ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02. TRAP : เราไม่เคยรู้จักกัน

ชื่อตอน : 02. TRAP : เราไม่เคยรู้จักกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2563 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02. TRAP : เราไม่เคยรู้จักกัน
แบบอักษร

-Rome -

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความสงสัยผู้หญิงคนเมื่อกี้ทำไมผมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าเธอแปลกๆเหมือนเราเคยเจอกันที่ไหนสักที่แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก อืม...ช่างเถอะ ผมคงจะประสาทไปเอง

ธาม : หึ ไงมึงไปเข้าห้องน้ำนานนะ

แฟ้ม : คนอย่างมันเคยมีแค่ไปเข้าห้องน้ำเฉยๆรึไง มึงก็พูดไป

ฮิว : เด็ดไหมล่ะ

โรม : พวกมึงนี่แม่ง รู้ๆกันอยู่ยังเสือกจะพูด

ผมบ่นให้กับความกวนตีนของพวกมันแปปๆก็เดินเข้าไปนั่งที่ว่างข้างๆไอ้ฮิว ส่วนไอ้สองตัวนั่นตอนนี้ก็กำลังคั่วเด็กของตัวเองอยู่อย่างไม่ได้สนใจหรือว่าอายใครเลยสักนิด ไอ้แบบนี้พวกผมเห็นกันจนชินซะแล้วเลยไม่มีอะไรที่จะต้องปิด สันดานพวกผมมันไม่มีใครดีไปกว่าใครหรอกเรื่องนี้พวกผมรู้กันดี

โรม : แล้วมึงไม่เอา?

ฮิว : วันนี้กูเบื่อๆ ไม่มีอารมณ์

โรม : ตามใจ

ผมกับไอ้ฮิวแค่นั่งดื่มเหล้ากันตามปกติ จนผ่านไปสักพักสายตาของผมดันไปสะดุดอยู่ที่โต๊ะๆนึงที่อยู่ด้านล่าง ยัยนั่นหนิที่เจอในห้องน้ำผมนั่งมองเธอคนนั้นที่กำลังยกเหล้าเข้าปากไปเรื่อยๆด้วยความสนุกมองๆไปเธอก็สวยใช่เล่น แล้วไม่รู้อะไรดนใจจู่ๆผมก็นึกถึงใบหน้าของยัยแว่นนั่นขึ้นมา อะไรวะ!!

ฮิว : มองอะไรของมึงวะ

ไอ้ฮิวทักผมในขณะที่สายตาของผมยังคงจับจ้องมองเธอคนนั้นอยู่ แล้วมันก็มองตามผมไปจนเจอเข้ากับเป้าหมายที่ผมกำลังมองอยู่อย่างสนใจ

ฮิว : สนใจว่างั้น?

โรม : แล้วมึงคิดว่าน่าสนไหมล่ะ

ฮิว : มองขนาดนี้จะเหลือเหรอ อย่างมึงแค่ส่งสายตาให้กูว่าไม่พลาดอยู่แล้ว

โรม : เดี๋ยวกูมา

ฮิว : โชคดีเว้ย

โรม : คนอย่างกูไม่ต้องพึ่งโชคช่วยหรอก

ฮิว : เหอะ ให้มึงได้เขาก่อนค่อยมาคุยไอ้เวร

โรม : หึ

ผมกระดกเหล้าเข้าปากไปอีกแก้วก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวขาเดินไปตามทางที่สายตาผมกำลังมองอยู่ คืนนี้เธอไม่รอดจากฉันแน่

-Krystal-

ไฟ : คริสนี่แกไหวไหมเนี่ย?

คริส : ไฟ ฉันไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นป๊ะ แค่มึนๆนิดหน่อยเอง

ไฟ : ไม่เยอะอะไร ตั้งแต่กลับมาจากห้องน้ำละ ฉันก็เห็นแกเล่นยกเอาๆ เป็นอะไรรึเปล่า?

คริส : คิดมากน่า มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละฉันแค่อยากสนุก จะออกไปที่ฟลอละ เดี๋ยวกลับมานะเพื่อน ดูแลยัยอ่อนสองคนนี้ด้วยไปละ

ไฟ : ให้มันจริงเหอะยัยคริส เห้อ!! นี่เอาฉันมาดูแลคนเมาจริงๆใช่ไหมเนี่ย

ยัยไฟตอนนี้คือเลิกดื่มไปแล้วเพราะต้องมาดูแลยัยพลอยกับยัยนินที่ตอนนี้ดูจะเมาจนไม่ได้สติ มีแค่ฉันที่แค่มึนๆแค่นั้น ตอนนี้ฉันออกมาอยู่ที่กลางฟลอเต้นเรียบร้อย อะไรที่เปลี่ยนให้ฉันกลายเป็นคนละคนขนาดนี้ ทุกอย่างจะโทษว่าเป็นเพราะเขาก็ไม่ผิด แล้วทำไมถึงต้องมาเจอกันเร็วขนาดนี้ด้วยนะ เขาก็ยังเป็นเขา คือพี่โรมคนเดิม ฉันเริ่มปล่อยตัวเองโยกย้ายร่างกายให้เป็นอิสระ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด

"อ๊ะ!!!"

ฉันสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ดีๆ ร่างกายของฉันก็โดนฝ่ามือร้อนของใครบางคนกำลังไล่เลื้อยเข้ามาเกาะกุมไว้ที่สะโพกด้วยความตั้งใจ สักพักก็มีเสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูของฉัน

? : ขอเต้นด้วยคนนะครับ

คริส : เอามือของนายออกไป

? : แหม เล่นตัวไปทำไมกัน ที่ออกมาเต้นนี่ก็เพราะว่าอยากจะอ่อยไม่ใช่รึไง หืมม

คริส : มันจะมากเกินไปแล้วนะ

คำพูดดูถูกคนอื่นแบบนี้ ฉันทนฟังต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ฉันตัดสินใจหันหลังกลับแล้วออกแรงผลักผู้ชายคนนั้นออกจนสุดแรง แล้วมือที่ไวกว่าความคิดของฉันก็คว้าเอาแก้วเหล้าที่บริกรกำลังจะถือเดินผ่านหน้าฉันขึ้นมาสาดเข้าไปที่หน้าของผู้ชายคนนั้นเต็มๆ คนอย่างนายมันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ

คริส : ถ้าไม่ได้รู้จักกันดีก็อย่ามาตัดสินคนอื่นแบบนี้ จำเอาไว้

พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่ได้มองผู้ชายคนนั้นอีก แต่ทว่า!

? : จะไปไหน คิดว่าทำคนอื่นแล้วจะหนีไปได้ง่ายๆรึไง

คริส : ปล่อยฉัน!!!

ข้อมือของฉันถูกกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับไอ้คนใจหยาบเมื่อกี้นี้อีกครั้ง เขาจับข้อมือฉันแน่นจนฉันรู้สึกเจ็บ

คริส : โอ้ยยย ฉันเจ็บ

? : เธอต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันต้องเปียกทั้งตัวแบบนี้ มานี่

คริส : อ๊ะ!! ปะปล่อยนะ ช่วยด้วยค่ะ อื้อออ

? : ร้องไปเถอะ ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอกคนสวย

คริส : ไอ้เลว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!

ในขณะที่ฉันกำลังจะโดนผู้ชายคนนี้ลากออกไปด้วย จู่ๆ เขาก็ดันหยุดเดินเอาซะดื้อๆมันเลยทำให้ฉันที่ยังไม่ทันได้ตั้งหลักชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาตรงๆ

ปักกก!!! เจ็บชะมัด

พอตั้งสติได้แล้วเพ่งสายตามองดูชัดๆฉันก็ต้องทำหน้าอึ้งอีกครั้งเมื่อตอนนี้คนที่กำลังยืนขวางทางผู้ชายคนนี้อยู่ก็คือ พี่โรม

โรม : ปล่อยมือของมึงซะ

? : ทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอก อย่าเสือกมึงอ่ะ!!

โรม : กูให้โอกาสมึงแล้วนะ

พี่โรมพูดเพียงเท่านั้นก็ยกปืนจ่อยิงไปที่ขาของผู้ชายคนนี้ทันที

ปัง!!!!

? : อ๊ากกกกก ไอ้เหี้ย!!! มึงยิงกู

คริส : เฮือกก!!!!!!!!

ฉันยืนนิ่งสะตั้นไปทันทีที่เสียงปืนดังสะนั่น ผู้คนต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ ขะ เขายิงผู้ชายคนนี้ด้วยสีหน้านิ่งๆ นั่นน่ะเหรอ

โรม : อย่ามาอวดเก่งในถิ่นกู จำใส่กบาลหัวมึงเอาไว้

โรม : ส่วนเธอมากับฉัน

คริส : อ๊ะ เดี๋ยวก่อน นี่จะพาฉันไปไหน?

พี่โรมไม่ตอบได้แต่เดินจูงมือฉันไปอย่างเดียว ทำไมกัน? เขามาช่วยฉันอย่างนั้นเหรอ

กระทั่งเค้าพาฉันเดินมาจนถึงห้องๆหนึ่งซึ่งก็น่าจะอยู่ในผับนี่แหละถ้าฉันเดาไม่ผิด แล้วเขาก็หยุดเดิน

ในหัวของฉันตอนนี้ทุกอย่างตีกันให้วุ่นไปหมด เหตุการณ์เมื่อครู่มันยังคงติดตา เขายิงคนต่อหน้าฉัน แล้วฉันก็ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาน่ะ จำฉันได้หรือว่าช่วยฉันไว้เพราะเหตุผลอะไรกันแน่

คริส : คุณช่วยฉัน?

โรม : แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ

เขาหันหน้ากลับมาพร้อมๆกับสายตาที่กำลังจ้องมองฉันอย่างไม่ลดละ อา! ใจฉันทำไมถึงได้เต้นแรงอีกแล้ว

คริส : ขอบคุณๆมากที่ช่วยฉัน แต่คุณก็ไม่เห็นจะต้องยิงเขาเลยหนิ

โรม : ฉันจะช่วยเธอยังไง สุดท้ายฉันก็ช่วยเธอหนิ ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก

คริส : คุณนี่พูดง่ายจังนะ

โรม : ก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรยากนี่

คริส : โอเค งั้นตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วยฉัน ขอตัวก่อนนะคะ

ฉันหมุนตัวเพื่อที่จะกลับออกไปจากห้องนี้ทันทีที่พูดกับเค้าจบแต่ขายังไม่ทันได้ก้าวเดิน ฉันก็ต้องหยุดชะงักเพราะแขนถูกเขาจับดึงเอาไว้อีกครั้ง

โรม : หึ คิดว่าฉันจะใจดีแค่ช่วยเธอ?

คริส : เอ๊ะ แล้วคุณยังต้องการอะไรอีก?

พี่โรมดึงฉันให้หันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับเขา มันเลยกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งฉันและเขาเราต่างสบตากันและกันอย่างไม่มีใครหลบตาใคร

โรม : เราเคยเจอกันมาก่อนไหม ฉันแม่งคุ้นหน้าเธอจริงๆ

คริส : !!!!

โรม : ทำไมต้องคิดนาน

คริส : ไม่!!! ระ เราไม่เคยรู้จักกันจะเคยเจอกันมาก่อนได้ยังไง

สิ่งเดียวที่ฉันคิดในหัวตอนนี้คือภาวนาขอให้เขาลืมๆยัยแว่นคนนั้นไปซะ ฉันไม่อยากเจอคำพูดหรือเหตุการณ์ที่มันทำร้ายจิตใจแบบนั้นอีก ฉันควรจะต้องลืมผู้ชายใจร้ายแบบเขาไปให้ได้ตั้งนานแล้วนะ แต่ทำไมถึงกลับยังจดจำแต่เขาก็ไม่รู้ เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้จัง

โรม : แล้วอยากรู้จักฉันไหมล่ะ

คริส : คุณหมายความว่ายังไง?

โรม : หึ

คริส : อ๊ะ อื้ออออ อ่อยยย อื้ออออ

เขาใช้จังหวะที่ฉันเผลอผลักตัวฉันให้ถอยไปติดกับกำแพงห้องแล้วหลังจากนั้นริมฝีปากร้อนๆของพี่โรมก็เข้ามาบดจูบฉันอย่างเอาแต่ใจในทันที อีกทั้งสองมือของฉันยังถูกมือหนาของเขารวบตรึงเอาไว้เหนือหัวอีก จนกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันไม่สามารถต่อต้านอะไรเขาได้เลย

คริส : อะ อื้อออ อ่อยอ๊าาา

โรม : จ๊วฟๆๆๆๆ อยู่นิ่งๆสิ เธอกำลังจะทำให้มันตื่นรู้ไหม

อะไรตื่น???? นี่เขาคงไม่ได้คิดจะทำอะไรบ้าๆแบบนั้นกับฉันหรอกใช่ไหม

เอาล่ะสถานการณ์ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ายังไงฉันก็เสียเปรียบเขา สิ่งที่ฉันต้องมีตอนนี้เลยก็คือ สติ

ฮึบ...ฉันรวบรวมสติทั้งหมดของตัวเองเอาไว้ แล้วปล่อยให้เขาตักตวงรสจูบจากฉันจนกว่าเขาจะพอใจ มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องมาอดทนกับคนที่ตัวเองเคยชอบมากๆแบบนี้ แต่เพื่อทางรอดของตัวฉันเองฉันจะไม่มีทางใจง่ายยอมให้กับเขาเด็ดขาดเพราะสุดท้ายคนที่จะเจ็บเองก็คือฉัน

และในจังหวะที่เค้าค่อยๆไล้เลียลงมาแถวๆบริเวณต้นคอ ฉันจึงอาศัยจังหวะนี้กระทุ้งเข่าเข้าไปที่น้องชายของเขาเต็มๆแรง

ปักก!!!!!

โรม : โอ๊ยยย!! ยัยบ้าเธอกล้าดียังไงห๊ะ

คริส : เฮือกกก ยะ อย่ามาทำแบบนี้กับฉันเพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นของคุณ คนเลววว

โรม : ยัยตัวแสบ กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ คิดว่าจะหนีพ้นรึไงวะ

ความเจ็บปวดทำให้พี่โรมจำเป็นต้องปล่อยมือออกจากข้อมือของฉัน ฉันจึงใช้จังหวะนี้รีบวิ่งหนีออกมาจากห้องนั้นให้เร็วที่สุด เพราะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ฉันกลัว กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนยอมแพ้ให้กับเขาอีก

จนกระทั่งฉันวิ่งหน้าตั้งกลับมาถึงที่โต๊ะก็ไม่เจอพวกเพื่อนๆของฉันแล้ว

คริส : ไปไหนกันหมดแล้วเนี่ย

พอล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาก็พบเข้ากับสายที่ไม่ได้รับเป็นสิบสาย มีแต่เบอร์ยัยสามคนนั่นทั้งนั้น ฉันจึงตัดสินใจโทรออกไปหายัยไฟเพื่อถามว่าตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน

ตุ๊ดดดดดดดด

ไฟ : ยัยบ้าาา แกหายหัวไปอยู่ไหนรู้ไหมว่าฉันตามหาแกให้วุ่นเลยเนี่ย

คริส : ฉันขอโทษนะแก พอดีฉันมีเรื่องที่ต้องไปทำนิดหน่อยน่ะ

ไฟ : ฉันเกือบจะบ้าตาย ตอนได้ยินเสียงปืนดังที่ฟลอเต้น ฉันนึกว่าแกจะโดนลูกหลงไปซะแล้วแกไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ยคริสตอบฉันมาสิ?

คริส : ปะเปล่า ฉันสบายดีสบายมากด้วย สรุปตอนนี้พวกแกกลับไปแล้วใช่ไหม?

ไฟ : อืม ก็ออกมาได้สักพักนึงละเพราะยัยพวกนี้แหละเมาจนดูแลตัวเองจะไม่ได้ฉันเลยตัดสินใจพาพวกมันออกมาก่อน ตอนนี้อาการดีขึ้นละเลยพยายามช่วยกันติดต่อหาแกอยู่พอได้ยินว่าแกปลอดภัยดีฉันค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย

คริส : โอเค ถ้าพวกแกกลับกันแล้วงั้นแค่นี้ก่อนละกันนะ อีกเดี๋ยวฉันก็จะกลับแล้วล่ะไว้เจอกันที่ม.พรุ่งนี้ละกันนะแก

ไฟ : โอเค ขับรถกลับบ้านดีๆนะ

คริส : อืม บาย

ตุ๊ดดดดดดด

เมื่อรู้ว่าเพื่อนปลอดภัยสบายดี นาทีนี้คงต้องห่วงตัวเองบ้างแล้วล่ะ เชื่อฉันเลยว่าตอนนี้พี่โรมเขาคงกำลังตามฉันลงมาแน่ๆ ฉันต้องรีบหนีก่อนที่เขาจะตามมาทัน

คริส : ขออย่าได้เจอกันอีกเลยนะพี่โรม

 

- - - - - - -

 

ความคิดเห็น