facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : #การเจอกัน #ครั้งแรก #ไทป์ #กาย #มาเฟีย #โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 149.1k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

        จะเรียกว่าเสือกจนตัวเองต้องเจอกับเรื่องที่เลวร้ายที่สุดเลยก็ว่าได้ เมื่อ........ 

 

        ผมทนเห็นผู้ชายที่กำลังนั่งกระดกเหล้าเหมือนกระดกน้ำไม่ไหวแล้ว ร้านจะปิดแล้วด้วยไม่ยอมไปสักที  

 

       ประเด็นมีอยู่ว่า ผมมาเสือกอะไรด้วยร้านของตัวเองก็ไม่ใช่...ที่เสือกเพราะว่าเพื่อนผมไอปอนด์มันเป็นเมียของเจ้าร้านนี้ไงครับ แล้วถ้าร้านไม่ปิดมันไม่ให้ผมกลับ :( มันอ้างเป็นห่วงเดี๋ยวจะไปส่ง  

 

       “นี่คุณร้านจะปิดแล้วนะครับ” ผมเดินเข้าไปบอกลูกค้า ลูกน้องเขาดูเป็นกังวลที่เห็นเจ้านายเป็นแบบนี้  

 

       “แล้วไง!!” ถามกลับมาแบบนี้ แถมยังทำหน้ากวนบาทาใส่ผมอีกหึย!!  

 

       “ก็ไม่แล้วไงหรอกครับ ทางร้านของเราจะปิดร้านแล้ว ผมว่าคุณควรจะกลับไปพักผ่อนได้แล้วนะครับ” ท่องไว้ ขันติ ขันติ  

 

        “ไม่กลับโว้ย!! ใครมันกล้ามีปัญหากับกูวะ” หึย!!ไม่มีมารยาท เอาแต่ใจ นิสัยแย่ 

 

        “นายครับผมว่านายเมามากแล้วนะครับ เรากลับกันก่อนเถอะนะครับ” ลูกน้องที่ดูจะเป็นห่วงเจ้านายกว่าตัวเอง 

 

        “ไม่กลับโว้ย!!” ดื้อจริงเลยนะเนี่ย คนบ้าอะไรไม่รักตัวเองเอาสะเลย  

 

        “คุณต้องกลับ ร้านของเราจะปิดแล้ว คุณไม่รักตัวเอง ไม่ห่วงตัวเองก็ควรจะคิดถึงใจของคนที่เขาเป็นห่วงคุณบ้าง” ผมทนไม่ได้แล้วขอพูดสักหน่อยเถอะ  

 

        “เป็นใครกันกล้ามาสั่งสอนกูหะ!!” ไอบ้านี่เดินตรงเข้ามาจับแขนผมแล้วตะหวาดขึ้น  

 

         “โอ้ย!! ปล่อยผมนะ มาจับทำไมเนี่ยเจ็บ!!” ผมร้องออกไปด้วยความเจ็บ จับแน่นขนาดนี้เป็นรอยแน่เลย  

 

        “หึปากดีแบบนี้สิมันน่าเร้าใจหน่อย” มันพูดเรื่องอะไรกัน ไอบ้าคนนี้มันหมายถึงอะไรกัน 

 

         “เร้าใจบ้าอะไรของแก ปล่อยได้แล้วเจ็บ” ผมยังคงดิ้นแกะมือของตัวเองออก แต่มันไม่ออกเนี่ยสิ  

 

         “เร้าใจบ้าอะไรหรอ งั้นมาลองกันเลยดีกว่าเนาะ” O_O อู๊บ))  

 

         ไอบ้านี่จูบผม มันจูบผม >_< เป็นจูบแรกของผมด้วย กะจะเก็บไว้ให้คนที่ผมรักมันไม่มีแล้วหมดกัน กายเอ้ยเพราะไอเลวนี่คนเดียว 

 

          ปัก)) ปัก)) ปัก)) ผมทุบกำปั้นรัวใส่อกแกร่งอย่างแรง ไอบ้านี่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยผม ตอนนี้ผมหายใจไม่ออกแล้วมันกะจะจูบให้ตายเลยหรือไงกัน 

 

          เพี๊ยะ))) ผมฟาดมือเล็กลงบนใบหน้าของไอบ้ากามนี่ทันทีที่มันปล่อยให้ปากผมเป็นอิสระ  

 

          “ไอเลว ไอบ้า” ผมตะหวาดใส่ไอบ้านี่อย่างไม่กลัว เกลียดมันหึย!!  

 

         “ ไม่มีใครกล้าบังอาจมาทำแบบนี้กับกูเลยนะ มึงอยากเจอดีใช่ไหม” ไอบ้านี่น่ากลัวจัง ผมจะทำยังไงดีผมจะหนีจากไอบ้านี่ยังไงดีเพื่อนๆไปไหนกันหมดช่วยกูด้วย  

 

        “ฮึก..ปล่อยกูเถอะกูขอโทษ” ผมต้องกลั้นใจขอโทษไอบ้านี่ออกไปหวังว่ามันจะไม่ใจร้ายกับผม  

 

        “หึปล่อยหรอ มันไม่ง่ายอย่างที่มึงคิดหรอกนะคนอย่างไทป์จะปล่อยให้เหยื่อรอดไปง่ายๆไม่มีวัน” ผมกลัวสายตานี้ กลัวสายตาที่เหมือนหมาป่าแบบนี้ 

 

        หมับ))) “ปล่อยนะ ปล่อยกู จะทำอะไรไอเลว ไอชั่ว ฮึก ฮึก” ผมร้องไห้ไปด้วยด่าไอเลวนี่ไปด้วย แต่มันหรอจะฟังลากผมมาที่รถของมันทันที  

 

        แกร็ก))) “เข้าไป จะเข้าไปดีๆหรือจะให้กูปล้ำมึงโชว์คนอื่นตรงนี้” ฮึก ฮื่ออออ...ใครก็ได้ช่วยผมด้วย  

 

        “กูไม่เข้า มึงปล่อยกูไปเถอะนะกูขอโทษมึงแล้วไง จะเอาอะไรอีก” ผมร้องไห้หนักมาก หนักจนตาจะปิดแล้ว เหนื่อยบวกกับกินเหล้าเข้าไปอีก  

 

        “กูจะปล่อยมึงไปก็ต่อเมื่อกูเบื่อมึงเท่านั้นจำไว้!!”  

 

        “ไม่นะไอคนเลว ไอคนชั่ว ปล่อยกูนะกูไม่ไปกับมึง ฮึก ฮื้อออออ” ........... 

 

 “หึคำก็ชั่วสองคำก็เลวได้เดี๋ยวมึงได้เจอไอชั่วกับไอเลวคนนี้แน่”   

 

  ‘หมาป่าถ้าได้ล่าเหยื่อแล้วมีหรือจะปล่อยให้เหยื่อรอด’  

**************************** 

**เริ่มต้นก็ไม่สวยแล้วนะจ้าไทป์ ป่าเถื่อนจริงๆเลยนะแก แล้วจะยังไงต่อหละทีนี้คุณหมอผู้น่ารักของไรท์** 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว