facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 6 : ประดั่งงานของตัวเอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : ประดั่งงานของตัวเอง

คำค้น : #ชอบแกล้ง #ขี้โว้ยวาย #ลองชุด #หมอกาย #ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 75.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2563 19:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 : ประดั่งงานของตัวเอง
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

        ร่างบางดื้อมาก เล่นเมินผมไม่พอพูดปะชดประชันผมอีก ผมยอมรับว่าผมใจร้อน ตอนนี้ร่างบางหลับไปแล้วน่าจะเพราะฤทธิ์ยา เป็นผมที่ต้องดูแลอีกแล้วสินะ ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจตัวเอง 

 

        ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงมองร่างบางต่างออกไปจากทุกคน ผมเลือกแคร์แค่ครอบครัว และก็เพื่อนสนิทของผมเท่านั้น สำหรับคนอื่นผมไม่สนใจผมอาจจะเห็นแกตัวก็ได้ ผมเลยได้ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งมาเพราะผมมักจะนิ่งใส่ทุกคน  

 

       ผมออกมานั่งทำงานต่อให้เสร็จ นี่ก็เย็นมากแล้วร่างบางไม่ได้ไปทำงานคงจะหงุดหงิดน่าดู แล้วทำไมผมต้องมานั่งคิดเรื่องนี้ด้วยวะเนี่ย  

 

        “นายครับเย็นนี้นายจะให้ผมสั่งอาหารเลยไหมครับ” อาเฉินคงจะเห็นว่าเย็นแล้ว  

 

        “อืมก็ดีนะ แกสั่งอะไรอ่อนๆมาให้หมอด้วยก็แล้วกัน” ผมสั่งแค่นี้ไอเฉินมันจะยิ้มทำไมวะ  

 

        “ยิ้มอะไรมึง!” ลูกน้องผมนับวันมันยิ่งกวนตีน 

 

         “ผมขอพูดตรงๆเลยนะครับนาย นายทำแบบนี้เพราะอะไรครับ? นายแลดูเป็นห่วงคุณหมอกายมากนะครับ”  

 

         “พูดมาก! ไปจัดการที่ฉันสั่งให้เรียบร้อย”อาเฉินนี่มันชอบยุ่งเรื่องของผมนักนะเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวจะให้อาหยางจัดการให้เข็ด  

 

         “ครับนาย ผมจะไปจัดการให้นายเดี๋ยวนี้เลยครับ อ่อนายครับอย่าลืมไปเช็ดตัวให้คุณหมออีกรอบนะครับ หรือนายจะให้ผมเข้าไปเช็ดให้ก็ได้นะครับ” ยั่วโมโหกูอีกแล้วนะอาเฉิน 

 

          “ไม่ต้อง! กูทำเองได้ แล้วอย่าแม้แต่จะคิด” ผมตะหวาดลูกน้องออกไปอย่างลืมตัว 

 

          “โหนายตอบเร็วกว่าความคิดของผมอีกนะเนี่ย ผมแค่หยอกนายเล่นเองครับ เห็นนายนั่งทำงานหน้าเครียดๆ” ไอลูกน้องเวร ถ้าไม่ติดว่าโตมาด้วยกันนะ ผมจะยิงทิ้งแม่งเลย  

 

          “ออกไปได้แล้ว!” ผมกดเสียงเข้ม และต่ำบอกให้ไอเฉินรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังจะไม่พอใจมันแล้ว มันถึงยอมออกจากห้องไป  

 

           ตอนนี้ผมเคลียร์งานเสร็จแล้ว ผมต้องไปดูร่างบางสักหน่อยละ 

 

           "แกร็ก)))" ผมเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องร่างบางก็ยังคงนอนหลับอยู่เหมือนเดิม นอนเก่งจังนะ โอ้ยยิ้มทำไมวะไอไทป์  

 

          ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำหยิบกะละมังกับผ้าขนหนูเหมือนเดิมเพื่อมาเช็ดตัวให้ร่างบางอีกครั้ง  

 

           "แปะ)))" ผมแปะหลังมือของตัวเองบนหน้าผากของร่างบาง อาการของร่างบางดูจะดีขึ้น แต่ตัวยังรุมๆ ให้อาบน้ำคงไม่ได้เช็ดตัวไปก่อนละกัน  

 

          “อื้อ....หนาว...” ร่างบางละเมอออกมาทันทีที่ผมเริ่มเช็ดหน้าให้ ผมคงต้องปรับอุณหภูมิของแอร์เพิ่มขึ้นสักหน่อย  

 

          ผมนั่งเช็ดตัวให้ร่างบางนานพอสมควร ร่างกายของร่างบางเต็มไปด้วยรอยที่ผมทำไว้ ไม่แปลกใจเลยที่ร่างบางจะเมินผม ไม่พูดกับผม  

 

          “อื้อ..พอแล้วหนาว” ร่างบางพูดออกมาแล้วปัดมือผมที่เช็ดตัวออก  

 

          “เช็ดตัวก่อนแปบเดียว นายไม่สบายอยู่นะ” ผมพูดบอกร่างบางออกไปเบาๆแต่เหมือนร่างบางจะได้ยินแหะ นึกว่าจะไม่ได้ยิน  

 

           "O_O เห้ย”  

 

          “ตกใจอะไรฉันไม่ใช่ผี” ผมพูดแขวะร่างบาง ตกใจอะไรนักหนาผมคนนะ ไม่ใช่ผี 

 

          “คุณทำอะไรผม ผมป่วยอยู่นะ” ถามแบบนี้มันน่าจับกดอีกสักรอบสองรอบ คนอะไรพร้อมเหวี่ยงได้ตลอด  

 

           “เห็นฉันทำอะไรอยู่หละ นั่งกินข้าวอยู่หรอ? หรือกำลังจะปล้ำนายกันนะ” ผมพูดกวนประสาทร่างบางออกไป ตอนนี้คิ้วร่างบางชนกันแล้วครับ พร้อมเหวี่ยงมาก  

 

           “หึยย)))” เสียงร่างบางกึดฟัน ฟึด ฟัดใส่ผมใหญ่เลย เวลาไม่สบายนี่เอาแต่ใจนะเนี่ยม้าตัวนี้ แต่ผมชอบนะครับ ยิ่งพยศยิ่งมัน (หื่นนะไทป์)  

 

           “ตื่นแล้วก็ดี เดี๋ยวจะได้กินข้าวแล้วก็กินยา จะได้หายแล้วกลับไปทำงาน ขี้เกียจนะนายเนี่ย” ผมแกล้งพูดเหน็บร่างบางออกไป ดูหน้าร่างบางตอนนี้สิถ้าฆ่าผมได้คงฆ่าไปแล้ว  

 

          “ไม่ต้องมาสั่ง แล้วที่ผมเป็นอยู่แบบนี้ไม่ใช่เพราะคุณหรอกหรอที่ทำผม” มีการประชดประชันกลับมาด้วย  

 

          "ก็อก))) ก็อก)))) ก็อกกก))"  

 

         “อาเฉินคงจะเอาอาหารมาให้แล้ว เช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย นอนน้ำลายยืดออกมาละนั้นหละ” ผมยังคงแกล้งแซวร่างบาง 

 

         "พรึบ))ไอบ้า” ร่างบางปาหมอนใส่ผม ดีนะรับทันไม่งั้นหน้าเต็มๆ ยิ่งร่างบางเป็นแบบนี้ผมยิ่งอยากแกล้ง ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันวะ  

 

          ผมรับถาดอาหารจากอาเฉินมาแล้วเดินเอาไปวางไว้ข้างๆร่างบาง อาเฉินมันอมยิ้มอีกแล้ว ตั้งแต่ผมพาร่างบางมาอยู่ด้วยลูกน้องผมมันทำไมยิ้มบ่อยขึ้น  

 

         “กิน จะได้กินยา กินเองได้ไหมถ้าไม่ได้ฉันจะได้ป้อนให้” ผมคิดว่าการที่เห็นร่างบางหงุดหงิดมันก็มีสีสันไปอีกแบบ  

 

         “ไม่ได้เป็นง้อย กินเองได้” หึปากดี ปากเก่งนักอย่าให้หายนะจะเอาให้จมเตียงเลย  

 

         "ก็อก)))) ก็อกกก))) ขออนุญาตครับนาย”  

 

          อะไรนักหนากันวะเนี่ย ลูกน้องผมนี่ทำไมมันมีอะไรมันไม่พูดออกมาทีเดียวเลยวะ มันจะมาหลายรอบหาพระแสงอะไรของมัน >_< 

 

         “มีอะไรอีก มึงมีอะไรทำไมไม่พูดทีเดียวหะ!” ผมพูดบอกลูกน้องอย่างหัวเสีย

 

          “ขอโทษครับนาย ผมแค่จะมาเตือนนายว่าวันมะรืนนี้นายต้องไปงานแต่งงานของคุณ.....เออ”

 

“ฉันรู้แล้ว เตรียมของเสร็จหมดแล้วใช่ไหม?” ผมถามลูกน้องต่อ ที่จริงผมลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าต้องไปงานแต่งผู้หญิงคนนั้น 

 

          “เรียบร้อยครับนาย วันพรุ่งนี้ร้านจะเอาชุดมาให้นายกับคุณกายลองใส่นะครับ” 

 

          “อืมบอกมาบ่ายๆนะ เช้ากูไม่อยากรับแขก” ผมไม่อยากจะให้คนอื่นมารอ นัดบ่ายไปเลยก็ดีเหมือนกัน 

 

           “จะให้ผมไปไหน!” หน้าตาเอาเรื่องจริงๆ

 

          “ไปงานแต่ง นายต้องไปกับฉัน ฉันให้ลูกน้องเตรียมชุดไว้ให้นายใส่เรียบร้อยแล้ว” ผมไม่ได้ถามความเห็นของร่างบางว่าจะไปหรือไม่ไป ยังไงร่างบางก็ปฏิเสธผมไม่ได้อยู่ดี 

 

          “หะ! งานแต่ง แล้วคุณจะเอาผมไปด้วยทำไม ทำไมคุณไม่ไปเองหละ เรื่องอะไรผมต้องไปกับคุณ ผมเป็นแค่คนรองรับอารมณ์ของคุณเองนะ” ยาวเชียว ที่อย่างงี้หละพูดมาก 

 

          “บอกให้ไปก็ต้องไป ห้ามขัดคำสั่งของฉันเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะเอานายจนลุงไม่ขึ้นเหมือนครั้งนี้อีก” ลองดื้อดูสิ ผมขู่ขนาดนี้แล้วยังจะดื้ออยู่ไหม 

 

          “ครับๆไปก็ได้ครับเจ้านาย เดี๋ยวบ่าวคนนี้จะตามไปรับใช้เจ้านายอย่างใกล้ชิดเลย” พูดแบบนี้ประชดกันนี่หว่า แต่ก็ดีที่เห็นร่างบางพูดได้แล้วอาการป่วยน่าจะดีขึ้นมาก

 

          “พูดได้แบบนี้แสดงว่าจะหายแล้วสินะ กินข้าวได้แล้วอย่าพูดมาก!” ผมเปลี่ยนโหมดทันที โหมดบังคับ

 

           “รู้แล้วหน่า สั่งเป็นพ่อเลยนะ” ร่างบางบ่นออกมาแต่ก็ยอมพยับถาดข้าวต้มร้อนๆไปกิน 

 

           “ใครว่าฉันเป็นพ่อนาย ฉันเป็นผัว! นาย" เน้นคำว่าผัวต่างหาก ดูหน้าของร่างบางครับเริ่มขึ้นสี นี่อย่าบอกนะร่างบางเขินสิ่งที่ผมพูด  

 

           “หยุดพูดคำว่าผัวๆเมียๆเลยนะคุณ” หึยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุให้ผมพูด

 

           “ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ก็มันเรื่องจริง หรือว่านายเขินฉันอยู่?” ผมถามร่างบางออกไปดูอาการเหวอของร่างบาง แล้วตลกดี

 

           “ไอบ้า!” 

 

            “โอ้ย)) ร้อน ร้อน อู้วววว ฮ่าาาาา ฮู่อออ” 

 

            “ทำไมไม่เป่าก่อนหะ ไหนเอาปากมาดูสิพองหมดละไหมนั้น” ผมรีบถลาเข้าไปดูปากของร่างบาง 

 

            "ตึก)) ตัก)) ตึก)) ตัก)) ตึก)) ตัก))"

 

          ผมเผลอสบตากับร่างบางเข้าอย่างจัง หัวใจของผมหรือของร่างบางกันแน่ที่มันกำลังเต้นแรงแบบนี้

 

          “ปล่อยได้แล้วจะกินข้าว!” ร่างบางคงเห็นผมเงียบไปเลยทักขึ้น 

 

          “กินให้มันระวังหน่อยสิ มันร้อนไม่รู้หรือไง? หาเรื่องเจ็บตัวได้ตลอดเวลาจริงๆ” ผมดุร่างบาง

 

          ผมพูดดุร่างบางแล้วเดินออกไปจากห้องนอนทันที อยู่นานกว่านี้ได้......ร่างบางแน่ คิดบ้าคิดบออะไรของกูวะเนี่ยไอไทป์ ร่างบางทำผมเสียอาการจนได้ .....

 

          .............

 

          ...........

       

          ..........

 

            *******************************

#กาย  

 

         [สองวันผ่านไป 

 

         ไอคนไม่มีหัวใจ เอาแต่ด่า เอาแต่สั่ง ผมแค่เผลอกินข้าวต้มร้อนลงคอไป เจ็บปากจะแย่ละ ยังจะมาดุผมอีก ชิไอหมาบ้าไทป์

 

         ผมป่วยไปสองวันเต็มๆไอไทป์มันคอยดูแลผมตลอด เหมือนมันจะรู้สึกผิดที่ทำให้ผมไม่สบาย

 

         วันนี้จะเป็นวันลองชุดที่ผมกับไอบ้าไทป์จะใส่ไปงานคืนวันพรุ่งนี้ ผมจะต้องไปงานแต่งงานกับไอบ้าไทป์ เป็นงานแต่งงานที่ผมไม่เต็มใจที่จะไปอย่างมาก (มันบังคับผม) 

 

         “ทำไมทำหน้าหงิกแบบนั้น?” ยังจะมาทำหน้ามึนถามผมอีกนะครับว่าทำไมผมถึงทำหน้าแบบนี้ ก็เพราะผมไม่อยากไปงานแต่งงานยังไงหละ อยากจะตะโกนใส่หน้านะแต่ทำไม่ได้

 

        “ไม่อยากไป” ผมตอบกลับไปจากใจจริง ก็ผมไม่อยากไป งานใครก็ไม่รู้ อีกอย่างผมไม่รู้จักใครสักคนเลย 

 

         “ต้องไปนี่คือคำสั่ง!” ขัดได้ที่ได้ที่ไหนสั่งมาแล้วหนิ 

 

         “นายครับชุดมาแล้วครับผม” อาหยางเข้ามาทำลายบรรยากาศมาคุได้ทันเวลาพอดี 

 

         “อืมเดี๋ยวกูออกไป” 

 

         “ปะไปลองชุดให้ฉันดูหน่อยสิว่ามันโอเคไหม” ผมหันไปสั่งร่างบางที่ตอนนี้นั่งหน้าหงิกหน้างอ ทำอย่างกับผมบังคับให้ใส่ชุดผู้หญิงไปอย่างงั้นแหละ (น่าคิดเหมือนกันนะเนี่ย ขำๆนะครับ)

 

        ผมพูดจบร่างบางก็เดินกระทืบเท้าเดินนำหน้าผมออกไปข้างนอกห้องนอนทันที

 

         “สวัสดีฮะคุณไทป์ ไม่ได้เจอกันนานยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะหะ” เจ๊เจ้าของชุดทักขึ้น ส่วนใหญ่ผมจะใช้ชุดของร้านนี้บ่อย เพราะมันเป็นการออกแบบที่ดูเรียบง่าย

 

        “สวัสดีครับ ลองเลยไหมครับ? ผมไม่อยากเสียเวลา” ผมเป็นคนไม่ชอบพูดมาก

 

         “รีบหรอ” เสียงร่างบางพูดแขวะผมออกมา ดูทำหน้าเข้า หึ มันน่าจับกดอีกสักรอบ

 

          “รีบ รีบมาก ฉันรีบกลัวจะจับนายกดลงเตียงช้า” เอาสิผมกล้าพูดมากกว่าที่ร่างบางคิดถึงจะมีคนอื่นอยู่ก็เถอะใครแคร์

 

          “ไอบ้า! พูดอะไรออกมาไม่อายปาก” หึ บอกแล้วการยั่วโมโห ร่างบางคือสิ่งที่ทำให้ผมอารมณ์ดี

 

           “เออ...ถ้าอย่างงั้นเรามาเริ่มลองกันเลยนะฮะ เจ๊มีให้ทั้งสองคนลองคนละห้าชุด” 

 

          “หะ! ห้าชุด มันไม่เยอะไปหรอครับลองแค่ชุดสองชุดก็พอมั้ง” รีบพูดขึ้นมาเชียว 

 

          “พูดมากใส่ไปเถอะ ฉันมีงานต่อไม่ว่างจะมาลีลากับนายนะ” ผมทำเสียงดุร่างบางออกไปทำให้ร่างบางเงียบแล้วเมินผมทันที 

 

         .....เริ่มชุดที่1 ........ 

 

         “ไม่ผ่าน” 

 

         ....เริ่มชุดที่2........ 

 

         “ไม่ผ่าน”

 

          “นี่คุณจะแกล้งกันหรือไงหะ นี่ชุดที่สองแล้วนะ ไหนบอกรีบมีงานต่อไง?” ร่างบางเริ่มโวยวาย ก็มันยังไม่โอเคในสายตาผมครับ

 

         “ไปเปลี่ยนอย่าพูดมาก เสียเวลา” ผมเร่งให้ร่างบางเปลี่ยนชุดต่อไป ถ้าห้าชุดผมไม่ถูกใจเลยร่างบางคงต้องไปซื้อกับผมที่ห้างแล้วหละ 

 

         .......เริ่มชุดที่3...... 

 

           “ไม่ผ่าน” 

 

         .......เริ่มชุดที่4....... 

 

         “ผ่านนะ...แต่ยังไม่โอเคสำหรับฉัน” ดูเจ๊เจ้าของชุดหน้าซี๊ดแล้วครับ เพราะเจ๊แกรู้ดีถ้าผมไม่ชอบจะเป็นยังไง 

 

         “แล้วไม่โอเคของคุณเนี่ยมันชุดที่ 4 แล้วนะ ถ้าอีกชุดมันไม่ถูกใจคุณอีกผมจะไม่ไปกับคุณ” ร่างบางคงหงุดหงิดเต็มที 

 

         “หึย)))” หึ เถียงผมไม่ได้เดินกระทืบเท้าไปเปลี่ยนชุดสุดท้ายแล้วครับ 

 

         พรึบ))) “พอใจยัง ถ้ายังไม่พอใจผมไม่ไปกับคุณแล้ว” 

 

          O_O 

 

        .........

 

        ........

  

        .......

 

             “นี่คุณเหม่ออะไรเนี่ย ตกลงผ่านไหมเค้ารอฟังกันอยู่เนี่ย!” ร่างบางโวยวายเรียกสติผม 

 

            “เออ..อื..อืม” ทำไมมึงต้องพูดติดๆขัดๆด้วยวะเนี่ยไอไทป์ เสียลุคหมด

 

            “เอ้าตอบสิคุณ ได้ไม่ได้ เจ๊เค้าจะได้คิดต่อว่าจะเอายังไง” 

 

           “ชุดนี้ผ่าน” 

 

 

           “เย้ O/ ดีใจด้วยนะครับเจ๊ เจ๊รอดแล้ว” ร่างบางหันไปแซวเจ๊เจ้าของชุด  

 

           “เจ๊ก็ดีใจฮะ นึกว่าจะไม่ถูกใจคุณไทป์สักชุดแล้ว”  

 

           “ชุดร้านคุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง” ชุดสุดท้ายยอมรับเลยว่ามันอยู่บนตัวร่างบางแล้วดูดีมาก ทำให้ผมอึ้งมาก ทำไมผมเริ่มมองว่าร่างบางน่ารักวะ ไอไทป์มึงจะชอบใครไม่ได้นะ  

 

          “ตาคุณแล้วไปลองเลย ผมจะเลือกให้” ได้ทีเอาใหญ่เลยนะร่างบาง หึแต่เรื่องอะไรผมจะยอม  

 

         “ไม่เป็นไรฉันเลือกได้แล้ว”  

 

 

         “ชิ” ร่างบางทำหน้าหงุดหงิดใส่ผม สงสัยอยากจะแกล้งผมคืนหละสิ ช้าไปนะครับหมอ  

 

         “คุณไทป์ได้ชุดแล้ว แฟนของคุณไทป์..” 

 

          “ไม่ใช่แฟนนะครับเจ๊/แต่เป็นเมีย” ผมได้ทีกวนร่างบางกลับแม่งเลย  

     

         “ฮะถ้าอย่างงั้นชุดเจ๊จะให้อาหยางเอาไปแขวนไว้ในตู้ให้ทั้งสองคนนฮะ เจ๊ขอตัวกลับก่อน เจ๊ขอให้ทั้งสองคนใส่ชุดนี้อย่างมีความสุขนะฮะ”  

 

          อาเฉินกับอาหยางยิ้มกริ่มเชียวนะมัน เจ๊เจ้าของชุดนี่ก็อวยพรบ้าอะไรกันวะ  

 

          “เดี๋ยวนะเจ๊! นี่เจ๊อวยพรให้ใส่ชุดแบบมีความสุขนี่คืออะไรเจ๊พูดสองแง่สองง่ามมาก เจ๊มันไม่อย่างที่เจ๊คิดนะ” ร่างบางตะโกนพูดตามหลังเจ๊เจ้าของชุดออกไป คงจะพึ่งนึกถึงคำพูดเจ๊ขึ้นมาได้ หึ  

 

          “พูดอะไรออกไปนะหะ ใครเป็นเมียคุณ คุณเห็นผมเป็นแค่ที่ระบายของคุณหนิ” โวยวายคนอื่นไม่ได้หันมาโวยวายผมทันที  

 

          “หยุดว่าฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างงั้นนายจะเจอดีแน่!” ผมไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่แบบนี้ แต่กับร่างบางผมแค่พูดขู่อยากแกล้งเฉยๆ 

 

         “ไอ....หึย)))” หึไม่กล้าโวยวายละครับ พยศจริงๆม้าตัวนี้ สงสัยต้องขี่บ่อยๆจะได้คุ้นชินกับเจ้านาย 

 

         "ตึกกก))) ตึก)))) ตึกกก))"  

 

         เถียงไม่ได้ก็กระทืบเท้าแทนครับ แสบใช่ย่อยเลยนะเนี่ย วันนี้ผมจะกวนร่างบางแค่นี้ก่อน...ผมมีงานต้องไปเคลียร์....แค่เห็นร่างบางหงุดหงิดผมก็อารมณ์ดีแล้ว  

 

           ********************************** 

#ขี้แกล้ง 

#ขี้โวยวาย 

           **ไทป์ไรท์ว่าแกนี่เป็นไบโพล่าละนะ ไปแกล้งหมอ แล้วเลือกชุดไปงานแต่งหรือจะแต่งเอง กี่ชุดก็ไม่ถูกใจ แต่เจ๊อวยพรได้ดีมากเลยนะจ้าชอบ ใครเห็นด้วยกับเจ๊อย่าลืมเข้ามากดถูกใจ คอมเม้น ติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า**  

 

 

                         

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว