ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 03ปะทะวาจา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 11:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03ปะทะวาจา
แบบอักษร

ในห้องสี่เหลี่ยมสีทองพื้นที่กว้างมีหญิงสาวนั่งคดคู่อยู่กับพื้น ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่ว่างเปล่า ว่าเหตุใดเธอถึงต้องตกมาอยู่ในที่ ที่ไม่เหมาะสมกับเธอเพียงนี้ รอบตัวมีทั้งอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเร็ววันทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อเหตุขึ้น

ฉันคิดว่าการที่ฉันจะได้กลับประเทศไทยมันคงยากสำหรับตอนนี้เวลาที่ล่วงเลยมาจนมืดค่ำต่อให้ขับรถออกไปมีหวังคงได้โดนปล้นกลางทางแน่ แต่จะให้ทนอยู่เพื่อเผชิญกับอันตรายอยู่ที่นี่มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอยู่ต่อ

หลังจากฉันนั่งคิดคนเดียวสักพักฉันก็ตัดสินใจที่จะหนีออกจากที่นี่ไปสนามบิน แม้จะยากแต่ก็ดีกว่ามาตายที่นี่

“โอเคร ฉันจะไปจากที่นี่”ร่างบางพุดลุกขึ้นจากพื้นที่เย็นเฉียบมุ่งหน้าเก็บข้าวของที่พึ่งนำออกมาจัดเรียงไว้ใส่กระเป๋า ขาเล็กเรียวค่อยๆย่องออกจากห้องด้วยความระมัดระวัง หันซ้ายทีขวาทีก็พบแต่ความว่างเปล่าเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว

“ทางสะดวก”

ร่างบางเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจแต่หารู้ไม่ภัยอยู่แค่เอื้อม

“ของที่พวกมึงนำกลับมาจากไทยน่าสนใจดีหนิ”

อยู่ๆก็มีเสียงคนพูดคุยกันจากชั้นล่างของบ้านดังสะท้อนขึ้นมา ทำให้ร่างบางหยุดชะงัก เธอจำได้ว่านั่นไม่ใช่เสียงของคริสหรือลูกน้องของเขา

“มึงอย่ายุ่งกับคุณพิมพ์”

“นั่นเสียงคุณคริสหนิ”

ร่างบางที่แอบฟังอยู่ข้างบนต้องหูผึ่ง เมื่อมีชื่อเธอเกี่ยวข้องด้วย แถมคนพูดยังเป็นคนที่เธอไว้ใจ

“ไหนเขาบอกไปทำงาน แต่ทำไมยังอยู่ที่นี่”ร่างบางพึมพำเบาๆ

“ผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญกับมึงมากสินะ ทำไมแม่นั่นมันเร่าร้อนหรือว่ามึงเสนอราคาให้เธอดีเลยตามมึงมา” อลันพูดขึ้นด้วยท่าทางเป็นเรื่องปกติ เขาชินเสียแล้วกับพวกผู้หญิงชอบเกาะคนอื่น

คำพูดของอลันทำให้ความอดทนของคนที่แอบฟังอยู่ขาดผึ่ง ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นแบบผู้หญิงที่เขาเคยเจอหรือมีความสัมพันธ์ด้วย

“คำพูดของคุณมันบ่งบอกว่าคุณมันก็ไม่ต่างอะไรไปกับตัวชอบกินไก่สดหรอกค่ะ” ร่างบางพูดพลางเดินลงบันไดมาอย่างเชื่องชา ซึ่งสายตาทุกคนก็เพ็งเล็งมาที่เธอ แต่มีสายตาคู่หนึ่งที่พอฟังคำพูดของเธอแล้วมันกลับเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้น

“นี่สินะคนที่คุณพูดถึง”

พิมพ์ประภัสหันไปถามชายหนุ่มอีกคนที่พาเธอมาเจอเรื่องแย่ๆ สายตาคมดูตกใจไม่ใช่น้อยที่เธอกล้าลงมาเผชิญหน้ากับคนอย่างอลัน

“คุณพิมพ์ ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าออกจากห้องมาในเวลานี้”

ชายหนุ่มหันไปเอ็ดเธอเบาๆ เขาเตือนเธอแล้วเพราะทุกสิ่งเขารู้ดีว่าพวกมันจะมาเขาไม่อยากให้พวกมันเห็นหน้าเธอ

“ถ้าพิมพ์ไม่ออกมาก็คงไม่รู้ว่ามี หมะ...อ๋อไม่สิ คนที่มันดูถูกพิมพ์ขนาดนี้”

หญิงสาวเน้นคำว่าคนจนทำให้อีกคนกำหมัดแน่น

“ปากดี ดีหนิไหนลองมาให้ชิมหน่อย เพื่อฉันติดใจอาจจะให้ราคาดีกว่าไอ้คริสอีกนะ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเอื้อมมือไปดึงอีกคนเข้ามาใกล้ กลิ่นกายอันหอมของสาวเจ้าเตะจมูกเขาอย่างแรงกลิ่นหอมอ่อนๆจากแป้งที่เธอใช้มันหอมจนติดจมูกเขา

“ปล่อยคุณพิมพ์เถอะ เธอไม่เกี่ยว”

มือขวาของคริสจับมือเล็กอีกข้างไว้เเน่น คนอย่างไอ้อลันมันน่ากลัวมือไม้มันไวอย่างกับอะไรเขาไม่ไว้ใจมัน

“มึงอย่ามาทำเป็นคนดีเลย เห็นแล้วกูอยากจะ...”

ปลายประโยคที่เขาพูดมันทำให้ฉันรู้สึกกลัวสายตาที่เขาจ้องมองฉัน มันคาดเดาได้ไม่ยากว่าเขาจะทำอะไรต่อจากนี้

“มันทำให้กูอยากจะ...”

มือหนาค่อยๆลูบไล้ใบหน้าของอีกคนไปมาซ้ายทีขวาทีอย่างยียวน ผิวพรรณของแม่นี่ดีมากถึงแม้จะน้อยกว่าผู้หญิงที่เขาเคยสัมผัสมาก็ตามเถอะ

“เอามือสกปรกของคุณที่จับแต่สิ่งสกปรกของคุณ ออกไปจากหน้าฉัน”ร่างบางกัดฟันพูด

"ฉันรู้สึกขยะแขยงที่ต้องมีมือสกปรกของคนที่กล้าพูดเรื่องเสียๆหายๆให้กับผู้หญิงได้ไม่อายปากมาสัมผัสหน้าฉัน"

“ปากแบบเธอฉันชอบนะเวลาอยู่บนเตียงคงสนุกหน้าดู”

ชายหนุ่มกระสิบข้างหูอีกคนเบาๆ ต่อปากต่อกลอนเก่งแบบนี้เขาชอบนัก

“ต่ำ” ร่างบางพูดเคล้าน้ำตาที่มันเริ่มเอ่อล้น

“อย่ามาแสดงบทเจ้าน้ำตากับฉันเลยมันไม่ได้ผลหรอก สำหรับเธอต้องชดใช้สิ่งที่มันทำกับน้องชายฉัน”

ร่างบางที่เริ่มอ่อนแรงถูกดึงเข้าปะทะอกอีกคนอย่างแรง แล้วนั่นเป็นความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดสติ

“ปล่อยคุณพิมพ์ มึงมีอะไรก็ลงที่กูคนอื่นไม่เกี่ยว”

คริสตะโกนจนเลือดขึ้นหน้า ทุกสิ่งที่มันเเค้นใจมันเป็นเพราะเขาคนอื่นไม่เกี่ยวแต่คนอย่างอลันก็ยังเลือกทำร้ายคนรอบข้างเขาอยู่ดีเหมือนที่พ่อมันทำกับครอบครัวเขา

แต่อีกคนหาฟังไม่ ตั้งหน้าตั้งตาจัดแจงกับร่างบางที่นอนหมดสติ อุ้มพาดบ่าเดินออกไปอย่างหน้าตาเฉย

“คนอย่างมึงมันก็ดีแต่ทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่า”

คริสพ่นคำพูดที่อัดอั้นในใจออกมา

อลันที่แบกร่างของอีกคนเตรียมจะเดินจากไป ต้องหยุดชะงักกับเสียงพูดของอีกคน

“วันที่มึงแค้นกู มึงยังทำกับคนที่กูรักเลย แล้วทำไมกูต้องยอมคนแบบมึง”

ชายหนุ่มกล่าวเสร็จก็เดินก้าวขาขึ้นรถไปอย่างไม่รีรอให้คนอื่นได้ทวงถาม

การกระทำของเขาถูกสายตาบรรดาลูกน้องรวมถึงคริสจ้องมองอย่างห่างๆไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเพราะขืนมีใครทำเขาโกรธปืนที่อยู่ตรงเอวเขาจะจ่อยิงหัวเเม่นี่ทันที

"แม่งเอ้ย"

มือหนาทุบลงกับโต๊ะอย่างคนหัวเสียที่ทำอะไรอลันไม่ได้เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว