ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

05. TRAP : อย่ามายุ่งกับคนของกู

ชื่อตอน : 05. TRAP : อย่ามายุ่งกับคนของกู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2563 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05. TRAP : อย่ามายุ่งกับคนของกู
แบบอักษร

เลิกเรียน

ตึกคณะวิศวะ

17.25 น.

สุดท้ายฉันก็ต้องพาตัวเองมาอยู่ที่นี่จนได้ ก็ฉันมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธไหมล่ะ ทุกอย่างมันคือการถูกบังคับฉันไม่ได้เต็มใจ และก็ไม่ได้อยากมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลยด้วยซ้ำ พระเจ้าทำไมถึงกลั่นแกล้งฉันได้ลงคอ ㄒoㄒ~ คนที่พยายามจะหนีหน้าแทบตาย สุดท้ายกลับจะต้องมาเจอหน้ากันทุกๆวันแบบนี้ แล้วใจฉัน...เมื่อไหร่มันจะลืมเขาได้กันเล่า

ฉันนั่งต่อว่าพระเจ้าที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของฉันตอนนี้อยู่คนเดียวที่ม้านั่งหน้าตึกคณะวิศวะ ถึงจะไม่อยากมาแค่ไหนแต่ฉันก็คงจะหนีไม่พ้น สู้ฉันยอมทนๆเขาให้มันผ่านพ้นหนึ่งเดือนนี้ไปให้ได้ทุกอย่างก็ถือว่าจบ แต่หนึ่งเดือนนับจากนี้ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าเวลามันช่างนานแสนนานซะจริงก็ไม่รู้ นี่พึ่งจะวันแรกเองนะ เขาก็เล่นมาทำให้หัวใจฉันปั่นป่วนมากกว่าเดิมซะแล้ว แล้วต่อไปคิดว่าฉันจะรับมือกับเขาไหวไหมล่ะฉันเองก็เริ่มจะไม่แน่ใจตัวเองซะแล้วสิ

หลังจากเลิกเรียนเสร็จเรียบร้อยฉันต้องหาทางปลีกตัวออกมาจากยัยเพื่อนทั้งสามของฉันอย่างยากลำบาก เพราะเรื่องนี้ฉันไม่ได้เล่าให้พวกมันฟัง ก็นะ...ขืนเล่าไปมีหวังยัยพวกนั้นต้องรีบวิ่งแจ้นมาบอกพี่โรมแน่ว่าฉันอ่ะเป็นใคร ซึ่งฉันจะไม่มีทางยอมให้เขารู้เด็ดขาด ให้เขาคิดว่ายัยแว่นขี้เหร่คนนั้นมันได้หายสาปสูญไปนั่นแหละดีแล้ว

คริส : เฮ้อ!! ทำไมทุกอย่างมันต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย

? : เป็นแบบไหนเหรอ?

คริส : อ่ะ!!! นายยยย

ในจังหวะที่ฉันเผลอพูดคนเดียวออกไป โดยไม่ได้ทันสังเกตุว่ารอบตัวของฉันมีใครอยู่บ้าง จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาทำให้ฉันตกใจ จนต้องรีบหันหลังกลับไปมองซึ่งคนที่พูดกับฉันเมื่อกี้เขาก็คือ...ผู้ชายคนเมื่อเช้า คนที่ชื่อเสือนี่ ใช่..เขานั่นเอง

คริส : นะ นายนั่นเอง

เสือ : หึ ขอบคุณที่ยังจำกันได้

เสือ : ว่าแต่...เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอเรียนบริหารไม่ใช่รึไง?

คริส : เอ่ออ..คือว่า ฉันมาหาคนรู้จักน่ะ

เสือ : งั้นเหรอ

คริส : อะ อืม

บรรยากาศตอนนี้รู้สึกว่ามันจะอึดอัดหน่อยๆ เพราะฉันกับเขาเราไม่ได้รู้จักหรือว่าสนิทกันขนาดที่ว่าจะต้องมานั่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันและกัน กับเขาฉันรู้แค่เพียงชื่อที่เหลือก็ไม่รู้อะไรเลย แล้วฉันก็เดาไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้เขาเป็นคนยังไง เขาคือเสือผู้หยิ่ง และถือตัวเองคนนั้นที่ยัยเพื่อนฉันบอกรึเปล่าฉันก็ไม่รู้ นั่นสิ ฉันถามเขาก็ได้นี่นา

คริส : เอ่อ ฉันถามอะไรนายหน่อยได้ไหม?

เสือ : หืม? เธออยากรู้อะไรล่ะ

คริส : นาย...เรียนวิศวะอะไรหรอ?

ฉันตัดสินใจถามในสิ่งที่ฉันอยากรู้ออกไปแล้ว ซึ่งคำตอบที่ต้องการฉันไม่รู้ว่าฉันจะได้มันจากเขารึเปล่า แต่ดูท่าทางแล้วเขาก็ไม่ใช่คนหยิ่งอะไรเท่าไหร่นี่นา หรือว่าเขาจะเป็นคนละเสือกับคนที่ยัยพลอยบอกกันนะ

เสือ : โยธา ปี4

คริส : ยะโยธาเหรอ!!

เสือ : อืม

คริส : แล้ว....นายเป็นเดือนคณะอะไรนั่นด้วยรึเปล่า?

เสือ : เธอถามทำไม?

คริส : ปะ เปล่าๆ ฉันเอ่อ...ก็แค่อยากรู้ ถ้านายไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร

คำถามที่ฉันถามเค้าออกไปมันเหมือนกับจะทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยจะชอบใจหรืออะไรก็ไม่รู้ เพราะอยู่ๆหลังจากที่ฉันถามจบปุบเขาก็เล่นขมวดคิ้วทำหน้าเครียดๆใส่ฉันเฉย อะไรกัน! ฉันก็แค่ถามว่าเขาเป็นเดือนคณะอะไรนั่นรึเปล่าก็แค่นั้นทำไมถึงต้องแสดงท่าทางไม่พอใจอะไรขนาดนั้นออกมาด้วยก็ไม่รู้

แต่ทว่า!!!

สิ่งที่ฉันไม่ทันได้คาดคิดก็เกิดขึ้น

เสือ : ใช่...ฉันเป็น นี่ใช่ไหมคำตอบที่เธอต้องการได้ยิน

คริส : ....

ในที่สุดเขาก็ตอบมันออกมาจนได้ สรุปแล้วเขาก็คือพี่เสือคนเดียวกันกับที่ยัยพลอยเล่าให้ฟัง แต่ทำไม? เขาถึงได้มานั่งคุยกับฉันแบบนี้ล่ะทั้งๆที่เราเองไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

คริส : งั้นฉันก็พอจะรู้แล้วว่าพี่เป็นใคร พี่เข้าถึงยากและไม่คุยกับคนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเมื่อเช้าพี่ถึงยอมช่วยฉัน แถมตอนนี้ยังมานั่งคุยกับฉันเหมือนกับว่าเราเป็นคนที่รู้จักกันอีก ฉันไม่เข้าใจ?

ฉันเล่นสาดคำถามใส่เขาไปทั้งหมด ก็ใครจะไม่อยากรู้ล่ะ ฉันมีอะไรที่ต่างจากคนอื่นรึไงเขาถึงได้ให้สิทธิฉันขนาดนี้

พี่เสือไม่ตอบอะไร เพียงแต่จ้องหน้าฉันนิ่งๆแล้วใช้มือของเขามาจับที่มือของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

คริส : จะ จะทำอะไร?

เสือ : ฉันก็แค่ถูกชะตากับเธอ ฟังนะ...การที่ฉันจะพูดคุยหรือว่าสุงสิงกับใครสักคนฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจเองว่าอยากคุยหรือไม่อยากคุย แต่กับเธอ....ไม่รู้ว่ะ ฉันอธิบายไม่ถูก

เขาเหมือนจะสับสนตัวเองอยู่หน่อยๆที่ไม่สามารถรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันเอาไว้ได้ ต่างกับฉันที่ตอนนี้ใบ้กินไปเรียบร้อย ฉันไม่สามารถจะพูดอะไรออกมาได้เลยจริงๆ นอกจากนั่งอยู่เฉยๆให้เขาจับมืออยู่แบบนั้น จนกระทั่ง...

คริส : อ๊ะ!!!

ร่างกายของฉันโดนกระชากออกมาจากม้านั่งตัวข้างๆพี่เสืออย่างแรงจนตัวฉันเซไปปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของคนที่กำลังทำรุนแรงกับฉันอยู่ตอนนี้ ถ้าให้ฉันเดาก็คงจะมีอยู่แค่คนเดียวอ่ะ ที่ชอบทำอะไรบ้าๆแบบนี้กับคนอื่น

คริส : พี่โรม ฉันเจ็บ!! พี่ทำอะไรของพี่เนี่ยย

พี่โรมจับกุมข้อมือของฉันแรงมากจนฉันรู้สึกเจ็บ ในขณะเดียวกันพี่เสือก็ลุกออกจากม้านั่งมายืนจ้องหน้ากับพี่โรมตาเขม็ง ในตอนนี้สถานการณ์มันเหมือนกับคนที่เกลียดขี้หน้ากันมากๆมาเจอกันและพร้อมบวกตลอดถ้ามีคนมาสะกิดต่อมอะไรเข้าประมาณนั้นอ่ะ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาสองคนมีเรื่องอะไรบาดหมางใจกันอยู่รึเปล่า แต่ตอนนี้ช่วยปล่อยฉันก่อนจะได้ไหม ฉันเจ็บ!!!

โรม : อย่ามายุ่งกับคนของกู

เสือ : คนของมึง หึ...ไม่เห็นจะมีป้ายเขียนบอก

โรม : อย่ากวนตีนไอ้เสือ

เสือ : หึ

คริส : พี่โรม ปล่อย!! ฉันเจ็บ อื้ออออ

ยังไม่ทันได้พูดหมดคำ ริมฝีปากของฉันก็ถูกครอบครองโดยคนเอาแต่ใจอย่างพี่โรม เขาจูบฉันเน้นๆ และย้ำลงมาจนฉันแทบจะสำลัก นี่เขากำลังทำอะไรอยู่รู้ตัวบ้างไหม เขาจูบฉันต่อหน้าพี่เสือ เขาทำแบบนี้ทำไมกัน ต้องการอะไรกันแน่

คริส : อื้อออออ

จนฉันเริ่มที่จะหายใจไม่ออก จึงใช้มืออีกข้างทุบรัวไปที่อกของเขาเพื่อให้เขาได้รู้ว่าตอนนี้ฉันไม่ไหวกับจูบของเขาแล้ว ไม่นานพี่โรมถึงยอมค่อยๆถอนจูบออกมาช้าๆ จากนั้นเขาจึงใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองไปทีนึงก่อนจะหันหน้าไปแสยะยิ้มให้กับพี่เสืออย่างคนที่ชนะและเหนือกว่า

โรม : ยัยนี่เป็นของกู ถ้ามึงอยากได้จริงๆ รอให้กูเบื่อก่อนแล้วกันค่อยมาเอา หึ ส่วนเธอ...ไปกับฉันเดี๋ยวนี้

คริส : อ้ะ!!! พี่โรม ฉันเจ็บนะ

เสือ : .........

ฉากจูบของฉันกับพี่โรมเมื่อครู่ทำให้พี่เสือได้แต่ยืนเงียบไม่พูดอะไรเลยสักคำมีเพียงแค่สายตาที่มองพี่โรมอย่างคนที่เกลียดแสนเกลียดเท่านั้น

ตัดภาพมาที่ฉันกับเขาตอนนี้พี่โรมฉุดกระชากลากฉันมาจนถึงรถของเขาอีกครั้ง วันนี้ฉันโดนเขาลากๆๆแบบนี้มาตั้งแต่เที่ยงแล้วนะ นี่เขาคิดว่าฉันเป็นตัวอะไร คิดอยากจะทำยังไงกับฉันก็ได้งั้นเหรอ

คริส : พี่โรม นี่พี่เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย!!

ฉันเริ่มที่จะหมดความอดทนกับความเอาแต่ใจและป่าเถื่อนของเขาเต็มทน นี่พึ่งจะวันแรกแต่เขาทำกับฉันเหมือนฉันไปฆ่าหมาของเขาตายไปสิบชาติยังไงยังงั้นแหละ

โรม : คิดจะอ่อยมันรึไง ห๊ะ!!!

คริส : ฉันเปล่า เขาก็แค่มานั่งคุยกับฉันเฉยๆพี่ก็เห็นป๊ะ แล้วฉันไปอ่อยพี่เสือเขาตอนไหนไม่ทราบ

โรม : เหอะ พูดอย่างกับเธอรู้จักมันดีคิดว่ามันแค่มานั่งแค่นั้น

คริส : อย่างน้อยครั้งแรกที่เจอกันเขาก็ช่วยฉันไม่เหมือนพี่ ที่เอาแต่...ทำให้ฉันเจ็บตัว

เหมือนคำพูดของฉันจะยิ่งทำให้พี่โรมของขึ้น สายตาของเขาตอนนี้น่ากลัวจนฉันไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

โรม : อย่าทำให้ฉันโมโห เพราะคนที่จะซวยก็คือตัวเธอคริสตัล

คริส : ฉะ ฉัน อ๊ะ

พี่โรมผลักฉันให้เข้าไปในรถทันทีที่เขาพูดจบโดยไม่คิดจะฟังในสิ่งที่ฉันจะพูดเลย

คริส : พี่จะพาฉันไปไหน?

โรม : หึ ได้เวลาทำหน้าที่เบ้ของเธอแล้ว เตรียมตัวเอาไว้ให้ดี

คริส : !!!

 

ความคิดเห็น