ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 01รอเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01รอเวลา
แบบอักษร

2 เดือนผ่านไป

เวลาที่ผ่านพ้นไปร่วม2เดือนทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปรวมถึงความรู้สึกที่ออกมาจากใจแกร่งของคริส เขาคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขามาหลายวันแล้วความสนิทสนมกับความไม่ถือตัวของเธอทำให้เขาหลงรักเธอเข้าให้อย่างจัง จวบจนถึงตอนนี้เขามั่นใจพอที่จะขอเธอคบหาดูใจก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อที่สเปน

"คุณพิมพ์ครับ"

เสียงเรียกจากชายที่นั่งข้างเธอดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามานั่งใกล้เขา

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ร่างบางพูดก่อนจะก้มลงไปเด็ดดอกหญ้ามาเป่าเล่นเพื่อคลายความกังวนเธอไม่ชอบนั่งใกล้เขาเพียงสองต่อสองเพราะมันดูไม่ดี

“คือ เอ่ออ...ผมก็รู้จักพูดคุยกับคุณพิมพ์มาสักพักแล้วจะเป็นไรไหมถ้าผมจะขอเอ่อ...คุณพิมพ์คบหาแบบเป็นแฟน”เสียงของคริสดูไม่ค่อยมั่นใจแต่กลับกันมือหนาทั้งสองข้างกลับค่อยๆเอื้อมไปกอบกุมมือเล็กที่ถือดอกหญ้าไว้อย่างอ่อนโยน

การกระทำที่รวดเร็วจนร่างบางไม่ได้ตั้งตัวทำให้มือบางตกใจปล่อยดอกไม้ในมือหล่นพื้น มือหนาที่เย็นเฉียบเกิดจากความตื่นเต้นถูกส่งผ่านไปยังมือบาง

"คุณกินเหล้ามาหรือเปล่าคะ"ร่างบางพูดติดตลก

เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาหรอกเขาชอบเเกล้งเธอแบบนี้บ่อยๆจนเธอเริ่มชินกับคำพวกนี้ เธอยอมรับตอนได้ยินครั้งแรกใจเธอเต้นแรงมากๆจนทำให้หน้าร้อนผ่าวไปหลายวันเลยล่ะแต่ตอนนี้เธอเริ่มชินกับมันเเล้ว

"ผมพูดจริงครับ"

สายตาที่มุ่งมั่นของอีกคนทำให้รอยยิ้มของเธอค่อยๆหายไป

จวบจนตอนนี้ร่างเธอแทบขยับไม่ได้ด้วยซ้ำโดยเฉพาะปากบางมันเหมือนเธอกลายเป็นใบ้ทันทีที่ฟังเขาพูดจบ

"เอ่อ"

ความมุ่งมั่นที่ถูกส่งออกมาทางสายตาทำให้ร่างเธอเริ่มชา

" คือ...สิ่งที่คุณพูดมัน สำหรับพิมพ์ พิมพ์ว่ามันไวเกินไป พิมพ์อยากจะขอเวลาอีกสักหน่อย พิมพ์เชื่อว่าเราจะได้รู้จักกันมากขึ้น”

ร่างบางค่อยๆดึงมืออีกข้างออกมากุมมือใหญ่ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบเขาแต่เพราะมันไวเกินไปที่เราจะคบกัน

“เชื่อพิมพ์เถอะนะคะ”ร่างบางพูดพลางยิ้มให้

“ผมจะรอวันนั้นนะครับวันที่คุณพร้อม”

สายตาแกร่งดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจนใจสาวกระตุกวูบ

“ขอบคุณค่ะ”

อันที่จริง ฉันอยากจะบอกกับเขาเกี่ยวกับความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา ว่าฉันก็รู้สึกดีกับเขา เขาเป็นคนที่ดูแลฉันมากกว่าฉันที่ต้องดูแลเขาให้ดีในฐานะลูกค้าเสียอีก แต่เวลาที่เราเจอกันมันยังไม่มากพอที่จะทำให้ฉันเชื่อใจเขาได้ ฉันกลัว กลัวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยเหมือนพ่อของฉันที่ทิ้งฉันกับแม่ไป

“คุณพิมพ์ ครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” มือหนาค่อยๆจับแขนอีกคนเขย่าเบาๆ

“คุณพิมพ์ คุณพิมพ์!!!”

“ค...คะ”

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเสียงที่ดังขึ้นของคริสทำให้เธอตกใจ

“คุณพิมพ์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พอคุณพูดจบก็เงียบไปเลย”

“คืออ พิมพ์กำลังรู้สึกผิดอยู่ค่ะ ที่ทำให้คุณผิดหวัง”

ร่างบางพูดพลางหันหน้าไปมองอีกคน เธอรู้สึกผิดอยู่เต็มอกเขามาที่นี่ในฐานะลูกค้าสิ่งที่เขาควรได้กลับไปคือความประทับใจในการมาพักผ่อนการถูกเอาใจใส่แบบเต็มที่มากกว่านี้ไม่ใช่มารู้สึกผิดหวังกับเธอ

"พิมพ์ทำให้คุณผิดหวังใช่ไหมคะ"

หน้าที่สลดลงของคริสทำให้เธอเดาไม่ยากว่าเขารู้สึกอย่างไร

“อันที่จริงผมก็เสียใจอยู่ลึกๆ แต่ผมก็พอเข้าใจคุณพิมพ์”

“พิมพ์ขอโทษจริงๆนะคะ คุณอยากให้พิมพ์ทำอะไรขอพิมพ์มาได้เลยนะคะ เผื่อสิ่งที่คุณขอจะทำให้คุณเลิกรู้สึกผิดหวัง”

เธอไม่อยากให้เขาผิดหวังกับการมาพักผ่อนในครั้งนี้แต่จะให้เธอคบกับเขาก็คงจะไม่ได้

"......."

"ถ้าผมขอให้คุณไปสเปนกับผม1อาทิตย์ คุณจะไปไหม"

หลังจากที่ผมเงียบไปสักพักผมก็คิดถึงสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดคือพาเธอไปเที่ยวในฐานะคนสำคัญ

"เอ่อ คือพิมพ์คงไม่มีเงินมากพอขนาดที่จะทำสิ่งที่คุณขอได้หรอกค่ะ"

ดวงตาเล็กเบิกตากว้างกว่าเดิมกับสิ่งที่เขาขอ คือสิ่งที่เขาขอเธอมันก็หนักมากๆพอๆกับการขอเธอคบเลยเเต่เธอก็ไม่อยากสร้างความผิดหวังซ้ำสองให้กับเขา

"ผมจะออกค่าตั๋วไป กลับ ให้คุณเอง ถือว่าผมขอเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอคุณ"

"แต่มันราคาสูงเกินไป พิมพ์เกรงใจคุณค่ะ"

ร่างบางพูดพลางทำหน้าจริงจังเธอพอจะรู้เรื่องพวกราคามาบ้างจากในอินเตอร์เน็ตเพราะเธอเคยคิดอยากไปเที่ยวที่นั่นเหมือนกันจึงลองเสิร์จหาข้อมูลดูเล่นๆ

"ผมไม่มีปัญหาเรื่องเงินครับ"

"ถ้าคุณไม่ไปผมก็อาจจะไม่มาที่นี่อีกเลยก็ได้" คริสพูดขึ้นก่อนจะเดินหลบออกไป

"คุณคริส เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณคริส" กว่าหญิงสาวจะวิ่งตามไปก็ปรากฏว่าเขาได้เดินหายไปแล้ว

ติ้ง ติ้ง

มือถือเครื่องบางสั่นขึ้นเมื่ออยู่ๆก็มีข้อความของใครบางคนส่งมาก่อนที่สายตาคมจะไล่อ่านข้อความอย่างละเอียด

"ผมจะรอคำตอบของคุณภายในคืนนี้ คริสส"

"อะไรของเขาเนี่ยย" ร่างบางค่อยๆเอามือทึงหัวตัวเองเบาๆก่อนจะเดินออกไปอย่างคนหัวเสีย

.

.

.

.

.

21.55

ติ้ง ติ้ง ติ้ง

"คุณ"

"ฉันตัดสินใจเเล้ว"

"ฉะ..ฉันจะไปกับคุณแต่คุณอย่าทำไรฉันนะ"

หลังจากอ่านข้อความที่คุณพิมพ์ส่งมาใจของผมมันก็เต้นแรงกว่าเดิม เร็วยิ่งกว่าตอนที่ผมฝึก หรือจับผู้ร้ายอีก

"งั้น คุณเตรียมเก็บของเลยเพราะเราจะไปกันพรุ่งนี้"

"เร็วเกินไปหรือเปล่าคุณ ฉันยังไม่ได้ลางานเลย"

"คุณก็ลาตั้งแต่ตอนนี้สิ ทางที่ดีลาออกเลยก็ได้"

"จะบ้าหรอพิมพ์กลับมาคงได้อดตายพอดี "

"งั้นพิมพ์ไปลางานก่อนเเล้วกัน ฝันดีค่ะ"

จบการสนทนา

ที่เธอตัดสินใจไปเพราะหวังว่าสิ่งสุดท้ายที่เธออยากจะทำให้เขามันคงดีพอที่จะทำให้ชีวิตของเขาดีขึ้นเธอไม่อยากกลายไปคนที่ทำให้เขาลำบากใจจนไม่กล้าจะกลับมาที่นี่อีก

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อาจจะน่าเบื่อหน่อยนะคะ แต่ขอปูเนื้อเรื่องให้เข้าที่ก่อนรับรองตอนพระนางเจอกันสนุกแน่ค่ะ

ทุกอย่างจะเริ่มที่สเปนสปอยนิดๆ555

***ฝากเม้นเพื่อติชมกันด้วยนะคะ****

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว