facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 37 [เรื่องวุ่นวาย] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 37 [เรื่องวุ่นวาย] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 08:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 37 [เรื่องวุ่นวาย] 100%
แบบอักษร

 

 

 

 

รักต้องร้าย 37 [เรื่องวุ่นวาย]

 

 

[พริกหวาน]

 

ความรู้สึกตอนตื่นแล้วไม่เจอพี่ป่าเป็นอะไรที่แย่มากเพราะเขาหายไป แถมก่อนหน้าฉันยังรู้สึกเหมือนตัวเองนอนฝันร้ายอีกต่างหาก

 

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เดินออกไปด้านนอกเพื่อจะหาพี่ป่า แต่กลับเจอพี่อัฐนั่งอยู่คนเดียว

 

"ตื่นแล้วเหรอ" พี่อัฐเงยหน้าขึ้นมาถามฉันพร้อมกับรอยยิ้ม

 

"ค่ะ พี่ป่าล่ะคะ" เดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

 

"มันออกไปข้างนอกน่ะ ไอ้ป่าฝากโทรศัพท์ไว้ให้เราด้วย มีรหัสล็อกนะครับ" พี่อัฐว่าพลางยื่นโทรศัพท์เครื่องสีดำมาตรงหน้าฉัน หน้าจอเป็นรูปที่พี่ป่าแอบถ่ายฉันตอนหลับ

 

"พี่อัฐช่วยโทรหาพี่ป่าให้พริกหน่อยได้ไหมคะ" ตอนนี้รู้สึกร้อนใจยังไงไม่รู้ กลัวว่าความฝันก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง

 

พี่อัฐมองหน้าฉันเหมือนจะลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมกดโทรหาพี่ป่าให้ กดโทรอยู่นานเลยค่ะ

 

"มันไม่รับ ตอนนี้ปิดเครื่องไปแล้ว" พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของฉันกระตุกวูบทันที มันเจ็บปวดมากเลย

 

"พี่อัฐคะ พริก..."

 

"พี่รู้ว่ามันแย่ แต่พริกต้องเชื่อใจไอ้ป่านะ เพราะอยากมีพริกอยู่ข้างๆ ตลอดไป มันถึงตัดสินใจทำอะไรแบบนี้" พี่อัฐพูดเตือนสติด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฉันกลัวเหลือเกิน หัวใจมันเจ็บไปหมด

 

"เขาจะไม่ทิ้งพริกใช่มั้ยคะ"

 

"พริกน่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว"

 

พี่อัฐพูดพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะสนใจหนังสือตรงหน้าต่อ ส่วนฉันก็นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ ครั้งแรกที่ลองกดรหัสผ่านมันกลับไม่ใช่ ฉันไม่อยากกดซ้ำๆ หลายครั้งเพราะกลัวว่ามันจะล็อก

 

นั่งกันเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนโทรศัพท์พี่อัฐมีสายเข้า เขากดรับสายและนั่งคุย ปรายตามามองฉันเป็นระยะพลางยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า

 

"พี่แทนจะคุยด้วยครับ"

 

"ค่ะ" ฉันยิ้ม รับโทรศัพท์มาแนบหูเอาไว้ เสียงพี่แทนดังขึ้นมาทันที

 

(พริกหวาน)

"คะ?" ในในตอนนี้เต้นรัวหมดแล้ว

(ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ไอ้ป่ามันเก่งอยู่แล้ว)

"พี่แทน ช่วยพาเขากลับมาหาหนูหน่อยได้ไหม" ตอนนี้แทบกลั่นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

(ครับ พี่สัญญา)

"ขอบคุณนะคะ"

(พี่ขอคุยกับอัฐหน่อย)

"ค่ะ" ตอบกลับก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนพี่อัฐ ครั้งนี้เขาลุกไปคุยต่อด้านนอก

 

ทำไมรู้สึกกลัวขนาดนี้ กลัวว่าความฝันจะเป็นความจริง กลัวว่าพี่ป่าจะเป็นอันตราย กลัวเขาจะทิ้งฉันไป...

 

"หิวหรือเปล่า" พี่อัฐเดินกลับมาพร้อมกับคำถาม

 

"ไม่ค่ะ พริกอยากรอพี่ป่าก่อน"

 

"แต่ถ้าไม่กินอะไรเลย เรานั่นแหละจะแย่ กินสักหน่อยก็ยังดี พี่อยากมีเพื่อนกินข้าว" พี่อัฐพูดยิ้มๆ น้ำเขาอ่อนโยนจนฉันปฏิเสธไม่ลงเลยจริงๆ

 

"ก็ได้ค่ะ"

 

มื้อค่ำที่ไม่มีพี่ป่า มันแย่มาก ปากบอกว่าจะกิน แต่มือกลับไม่ขยับ สายตาเหลือบมองคนตรงหน้าเป็นระยะพอเห็นว่าเขากำลังมองอยู่เหมือนกัน ฉันเลยต้องฝืนตัวเองแล้วยอมกินอะไรบ้าง

 

เสียงเข็มนาฬิกาเดินวนไปเรื่อยๆ การรอคอยของฉันยังคงยาวนานเสมอ จบมื้ออาหารก็พากันมานั่งเงียบๆ ที่โซฟา ฝ่ามือกำโทรศัพท์เครื่องสีดำไว้จนแน่น ดวงตาเริ่มสั่นระริก หัวใจเต้นรัว ความกลัวเริ่มทำงาน จนโทรศัพท์เครื่องที่ถืออยู่มีสายเข้า

 

ปลายสายคือคนที่ฉันกำลังรออยู่ แต่แล้วทุกอย่างก็ดูแลไปหมด หยาดน้ำตาที่พยายามข่มเอาไว้กลับพรั่งพรูออกมาในที่สุด

 

"พริก..." เสียงเรียกจากคนตรงหน้าไม่สามารถรั้งสติของฉันได้เลยจริงๆ

 

"อึก... ฮือๆ"

 

พี่อัฐขยับเข้ามารั้งตัวฉันไปกอดเอาไว้ เขาลูบหัวปลอบใจบอกว่าไม่เป็นอะไร จนมีคนของเขาเดินเข้ามา พี่อัฐผละออกจากตัวฉันก่อนจะลุกออกไป ฉันนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมนานพอสมควร จนมีคนเดินกลับเข้ามา

 

"อึก... คะ คุณลุง" คนตรงหน้าคือพ่อของพี่ป่า ท่านมองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้ม

 

"ลุงมารับกลับบ้าน"

 

"ฮือๆ พี่ป่า อึก..."

 

"มันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก" คุณลุงว่าสีหน้าท่านไม่ได้มีความกังวลแต่อย่างใด

.

.

.

 

รถแล่นออกจากบ้านของพี่อัฐ ภายในรถเงียบมาก ฉันไม่รู้เลยว่าปลายทางคือที่ไหน จนรถแล่นมาถึงจุดหมายนั่นก็คือบ้านของคุณลุง

 

ท่านหันมายิ้มให้ก่อนจะเดินลงไป ฉันเองก็เดินตามเข้าไปติดๆ

 

"พริก" น้ำเสียงดีใจเรียกชื่อฉันขึ้นมา

 

"พ่อเดย์" พอเห็นหน้าท่านก็ยิ้มดีใจ วิ่งเข้าไปสวมกอดพ่อเดย์ไว้จนแน่น

 

"พี่ปืนแล้วลูกล่ะ ลูกอยู่ไหน" เสียงแม่มะลิดังขึ้น สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย ฉันเองก็ไม่ต่างกัน แต่ไม่อยากแสดงอาการอะไรมาก นอกจากยืนอยู่เงียบๆ เพื่อรอฟังคุณลุงพูดออกมาแทน

 

"พี่ให้แทนไปรับแล้ว"

 

บรรยากาศภายในบ้านไม่โอเคเลยจริงๆ จนคุณลุงพาแม่มะลิขึ้นไปด้านบน ฉันกับพ่อเดย์นั่งคุยกันอยู่ด้านล่างแทน

 

"พ่อเดย์... หนูมีเรื่องอยากจะถาม" จริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นความลับมานานแล้ว "หนูเป็นลูกของใครเหรอคะ"

 

"หนูเป็นลูกของพ่อกับแม่พายไงครับ" พ่อเดย์พูดปลอบพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ฉันกลับส่ายหน้าปฏิเสธแทน เพราะมันไม่ใช่ "ฟังพ่อนะ หนูไม่ใช่คนอื่น หนูเป็นลูกของน้องสาวฝาแฝดพ่อ และตอนนี้หนูก็เป็นลูกของพ่อกับแม่พาย"

 

"อึก... ละ แล้วแม่หนูอยู่ไหนคะ"

 

"แม่หนูอยู่บนฟ้าไงลูก แม่เดลมองหนูอยู่ตลอด" ฉันร้องไห้โฮดอดพ่อเดย์เอาไว้จนแน่น ความจริงที่ได้รับรู้ทำไมมันเจ็บปวดแบบนี้ ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้กอดแม่แท้ๆ ของตัวเองเลย

 

*

 

หลังจากได้คุยกับพ่อเดย์ ฉันก็รู้สึกโอเคขึ้นเยอะ พวกเราเลยนั่งคุยเรื่องอื่นๆ กันต่อ จนคุณลุงเดินลงมา

 

"พริก ลุงฝากดูแม่เขาหน่อยนะ"

 

"ค่ะ"

 

"จะไปกับกูไหม" ท่านหันไปถามพ่อเดย์

 

"อืม"

 

ทั้งคู่ก็พากันเดินออกไป ส่วนฉันก็นั่งอยู่ด้านล่างจนมีรถแล่นเข้ามา ฉันหันไปมองทางด้านหน้าจนมีคนเดินเข้ามา ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นพี่แพง

 

"พี่แพง"

 

"รู้ตัวหรือเปล่า เพราะเธอป่าถึงเกือบตาย" พี่แพงพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ สีหน้าของพี่แพงแสดงออกชัดเจนว่าฉันเป็นต้นเหตุ

 

"พี่หมายความว่ายังไงคะ"

 

"ตอนนี้ป่าอยู่โรงพยาบาล เพราะเธอ เพราะเธอคนเดียว" พี่แพงตรงเข้ามาหาฉันพร้อมกับยื่นมือมาจับต้นแขนของฉันเขย่าไปมา "ทำไมคนที่นอนอยู่ตรงนั้นถึงไม่เป็นเธอ"

 

"พริกเจ็บ"

 

"เจ็บเหรอ? หึ!"

 

เพี้ยะ!

 

พี่แพงแค่นยิ้มออกมาพร้อมกับฝ่ามือที่ตบหน้าฉันฉาดใหญ่อย่างไร้เหตุผล ความอดทนที่เคยมีมันเริ่มจะหายไปก่อนจะค่อยๆ เงยหน้ามองผู้หญิงที่ฉันรักและนับถือเธอเป็นพี่สาวที่แสนดีมาโดยตลอด

 

"ทำไมพี่ไม่โทษตัวเองบ้าง เอาแต่โทษคนอื่นจนลืมความผิดของตัวเอง ที่เรื่องต้องยุ่งวุ่นวายขนาดนี้เพราะพี่ไม่ใช่เหรอคะ"

 

"พริกหวาน!" พี่แพงเรียกชื่อฉันพร้อมกับง้างมือขึ้นอีกครั้ง

 

"หยุดนะพี่แพง!" เสียงห้ามจากพี่ชบาทำให้พี่แพงต้องหยุดชะงักไป พี่ชบารีบเดินเข้ามาหาฉันทันที "พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ พี่ลืมอะไรไปหรือเปล่าคะ พี่กับพี่ป่าไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่ไม่ควรมาเกรี้ยวกราดใส่พริกหวานแบบนี้"

 

"น้องชบา!"

 

"เชิญออกไปด้วยค่ะ ก่อนที่ชบาจะเรียกคนมาลากพี่ออกไป"

 

พี่แพงมองหน้าฉันกับพี่ชบาด้วยสีหน้าไม่พอใจก่อนจะยอมถอยกลับไป พอพี่แพงกลับไป พี่ชบาถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

 

"เฮ้อ! เกือบแย่"

 

"ขอบคุณนะคะ"

 

"โอเคหรือเปล่า"

 

"ไม่เลยค่ะ" ฉันว่ายิ้มๆ เมื่อไหร่เรื่องยุ่งๆ จะจบลงสักที "พี่แพงบอกว่าพี่ป่าอยู่โรงพยาบาล"

 

"อืม..." น้ำเสียงพี่ชบาเริ่มไม่โอเค "แต่พี่ป่าเก่งอยู่แล้ว"

 

"เขาจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ"

 

"หัวใจของพี่ป่าอยู่ที่นี่ เขาไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก เชื่อพี่นะ" ฉันรู้สึกใจชื้นขึ้นมาทันที อย่างน้อยๆ บนความโชคร้ายก็ยังหลงเหลือความโชคดีไว้ให้ฉันบ้าง

 

บางทีฉันก็ควรจัดการกับคนนิสัยไม่ดีซะบ้าง คราวหลังเขาจะได้ไม่กล้าสร้างเรื่องวุ่นวายให้ฉันปวดหัวเล่นอีก...

 

 

 

 

_______________________

ขอพริกแซ่บๆ สักสิบเม็ดค่ะ

555555

 

อีป่า แกตายแน่ พริกแซ่บกำลังจะมาแล้ว

 

ป่าไม่ได้หาเรื่องใส่ตัวเอง แต่ป่ากำลังผลักเรื่องออกไปให้ใกล้ตัวเองและหัวใจของเขา จนลืมจัดการคนใกล้ตัวให้เด็ดขาด

 

เพราะคำว่าพี่น้องมันค้ำคอ!

 

 

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะคะ ❤️

ความคิดเห็น