรงจคนไข้บ่าย แต่ว่าจะเข้าโรงพยาบาลไปตรวจเอกสารก่อน เดี๋ยวเพื่อนผมมันจะตัดออกจากหุ้น  

 

        ........ 

 

        ........ 

 

        ตอนนี้อาเฉินกับอาหยางพาผมมาที่โรงพยาบาลแล้ว ผมเลยบอกให้สองคนนั้นว่ามีธุระอะไรก็ไปทำก่อน ผมตรวจคนไข้กว่าจะเสร็จน่าจะเย็นเลย  

 

        “มีอะไรก็ไปทำก่อนได้เลยนะทั้งสองคน”  

 

        “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพวกผมจะเฝ้าคุณกายอยู่แถวนี้นะครับ ถ้ามีอะไรแปลกๆคุณกายรีบแจ้งผมสองคนทันทีนะครับ” คิดมากเหมือนเจ้านายไม่มีผิด  

 

        “ได้ไม่ต้องเป็นห่วงกายหรอก ที่นี่โรงพยาบาล ไม่มีใครมาทำอะไรกายหรอก” กลัวอะไรที่สาธารณะแบบนี้ใครกล้ามามีเรื่องมันได้ตายดีแน่  

 

        รับปากลูกน้องไทป์เสร็จ ผมก็เดินเข้าห้องเพื่อตรวจเอกสารที่วางกองอยู่บนโต๊ะทันที เยอะมาก  

 

        ........ 

 

        ....... 

 

        นั่งตรวจเอกสารอยู่พักใหญ่ๆ เสียงเคาะประตูห้องผมก็ดังขึ้น  

 

         "ก็อก))) ก็อก)))) ก็อก)))" 

 

         “เชิญ”  

 

         “ขยันจังเลยนะคะคุณแม่!” ยัยพาฝันเดินเข้ามาก็แขวะผมแล้วครับ  

 

        “ไม่ได้หรอกเดี๋ยวพวกแกสองคนยึดหุ้น” ผมแกล้งพูดเล่นออกไป ไอสองตัวนี้มันแขวะผมตั้งแต่รู้ว่าผมท้องแล้วไม่ยอมบอกพวกมันสองคน มันเลยยังเคืองๆผมกันอยู่  

 

       “ก็กะจะยึดละนะ แต่คิดไปคิดมาสงสารหลานน้อยที่จะลืมตาขึ้นมาดูโลก เลยให้อยู่ต่อ” ผมรู้ว่าไอปอนด์มันพูดเล่น ถึงผมไม่มาเซ็นเอกสารสองคนนี้ก็มีสิทธิ์เซ็นแทนผมได้  

 

       “แล้ววันนี้สามีปล่อยให้มาทำงานหรอคะเพื่อน?” ถามแปลก ไทป์ไม่ให้มาปกติผมก็ขัดใจไทป์มาจนได้  

 

       “วันนี้ไทป์ไปทำงานที่บริษัท ฉันเลยมาทำงานยาวๆได้” พวกเพื่อนสองตัวนี้มันรู้ดีว่าส่วนใหญ่ไทป์จะไม่ค่อยให้ผมมาทำงานถ้าไทป์อยู่บ้าน  

 

      “ว่าแล้วปล่อยมาง่ายดายขนาดนี้” ยัง ยังเผือกเรื่องของผมกันอยู่ นี่จะไม่ไปตรวจคนไข้กันแล้วใช่ไหมเนี่ย 

 

      "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))" 

 

      ใครมาเคาะอะไรขนาดรัวขนาดนี้เนี่ย ผมกับเพื่อนหันมองหน้ากันแล้วรู้เลยว่า.....งานกำลังจะเข้าแน่นอน  

 

       “เชิญ”  

 

       “คุณหมอกายคะ พอดีมีคนไข้ถูกยิงมาคะ แต่คนไข้ไม่ยอมรักษากับหมอคนอื่นเลย จะรักษากับหมอกายอย่างเดียวเลย” ใครกันนะดื้อจริงๆ  

 

       “เดี๋ยวผมไปดูเอง ปอนด์พาฝันฉันไปดูคนไข้ก่อน นะ เจอกันที่ห้องผ่าตัดนะไอปอนด์” ผมเป็นหมอกระดูกครับ ถ้าอะไรที่มันไม่ใช่ส่วนที่ผมรับผิดชอบผมก็จะให้ไอปอนด์ดูแล  

 

        ผมวิ่งตามพยาบาลมาจนถึงเปลที่คนเจ็บนอนอยู่ทำไมหน้าคุ้นๆจังวะเหมือนเคยเห็นที่ไหน...... 

 

       O_O !!  

 

        ไอบ้าอู๋นี่หว่า ไปทำอะไรมาวะเนี่ยถึงโดนยิงมาขนาดนี้ เนื้อตัวเขียวช้ำไปหมด  

 

       “พาเข้าห้องผ่าตัดเลยครับ เดี๋ยวผมจะเป็นผู้ช่วยหมอปอนด์เอง” ผมสั่งบุรุษพยาบาล 

 

       “ห..มอ...ช่วย...ผ..มด้วยนะ” แววตาที่มองผมทำไมผมรู้สึกสงสารเค้าจังเลยวะ  

 

       “ไม่ต้องกลัวนะ เพื่อนผมเป็นหมอที่เก่งมาก คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ” หน้าที่ของหมอคือให้กำลังใจผู้ป่วยอยู่แล้ว  

 

       พูดแค่นั้นไอบ้าอู๋ก็สลบไปเลย สรุปการตรวจคนไข้ของผมต้องให้ไอพาฝันไปตรวจแทน เพราะผมช่วยไอปอนด์ผ่าตัด 

 

        การผ่าตัดค่อนข้างลำบากเพราะกระสุนโดนจุดสำคัญ แถมคนเจ็บยังเสียเลือดมากอีกด้วย วงการนี้อันตรายจริงๆ  

 

        ผมกับไอปอนด์ใช้เวลาผ่าตัดกันสองชั่วโมงเต็มๆ ตอนนี้ไอบ้าอู๋ปลอดภัยแล้ว แต่ยังคงต้องรอดูอาการอยู่ห้องไอซียูก่อน วันนี้ผมคงต้องกลับเย็นแน่นอนผมรู้สึกสงสารไอบ้าอู๋นี่แปลกๆ  

 

       “เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย” ผมล้างมือแล้วบ่นขึ้น 

 

       “เป็นหมอมันเหนื่อย ลาออกแล้วไปเป็นแม่บ้านมาเฟียไหมหละครับคุณหมอกาย” ไอปอนด์กวนตีนผมละ  

 

        “ไม่เอา! เหนื่อยกว่าเป็นหมออีก” ถ้าผมลาออกแล้วไปเป็นเมียมาเฟียอย่างเดียวผมคงตายคาเตียงแน่ ไทป์จ้องจะทำการบ้านทุกวันเลย  

 

        “เหนื่อยเพราะงาน หรือเหนื่อยเพราะเรื่องบนเตียง?” รู้ดีไปอีกนะไอปอนด์ อย่าให้มันมีบ้างก็แล้วกัน  

 

        “หยุดพูดเลยนะไอปอนด์”  

 

        “ไม่พูดก็ได้ เขินหละสิ แล้วนี่สามีหายไปไหนครับไม่เห็นโทรหาเลย” เออจริงผมลืมไปเลย ไทป์หายเงียบไปเลยวันนี้  

 

        “คงทำงานอยู่มั้ง”  

 

        “ทำงานหรือกกสาวที่ไหนอยู่หรือเปล่า” โอ้ยไอเพื่อนเวร มันจะพูดให้ผมคิดทำไมกันวะเนี่ย  

 

        “ก็ลองดูสิจะได้รู้ว่ามาเฟียว่าโหดแล้วแต่..เมียมาเฟียโหดกว่า” ผมเอาไทป์ตายแน่ ถ้ามีข่าวเข้าไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนนะ  

 

        “ล้อเล่นไหมกาย จริงจังไปนะ” ยังจะมีหน้ามาพูดอีกไอปอนด์ กูคิดไปแล้วด้วยคือประเด็น  

 

        ปกติไทป์จะโทรหาผมตลอด ถ้าผมไม่รับก็จะส่งข้อความมาบอกไว้ว่าทำอะไร ที่ไหน แต่วันนี้เล่นเงียบเลย กลับบ้านไปเจอดีแน่  

 

        “เออหนะ! ไปพักได้แล้ว” ผมรีบไล่ไอปอนด์ไปพัก ดูท่ามันคงจะเหนื่อยกับเคสนี้มาก  

 

        “ครับๆรีบไล่เพื่อนเชียวนะ จะแอบโทรหาผัว..เอ้ยสามีใช่ไหม?” ถ้าจะหลุดพูดมาขนาดนี้แล้วก็เรียกผัวเถอะ  

 

       “.......” ผมยื่นนิ้วกลางให้ไอปอนด์ มันเป็นคนกวนมาก แต่ถ้ามันได้จริงจังกับอะไรแล้วมันจะดูเป็นผู้ใหญ่กว่าผมอีก  

 

        ไหนๆก็พักละ ลองโทรหาไทป์ดีกว่า นี่ก็เย็นแล้วด้วยน่าจะกลับบ้านแล้ว  

 

        [โทรออก: ไทป์] 

 

        "ตู๊ด)))) ตู๊ด))) ตู๊ด)))" 

 

        ไม่รับสายผมครับทุกคน ไทป์ไม่เคยไม่รับสายผม ปกติยุ่งแค่ไหนก็จะรับสายผม เป็นอะไรหรึเปล่าเนี่ย 

 

        ไทป์นะไทป์ อย่าให้กลับบ้านไปนะจะตีให้หัวแบะเลย .... 

 

        O_O ... 

 

        หรือว่าไทป์จะแอบไปกับกกผู้หญิงคนอื่นจริง แล้ววันนี้ไทป์ก็แปลกด้วยที่ให้ลูกน้องคนสนิททั้งสองคนมาดูแลผม 

 

        ทนไว้ ทนไว้กาย กลับบ้านไปเมื่อไหร่ถ้าไม่เจอไทป์นะ จะเอาให้บ้านแตกเลยคอยดู อารมณ์เสีย 

 

        เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ้านไปมากกว่านี้ผมขอพักสายตาสักแปบ แล้วจะไปดูอาการไอบ้าอู๋ว่าเป็นยังไงบ้าง จะว่าไปไอบ้าอู๋รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่โรงพยาบาลนี้ ... 

 

        แต่สงสัยไปก็ไม่มีประโยชน์ นอนก่อนดีกว่า รอฟื้นมาก่อนค่อยถาม แต่ผมรู้สึกคุ้นๆแววตานี้จังเลยเหมือนเคยเห็นแววตานี้ที่ไหนมาก่อน  

 

        .......... 

 

        ......... 

 

        ผมหลับไปน่าจะนานพอสมควร ตื่นมาข้างนอกเริ่มมึดแล้ว ตั้งแต่ท้องมานี่ผมนอนบ่อยมาก เพลียบ่อย แต่ด้วยหน้าที่ยังไงก็ต้องมาทำงาน ดีที่ท้องไม่ใหญ่อาจารย์หมอบอกว่าอาจจะเป็นเพราะท้องแรก 

 

        ไทป์จะไม่โทรกลับมาหาผมจริงๆใช่ไหมเนี่ย ผมชักจะหงุดหงิดละนะ เดี๋ยวสั่งให้ลูกจัดการสะเลย  

 

       ผมรีบเก็บของเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน ป่านนี้อาเฉินกับอาหยางคงจะรอแย่..แต่ก่อนไปขอแวะดูอาการของไอบ้าอู๋สักหน่อยดีกว่าว่าเป็นยังไงบ้าง  

 

       ผมเข้ามาดูอาการของไอบ้าอู๋ อาการไม่น่าเป็นห่วงแล้ว คาดว่าวันพรุ่งนี้น่าจะฟื้น ลูกน้องก็ดูจะเป็นห่วงเจ้านายดีเนาะมาเป็นกำลังใจเยอะเลย ผมเลยบอกให้เฝ้าข้างในนี้ได้แค่สองคน ที่เหลือให้ไปรอข้างนอก เพราะเดี๋ยวคนไข้คนอื่นจะตกใจ  

 

        ก่อนเดินออกมาลูกน้องคนหนึ่งของไอบ้าอู๋วิ่งตามผมมา....แล้วยื่นรูปภาพให้ผม  

 

       “นายพกรูปนี้ไว้ตลอด ผมไม่รู้ว่าคนในรูปข้างๆนายเป็นใคร ผมเห็นนายมองหมอตลอด และผมก็คิดว่าหน้าเหมือนหมอ ยังไงหมอลองเอากลับไปคิดดูนะครับ” ผมรับรูปมายังไม่ทันได้ดู  

 

       “มีอะไรไหมครับคุณกาย” ลูกน้องไทป์ก็เดินเข้ามาหาผมก่อน ผมก็เลยเก็บรูปภาพลงกระเป๋าไว้ก่อน  

 

       “ไม่มีอะไร กลับบ้านกันเถอะ” ผมเลยชวนสองคนกลับบ้านไม่งั้นเดี๋ยวจะมีเรื่องกันอีก  

 

       ระหว่างทางกลับบ้าน ....ผมนั่งคิดถึงคำพูดที่ลูกน้องไอบ้าอู๋มันพูด ผมเลยหยิบรูปภาพขึ้นมากดูอีกครั้ง  

 

       O_O ..... 

 

       คนในภาพคือผม แล้วถ้าให้ผมทายเด็กที่อยู่ข้างๆผมคือไอบ้าอู๋อย่างงั้นหรอ? นี่มันอะไรกัน ทำไมผมจำไม่ได้เลยวะ สงสัยต้องได้คุยกันยาว  

 

       “คุณกายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? หน้าดูเครียดๆ”  

 

       “เครียดเพราะเจ้านายของทั้งสองคนไม่ติดต่อกายกลับมาเลยเนี่ยแหละ สงสัยอยากโดนดี” ผมพูดบอกลูกน้องทั้งสองคนของไทป์  

 

       “อุ้ย)) นายงานเข้าแน่” ยังจะมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกนะ กวนตีนทั้งเจ้านาย ทั้งลูกน้อง  

    

        “ก็อาจจะเป็นได้ เตรียมรถพยาบาลไว้ก่อนก็ดีนะเผื่อฉุกเฉิน” เอาสิเล่นมาผมเล่นกลับ หน้าซีดกันไปเลย  

 

         นั่งรถมาไม่นานก็ถึงบ้านสักที เมื่อยมากวันนี้ หิวข้าวด้วยป้าแม่บ้านทำอะไรกินกันนะเย็นนี้.... 

 

        ผมเดินเข้าบ้านทันที ทำไมบ้านเงียบแบบนี้ คนไปไหนกันหมดวะ น่ากลัวอะบรรยากาศแบบนี้ แล้วไทป์ยังไม่กลับบ้านอีกหรอเนี่ย 

 

        “อาเฉิน/อาหยางติดต่อไทป์ได้ไหม? ทำไมบ้านเงียบแบบนี้” ผมเริ่มกลัวแล้วสิ  

 

        “คุณกายเดินเข้าบ้านไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมติดต่อนายเสร็จจะรีบเข้าไปครับ” เออดี ทิ้งให้ผมเดินเข้าบ้านมึดๆคนเดียว  

 

        ผมตัดสินใจค่อยๆเดินเข้ามาในบ้าน ปกติจะมีคนอยู่เยอะมาก ทำไมวันนี้ทุกคนหายไปหมดเลยอย่างกับบ้านร้าง  

 

      .......... 

 

      ........ 

 

      "หมับ))) เห้ย”  

 

       "ผั๊วะ)) ผั๊วะ))" 

 

       ใครกอดผมวะ ที่แน่ๆต่อยไปสองหมัดคนแน่นอน   

 

       “โอ้ย)))”  

 

       "พรึบ))) พรึบ)))" 

 

        “ไทป์! เจ็บมากไหม?” เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง เป็นยังไงหละโดนไปสองหมัด มือผมยิ่งกระตุกง่ายอยู่  

    

       ว่าแต่เทียนพวกนี้ ดอกไม้พวกนี้คืออะไร? สวยจัง ไทป์กำลังจะทำอะไรกันแน่เนี่ย  

 

       “เจ็บนะครับกาย ต่อยไทป์ทำไมเนี่ย!” โดนไปสองหมัดเอง ยังไม่สะใจเลยที่วันนี้ทำให้ผมเป็นห่วง 

 

       “เจ็บแล้วจะได้จำ! กายโทรหาก็ไม่รับ เป็นห่วงก็เป็นห่วงนึกว่าจะไปกกสาวอยู่ที่ไหนสะอีก” น้ำตาบ้านี่ก็จะไหลออกมาทำไม คนท้องแปรปรวน  

 

       “ฮึก....ฮึก...ฮื่อ)))))” ร้องไห้แม่งเลย  

 

        “หมับ)) โอ๋ๆไม่ร้องนะครับคนดี ไทป์ขอโทษ ไทป์ไม่ได้อยากจะทำให้กายคิดมากเลยนะ มานี่มา” ไทป์เข้ามากอดปลอบผมเสร็จก็ดึงให้ผมไปอยู่ตรงกลางดอกไม้ ไทป์รู้ว่าผมชอบดอกกล้วยไม้  

 

        “ดอกกล้วยไม่ถึงแม้จะไม่สวยเหมือนดอกไม้ชนิดอื่นๆ แต่ก็ถือว่ามันเป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่นคงความรัก และความสง่างาม”  

 

        “ไทป์รู้ว่ากายชอบ ไทป์รักกายมากนะครับ”  

 

        "พรึบ)))" ไทป์นั่งคุกเข่า พูดไม่ออกเลยผม จากที่จะหยุดร้องอยู่แล้ว กลับร้องออกมาเหมือนเดิม  

 

         “ฮึก..ฮึก...กายก็รักไทป์ครับ” ผมรักผู้ชายคนนี้จริงๆ  

 

         “แต่งงานกับไทป์นะครับคนดี” ไทป์พูดขึ้นแล้นยื่นแหวนแต่งงานมาข้างหน้าผม  

 

 

          O_O ..... 

 

          “แต่งงาน?” ผมไม่คิดเรื่องนี้มาก่อนเลยจริงๆ ไม่คิดว่าไทป์จะขอผมแต่งงาน ....ผมยืนอึ้งไปหลายวินาทีจนไทป์ต้องพูดอีกรอบ  

 

         “กายครับ แต่งงานกับไทป์นะครับ แต่งงานกับคนเลวๆคนนี้คนที่เคยทำร้ายกายมาก่อนได้ไหมครับ?” ไทป์จะชอบคิดถึงอดีตที่เคยทำร้ายผมเสมอเลย  

 

          ......... 

 

         ......... 

 

        “ครับ แต่งก็แต่ง”  

 

        “เย้))) เย้))) ขอบคุณนะครับกาย ขอบคุณที่ยอมแต่งงานกับไทป์” ไม่แต่งได้ไงหละครับ ท้องก็โตขึ้นทุกวัน  

 

        "แปะ)))) แปะ)))" ไฟถูกเปิด ทุกคนในบ้านต่างมาร่วมตัวกันปรบมือแสดงความยินดีกับผม และไทป์ ผมมีความสุขมากจริงๆ  

 

        แต่คนที่ดีใจที่สุดเห็นจะเป็นคุณพ่อป้ายแดงขี้เห่อคนนี้ เซอร์ไพรส์ไปสองหมัดเลยไหมหละนั้น 

 

        ‘ความรักเกิดขึ้นกับคนเราในหลายรูปแบบ บางคนเกลียดกัน ไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่ความรักก็ยังทำหน้าที่ของมัน คือทำให้คนที่ใจตรงกันได้มารักกันสักวันหนึ่ง’  

 

            ******************************* 

#แต่งงานกันนะ  

        **เค้าตอบตกลงแต่งงานกันแล้ว : ) แต่เซอร์ไพรส์ไปสองหมัดนี่เจ็บน่าดูเลยนะไทป์ แล้วเรื่องกายกับไทป์จะเป็นยังไงต่อจากนี้ก็ต้องมาติดตามกันต่อนะจ้า....**  

       **เข้ามาดู เข้ามาอ่าน มาคอมเม้นคุยกันเยอะๆนะจ้า : ) วันนี้ไรท์อัพ เกียร์ (ชน) เกียร์ใครเมียมึงด้วยนะจ้า รีดคนไหนสนใจสามารถลองเข้าไปดู ไปอ่านกันได้เลยนะจ้า รักรีดทุกคน**   

  

 

              

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว