ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.11 : พี่-พี่ , น้อง-น้อง / วิน-วิน --100%

ชื่อตอน : CH.11 : พี่-พี่ , น้อง-น้อง / วิน-วิน --100%

คำค้น : #ล่า #หัวใจ #ร้าย #ตลก #แสบ #แซ่่บ #ซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 683

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2562 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.11 : พี่-พี่ , น้อง-น้อง / วิน-วิน --100%
แบบอักษร

หลังมื้ออาหารผู้ใหญ่ก็นั่งเม้าธ์เรื่องงานการกุศลที่กำลังจะมาถึง เปิดโอกาสให้หนุ่มๆ สาวๆ พูดคุยกันตามลำพัง มิดไนท์ไปเดินเล่นกับพร้อมเพชร ส่วนมิดเดย์นั่งดูโทรทัศน์กับพลอยใสอยู่ที่ห้องนั่งเล่น 

              “เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกผู้ใหญ่ต้องการจับคู่ให้เรา” มิดเดย์เปิดประเด็นสำคัญ 

              พลอยใสกอดอกแล้วถอนหายใจ “รู้” 

              “งั้นเรามาทำให้เป็นจริงดีไหม ฉันว่าเราเข้ากันได้ดีนะ” 

              พลอยใสเบิกตากว้าง “ประสาท! คงได้ตีกันตายอ่ะ” 

              “...มันก็จริงแหะ แต่เราก็ปรับตัวกันได้นี่นา” 

              “นี่พ่อคุณ...” พลอยใสวางรีโมตแล้วหันไปหามิดเดย์ท่าทางจริงจัง “กิตติมศักดิ์ของนายอย่านึกว่าฉันไม่รู้นะ เขี้ยวเล็บพิษสงเยอะแยะ” 

              “โอ้! ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ” 

              “ดังด้านลบน่ะสิ ยังจะมาทำหน้าภูมิใจอีก” 

              “ทำไมฉันไม่รู้จักเธอนะ เธอออกจะสวยและเซ็กซี่ขนาดนี้” สายตามิดเดย์โลมเลียเรือนร่างของพลอยใสจนเธอขนลุกซู่ “บางทีฉันอาจจะรู้จักแต่ไม่ได้สนใจ เพราะฉันไม่ชอบผู้หญิงจัดจ้านแบบนางจิ้งจอก You look like a fox! ฉันชอบผู้หญิงแบบกระต่ายขาว นุ่มนิ่มน่าฟัด น่ากินๆ” 

              “โชคดีแล้วที่นายไม่ชอบผู้หญิงแบบฉัน” 

              “นี่ ถึงจะไม่คบกันเป็นแฟน แต่คบกันเป็นเพื่อนได้นะ” 

              “นายมีอะไรดี ฉันถึงต้องเป็นเพื่อนกับนาย” 

              “ฉันโปรโมตเก่งนะ ฉันเป็นไอดอลของใครหลายๆ คน” 

              “พวกบ้ากามน่ะสิ” 

              “โห่! พูดตรงเกินไป ฉันช่วยโปรโมตร้านเธอได้จริงๆ นะ แค่เอาเครื่องประดับมาให้ฉันใส่” 

              “จะเนียนใส่ฟรีว่างั้น” 

              “วินวินทั้งคู่นะ” 

              “หึ! ก็อย่างที่บอกว่าฉันกับพี่เพชรทำแค่แบบผู้หญิง แต่ถ้านายอยากได้จริงๆ ก็ไปคุยกับพี่เพชรโน่น” 

              “ได้ เอาไลน์พี่เธอมา” 

              พลอยใสให้ง่ายๆ อย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะเห็นว่าในโทรศัพท์มือถือของมิดเดย์มีเกมROVอยู่ “เฮ้ย! นายเล่นROVด้วยเหรอ” 

              “เล่นสิ อย่าบอกนะว่าเธอก็เล่น” 

              “ถามแบบนี้ไม่เล่นมั้ง” 

              “อย่างนี้ต้องจัด” 

              “ดันป้อม!” 

              พลอยใสเห็นชื่อมิดเดย์ก็ถึงกับส่ายหน้า “‘ข้ามากับไก่4ตัว’ โอ้โห! โคตรมั่นหน้าเนอะ” 

              “ฉันไม่ตั้งคิขุอาโนเนะเหมือนเธอหรอก ‘>//<พลอยจัง>//<’ ยึ๋ย!” 

              “ฉันตั้งให้คนเอ็นดู ไม่เหมือนนาย ตั้งให้คนอยากถีบ” 

              “เธอไม่มั่นใจฝีมือตัวเองล่ะสิ กาก!” 

              พลอยใสเถียงไม่ออกเพราะว่าเธอ... เอ่อ... ไม่ค่อยได้เรื่องจริงๆ 

              “ไม่เป็นไรนะจ๊ะน้องพลอยจัง เดี๋ยวเฮียแบกเอง หึๆ” 

              แล้วทั้งสองคนก็ก้มหน้าก้มตาดันป้อมอย่างสนุกสนาน ในทีมมีผู้เล่นรวม5คน พอเจอลูกทีมห่วยๆ ก็ด่าเละอย่างกับตัวเองเก่งขั้นเทพ พอเจอลูกทีมเก่งๆ ก็สรรเสริญราวกับกำลังกู้ชาติ ชนะทีไรก็แปะมือกันอย่างคึกคัก 

              “เพื่อนฉันออนพอดี เอาเข้าทีมไหม มันเก่งแทงค์นะ” มิดเดย์ถาม 

              “ดึงมา” 

              “ได้” 

              [ผู้หญิงคนใหม่ของมึงเหรอไอ้เดย์] เสียงฟินดังขึ้น  

              พลอยใสรีบแก้ความเข้าใจผิดทันที “ไม่ใช่ นี่แม่เองลูก” 

              มิดเดย์หันขวับมาถลึงตาใส่เธอ 

              [...มึงถึงกับชวนแม่ตีป้อมเลยเหรอวะ] 

         “ไอ้ห่า! มึงก็เชื่อเนอะ” มิดเดย์ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด 

              [กูจะไปรู้เหรอ เห็นเสียงแก่ๆ ก็นึกว่าแม่มึงมาจริง] 

              คนโดนหลอกด่าปรี๊ดแตก “แม่นายสิ!” 

              “เธอเล่นก่อนนะ” มิดเดย์ทำหน้าเย้ยหยัน “นี่พลอยใส เพื่อนใหม่กู” 

              [เพื่อนนอนเปล่า~] ฟินแซวด้วยน้ำเสียงกวนโมโห (กวนตีน) 

              “ถ้ากูบอกว่าเพื่อน ก็คือเพื่อน” มิดเดย์ทำเสียงจริงจัง พลอยใสอดเหลือบมองหน้าเขาไม่ได้ รู้สึกดีกับเขาเพิ่มขึ้นอีกนิด 

              [เออ เพื่อนก็เพื่อน สวัสดีพลอยใส ฉันชื่อฟิน แล้วก็ฟินสมชื่อ] 

              “มิน่าถึงได้คบกันได้” พลอยใสเบ้ปากใส่มิดเดย์ ชื่อในเกมของฟินก็คือ ‘ฟินสมชื่อ’ นั่นเอง 

              [ถ้าสันดานไม่เหมือนกัน คบไม่ยืนหรอก] 

              “จริง” 

              “เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ไอ้ฟิน มึงเห็นไอ้Skudไหม กูหมั่นไส้มัน เมื่อกี้มันพิมพ์ว่า ‘จะตีไก่ทีมมึง’ ไปรุมมันดิ๊” มิดเดย์บังคับฮีโร่ตัวเก่งสายแครี่ไปหาเป้าหมาย 

              [ได้ คุณ ‘บ้งแล้วอย่าซ่า’ รักษาป้อมไว้นะ] 

              คุณ ‘บ้งแล้วอย่าซ่า’ ตอบ “อืม” สั้นๆ เพราะกำลังกระหน่ำยิงศัตรูฝั่งตรงข้ามที่มาตีป้อมอยู่ อะดรีนาลินพลุ่งพล่าน แล้วสองหนุ่มก็ลุยนักสู้ของฝั่งตรงข้ามจนตาย 

              “เยส!” 

              “หมาหมู่เนี่ยน่าภูมิใจนักเหรอ” พลอยใสจิกเบาๆ ขณะรักษาเลนกลาง 

              “ระหว่างทางไม่มีคำว่ายางอาย ดูกันที่ชัยชนะเท่านั้น” 

              [เฉียบ!] จู่ๆ ผู้เล่นอีกคนที่เงียบมานานก็ส่งเสียง 

              “หึ! นึกว่าตายห่าไปแล้ว” 

              [ฟาร์มมาเลี้ยงไก่ของมึงไงครับ] 

              “...กูขอฆ่าทีมตัวเองได้ไหมวะ” 

              กว่าคุณนายทิพย์นภาจะมาตามกลับ ทั้งคู่ก็เล่นไปได้หลายตาแล้ว 

              “เดี๋ยวกลับบ้านแล้วมาเล่นกันใหม่นะ” มิดเดย์ติดใจฝีมือของพลอยใส ฝีมือที่ทำให้เขาปวดหัวแต่ก็สนุก 

              “เอาไว้วันหน้าเถอะ ฉันมีงานต้องทำอีกเยอะ ไม่ว่าง 

              “ก็ได้” มิดเดย์ไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียงานเสียการ ลึกๆ รู้สึกว่าเธอหลอกด่าเขา “ไปนะ แล้วคุยกัน”

              “โอเค บ๊ายบาย” พลอยใสโบกมือลา พอหันมาทางมิดไนท์ก็ทำเป็นมองไม่เห็นเขา พร้อมเพชรไหว้มิดไนท์แล้วเอ่ยลาแทน

              “ขับรถดีๆ นะคะพี่ไนท์”

              “จ้ะ” มิดไนท์ไม่ยอมเลิกรา ยืนรออยู่นานพลอยใสก็ไม่ยอมไหว้หรือบอกลา พอคุณหญิงผกามาศอ้าปากเธอก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

              “อุ๊ย! สายสำคัญค่ะ พลอยขอตัวไปรับก่อนนะคะ”

              พร้อมเพชรได้แต่ยิ้มขออภัย มิดไนท์เก็บความไม่พอใจเอาไว้แล้วเดินไปขึ้นรถ

              มิดเดย์ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับเปรยขึ้นว่า “พลอยใสนี่น่ารักนะฮะแม่”

              “ชอบเค้าแล้วล่ะสิ” คุณนายทิพย์นภาแซวด้วยความยินดี

              “ชอบสิครับ ไม่ชอบได้ยังไง แต่ว่าในฐานะเพื่อนนะครับ เค้าก็ชอบผมในฐานะเพื่อนเหมือนกัน” มิดเดย์ปรายตามองคนขับที่ตวัดสายตาดุดันมามองเขาในจังหวะแรก ก่อนจะเฉไปมองถนนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

              คิดว่าจะปิดน้องชายอย่างเขาได้เหรอ หึๆ

              “พี่ล่ะ ชอบพี่เพชรรึเปล่า” มิดเดย์ถามพี่ชาย “พี่เพชรดูเรียบร้อยดีนะ เหมาะกับพี่ดี ใช่ไหมฮะแม่”

              “ใช่ ว่าไงไนท์ ชอบหนูเพชรเขารึเปล่า”

              “เจอกันแค่ไม่กี่ครั้งจะชอบได้ยังไงฮะ” คนถูกรุมถามตอบเสียงเรียบ

              “งั้นก็ไปเจอบ่อยๆ สิ พี่เพชรดูชอบพี่อยู่นะ”

              “แล้วแกจะไปเจอพลอยอีกหรือเปล่า”

              “ไปเจอสิพี่ เนี่ย ถูกคอกันขนาดนี้ ระดับเพื่อนซี้เลยล่ะ”

              “หึ! ผู้ชายไม่เป็นเพื่อนกับผู้หญิงเว้ย”

              “เออ นั่นสิ ผมไม่ควรเป็นเพื่อน รึจะจีบดี?”

              “ดี” คุณนายทิพย์นภาสนับสนุนเต็มที่ มิดไนท์เบนสายตาไปข้างถนนอย่างหงุดหงิด “แต่อย่าเล่นๆ นะเดย์ แม่ไม่อยากเสียหมากับคุณหญิง”

              “งั้นผมไม่จีบแล้วแม่ กลัวแม่เสียหมา”

              “เอ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่!”

              “โอ๊ย!!!” มิดเดย์ร้องลั่นรถเพราะถูกแม่บังเกิดเกล้าบิดหูเกือบขาด มิดไนท์ย่นจมูกอย่างสมน้ำหน้า

 

 

 

*ROV หรือชื่อเต็มๆ คือ Realm of Valor เป็นเกมมือถือจาก Garena แนว MOBA (MOBA : Multiplayer Online Battle Arena เป็นการผสมเกมแอ็กชั่นกับเกมวางแผนเรียลไทม์ เกมประเภทนี้เน้นการเล่นเป็นทีม ผู้เล่นเลือกและควบคุมฮีโร่1ตัว) ที่ได้รับความนิยมมากในขณะนี้ ใช้เวลาเล่นต่อรอบไม่นาน และยังสามารถเปิดเสียงพูดคุยสื่อสารกันในเกมได้อีกด้วย

**5v5 Grand Battle เป็นโหมดที่คนนิยมเล่นมากที่สุด เกมจะแบ่งผู้เล่นออกเป็น2ทีม ทีมละ5คน เราสามารถชวนเพื่อนเข้ามาอยู่ในทีมของเราได้สูงสุด5คน ถ้าไม่ชวนใครเลยระบบจะสุ่มผู้เล่นอื่นมาอยู่ในทีมเรา แล้วระบบก็จะสุ่มคู่ต่อสู้ที่เป็นผู้เล่นออนไลน์อื่นมาเล่นกับเราด้วยเช่นกัน ตัวเกมมีมุมมองบุคคลที่3 โดยมีเป้าหมายหลักคือทำลายฐานหลักของศัตรู ในแผนที่จะมีองค์ประกอบต่างๆ เช่น ครีปที่เดินมาในเลน, ครีปป่าอย่างบัฟฟ้าและบัฟแดง, ป้อมปราการเลนละ3ป้อม (มีทั้งหมด3เลน) 

***ไก่=กาก

****ฟาร์ม=จัดการมอนเตอร์ที่อยู่ในป่า จะเป็นความหวังของหมู่บ้าน เพราะเลเวลจะนำชาวบ้าน ช่วยฆ่าได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว