email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12
แบบอักษร

"มึงเว้าอิหยังบักไผ่ ไผเป็นอิหยังยุใสเว้าใหม่เบิ่งติ" แตนถามขึ้นเสียงรัวด้วยท่าทางตกอกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ไผ่หยุดยืนหายใจหอบๆอยู่ชั่วครู่จึงพูดขึ้นอีกครั้งหนึ่งทั้งที่ยังหน้าตาตื่นๆอยู่

"กูบอกว่ากูเห็นคนฆ่ากันตายได่ยินบ่บาดนิ" คราวนี้ทั้งสามสาวต่างก็อ้าปากค้างกันเป็นทิวแถวเลยทีเดียว น้อยได้สติก่อนเพื่อนจึงถามต่อว่า

"คักแล้วบาดทีนิบักไผ่พวกสูเห็นยุใสฟ่าวไปบอกพวกผุใหญ่เผิ่นเด้อ แต่เดี่ยวๆนี่พวกมึงบ่ได่มาเว้าล้อพวกกูเล่นซื่อๆแมนบ่ นี่มันเรื่องใหญ่เด้อมึงฮู้บ่" น้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจังเอามากๆ

"มึงเป็นบ้าติอีน้อยเรื่องแบบนี้ไผสิเอามาเว้าเล่นอีปอบมึง กูยังตื่นบ่เซายุขนลุกเหมิดแล้วนิเห็นบ่" เลื่อนเพื่อนอีกคนของไผ่ที่มาด้วยกันพูดขึ้น พลางชี้ให้เพื่อนๆดูที่แขนของมัน ที่มีขนแขนตั้งชันขึ้นเพราะความตื่นเต้นจากเรื่องที่ได้ไปพบไปเห็นมาก่อนหน้านี้

"ขั่นจังชั่นเฮาต้องไปบอกพวกผุใหญ่ไห่เผิ่นฮู้เรื่อง เฮาเฮ็ดหยังบ่ได่ดอกไวๆบักไผ่ฟ่าวไปบอกเอื้อยมะลิกับผู้หมวดพุ้นเผิ่นยุในเต้นพุ้น" แตนรีบบอกไผ่เสียงรัวแต่..

"หื่อ..บ่กูบ่กล้าไปบอกดอกมึงนั่นล่ะอีแตนไป" ไผ่บอกปัดทันที

"ห่วย!บักอันนิแหมมะขี่ล่ายแท่ มึงเป็นผุเห็นมึงกะไปบอกนั่นตั่ว" แตนว่าให้ไผ่ด้วยความโมโหในความขี้ขลาดของมัน

"เฮ้ย!ไผสิไปกะไปไวไว บัดท่ามันบ่ตายสิได่ซอยมันทันไวไวอีแตนมึงนั่นล่ะไปเร็วๆๆๆ" เลื่อนว่าให้เพื่อนทั้งสองคนอย่างเหลืออดที่เห็นทั้งสองคนเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาอยู่ไม่เลิกเสียที

"ซุมห่าขั่วมึงเอ้ย!บ่ม้มกูจนได่เนาะ" แตนหันมาว่าให้เพื่อนก่อนที่จะเดินไปเข้าหามะลิกับก้องเกียรติที่นั่งกันอยู่ในเต้นท์

"เอื้อยมะลิบักไผ่มันมาบอกว่ามันเห็นคนฆ่ากันตายยุทางด้านหลังงานกาชาด" มะลิได้ฟังดังนั้นก็หันควับมาที่คนบอกด้วยสีหน้าตกอกตกใจเป็นอย่างมาก

"ห๊ะ!มึงเว้าอิหยังอีแตนไผฆ่าไผอย่ามาเว้าเล่นนำกูเด้อ" มะลิตวาดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เบาเลย ทำให้ก้องเกียรติที่นั่งอยู่ข้างๆเธอนั้นต้องหันมาถามไถ่ด้วยอีกคน

"มีอะไรหรือครับคุณมะลิ? แตนมีอะไรหรือเปล่าทำไมถึงมา.."

"บักไผ่มันมาเว้าไห่ฟังว่ามีคนฆ่ากันตายยุทางด้านหลังงานกาชาดค่ะผู้หมวดข่อยกะเลยมาบอกเอื้อยมะลินี่ล่ะค่า" แตนบอกกับก้องเกียรติ

"ห๊ะ..จริงหรือไผ่" ก้องเกียรติร้องขึ้นอย่างตกใจไม่แพ้กัน เพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้นในงานกาชาดได้ ไผ่ที่เดินตามหลังแตนมาด้วยนั้นพยักหน้ารับว่าเป็นความจริงอย่างที่แตนบอกจริงๆ

"แมนครับผู้หมวดผมเห็นคนตีกันมีคนหนึ่งถึกมีดแทงนำครับผมกับมูตกใจกะเลยพากันแลนหนีเข้ามาในงานนี่ล่ะครับ"

พอได้ฟังไผ่พูดยืนยันอย่างนั้นแล้ว ก้องเกียรติก็หันไปทางปลัดดำรงค์ที่นั่งอยู่อีกข้างหนึ่งของเขาพร้อมกับบอกว่า

"ปลัดครับ ผมคิดว่าอาจจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เราไปดูกันหน่อยดีกว่าอาจจะจริงหรือไม่จริงก็ได้ไปครับ เอ้า!ไผ่นำทางไปสิเร็วเข้า"

"ครับผู้หมวดทางนี้เลยครับ" ไผ่เดินแกมวิ่งนำหน้าพาคนทั้งสองไปยังที่เกิดเหตุทันที ส่วนมะลินั้นยังคงนั่งเฉยอยู่อย่างนั้นเหมือนเดิมเพราะไม่อยากจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของพวกผู้ชายนัก

"แตนเฮาไปเบิ่งนำเผิ่นป๊ะ" น้อยพูดขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็นเต็มที่

"บ่ต้องไปเบิ่งดอกอีน้อยมึงสิไปวุ่นวายนำพวกผุชายเขาเฮ็ดหยัง"

"กูกะอยากเห็นคือกันเนาะรึมึงสิถ่าฟังผลฮ้องเพลงยุนี่ติ"

"บ่ดอกขะเจ่ามีแต่ผุฮ้องม่วนๆจังได๋เฮากะสู่เผิ่นบ่ได่ยุแล้วล่ะ น้อยๆลองโทรหาบักต่อเบิ่งแนว่ามันยุใส" แตนบอกเพื่อนเพราะกลัวว่าน้องชายของตนจะไปดูหรือว่าไปวุ่นวายอยู่ที่ๆเขามีเรื่องมีราวกันอยู่ เพราะว่าตัวเองนั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือเหมือนเพื่อนนั่นเอง น้อยกดเบอร์โทรออกติดแล้วก็ยื่นมือถือให้แตนพูดกับน้องชายของตัวเอง

"ฮัลโหล..ต่อสูยุใสนิ"

"ยุร้านปาลูกโป่งมีหยังเอื้อยแตน"

"บ่แมนหยังดอกโทรมาเบิ่งซือๆได่ยินว่าเขามีเรื่องกันยุแถวๆข้างนอก จักแมนบ่แมนสูอย่าออกไปไกลเด้อ"

"คนตีกันติยุหม่องได๋เอื้อยแตน" ต่อถามกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตามประสาเด็กผู้ชายที่ได้ยินเรื่องแบบนี้ก็อยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

"เซาเลยบักอันนี่อย่าไปเบิ่งไปยุ่งนำเขาแท่ๆบ่แมนเรื่องของเด็กน้อย ซำนี่เด้อกูยุข้างๆเต้นนิถ่าอยากมาหา" แตนพูดจบก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เพื่อนทันที

"มึงยังบ่ซื่อโทรศัพท์ยุอีกติอีแตนซุมื่อนี่ไผๆเขากะมีกันเหมิดแล้ว" น้อยพูดขึ้นเมื่อเก็บมือถือใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว

"แมนยุขนาดเด็กน้อยหัวข่อหล่อแข่แหล่มันกะยังมีเลย" ติ๋มพูดขึ้นขำๆที่เห็นว่าแตนไม่คิดอยากที่จะมีโทรศัพท์มือถือเหมือนคนอื่นๆเขาบ้าง

"ซื่ออิหยังหลายเครื่องแท่ บักต่อมีผุเดียวกะพอแล้ว" แตนบอกเพื่อนอย่างไม่คิดอะไรมากมายนักเพราะธรรมดาเธอก็ไม่ได้มีธุระปะปังอะไรที่จะต้องใช้โทรศัพท์อยู่แล้ว ที่ต่อมีโทรศัพท์นั้นก็เพราะว่าเด็กหนุ่มเห็นเพื่อนๆเขามีกันก็เลยอยากจะได้บ้างพ่อของเธอก็เลยซื้อให้น้องก็เท่านั้นเอง

"มึงบ่ฮู้อิหยังมีโทรศัพท์ติดโตไว่มันกะดี ไปใสมาใสกะบ่ต้องเป็นห่วงกันยามไปใฮไปนากะคือกันซุมื่อนี่มันบ่คือแต่กี้ตอนเฮายังน้อยๆยุล่ะเด้ออีแตน คนซุมื่อนี้มันใจดำขึ่นหลายถนนหนทางกะเปลี่ยวมันอันตราย" น้อยบอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง ใช่ว่าเธอนั้นจะหวงของหรืออะไรแต่อย่างใด ซึ่งแตนเองก็เข้าใจเพื่อนดีเพราะเห็นกันมา เล่นด้วยกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกแล้วนั่นเอง

"แมนความอีน้อยมันว่าแล้วแตน อิแม่กูกะเว้าแบบนี่คือกันซุมื่อนี่ไปใสมาใสต้องระวังโตของจะของดีๆเฮาเป็นผุหญิงมันยากบ่คือผุชายเขาดอก" ติ๋มสนับสนุนเห็นชอบตามที่น้อยพูดมาด้วยอีกแรง ซึ่งแตนก็คิดว่าที่เพื่อนพูดมานั้นก็ถูกต้องแล้ว..

ความคิดเห็น