facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 11 : หมอไทยน่าร๊าก

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 : หมอไทยน่าร๊าก

คำค้น : #หมอต้น #ตบาดนัด #อบรม #กาย #ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 01:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 : หมอไทยน่าร๊าก
แบบอักษร

#กาย  

 

        ตอนนี้ผมพาร่างกายของผมมาถึงประเทศไทยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กว่าจะถึงเล่นเอาผมเมื่อยตูดเหมือนกัน 

 

         วันนี้ผมคงไม่ไปไหนแล้วหละนอกจากหาของกิน แล้วก็กลับมาพักผ่อน...ว่าแล้วก็โทรหาเพื่อนแสบสองตัวนั้นดีกว่า พวกมันจะทำอะไรกันอยู่กันนะ

 

         [ไลน์: ปอนด์ 

 

         "ตึ๊ง))) ตึง))) ตึ้ง))) ตึง)))" 

 

         ปอนด์: ว่าไงครับเพื่อนรัก เป็นไงบ้างที่ไทย  

 

         กาย: ก็โอเคนะ แค่รถยังคงติดเสมอเลยวะ  

 

         ปอนด์: มึงก็ทนๆเอา จะไปไหนก็ขึ้นรถไฟฟ้ามหารักเธอสิมึง ง่ายสุด  

 

         กาย: รถห่าอะไรของมึงวะไอปอนด์ 

 

         ปอนด์: ไอกายมึงไม่เคยดูหนังของประเทศไทยเลยหรอหะ  

 

          กาย: มันเรื่องของกูไหม แล้วไหงมาคุยเรื่องนี้กันได้วะเนี่ย  

 

          ปอนด์: เออๆกูไม่เล่นแล้วก็ได้ มึงก็ดูแลตัวเองละกัน หมอที่ไทยหล่อเยอะนะมึง ระวังหละ สวยๆอย่างมึงไม่น่าพลาด 

 

          กาย: นี่สาบานว่าใช้ปากพูดออกมา สวยพ่อง! กูไปละลำคาน อย่าลืมดูงานให้ดีนะมึง อย่ามัวแต่ไปกกเด็กที่ไหนหละ  

 

         ปอนด์: แรงมากเพื่อนกู เออแค่นี้แหละไว้ว่างๆกูนะคอลไปหาพร้อมไอพาฝัน 

 

         หลังจากคุยกับเพื่อนเสร็จผมก็ไปหาอะไรกิน แล้วกลับมาพักต่อวันพรุ่งนี้ ผมมีรายงานตัวแต่เช้า ส่วนเพื่อนก็ไปหาเอาข้างหน้าก็แล้วกัน  

 

         ............. 

 

         ............. 

 

         "ตี๊ด)) ตี๊ด))) ตี๊ด)))" 

 

         เสียงนาฬิกาปลุก ปลุกผมให้ตื่นขึ้นมารู้สึกเหมือนพึ่งหลับไปเองนะเนี่ย แต่จะมามัวอิดออดไม่ได้แน่ ว่าแล้วผมก็ลากสังขารของตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว  

 

        ผมใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็จัดเตรียมเอกสารการอบรมให้พร้อม เอาวะกายสู้ตาย.... 

 

        ผมเลือกใช้รถไฟฟ้ามากกว่าจะเลือกใช้รถแท็กซี่ คนอื่นๆก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกับผม คนส่วนใหญ่ใช้รถไฟฟ้ากันค่อนข้างเยอะ เพราะประหยัดเวลาไม่พอ เราไม่ต้องมาเจอปัญหารถติดด้วย  

 

         ผมใช้เวลานั่งรถไฟฟ้าไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลชื่อดังใจกลางเมืองกรุง คนเริ่มทยอยกันเข้ามาลงทะเบียนเยอะพอสมควรเลย 

 

         “สวัสดีครับคุณหมอกาย” คุณหมอที่เป็นเจ้าของการจัดการอบรมในครั้งนี้เอ่ยทักผมขึ้น ผมก็เลยทักทายกลับ  

 

        “สวัสดีครับอาจารย์หมอ” ผมกล่าวทักทายกลับอาจารย์หมอ อาจารย์หมอคนนี้ผมเคยเจอแล้วครั้งหนึ่งตอนผมเรียนต่อแพทย์เฉาะทาง ท่านเก่งมากเรื่องของกระดูก  

 

       “นึกว่าหมอกายจะไม่มาแล้วนะครับ” พูดแบบนี้เหมือนเหน็บผมยังไงก็ไม่รู้แหะ ปกติผมจะไม่ค่อยมาหรอกครับ ให้พาฝันมาถ้ามีอบรมอะไรแบบนี้  

 

        “ผมอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศบ้างนะครับ” ความจริงแล้วอยากหลบหน้าใครบางคนมากกว่า  

 

        “ครับ ถ้าอย่างงั้นเชิญลงทะเบียนทางนี้เลยนะครับ เราจะเริ่มอบรมกันอีกครึ่งชั่วโมงครับ” ยังพอมีเวลาหากาแฟกินแล้วหละครับ  

 

         “ขอโทษนะครับ” กาแฟกูจะได้กินไหม ใครมาทักอะไรกูอีก เวลายิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่  

 

        “ครับว่ายังไงครับ” ผมหันไปถามคนหน้าแปลกที่ทักผม 

 

         “ผมต้นครับ พอดีผมเห็นคุณยืนคุยกับอาจารย์หมออยู่คาดว่าคุณน่าจะมาคนเดียว ถ้าคุณไม่รังเกียจเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้ไหมครับ” พูดแนะนำตัวนำมาขนาดนี้ผมจะปฏิเสธได้? 

 

         “แหะๆครับ ผมกายครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” จะเสียมารยาทไม่ได้นะกาย ปกติผมเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ง่ายนะครับ แต่บอกเลยว่าคนชื่อต้นนี่ทำให้ผมเสียอาการเหมือนกันนะครับ เหมือนที่ไอปอนด์พูดไว้ไม่มีผิด ที่นี่หมอหน้าตาดีเยอะ  

 

        “ครับคุณกาย แล้วนี่กำลังจะไปไหนหรอครับ” จะไม่ตอบก็กะไรอยู่แหะ เพื่อนกันคิดไว้กายอย่างน้อยก็มีเพื่อน 

 

        “ว่าจะไปหากาแฟกินสักหน่อยครับ”  

 

         “งั้นผมไปด้วยคนได้ไหมครับ” รุกแรงไปอีก คิดถึงไอบ้าไทป์ขึ้นมาเลยแหะ ถ้ามันอยู่กับผม ผมอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าผมมีคนเข้าใกล้แบบนี้มันจะรู้สึกอะไรไหม เอาอีกแล้วไอกาย คิดถึงมันอีกแล้ว มันทำกับมึงขนาดนี้ยังจะไปคิดถึงมันอีก  

 

       “ตามสบายครับ แต่ผมไม่รู้นะครับว่าร้านแถวนี้จะอร่อยไหม” จะตามผมมา ผมเองก็ยังไม่รู้เลยครับว่าจะไปกินร้านไหนที่ใกล้ที่นี่ จะได้ไม่เสียเวลา 

 

       “ผมรู้ครับ อร่อยมากด้วย คุณกายต้องชอบแน่ๆ” ยิ้มแบบนี้อย่าได้หลงเชียวนะกาย ตอนแรกเหมือนจะน่ากลัวนะครับ แต่ดูไปดูมาก็น่ารักเหมือนกันนะหมอต้นเนี่ย 

 

       “ถ้าอย่างงั้นผมคงต้องรบกวนหมอต้นพาไปแล้วหละครับ” หมอต้นก็เดินนำผมไปเลยหลังจากที่ผมบอกว่าให้พาไป  

 

        ....... 

 

        ....... 

 

        ผมกับหมอต้นไหนๆก็เป็นเพื่อนกันแล้ว หมอต้นเลยบอกว่าจะขอนั่งข้างผม ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรนะครับ มีมิตรก็ยังดีกว่ามีศัตรู 

 

        การอบรมในช่วงวันแรกเป็นไปอย่างดุเดือดเหมือนกันนะครับ เรามีการพูดคุยกันเรื่องเคสการผ่าตัดในกรณีที่เกิดความเสียหายกับกระดูกของคนไข้ แต่ละเคสที่ยกตัวอย่างมาเล่นเอาปวดหัวเหมือนกันนะครับ  

 

         “วันนี้เราจะพักกันไว้แค่ตรงนี้ก่อนนะครับ ส่วนเรื่องไขสันหลังผมจะเริ่มวันพรุ่งนี้ละกันนะครับ” เสียงสวรรค์มาเลยครับมึนตึบ หลังจากอบรมกันห้าชั่วโมงติดๆ 

 

        “เป็นอะไรไหมหมอกาย?” หมอต้นทักผมขึ้นคงจะเห็นสภาพของผมแย่ละตอนนี้  

 

        “แหะๆสภาพของผมตอนนี้คงจะแย่มาเลยสินะครับ อ่อแล้วก็เรียกชื่อผมก็พอครับ ไม่ต้องมีคำว่าหมอก็ได้” ฟังดูมันแปลกหูยังไงไม่รู้ครับ เรียกชื่อดีที่สุด  

 

        “ขอบคุณครับกาย สภาพกายไม่ได้แย่เลยครับ น่ารักดีออก” ผ่าม! หน้าร้อนสิครับ มีผู้ชายมาชมกูน่ารัก  

 

         “เออ.. ครับ... งั้นผมขอตัวก่อนนะครับหมอต้น” ผมต้องขอตัวก่อน เดี๋ยวจะหลงคารมหนุ่มไทยเข้าให้จนได้  

  

         “กาย....คุณไปไหนต่อไหม?” ถามแบบนี้เหมือนจะชวนไปไหนสักที่หนึ่ง 

 

         “เออ...”  

 

         “ถ้ากายไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ” พูดแบบนี้อีกแล้วทำหน้าทำตาดราม่าใส่กูอีกแล้ว กูแพ้หน้าแบบนี้เว้ย 

 

         “ไม่ได้ไปไหนครับ หมอต้นมีอะไรหรือเปล่าครับ” เอาวะกาย มาไทยทั้งทีจะมาอยู่แค่ในห้องก็กะไรอยู่  

 

          “ผมว่าจะชวนกายไปเดินตลาดนัดข้างๆโรงพยาบาลเนี่ยครับ” ตลาดนัด O_O ชอบเลย ผมไม่ได้เดินมานานมาก 

 

         “ไปครับ” ตอบเร็วกว่านี้มีอีกไหม 

 

          “ครับ ผมนึกว่ากายจะปฏิเสธผม” ใครจะปฏิเสธกันผมชอบเดินอยู่แล้ว มันมีของให้เลือกซื้อหลากหลายดี 

 

         “ไม่หรอกครับ ผมชอบเดินตลาดนัดครับ” ผมบอกออกไปให้คนชวนสบายใจขึ้น  

 

         “ดีเลยครับ เอาไว้ผมจะพากายมาเดินอีกถ้ากายต้องการ” เสนอมาแบบนี้มีหรือคนอย่างกายจะไม่สนอง สนุกแล้วสิการมาไทยครั้งนี้  

 

         “ได้ครับ รบกวนหมอต้นด้วยนะครับ ผมมาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว หมอต้นมีสถานที่อะไรที่น่าสนใจก็แนะนำผมได้นะครับ” เอาวะ อย่ามาเสียเที่ยว  

 

         “งั้นผมขอเป็นไกด์พากายเที่ยวได้ไหม?” อยากจะบอกว่ายินดีเป็นอย่างยิ่งเลย มีเพื่อนเที่ยวแล้ว 

 

         “ถ้าไม่เป็นการรบกวนหมอต้นมากจนเกินไปก็ขอบคุณครับ” ผมยิ้มให้หมอต้นทันที จะดี้ด้าไปละกาย เก็บอารมณ์ไม่ได้พอพูดถึงเรื่องเที่ยว  

 

          “ไม่รบกวนเลยครับกาย ผมโอเค”  

   

          “ขอบคุณครับหมอต้น” รีบเชียว รีบเชียวนะกาย นี่ถ้าเพื่อนสองตัวนั้นมันรู้นะว่าผมมีเพื่อนน่ารักแบบนี้นะ พวกมันสองคนต้องล้อผมแน่ๆ 

 

          หลังจากแสดงความเกรงใจเสร็จ ผมกับหมอต้นก็ตรงไปตลาดนัดทันที ที่นี่ของกินเยอะมาก ผมเหมือนเด็กน้อยเวลาเจอของกินที่ถูกใจ  

 

          “กายคุณดูมีความสุขมากเลยนะ” แน่นอนอยู่แล้วครับความสุขของผมหนะคือของกินเลยนะ  

 

        “แหะๆ ก็นานๆทีผมจะได้เจอของกินที่ถูกปาก ต้องขอจัดสักหน่อยก็แล้วกัน” ผมตอบแล้วยิ้มให้กับหมอต้น 

 

       “ครับ เห็นกายมีความสุขผมก็ดีใจ” มาดีใจอะไรวะ แต่ก็ช่างเถอะ คิดมากไปก็ไม่ได้อะไร ผมอยู่แค่เดือนเดียว 

 

       พออิ่มท้องแล้วผมกับหมอต้นก็พากันกลับที่พักทันที โดยมีหมอต้นเป็นคนอาสามาส่งถึงหน้าโรงแรม หนังท้องตึงหนังตาหย่อนจริงๆ......... 

 

        “ขอบคุณมากนะครับหมอต้น ฝันดีครับ” ผมบอกขอบคุณหมอต้นก่อนจะลงจากรถ  

 

       “ครับกาย เจอกันวันพรุ่งนี้นะครับ” หมอต้นนี่ก็น่ารักดีนะเนี่ย ใจดี อ่อนโยน ต่างกับไอบ้าไทป์ลิบลับเลย  

 

       พอเข้าที่พักเสร็จ ผมก็ไม่รอช้าที่จะอาบน้ำเข้านอนเพราะอาหารย่อยหมดแล้ว ตอนเราเดินกลับไปโรงพยาบาลหวังว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีของผมอีกวัน....... 

 

          **************************** 

#ไทป์  

 

         “นายครับ พวกผมยังหาหมอกายไม่เจอครับ แต่นายไปทำธุระเรื่องของคุณแทนก่อนได้ครับ เดี๋ยวทางนี้พวกผมจะจัดการเอง” ผมหัวเสียมากที่ลูกน้องหาร่างบางยังไม่เจอ ผมมีธุระต้องไปจัดการอีก  

 

         “ถ้าไม่ติดว่ากูมีธุระที่จะต้องไปจัดการนะมึง กูจะจัดการพวกมึงเรียงตัวเลย” ผมคาดโทษลูกน้องไว้  

 

        “นายครับ คุณกายไม่หายไปไหนหรอกครับ นายเล่นไปทำแบบนั้นใครเค้าจะให้นายเจอได้ง่ายๆหละครับ” ซ้ำเติมกูไปอีก 

 

        “เออ! ซ้ำเติมกูอยู่ได้ พวกมึงย้ายไปอยู่กับคุณหมอแสนดีของพวกมึงเลยไหม?” ใครเป็นเจ้านายพวกมันกันแน่  

 

       “ได้หรอครับนาย” ตอบกูมาหน้าตายอีกนะไอเฉิน >_< การมีลูก น้องที่กวนตีนแบบนี้มันก็ทำให้ผมคันตีนอยู่บ่อยๆเหมือนกันนะ  

 

        “กูประชด แต่ถ้ามึงอยากไปจริงก็เรื่องของพวกมึง” ผมพูดประชดพวกลูกน้องออกไป  

 

        “โถ่นาย จะอยู่กับคุณกายหรืออยู่กับนายก็เหมือนกันไหมครับ” เหมือนกันตรงไหนวะ ไอเฉินพักหลังๆมานี่มันชอบพูดจากำกวม 

 

        “เหมือนกันยังไงวะไอเฉิน”  

 

         “ก็เหมือนกันตรงที่นายเป็นนายของผม แล้วคุณกายเป็นเมียของนาย ก็เท่ากับเป็นนายของผมอีกคน อยู่กับใครมันจะต่างอะไรกันครับนาย” เออเอาเข้าไป หมดคำจะพูด  

 

         “เออแล้วแต่พวกมึงจะคิดก็แล้วกัน กูจะไปเตรียมตัวแล้ว เช็คของกูให้ดีนะมึง ถ้าขาดมานะกูเอามึงตาย!” พูดมากดีนัก  

 

        เถียงกับลูกน้องนี่มันเหนื่อยจริงๆ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ด้วยห่าเอ้ย ร่างบางก็เหมือนกัน อย่าให้ผมหาเจอนะจะจับขังไว้ไม่ให้ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู (จะคอยดูว่าแกจะทำได้ไหมนะไทป์) ...... 

 

        ......... 

 

        ........ 

 

        “จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยนะมึง ถ้าไม่เรียบร้อยกูกลับมาพวกมึงเละแน่” ผมไม่วายหันไปสั่งลูกน้องของผม คนคนเดียวหาไม่เจอ พวกมันก็ไม่สมควรอยู่ละ  

 

         “ครับนาย นายก็ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลรีบติดต่อพวกผมกลับมาทันทีเลยนะครับ” สั่งกูเป็นพ่อกูเลยนะ นี่กูเจ้านายพวกมึงนะ  

 

        “สั่งกูเป็นเจ้านายเลยนะมึง กูเป็นเจ้านายพวกมึงนะเผื่อมึงลืม” ผมพูดแขวะไอเฉิน ไอตัวดีพูดมาก ต่างจากอาหยางมากที่ไม่ค่อยพูด ถ้ามันสองคนได้กันคงจะพิลึกน่าดู คนหนึ่งก็พูดมาก อีกคนหนึ่งจะพูดทีก็กลัวดอกพิกุลจะร่วง  

 

        “แหะๆนายก็ชินได้แล้วนะครับ” ก็จริงที่ผมควรจะชินกับสิ่งที่มันพูดได้แล้ว  

 

        หลังจากที่ไอลูกน้องตัวดีของผมมันกลับกันไปหมดแล้วผมก็เดินเข้า Gate เลยไม่อยากเสียเวลา ผมหวังว่ากลับมาทุกอย่าง ลูกน้องของผมจะจัดการเรียบร้อย  

 

       ..........go.......... 

 

       ........................ 

 

       ใช้เวลาเกือบห้าชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย ผมไม่ค่อยชอบการนั่งอะไรที่นานๆแบบนี้เลย แต่ด้วยงาน และครอบครัวอยู่ไกลกัน มันจึงทำให้ผมชินกับการเดินทางมากขึ้น  

 

       ตอนนี้คนของที่บ้านคงจะมารอรับผมแล้วหละ อ่อไอน้องชายตัวดีของผมก็เหมือนกัน ผมโทรไปหาตกใจใหญ่เลยเหมือนมีอะไรปิดบังผมอยู่ ผมฟังจากน้ำเสียงแล้ว ไหนจะเสียงของผู้ชายที่เล็ดรอดเข้ามาในสายตอนผมคุยกับน้องอีก เดี๋ยวได้เจอดีแน่......... 

 

         ‘สบายใจที่จะอยู่ตรงไหนก็อยู่’ 

 

          ***************************  

#หมอต้นคนน่ารัก  

#รู้สึกดี 

        **อยากเห็นคนดิ้นตายจังเลย ถ้าไทป์รู้ว่าหมอกายมีผู้ชายคนอื่นเข้ามาดูแลแบบนี้จะทำยังไง**  

        **หายไปสองวันไรท์กลับมาแล้วนะจ้าอย่าพึ่งทิ้งไรท์ไปนะจ้ามาดูกันนะจ้าว่าไทป์จะทำยังไงแต่ไรมาสมน้ำหน้าไว้ก่อนเลย**  

    

 

                                         

              

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว