ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 04เมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04เมีย
แบบอักษร

รถ Dartz Prombron Black Russian ทยานออกสู่ท้องถนนด้วยความสง่า มุ่งหน้าตรงกลับเข้าคฤหาสน์หรูกลางป่าที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย คฤหาสน์ที่ดูแสนสวย แต่ภายในนั้นยับเยินจนเกินจะบรรยาย ยิ่งนับวันความสัมพันธ์ของพี่น้องต่างมารดามันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ส่วนคนเป็นพ่อก็แก่ลงเรื่อยๆเช่นกัน

รถ Dartz Prombron Black Russian จอดเทียบเคียงข้างคฤหาสน์หรู ร่างบางเริ่มสะลึมสะลือลืมตาขึ้นแต่ไม่ทันที่ตื่นเต็มตา ก็ต้องถูกชายคนนั้นลากลงจากรถ

“ลงมา”

เสียงอลันพูดกึ่งสั่งเขารู้เธอมีสติแล้ว

“ไม่ลง”

พิมพ์ประภัสพูดขึ้นเสียงแข็ง

“ฉันไม่มีมีวันลงไปอยู่ในที่ ที่มีแต่ความสกปรกหรอก”

ร่างบางพูดพร้อมปลายตามองอลันจากหัวจรดเท้า

“เธอคงชอบให้ใช้ความรุนแรงสินะ คงชอบอะไรที่มัน.. เล้าอารมณ์ แบบนี้สินะ!!!” มือหนายกขึ้นบีบคออีกคนด้วยความโมโห ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครกล้าสอนเขา แต่เธอเป็นคนเดียวที่กล้าต่อกลอนกับคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด

ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมันจะทำให้ผู้หญิงคนนี้หุบปากลงและลดความก๋ากั่นความผยองจองหองกับผมบ้าง

“คุ..คุณ ฮึก ปะ.. ปล่อยฉัน”ร่างบางที่เริ่มขาดอากาศหายใจตัวเริ่มสั่นคลอนมือไม้เริ่มทุบตีแขนของอีกคนเบาลง เบาลงเรื่อยๆ

“จำใส่หัวเธอไว้อย่ามาสั่งสอนคนอย่างฉัน ขนาดพ่อฉันยังไม่กล้า”อลันดึงพิมพ์ประภัสเข้ามากระสิบข้างหูก่อนจะตวัดมืออกจากลำคอระหง

แค็ก แค็ก

ร่างบางสูดลมหายใจจนตัวโยน เธอคิดว่าอีกนิดเธอคงตายแล้วจริงๆ พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้น้ำตาก็เริ่มเอ่อคลอขึ้นมา

“ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอคนอย่างนายด้วย ทำไม!!!”ร่างบางที่พอเป็นอิสระก็รวบรวมแรงตะโกนใส่คนตรงหน้า

“ก็เพราะเธอ..เป็นคนที่ไอ้คริสรักไงละ!!!”อลันสวนกลับอย่างเหลืออด

“พวกคุณเคยมีเรื่องอะไรกัน ฉันไม่รู้แต่คุณอย่าเอาฉันมาเกี่ยวได้ไหม”พิมพ์ประภัสลดเสียงลงพลางเอื้อมมือไปจับมือคนที่ยืนอยู่ตรงประตูรถ

ฉันคิดว่าถ้ามัวเถียงกับเขาคงไม่มีประโยชน์อะไร ยิ่งเถียงมันยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง ฉันเลยตัดสินใจลองคุยกับเขาแบบขอร้องดูเผื่อเขาจะเห็นใจ แล้วมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เขายอมรับฟังฉันแต่ก็ไม่นานเมื่อมีคนเดินมากระสิบข้างหูเขา

“พายัยนี่ ขึ้นห้อง”ฝันของฉันแตกสลายทันที ที่เขาหันไปสั่งงานลูกน้อง

“คุณ ปล่อยฉันไปเถอะนะ คุณฉันขอร้องล่ะ”ร่างบางสบัดมือลูกน้องของ อลันออกก่อนจะคุกเข่านั่งพนมมือ ขอร้องเขาอีกที

“เอาตัวไปได้ละ กูลำคาญ” เขาหาฟังคำที่อีกคนขอไม่

“ได้ครับ”

“ไปเข้าบ้าน”

หลังจากสิ้นเสียงยัยนั่นไปผมก็ต้องไปคฤหาสน์อีกหลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างกันมากพอสมควร ลูกน้องของผมรายงานมาว่าพ่อโกรธผมมากเมื่อรู้ว่าผมไปลักตัวผู้หญิงอื่นเข้าบ้านแล้วตอนนี้ไอ้แอลตันมันก็อยู่ที่คฤหาสน์หลังนั้นด้วย

เมื่อผมขับรถมายังคฤหาสน์ปลายทางก็ต้องลำบากใจกว่าเดิมล้านเท่า เมื่อเหลือบไปเห็นรถของตระกูล อลิซ จอดอยู่

“นี่สินะถึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ น่าลำคานชิบ....” อลันเริ่มหัวเสียเบาๆ

“มาแล้วหรอไอ้ตัวดี”เสียงประกาศิตเอ่ยกล่าวทักทายลูกชายทันที ที่เขาเดินผ่านประตูมา

“ดีกว่าไม่มา ป้ะละ”ชายหนุ่มสวนกลับผู้เป็นพ่อแบบไม่ไว้หน้า

“กูขอคุยกับมึงเป็นการส่วนตัว ตามมา”

อลันเดินตามหลังผู้เป็นพ่อเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

“มีอะไร ก็รีบพูดเถอะครับ”ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อประตูห้องปิดลง

“หึ มึงก็รู้ว่าอีผู้หญิงที่มึงเอามาเป็นเมียศัตรูมึง มึงยังจะพาศึกเข้าบ้านอีกหรอ” เสียงที่ราบเรียบชวนฟังบัดนี้มันเริ่มมีความเลือดเย็นปนอยู่

“ก็ดีกว่าผู้หญิงที่พ่อเลือกให้ผมก็แล้วกัน”

~ปึง~ เสียงตบโต๊ะดังขึ้นสนั่นทั่วห้องมือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยยกขึ้นชี้หน้าผู้เป็นลูกชาย

“มึง กล้าลองดีกับกู คนที่เป็นพ่อมึงขนาดนี้ ถ้ากูให้มึงแต่งกับคนที่กูเลือกมึงก็ต้องแต่งแล้วถ้าใครมันมาขัดขวางทางกูคนนั้นมันต้องสังเวยชีวิตให้กับกู”

“หึ แบบนี้นี่เองที่แม่ถึงหนีไป”ชายหนุ่มกล่าวขึ้นก่อนจะกลับหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มอีกคนที่แอบฟังพี่กับพ่อคุยกันค่อยๆเดินเข้ามาในห้องที่ผู้เป็นพ่อนั่งอยู่

“ไอ้อลันมันมีเมียแล้วหรอครับพ่อ”แอลตันถามด้วยความงุนงงเขาตามสืบเรื่องนี้มาหลายปีหลังจากแฟนสาวเขาตาย แต่กลับไร้ซึ่งข้อมูล

“ไม่ใช่เมียมันหรอก มันไปลักเมียชาวบ้านมา”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น

“อ๋อ โอเครงั้นผมไม่กวนพ่อแล้ว” ด้วยความเป็นน้องแอลตันมักได้ทุกอย่างเสมอแต่กลับกันที่อีกคนต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อให้ได้ทุกอย่าง

.

.

15 นาที ผ่านไป

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะ”ชายหนุ่มหันไปถามลูกน้องเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วแต่ไม่พบอีกคน

“อยู่ในห้องน้ำครับนาย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออกมา”

“หึ พวกมึงกลับไปได้แล้วเดี๋ยวกูจัดการเอง”ปากของอลันพูดกับลูกน้องแต่สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำอย่างแน่วแน่

เขาไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรนานนักก็เดินไปถึงประตูห้องน้ำ

ปึงๆๆๆ “เปิดประตู”ชายหนุ่มลองใช้วิธีพูดคุยดีๆเผื่อเธอฟัง แต่ก็เปล่าประโยชน์เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด

“ฉันไม่มีวันเปิดให้คุณหรอก”เสียงจากคนในห้องตะโกนกลับมา

“อยากตายอยู่ในนั้นก็เชิญ”ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาพลางเปิดหนังสือพิมพ์อ่านข่าวอย่างสบายใจ

“ถ้าเธอตายจริงล่ะครับนาย”

“ก็ดีกูจะได้ไม่เสียเเรงเยอะ”ชายหนุ่มลดหนังสือพิมพ์ลงนิดนึงก่อนจะยกขาขึ้นมาไขว่ห้าง

“กูให้เวลาไม่เกิน 10นาทีต่อจากนี้ เดี๋ยวยัยนั่นก็เดินออกมา”อลันพูดพลางกวาดสายตาอ่านหนังสือพิมพ์

ตึง อลันพูดไม่ทันขาดคำพิมพ์ประภัสก็เดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำ

“นายเป็นหมอดูหรือเปล่าเนี่ย”เจอาร์มือขวาของอลันกล่าวขึ้น

“หมอดูห่าอะไรกูแค่ฉลาด” ชายหนุ่มวางหนังสือพิมพ์ลงนั่งกอดอกดูอีกคนที่เดินเข้ามา

“ฉันคิดว่าถ้าฉันตายในนั้นคงเสียชาติเกิด พ่อแม่อุตส่าห์เลี้ยงดูมาต้องมาตายด้วยสถานการณ์แบบนี้สู้ฉันออกจากห้องนั้นมาหาทางหนีไปจากที่นี่ดีกว่า” พิมพ์ประภัสพูดขึ้น

“เธอคิดจะหนีหรอ ยากหน่อยนะเพราะที่นี่ไม่ได้แคบเหมือนบ้านไอ้คริส”อลันจงใจเน้นตรงคำว่าไอ้คริส

หลังจากจบประโยคที่อลันพูดทุกคนต่างนิ่งเงียบรวมถึงร่างบางด้วยที่อยู่ดีๆก็คิดคำด่าคนตรงหน้าไม่ออก

“ฉันมีข้อเสนอมาให้เธอ”อยู่ๆอลันก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ

“อะไร!!”

“ยอมเป็นเมียฉัน”

“คุณจะบ้าหรอ”หญิงสาวพูดเสียงหลง

“แลกกับชีวิตไอ้คริส กับความปลอดภัยของคนในบ้านสวนตะวันยิ้ม”

“คุณ คุณมันบ้าไปแล้ว”ร่างบางตะโกนขึ้นอย่างคนเสียงสติ

“ฉันให้เวลาเธอคิดถึงคืนพรุ่งนี้เท่านั้น”ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ฮึก คุณมันบ้า”ร่างบางที่อดกลั้นไม่ไหวปล่อยน้ำตาอาบลงสองแก้ม ความอัดอั้นที่เธอพึ่งได้รับแม้มันจะไม่นานแต่ก็ทำให้ใจของเธออ่อนแอลงมาก การมาสเปนครั้งนี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ผิดที่สุดในชีวิตฉันจริงๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว