facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 13 : วิถีคนปากแข็ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 : วิถีคนปากแข็ง

คำค้น : #ปากแข็ง #อารมณ์ง้อเมีย #หมอกาย #ไทป์ #มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 64.2k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 02:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 : วิถีคนปากแข็ง
แบบอักษร

#กาย  

 

         หึย)) ไอบ้าไทป์มันเล่นจูบผมไม่พอยังจะมาเรียกผมว่าเมียอีก ผมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆว่าไอบ้าไทป์มันต้องการอะไรจากผมกันแน่ แล้วโลกใบก็กลมจังเลยเนาะ เหวี่ยงให้ผมมาเจอกับไอบ้าไทป์ได้เนี่ย คนอุตส่าห์หนีมาพักกายพักใจแล้ว 

 

        “ทำไมทำหน้าอย่างงั้นหละครับ ‘เมีย’” เน้นจริงๆเลยนะ อีคำว่าเมียเนี่ย  

 

        “คุณนี่มัน.....หึย))” ผมไม่อยากเถียงแล้วครับ เถียงไปก็ไม่ชนะหรอก เดินหนีแม่งเลยดีกว่า แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาไปไหนหรอก 

 

        หมับ)) “จะไปไหน? เถียงไม่ได้แล้วคิดจะหนีฉันหรอ” ใครจะไปอยากอยู่ใกล้คนบ้ากัน

 

       “มันเรื่องของผมไม่เกี่ยวกับคุณ อีกอย่างเราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย” กวนกลับไปสะเลยชอบกวนผมดีนัก 

 

       “เรื่องของ ‘เมีย’ ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของผัวอย่างฉันหละ” เออเอาเข้าไปคำว่าผัวๆเมียๆเนี่ย  

 

       “คุณคงลืมไปแล้วสินะว่าผมเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของคุณ ขอตัวนะครับผมอยากพัก เหนื่อย!” ผมเลี่ยงที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงให้มากความไปมากกว่านี้

 

       “ใครบอกนายเป็นแค่ที่ระบายของฉัน” อ่าวพูดแบบนี้ถ้ามันไม่พูดแล้วผมจะคิดแบบนี้มาตลอดไหม 

 

       “ก็ได้ยินหมามันพูดใส่หน้าแบบนี้ตลอด” แตก แตก สติผมเนี่ยแหละแตกแล้ว 

 

        “หึงั้นหรอหมาบ้าตัวนั้นคงทำให้นายหัวเสีย และหงุดหงิดมากเลยสินะ” ทุกคนผมอยากฆ่าคน 

 

         “ไม่ใช่แค่นั้น ผมยังเกลียดหมาตัวนั้นมากด้วย ไม่แม้แต่จะอยากเจอหน้าเลยด้วยซ้ำ” เอาสิ ดูสิว่าจะพูดยังไงต่อ 

 

         "ฟอด))) เกลียดหมาตัวนั้นไว้เยอะๆนะ เพราะหมาตัวนั้นถ้ามันถึงฤดูติดสัตว์แล้วมันจะไม่มีทางปล่อยเหยื่อที่มันสนใจไปง่ายๆแน่” หึย)) แพ้แพ้ทุกทาง ผมจะทำยังไงถึงจะชนะไอบ้าไทป์ได้บ้าง 

 

         “เชิญคุณไปติดสัตว์ที่อื่น แถวนี้ไม่มีหมาตัวเมียให้คุณมาติดสัตว์หรอกนะ” ชักจะหมดความอดทนกับหมาบ้าอย่างมันละ 

 

         “ใครบอกนายว่าฉันสนใจหมาตัวเมียกัน? ที่ฉันสนใจเป็นหมาตัวผู้ที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่มากกว่าต่างหากหละ” ผ่ามม! เป็นไงหละกาย หน้าแดงสิครับรออะไร นี่มันพูดบ้าอะไรของมันออกมาเนี่ย เล่นกับหมาหมาเลียหน้า

 

        “พูดอะไรกรุณาให้เกียรติกันด้วย ที่นี่ไม่ใช่ที่ฮ่องกง” ในเมื่อมันไม่หยุดผมก็จะไม่ทนมันแล้วโว้ย

 

        “อ่าวหรอ? ฉันลืมไปเลย ไหนบอกว่าเราไม่รู้จักกันยังไงหละ ทำไมนายถึงรู้ว่าฉันอยู่ฮ่องกง?” ถามออกมาหน้าตายอีกนะไอบ้าไทป์ 

 

        “โอ้ยเอาเป็นว่าผมไม่อยากเถียงกับคุณละ เราสองคนต่างคนต่างอยู่” เถียงไปก็มีแต่จะแพ้ ใครบอกไอบ้าไทป์มันน่ากลัว ตอนนี้ผมเห็นแต่คนกวนตีนผมอยู่เนี่ย ประสาทจะกิน 

 

        “มันง่ายไปไหมกาย” ทำเสียงแบบนี้จากที่บอกไม่น่ากลัวเมื่อกี้เอาคำนั้นคืนกลับมาด่วน 

 

        “แล้วคุณต้องการอะไรจากผมอีก ? คุณได้ไปหมดทุกอย่างแล้วหนิ อีกอย่างคุณก็มีที่ระบายคนใหม่แล้วหนิ ชิ” ทำเป็นแต๋วอีกแล้วกายเอ้ย

 

        “ที่หนีมานี่คือเพราะหึงฉันว่างั้นเถอะ?” ใครหึงมันกันโว้ย อยากจะตะโกนใส่หน้า

 

        “ผมบอกไปแล้วว่าผมไม่ได้หึงคุณ คุณจะจูบ จะกอด จะเอากับใครมันก็เรื่องของคุณ มันไม่เกี่ยวกับผม” ทำไมกูพูดแล้วจะร้องไห้เลยวะ มันอาการเหมือนเมียงอลผัวฉิบหาย

 

       “จริงหรอ? หึ ฉันทำแบบที่นายพูดกับคนอื่นได้ด้วยหรอ” พูดไม่พอเอาหน้ายื่นเข้ามาใกล้หน้าผมอีก จะจูบกันได้อยู่แล้วไอคนบ้า คนคนนิสัยไม่ดี 

 

       “ไม่รู้โว้ย” 

 

        "ฟอด))) พูดไม่เพราะต้องโดนลงโทษ ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหม” ทุกคนผมจะวางแผนฆ่าไอบ้าไทป์แล้วนะครับ 

 

        “แล้วจะมาหอมแก้มผมทำไมหะ ไม่กลับไปหอมแก้มคู่ขาของคุณหละ” แล้วกูก็หลุดพูดแบบนั้นออกไปอีกจนได้อยากจะตบปากของตัวเองสักทีสองที ไอหัวใจบ้านี่ก็เหมือนกัน ทรยศเจ้าของตัวเองนะ 

 

         “หึฉันรู้ละว่าทำไมนายถึงหนีฉันมาไกลขนาดนี้ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น และจะไม่มีวันเป็นด้วย” หึใครจะไปเชื่อมันกัน เห็นคาตาขนาดนั้น 

 

        “แล้วคุณมาบอกผมทำไม ผมไม่ได้อยากรู้สักหน่อย” ผมไม่อยากรู้จริงๆนะครับ

 

        “บอกให้รู้ไว้ แล้วก็กลับบ้านได้แล้ว” อารมณ์เหมือนผัวง้อเมียกลับบ้านชัดๆ นี่ผมกำลังจะใจอ่อนให้กับไอคนที่มันใจร้ายกับผมมาตลอดอย่างงั้นหรอ

 

         “ผมไม่กลับ เพราะผมมาทำงาน ไม่ได้หนีคุณมาจริงๆ” ที่จริงไอบ้าไทป์นั้นแหละที่ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่ แต่เรื่องอะไรผมจะบอกมันหละ 

 

         “มีงานหรือแอบมามีชู้อยู่ที่นี่” นั้นปากมันใช่ไหมน่าจะเลี้ยงหมาไว้เยอะนะมัน 

 

         “ใช่! ผมอาจจะมีชู้อย่างที่คุณพูดก็ได้นะ ขอบคุณที่แนะนำผมก็แล้วกัน ผมจะเก็บไปพิจารณาเป็นอย่างแรก” ในเมื่อมันชอบว่าผมนัก ผมก็จะทำให้มันอกแตกตายไปเลย แล้วกูไปเป็นเมียมันตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย

 

         “ฝันไปเถอะว่าฉันจะปล่อยให้นายไปมีความสุขกับใครได้ นายเป็นของฉัน และก็ต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!” เรื่องขู่นี่ถนัดนักนะ แล้วหมาที่พ่นออกมาจากปากนะมันจะรู้ไหมว่าทำให้ผมเสียใจแค่ไหน ถ้าผมเลือกได้จะไม่ขอเจอผู้ชายคนนี้อีกเลยตลอดชีวิต 

 

         “งั้นผมก็ขอตัวไปนอนฝันก่อนนะครับ จะได้ฝันว่าไปจากคุณได้แล้ว” เอาสิผมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วโดนมาหมดแล้ว 

 

         “ยังไปไหนไม่ได้ ฉันจะไปส่งนายเอง” ขู่อีก ขู่เข้าไป 

 

         “ไม่เป็นไรผมเกรงใจคุณ อีกอย่างไม่อยากรบกวนเวลาของคุณ” ขืนให้ไอบ้าไทป์ไปส่งมันได้รู้แน่ว่าผมอยู่ที่ไหน 

 

         “กาย!” วันนี้ไอบ้าไทป์เรียกชื่อผมครับ ผมแปลกใจตั้งแต่คุยกันก่อนหน้านี้ละ เกิดอะไรขึ้นกับไอบ้าไทป์? สมองมันกระทบกระเทือนหรอ 

 

         “ผมไม่อยากรบกวนคุณ อีกอย่างผมนัดชู้ไว้” เอาสิผมกวนประสาทมันกลับบ้าง ที่จริงไม่ได้นัดใครไว้หรอกครับแต่อยากดูคนบ้าอาลวาด 

 

         “หึจะไปหามันอีกอย่างงั้นหรอ? ได้กับมันแล้วหรือยังไงกัน” คำพูดเ...ห..ี้ยยของมันไม่พูดออกมาจะดีที่สุด

  

         "ปัก)) ปัก)))" ผมรัวกำปั้นใส่อกแกร่งของไอบ้าไทป์ทำไมมันพูดจาหมาๆแบบนี้ ผมไม่ใช่จะไปอ้าขาให้ใครเอาได้ง่ายๆหรอกนะ ที่ผ่านมาผมก็เอาแต่กับผู้หญิงเหมือนกัน ไม่คิดจะเอาผู้ชายเลยด้วย เพราะมันชีวิตของผมเลยเปลี่ยนไป 

 

        “ฮึก...ฮึก” ผมไม่ไหวแล้วร้องไห้ออกมาแม่งเลย ไม่องไม่อายห่าเหวอะไรแล้ว ถ้าจะพูดดูถูกกันขนาดนี้ 

 

        "หมับ))) มานี่มา...แล้วก็หยุดร้อง หยุดทุบผัวตัวเองได้แล้ว กะจะฆ่าผัวของตัวเองหรึยังไงกันหะ” ไอบ้าไทป์มันดึงผมเข้าไปกอด มันกอดผม OMG แต่ทำไมผมถึงรู้สึกอบอุ่นจังเวลาไอบ้าไทป์กอด ที่จริงผมต้องผลักมันออกสิไม่ใช่ให้มันกอดอยู่แบบนี้ ร่างกายบ้านี่ทรยศกันอีกแล้ว 

 

        “ฮึก....ฮื่อออ” ยิ่งไอบ้าไทป์กอดปลอบผม ก็ยิ่งทำให้ผมร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก นี่กูเป็นอะไรวะเนี่ยไอกาย อย่าบอกนะว่าผมกำลังอ้อนไอบ้าไทป์อยู่นะ

 

        “หยุดร้องเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่หยุดฉันจะจูบนายโชว์ชาวบ้านเค้าเดี๋ยวนี้ ฉันจะจูบจนกว่านายจะหยุดร้องไห้” ถ้ามันทำจริงผมคงไม่กล้ามาร้านนี้อีกแล้วหละครับ เพราะแค่มันประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่ามันกำลังง้อผมอยู่ ผมก็อายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว 

 

        "ปัก)) ไอบ้า! ทำแบบนั้นใครเค้าจะกล้ามาร้านนี้อีก” ผมใส่หมัดเข้าที่อกแกร่งอีกครั้ง 

 

        “งั้นก็เลิกร้องได้แล้ว จะกลับโรงแรมไม่ใช่หรอ ไปสิ หรืออยากจะกลับบ้านฉันแทน?” ไอบ้าไทป์ถามผมขึ้นทั้งๆที่มันก็ยังไม่ยอมปล่อยผมออกจากอ้อมแขนของมัน ใครจะไปบ้านมันกัน

 

         เดี๋ยวนะประมวลผลไม่ทัน เมื่อกี้ผมหูไม่ได้ฟาดไปใช่ไหม ไอบ้าไทป์มันชวนผมไปบ้านของมัน นี่แสดงว่ามันมีบ้านอยู่ที่ไทยด้วยหรอเนี่ย

 

          “เงียบทำไม จะเอายังไง จะไปบ้านด้วยกันเลยไหม?” ยัง ยังไม่หยุดถามแบบนี้ หัวใจผมเต้นจนจะทะลุออกมาแล้ว 

 

         “ไอคนบ้า! กลับโรงแรม ใครบอกผมจะไปบ้านคุณกัน” ผมอดที่จะยู่หน้าใส่ไอบ้าไทป์ไม่ได้ คนอะไรผีเข้าผีออกเป็นไบโพล่าจริงๆใช่ไหมนั้น 

 

        “ว้าเสียใจนะเนี่ย แอบคิดว่านายจะกลับบ้านกับฉันนะเนี่ย” นั้นไง หายบ้าแล้วก็กวนตีนผมต่อเลยนะมัน 

 

        “ชิ ใครจะไปบ้านคุณกันหะ ผมจะกลับโรงแรม อ่อแล้วก็ไม่ต้องไปส่งผมนะครับ ผมกลับเองได้ ไม่อยากรบกวนคุณ” ผมไม่อยากรบกวนไอบ้าไทป์จริงๆ ไม่ใช่ว่าเล่นตัวอะไรหรอกนะครับ ผมอายมันอยู่ต่างหากหละ 

 

        “ไม่ได้ ฉันจะไปส่ง แล้วก็จะไปดูด้วยว่านายอยู่กับใครหรือเปล่า” นี่มันเหมือนพ่อคนที่สองเลยนะเนี่ย อารมณ์เหมือนพ่ออยากไปดูหอลูกว่าลูกแอบเอาใครมานอนด้วยหรือเปล่า 

 

        “คุณจะบ้าหรอ ผมก็อยู่คนเดียวนะ จะไปอยู่กับใครได้” ผมรีบปฏิเสธออกไป 

 

         “หึ ก็ดี ต่อไปนี้ฉันจะมาอยู่ด้วยถ้าไม่ติดงานอะไร” ความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดีซึ่งคนอย่างไอบ้าไทป์ผมว่าไม่น่าจะมี 

 

         “บ้า! คุณจะมาอยู่กับผมได้ยังไงกัน คุณก็กลับไปนอนบ้านของคุณดิ จะมาตามผมทำไม ผมก็มีงานที่จะต้องทำ” จะมาอยู่ด้วยใช้อะไรคิด อีกอย่างผมก็ไม่ได้เป็นอะไรกับไอบ้าไทป์สักหน่อย 

  

        “ก็เค้าบอกว่า‘เมีย’ อยู่ที่ไหนผัวก็ต้องอยู่ที่นั้นไหมหละ” ใครมันเป็นคนพูด ผมจะไปเลาะฟันคนพูดเดี๋ยวนี้  

 

         “กลับไปนอนบ้านของคุณเลยนะ ผมไม่สะดวกที่จะนอนกับใคร” มันอันตรายต่อใจผมครับ ห่างกันไว้ดีที่สุด 

 

         “ทำไม‘เมีย’ ใจร้ายจัง สงสัยต้องหาที่นอนที่อื่นแล้วหละมั้ง” ดูปากมันพูด มันจะไปนอนกับใครก็ไปเลย ไอคนนิสัยไม่ดี  

 

        “จะไปนอนกับใครที่ไหนก็ไปเลย!” ผมตะคอกใส่ไอบ้าไทป์หงุดหงิดโว้ย

 

        “แน่ใจว่าต้องการแบบนั้น” ยังจะมาเล่นหน้าเล่นตาผมอีกนะ 

 

         “ก็ผม..ผม..ไม่ได้สำคัญอะไรกับคุณหนิ คุณจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของคุณ” แต่ทำไมผมต้องเสียอาการขนาดนี้กันนะ มันจะไปนอนกับใครก็ไม่ใช่เรื่องของผมหนิ 

 

          “ถ้าไม่สำคัญฉันจะตามหานายไหม ไปได้แล้ว” ผ่าม! อึ้งไปเลยสิไอกายเอ้ย เสียทีไอบ้าไทป์จนได้ละมั้ง นี่ใช่ไหมที่เค้าบอกว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้น 

 

          "O_O แทน!” 

 

          “พี่ไทป์ @[email protected]“ 

  

         ยังไม่ทันได้ออกไปจากร้านเลยก็ต้องหยุดเดินเพราะไอบ้าไทป์เหมือนจะเจอคนรู้จัก และเหมือนคนข้างหน้าผมจะทำให้ไอบ้าไทป์หงุดหงิดมาก ผมได้แต่ยืนดูไม่กล้าพูดอะไรสงสารผู้ชายตัวเล็กๆตรงหน้าเหมือนกันนะ แต่คนอย่างไอบ้าไทป์ใครจะกล้าขัดใจกัน..........

 

           **************************

#ไทป์ 

 

          ผมไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าร่างบางจะมาอยู่ที่ไทยได้ ผมว่าแล้วให้ลูกน้องหายังไงก็หาไม่เจอ หนีผมมาอยู่ที่นี่นี่เอง 

   

          ผมเห็นร่างบางตั้งแต่เดินยิ้มเข้าร้านมากับไอผู้ชายคนหนึ่งที่ท่าทางดูจะสนิทกับร่างบางมาก เห็นแล้วอยากจะเอาปืนจ่อสักที แต่ผมก็ต้องข่มอารมณ์ไว้ ที่นี่ไม่ใช่ฮ่องกง  

 

         ผมรอจังหวะให้ไอบ้านั้นไปสั่งของกินแล้วรีบเดินเข้าไปทักทายร่างบางทันที ร่างบางดูเหมือนจะตกใจมาก ตอนแรกบอกไม่รู้จักผม พอผมกวนเข้าหน่อยถึงกับทนไม่ได้เลย  

 

         สุดท้ายร่างบางก็เลือกเคลียร์กับผมมากกว่าจะสนใจไอบ้านั้น หึความโกรธความโมโหที่มีค่อยลดลงไปนิดหนึ่ง พอเคลียร์เสร็จผมก็กะจะไปส่งร่างบางกลับโรงแรมก็เจอน้องชายตัวแสบเดินเข้าร้านมากับผู้ชาย อย่างจัง  

 

         ผู้ชายคนนี้ผมให้ลูกน้องของผมตามสืบประวัติของมัน มันเป็นมาเฟียเหมือนกับผม แต่มันจะไม่ค่อยเผยตัวสักเท่าไหร่เพราะน่าจะยังเรียนอยู่ ผมบอกตามตรงผมไม่อยากให้น้องชายของผมเข้าไปยุ่งกับคนพวกนั้นเลย  

 

         “แทน!”  

 

         “พี่ไทป์ O_O”  

 

         “มาทำอะไรที่นี่? แล้วไอนี่มันเป็นใครกันหะ!” ผมไม่เคยหงุดหงิดใส่น้องมากมายขนาดนี้มาก่อน 

 

         “ผมเป็นแฟนของพี่แทนครับ” ทันทีที่ไอบ้านั้นมันพูดขึ้นว่าเป็นแฟนของน้องชายผม ก็ยิ่งทำให้ผมอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม  

 

        “ผั๊วะ))) แฟนน้องกูหรอ กูไม่ยอมรับมึงหรอกนะ” ผมจะยอมได้ยังไง น้องผม ผมเลี้ยงมาแบบประคบประหงม ผมไม่ให้ผู้ชายหน้าไหนมาเข้าใกล้ได้เลยสักคน ..แต่มัน... 

 

        “พี่ไทป์ฟังแทนก่อนนะ” ร้องไห้เพราะมันอย่างงั้นหรอ น้องชายของผมต้องร้องไห้เพราะมัน ผมขบกรามตัวเองแน่น 

 

        “ถ้าแกไม่เลิกยุ่งกับมัน ก็ไม่ต้องมาเรียกพี่ว่าพี่อีกต่อไป” ผมพูดตัดขาดกับน้อง ครั้งนี้ผมยังทำใจไม่ได้จริงๆ ผมรีบเดินออกมาจากร้านทันทีโดยมีร่างบางวิ่งตามออกมา ร่างบางยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคงจะคิดว่าผมใจร้ายหละสินะ  

 

          “คุณใจเย็นๆก่อนนะ” ร่างบางเดินเข้ามาหาผมแล้วพูดขึ้นเบาๆ ผมรู้ว่าร่างบางไม่กล้าพูดอะไรขัดใจผมสักเท่าไหร่ ยิ่งตอนที่ผมกำลังโมโหน้องชายของตัวเองอยู่  

 

          “ฉันจะไปส่งนายที่โรงแรม” ผมพูดแค่นั้นแล้วเดินขึ้นรถไปฝั่งของคนขับทันที ร่างบางก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเดินขึ้นรถมาแต่โดยดี  

 

         ระหว่างทางผมกับร่างบางไม่มีแม้แต่จะพูดคุยกันเลย มีแต่เสียแอร์ที่กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่...สุดท้ายผมก็กลั้นใจพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศแห่งความเงียบ 

 

        “คนเมื่อกี้คือน้องชายของฉัน” ผมเลยตัดสินใจบอกร่างบางออกไป  

 

         “แล้วทำไมไปพูดกับน้องชายแรงๆแบบนั้นหละครับ” ร่างบางพูดครับกับผม  

 

         “ฉันหวงน้องชายของฉัน ฉันไม่อยากให้น้องฉันต้องไปยุ่งกับคนอย่างมัน” ผมบอกร่างบางตามที่คิด คบมาเฟียอันตรายรอบด้าน ผมยังโดนทิ้งมาแล้ว  

 

         “ผมไม่ได้จะสอนอะไรคุณหรอกนะ ผมสามารถออกความคิดเห็นได้ไหม?” ร่างบางพูดออกมาเชิงขออนุญาต 

 

         “พูดมา”  

 

        “ถ้าน้องคุณตัดสินใจไปแล้วว่าเค้ารักใคร ทำไมคุณไม่ลองเปิดใจให้เค้าคนนั้นได้ลองดูแลน้องของคุณดูหละ” ร่างบางพูดแบบนี้เหมือนจะเข้าข้างน้องชายของผม 

 

         “แล้วถ้าน้องฉันเสียใจหรือเป็นอะไรขึ้นมาหละ ใครจะรับผิดชอบ?” วงการมาเฟียผมรู้ดีว่าเป็นยังไง  

 

        “ถ้าน้องคุณรู้แล้วยังอยู่กับเค้า ก็แสดงว่าน้องของคุณเลือก และเชื่อมั่นแล้วว่าผู้ชายคนนั้นจะดูแลและปกป้องน้องของคุณได้ เค้าถึงรักกันยังไงหละ”  

 

        “ความรักมันบังคับกันได้ที่ไหนหละครับ และความรักก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไปนะ คุณไม่ควรเอาอดีตของตัวเองมากดดันน้องแบบนี้นะ” ร่างบางพูดถูก ผมกลัว กลัวน้องจะเป็นอันตราย กลัวน้องจะโดนมันทำร้าย  

 

       “ฉันจะเก็บเอาไปคิดดูก็แล้วกัน บอกทางไปโรงแรมให้ฉันด้วย อ่อแล้วนายก็เหมือนกันนะ อย่าให้ฉันรู้นะว่านายพาใครขึ้นห้องนาย ฉันเอามันตาย!” ใครที่มันบังอาจมายุ่งกับคนของผมมันต้องตาย  

 

         หลังจากนั้นร่างบางก็บอกที่อยู่ของตัวเองพร้อมทั้งเลขห้อง ไลน์ ส่วนเบอร์โทรศัพท์กลับไปฮ่องกงค่อยถามอีกที อยู่ที่นี่โทรไลน์หากันก็ได้แล้ว ผมมีธุระต้องไปจัดการต่ออีก น้องชายตัวดีของผมทำไว้แสบมาก ไม่คิดจะบอกผมเลยสักนิด....... 

 

        ส่งร่างบางเสร็จ ขู่เสร็จ ผมก็ขับรถกลับบ้านทันทีเพราะคิดว่าน้องชายตัวดีของผมน่าจะกลับบ้านแน่ๆ....... 

 

        ‘เราไม่สามารถบังคับให้ใครให้เลิกรักใครได้หรอก’  

 

            ***************************** 

#ไบโพล่า  

#ปากแข็ง 

#อารมณ์ง้อเมีย  

          **วิธีง้อของแกช่างไม่อ่อนโยนเอาสะเลยนะไทป์ จะง้อเค้าทั้งทีพูดจาหน้าผ่าเอาหมาออกจากปากของแกจริงๆเลย**  

          **ไรท์มาแล้วรีดทุกคน อย่าพึ่งหนีไปไหนกันนะจ้าเรามาดูกันว่าหมอกายจะทำให้คนไร้หัวใจอย่างไทป์หึง หวงจนหน้ามึดขนาดไหน :) ไรท์ฝากกดถูกใจคอมเม้นติดตามด้วยนะจ้า**  

     

        

       

        

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว