facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 3 การ์ดเชิญ

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 การ์ดเชิญ

คำค้น : #ลืมตัว #การ์ดเชิญ #ขู่เก่ง #แกล้งเก่ง #ไทป์ #หมอกาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 86.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2563 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 การ์ดเชิญ
แบบอักษร

#กาย 

 

        หลังจากที่ผมไม่สบายนอนป่วยไปสามวันก็ถึงเวลาไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วสินะ ชีวิตของการทำงานเป็นหมอไปด้วย เป็นเจ้าของโรงพยาบาลไปด้วยมันเหนื่อยไม่น้อยเลย...แต่อะไรจะเหนื่อยเท่าเหนื่อยใจ  

 

         “จะไปทำงานหรอ?” ไม่ต้องแปลกใจเลยว่ามันเป็นเสียงใคร เสียงไอบ้าไทป์นั้นเอง มันบังคับให้ผมมาอยู่กับมันแถมยังไม่ยอมให้ผมไปไหนเลย  

 

         “อืมจะไป หายดีแล้วก็ต้องไปทำงาน ผมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ” ผมพูดบอกไอบ้าไทป์แต่ก็ไม่ลืมเหน็บมันไปด้วย  

 

         “ก็ดี...มีเมียขยันทำมาหากินแบบนี้ค่อยคุ้มค่าหน่อย” ผ่าม! หน้าร้อนสิครับรออะไร ผมเป็นอะไรเนี่ยทำไมต้องใจสั่นกับคำพูดของไอบ้าไทป์ด้วย 

 

         “คุ้มบ้าคุ้มบออะไรของคุณ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่เมียคุณ!” ผมชักจะเริ่มหงุดหงิดกับไอบ้าไทป์นี่ละ  

 

         “หึ อยากให้ทบทวนความจำอีกสักรอบไหมว่าเป็นเมียฉันจริงใช่ไหม?” ขู่ได้ขู่ดี มันน่าจะไปเป็นหมานะขู่เก่งแบบนี้ 

 

         “อย่ามาพูดเรื่องทะลึ่งแต่เช้านะ หื่นกามจริงๆเลยคุณ” ผมต้องเจออะไรแบบนี้อีกนานเท่าไหร่กัน แต่คงไม่นานหรอกกาย เดี๋ยวมันคงเบื่อเราไปเอง  

 

        “หื่นกับเมียตัวเองผิดตรงไหน?” นี่ผมต้องทำใจให้ชินกับคำว่าเมียที่มันเรียกใช่ไหม  

 

        “หึย)) ไปอาบน้ำดีกว่าเดี๋ยวไปทำงานสาย” ต่อปากต่อคำไปก็ไม่มีทางชนะแน่นอน เมื่อยปากเปล่าๆ 

 

         “สู้ไม่ได้แล้วหนีหรอเมีย” ยังจะตะโกนตามหลังผมมาอีกนะไอบ้า......>_<  

 

         ผมจัดการอาบน้ำ...ว่าแต่....แช่น้ำอุ่นๆต่ออีกสักพักเพื่อสงบจิตสงบใจของตัวเองให้มากกว่านี้ก่อนดีกว่า วันนี้ผมต้องเหนื่อยตอบคำถามเพื่อนตัวแสบสองตัวนั้นแน่เลย  

 

         ก็อกกกก))) ก็อกกกก))) ก็อกกกกก)))  

 

         “จะแช่ให้ตัวเปื่อยไปเลยหรือยังไงกันหะ” เสียงเรียกนี้ทำให้ผมหงุดหงิดจริงๆ คนจะแช่น้ำสบายๆหน่อยก็ไม่ได้ 

 

         “เออ จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” ผมตะคอกใส่ไอบ้าไทป์ออกไป 

 

         “พึ่งหายไม่สบายอาบน้ำนานนะ ถ้าไข้กลับมาอีกฉันจะจับนายฉีดยา” ชิใครจะยอม เรื่องขู่นี่ขอให้บอกไอบ้านี่  

 

          “รู้แล้ว จะออกไปแล้วนี่ไง จะรีบไปไหนหะ” ผมยังไม่หยุดยอกย้อนไอบ้าไทป์ ไอคนบ้าอำนาจ  

 

          “ให้เวลาอีกห้านาที ถ้ายังไม่ออกมานายเจ็บตัวแน่” เออขู่เข้าไป เหมือนหมาพันธุ์อะไรดีขู่เก่งแบบนี้  

 

          "แกร็ก))" ไม่ต้องรอให้เกินห้านาทีหรอกครับผมนี่รีบออกมาจากห้องน้ำอย่างไว  

  

          นี่ผมรีบจนลืมเปลี่ยนชุดเลยหรอวะเนี่ย? โอ้ย)) ไอบ้าไทป์นั่งมองแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาเชียว  

 

          “อ่อยหรอ?” ว่าแล้วมันต้องคิดอะไรหื่นๆอีกแน่คนอย่างมัน 

 

          “ใครอ่อย ผมแค่รีบ” ผมตอบสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว  

 

          “ไม่อ่อยก็รีบไปแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวลูกชายฉันตื่นแล้วนายจะไม่ได้ไปทำงาน”  

 

          “เออรู้แล้ว แล้วคุณไม่ไปทำงานหรือไง?” ผมเปลี่ยนเรื่องแม่งเลย ไอบ้านี่เล่นไม่ไปไหนเลยอยู่แต่ห้องตั้งแต่ผมป่วย 

 

          “ทำไม? จะไปทำด้วยหรือไงถามแบบนี้” ไอบ้าไทป์นี่มันกวนตีนจริงๆ ไอคนที่โหดมันหายไปไหนแล้ว ผมไม่ชินกับเวอร์ชั่นนี้ 

 

          “เรื่องอะไร งานใครงานมันดิ แค่นี้งานผมก็เยอะมากพอจนจะไม่มีเวลาพักอยู่แล้ว” ขืนไปช่วยงานไอบ้าไทป์อีกมีหวังได้ตายกลางอากาศ  

 

         “หึ อยากอยู่สบายๆแบบไม่ต้องทำอะไรไหมหละ??เป็นเมียฉันสิ ฉันเลี้ยงได้ไม่ต้องลำบาก อ่อลืมไปเป็นอยู่แล้ว” ดูมัน ดูมันพูดข้อเสนอแบบนี้ใครมันจะไปอยากได้กันหละ  

 

          “เก็บความหวังดีของคุณไปให้กับคนอื่นเลยครับ ผมไม่ต้องการ” ผมเลี้ยงตัวเองได้ครับ ไม่ได้เดือดร้อนอะไร มีหมดทุกอย่างแล้วยกเว้นความสุข  

 

          “ถ้าต้องการมันเมื่อไหร่ก็บอกฉันนะ ฉันจะรอนายเสมอ” ยังมีหน้ามาพูดหน้าตาระรื่นแบบนี้อีกนะไอบ้า 

 

         “เอาที่คุณสบายใจเลย” ผมไม่อยากเถียงแล้วครับ เถียงไปยังไงก็แพ้อยู่ดี หึย)) เจ็บใจ  

 

          “แน่ใจนะว่า..เอา...ที่ฉันสบายใจ” ผมรู้ว่าไอบ้าไทป์มันกำลังหมายถึงอะไร  

 

          “ชิ” ผมไม่ตอบอะไรกลับ รีบแต่งตัวไปทำงานดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนตัวแสบพวกนั้นมันจะสงสัยหนักกว่าเดิม  

 

          หลังจากที่เถียงกับไอบ้าไทป์อยู่พักใหญ่ ผมก็จัดการแต่งตัวเพื่อไปทำงาน ผมไม่ได้ไปทำหลายวันก็รู้สึกใจหวิวๆยังไงไม่รู้ มันคงจะเป็นความเคยชินของผมแล้วหละที่ต้องทำงานทุกวัน  

 

           "แกร็ก))" นี่ไอบ้าไทป์มันอาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำกันแน่วะเนี่ย ผมแต่งตัวยังไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย 

 

          “วิ่งผ่านน้ำหรอ?” ผมทำหน้ามึนแซวไอไทป์ออกไป 

 

          “จะวิ่งผ่านน้ำได้ยังไง เรายังไม่ได้ทำ.....” โอ้ยไอบ้าไทป์จะมีสักครั้งไหมที่ผมจะเอาชนะมันได้เนี่ย  

 

           “ไปทำงานแล้ว อ่อเอากุญแจรถกับโทรศัพท์ แล้วก็กระเป๋าตังของผมมาให้ด้วยครับ” เก็บของผมไปทุกอย่าง จะหนีก็หนีไม่ได้  

 

           พอผมขอของผมคืน ไอบ้าไทป์มันก็เดินไปหยิบในลิ้นชักบนหัวนอนทันที นี่มันเก็บไว้ในลิ้นชักหรอกหรอเนี่ย >_< โง่มาตั้งหลายวันทำไมผมไม่ลองเปิดดูวะ 

 

          “อะนี่กระเป๋าตัง โทรศัพท์” อ่าวไอนี่ ให้มาแค่นี้กูจะไปทำงานยังไงหละ รถกูด้วย  

 

          “กุญแจรถด้วย ไม่ให้ผมจะไปทำงานยังไง?” ให้ผมนั่งแท็กซี่ไปผมไม่ค่อยชอบนั่งเท่าไหร่ด้วย  

 

          “เดี๋ยวฉันจะไปส่ง แล้วตอนเลิกงานฉันจะแวะไปรับ แล้วอย่าคิดจะหนี อย่าคิดจะกลับก่อนฉันเป็นอันขาด” เอาที่มันสบายใจเลย ผมจะไปว่าอะไรได้ไม่ยอมมันได้ไหมหละ?  

 

          “จะไปส่งทำไม? ผมไปเองได้ไม่ได้เป็นง้อย” ขอให้ได้แขวะกลับไปสักนิด  

 

          “ไม่ได้เป็นง้อยนะใช่ งั้นมาเป็นคนไข้ที่นอนติดเตียงอีกสักสามสี่วันไหม?” เงียบครับ เงียบเลย 

 

          ผมไม่รู้จะเถียงอะไรละหงุดหงิดจริงๆ อย่าให้ผมหลุดออกไปจากที่นี่ได้นะ จะกลับไปเอามีดมาฆ่าหั่นศพไอบ้าไทป์ให้ดู คนอะไรเผด็จการ 

 

          หลังจากที่ไอบ้าไทป์มันไม่ยอมให้ผมเอารถมาทำงานเองผมก็ไม่ขัด ตอนนี้มันก็มาส่งผมที่โรงพยาบาล หวังว่าจะไม่มีใครเห็นไอบ้าไทป์มาส่งผมนะ 

 

          [โรงพยาบาล 

 

          “ขอบคุณ” ผมบอกขอบคุณไอบ้าไทป์เพราะมันเป็นมารยาท

 

          “ขอบคุณแค่เนี่ยนะ?” คือมันต้องการอะไรกันแน่ คนอุตส่าห์ขอบคุณแล้วยังยะมากวนบาทาอีก

 

          “คุณต้องการอะไรก็พูดมา ผมจะได้รีบไปทำงาน” ผมไม่อยากหงุดหงิดไปมากกว่านี้เดี๋ยวคนไข้จะพลอยกลัวผมเอา 

   

          “มานี่หน่อยสิ ยื่นหน้ามาใกล้ๆหน่อย” เออเอากับมัน จะทำอะไรของมันวะ แต่ก็ยื่นหน้าไปหามันจะได้จบๆ

 

          ผมตัดสินใจยื่นหน้าเข้าไปหาไอบ้าไทป์ตามคำสั่งของมัน แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะกล้า......

 

           "ฟอด)))) จุ๊บ)) O_O"

 

          ตายๆกายเอ้ย เสียรู้ไอบ้าไทป์จนได้สินะ ยื่นหน้าไปให้มันทั้งจุ๊บ ทั้งหอมแก้มเลย อายไหมหละกู ลูกน้องมันก็อยู่มันคงลืมไปแล้วใช่ไหม แล้วกูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน หน้าแดงหมดแล้ว 

 

         ผมไม่สนใจไอบ้าไทป์รีบลงจากรถทันที ขืนอยู่ต่อมีหวังมันได้เห็นผมเสียอาการแน่ ผมจะทำยังไงดีเนี่ย ไอใจบ้านี่ก็จะเต้นแรงทำไมวะ มึงควรจะเกลียดมันสิวะ โอ้ย!.....ทำงานครับ อย่าได้คิดอะไรกับไอคนป่าเถื่อนแบบนั้นนะไอกาย พู่))) พู่)) 

 

            *******************************

#ไทป์  

 

         หึ ไม่สบายหายดีแล้วก็จะไปทำงานให้ได้เลยสินะร่างบาง พอโดนผมแกล้งเข้าหน่อยก็หนีเข้าห้องน้ำไปเลย ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงอยากแกล้งร่างบางขนาดนี้ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ยิ่งเห็นร่างบางต่อล้อต่อเถียงกับผม ผมก็ยิ่งอยากเอาชนะร่างบาง 

 

         ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำมีแค่ผ้าเช็ดตัวพันไว้ที่เอว ผมนี่กลืนน้ำลาย อึก อึก เลยครับ ทำไมมันเซ็กซี่ขนาดนี้ ผมกำลังรู้สึกต้องการ่างบางเพิ่มมากขึ้นทุกวันแล้วนะ 

 

         พอแต่งตัวเสร็จผมก็มาส่งร่างบางที่โรงพยาบาลหึ ปากดีนัก ผมเลยหอมแก้มไปฟอดใหญ่ สงสัยจะเขินรีบเดินเข้าโรงพยาบาลไปเลย  

 

         “นายไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะครับ” ลูกน้องผมมันทักขึ้น  

 

        “กูเป็นแบบไหน? กูก็เป็นแบบเดิม” รีบเถียงลูกน้องกลับ  

 

         “ผมไม่เคยเห็นนายดูแลเอาใจใส่ใครเหมือนกับคุณกายเลยนะครับ” เออผมก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมทำแบบนี้ไปได้ยังไง ผมคอยดูแลร่างบางตลอดตอนป่วย  

 

        “เรื่องของกู! อยากพูดมาก ไปทำงานได้แล้วกูมีงานต้องเคลียร์” ผมไม่อยากพูดอะไรมาก  

 

        ผมมาทำงานปกติงานกองเต็มโต๊ะเลยนะเนี่ย ไม่มาทำงานแค่สามวันเองนะ ผมจะไม่ทำก็ไม่ได้  

 

        ผมเสียการเสียงานมามากพอแล้ว ผมทำให้คนที่รักผมเป็นห่วงผมมามากพอแล้ว ปกติผมเลิกงานปุบผมก็จะดื้มเหล้าจนเมาแล้วก็หลับไปทุกวัน ผมทำแบบนี้ทุกวัน...ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งผมไป 

 

       ถึงเวลาที่ผมจะต้องรักตัวเองได้แล้ว ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับการกระทำของผมเลย อีกอย่างต้องขอบคุณร่างบางจริงๆที่เตือนสติผม  

 

       ผมนั่งเช็คเอกสารไปเรื่อยๆ วันนี้ส่งสัยถ้าไม่หมดผมคงไม่ได้กลับแน่ๆ 

 

         "ก็อก)))) ก็อก))) ขออนุญาตครับนาย”  

 

         เสียงอาหยางมีอะไรอีกไหมเนี่ย! อย่าบอกนะว่ามีงานเพิ่มเติมอีกนี่ก็เคลียร์ยังไม่หมดเลย ~_~  

 

         “เข้ามา” ผมเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้วถ้าเป็นงานก็ต้องทำ  

 

         “เออ... เอออ.. มีการ์ดเชิญไปร่วมงานแต่งคุณ...ส่งมาให้นายครับ” อาหยางทำไมพูดแล้วก้มหน้าแปลกๆ ผมยังไม่ได้ดุมันเลยนะ  

 

          “แล้วมึงจะพูดตะกุกตะกักทำไม มันเป็นการ์ดเชิญไปไหน ทำไมมันทำลูกน้องกูเสียความมั่นใจขนาดนี้” แปลกคน 

 

         “นี่ครับนาย นายอ่านดูเองก็แล้วกันนะครับ แต่ถ้านายไม่โอเคไม่สะดวกใจผมว่า...นายไม่ต้องไปก็ได้นะครับ” อาหยางยื่นซองสีแดงมาให้ผม 

 

          O_O การ์ดงานแต่งของผู้หญิงคนนั้นกับไอนักธุรกิจใหญ่ที่แก่คราวพ่อ หึ ผมจะไม่ไปได้ยังไงกันงานสำคัญของคนสำคัญในอดีตของผมเลยนะนั้น 

 

         “ขอบใจที่เป็นห่วงกู กูโอเคแล้ว แล้วกูก็จะไปด้วย มึงไปเตรียมชุดให้กูกับหมอกายด้วย” ผมสั่งลูกน้องต่อ  

 

         ผมยอมรับว่าเห็นการ์ดเชิญตอนแรกผมตกใจมาก แต่งกันเร็วกว่าที่ผมคิดไว้นะเนี่ย คนอย่างผมงานแบบนี้มีหรือจะพลาดได้ยังไง ผมทำใจได้แล้วหละครับ ผมไม่ควรมาเสียเวลาให้กับผู้หญิงที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวผม  

 

        “ครับ ว่าแต่นายจะพาคุณกายไปด้วยจริงๆหรอครับ?” ยังสงสัยต่ออีกนะลูกน้องผม  

 

        “ใช่! มีปัญหาอะไร” ไม่ได้ถามหาเรื่องนะครับ ถ้าผมจะพาร่างบางไปมันผิดตรงไหน 

 

        “แต่คุณกายจะยอมไปกับนายหรอครับ..อีกอย่าง..เป็นงานของแฟนเก่านายด้วย” พูดตรงได้ใจดี 

 

        “ไม่ไปก็ต้องไป อย่าพูดมากไปจัดการให้เรียบร้อย แล้วก็หาของขวัญที่เหมาะสมให้กับคู่บ่าวสาวด้วยหละ” ผมจะบังคับให้ร่างบางไปกับผมให้ได้เลย ถึงแม้จะไม่ยอมก็ตามงานนี้ต้องมีขู่กันข้างหละ  

 

           ****************************** 

#ขู่เก่ง  

#แกล้งเก่ง  

          **นี่ไทป์ลืมตัวไปใช่ไหมว่าตัวเองจะเอาหมอมาเป็นแค่คนแก้เหงา ไรท์ว่าอาการที่แกกำลังเป็นอยู่นี่มันไม่น่าเป็นแค่แก้เหงาละมั้งเนี่ย ตัวจะติดกันอยู่แล้ว รีดเห็นด้วยกับไรท์กันไหมจ้า ถ้าเห็นด้วยอย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า**  

         

                       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว