email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ปีสอง ลองใจ (3) - อย่าดุน้องงงงงง

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ปีสอง ลองใจ (3) - อย่าดุน้องงงงงง

คำค้น : อวบ อวบอยู่ไหนจ๊ะ คิง ขุนพล อาทิตยา วรฤทธิ์ อวบอ้วน อวบจัง รักอวบ Honey Orapim

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ปีสอง ลองใจ (3) - อย่าดุน้องงงงงง
แบบอักษร

เดือนต่อมา

“ป้ายหน้าเยาวราชค่า เยาวราชเตรียมตัวเลยนะคะ”

เสียงกระเป๋ารถเมล์แจ้งเตือน ทำให้อาทิตยาที่กำลังเสียบหูฟังเพลงเพราะๆ ในโทรศัพท์จำต้องปิดเพลง เก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋า และเตรียมตัวจะลง

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เพลงที่ฟังเมื่อครู่มันติดหูและติดสมองเหลือเกิน ฟังไม่กี่รอบก็ร้องตามได้แล้ว หรือว่าเพราะมันตรงกับความรู้สึกที่เธอกำลังมโนและจินตนาการไปไกลลิบในตอนนี้หรือเปล่านะ

เคยมองแค่เพียงไกลๆ ทำได้แค่เพียงเท่านั้น

นี่ฉันฝันไปรึเปล่า ที่ได้มายืนข้างๆ เธอ

ไม่เคยจะคิดเลยว่าเธอจะอยู่ตรงนี้

รู้ไหมทั้งใจที่มีอยากบอกว่ารักเพียงใด

ได้ยินบ้างไหมได้ยินหรือเปล่า

หนึ่งคำที่มันล้นใจ

ใกล้กันแค่นี้ได้ยินบ้างไหม

คือเสียงหัวใจของฉันเอง

ได้ยินบ้างไหมได้ยินหรือเปล่า

ใจฉันแอบบอกว่ารัก

รักเธอเหลือเกินมาเนิ่นนาน

หวังว่าเธอจะได้ยินฉันรักเธอ

คนเดียวที่ฉันรอคอย

คนเดียวที่อยู่ในฝัน

แอบมองทุกๆ วัน

เป็นคนเดียวที่ฉันฝังใจ

ไม่เคยจะคิดเลยว่าเธอจะอยู่ตรงนี้

รู้ไหมทั้งใจที่มีอยากบอกว่ารักเพียงใด

ได้ยินบ้างไหมได้ยินหรือเปล่า

หนึ่งคำที่มันล้นใจ

ใกล้กันแค่นี้ได้ยินบ้างไหม

คือเสียงหัวใจของฉันเอง

ได้ยินบ้างไหมได้ยินหรือเปล่า

ใจฉันแอบบอกว่ารัก

รักเธอเหลือเกินมาเนิ่นนาน

หวังว่าเธอจะได้ยินฉันรักเธอ

หนึ่งคำที่ล้นใจ - พิจิกา

 

           “เฮ้อ...”

           อาทิตยาถอนหายใจให้กับสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็นอย่างเหงาๆ ก็รู้ว่าอะไรๆ ที่คิดไม่มีทางจะเป็นไปได้ แต่เธอก็ยังอยากจะลอง ลองให้ใจได้รู้สึกไปอย่างที่ต้องการ แม้ว่าจะเดาผลลัพธ์ของปลายทางได้ไม่ยากก็เถอะ

           ไม่ใช่ความรู้สึกลึกซึ้งนี้มันเพิ่งเกิดขึ้นเสียเมื่อไหร่ นี่ก็ปีสองแล้วที่ได้มีโอกาสได้นั่งเรียนข้างๆ กัน เจอกันทุกสัปดาห์ มันสั่งสมมาและเพิ่มพูนขึ้นโดยที่เธอก็ไม่รู้ตัวและไม่ทันได้ระวังใจ

           ดูอย่างวันนี้สิ แค่ได้ยินว่าเขาอยากกินของอร่อยที่เยาวราช เธอก็ยังดั้นด้นมาซื้อให้ ทั้งที่ในชีวิตไม่เคยมาที่เยาวราชมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

           เป็นเอามากจริงๆ นะอวบเอ๊ย!

           แต่ถึงแม้จะไม่เคยมา ด้วยความที่เป็นคนคล่องแคล่วว่องไวและช่างสังเกตผิดกับรูปลักษณ์ตุ้ยนุ้ย ก็ทำให้อาทิตยาหาร้านที่ต้องการได้ไม่ยาก

           ครั้นเสร็จเรียบร้อยก็รีบนั่งแท็กซี่กลับทันที ด้วยวันนี้เธอเสียเวลากับรถติดมากแล้ว กลัวจะไปไม่ทันนัดตอนเย็น ก็ทั้งห้าหนุ่มเขาจะไปกินหมูกระทะกันเพราะเป็นวันเกิดของศุภณัฐ พวกเขาชวนเธอไปด้วย

           ตอนแรกอาทิตยาก็งงว่าจะไปกินหมูกระทะอยู่แล้ว แล้วทำไมขุนพลจึงอยากกินอาหารที่เยาวราชอีก แต่เธอก็ไม่คิดอะไรมากมายซับซ้อน อาศัยจังหวะช่วงที่เลิกเรียนคาบบ่าย และแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัว รีบนั่งรถเมล์ออกมาถึงนี่

           และเพราะรถติดกอปรกับเป็นช่วงหัวค่ำ เลยทำให้อาทิตยามาช้าไปกว่าสี่สิบนาที มาถึงจุดนัดก็เห็นขุนพลยืนทำหน้าเคร่งรออยู่

ร้านหมูกระทะที่จะไปกินอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ทั้งสี่หนุ่มบอกว่าแยกย้ายแล้วไปเจอกันที่ร้านเลย ส่วนขุนพลนั้นอาสาว่าจะไปพร้อมกับเธอ เขาเลยเดินเตร็ดเตร่รออยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัย ก่อนจะเดินมานั่งรอที่ม้าหินอ่อนตัวประจำที่เดอะแก๊งชอบมานั่ง

แต่ดูเธอสิ กระหืดหระหอบมาจากไหนก็ไม่รู้ แถมไลน์ไปก็ไม่อ่าน แล้วจะไม่ให้เขาหงุดหงิดได้ยังไง ไม่เคยรอใครขนาดนี้นะเว้ย!

“ขอโทษทีค่า รถติดมากเลย”

“อืม”

เขาครางรับ พร้อมกับทำท่าจะหันหลังเดินนำไปที่รถ แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออาทิตยาร้องเรียก

“พี่คิง...”

“ว่าไง” หันกลับมากอดอกมองคนที่ยังยืนเจี๋ยมเจี้ยมสีหน้าสำนึกผิด แถมยังเรียกเขาด้วยคำที่นานครั้งถึงจะได้ยิน

“ถ้าอุ๊บทำให้คิงโกรธ อุ๊บขอโทษนะคะ”

อาทิตยาเอ่ยบอกเสียงอ่อย ใบหน้าละห้อยที่ปรากฏอยู่ทำเอาขุนพลใจอ่อนยวบ

“ช่างมันเถอะ” เขาบอกเสียงห้วนด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่บ้าง แม้จะไม่ได้ถือโทษโกรธเธอแล้วก็ตาม และเมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วจึงได้ย้อนถาม

“แล้วหายไปไหนมาตั้งนาน ปล่อยให้รออยู่ได้”

“อุ๊บไปเยาวราช ไม่คิดว่ารถจะติดมากขนาดนี้

“ไปทำอะไร เยาวราช”

“ก็พวกเชอร์รีบอกว่าคิงกินอยากกินบะหมี่ปู แล้วฝากบอกให้อุ๊บไปซื้อให้ อุ๊บก็เลยรีบไปซื้อ”

“บะหมี่ปูอะไรวะ ใครอยากกิน จะไปกินหมูกระทะอยู่แล้ว ฉันจะอยากกินบะหมี่ปูทำไม”

“อ้าว แล้วพวกเชอรี่มาบอกอุ๊บแบบนี้ทำไม”

“บ้าจริงๆ” ขุนพลสบถ

“แล้วคิงได้ฝากบอกอะไรกับพวกเชอรี่ไหมคะ”

“ไม่ได้คุยอะไรกับพวกนั้นเลยสักคำ เธอน่ะโดนเขาหลอกแล้ว” ว่าอย่างหงุดหงิด ใจอยากจะจับยัยอวบมาเขย่าๆ แล้วก็ตีๆ ๆ ๆ ให้เข็ด ก็รู้อยู่ว่าพวกนั้นไว้ใจไม่ได้ แม้หลังๆ จะไม่มีมาแกล้งอะไร แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ต้องระวังตัว

นี่ก็ยังซื่อเชื่อที่พวกนั้นบอกง่ายๆ อีก เขาอยากจะบ้า!

“ทีหลังถามฉันก่อน ไม่ใช่ใครบอกอะไรก็เชื่อเขาไปหมด แล้วดูซิ เหาะไปถึงนั่น แล้วไหนบะหมี่ปู”

“เอ่อ คือ...”

อาทิตยาอ้ำๆ อึ้งๆ เธอจะบอกเขาออกไปได้อย่างไร ว่ากระเสือกกระสนไปจนถึงเยาวราชแล้ว พอไปถึงกลับไปเจอว่าร้านปิด พยายามเดินหาร้านอื่นก็ไม่มีใครขายบะหมี่ปู รู้สึกว่าจะมีเจ้าดังแค่เจ้าเดียวคือเจ้าที่ปิดวันนี้ เธอก็เลยต้องกลับมาอย่างหงอยๆ โดยไม่มีบะหมี่ปูมาฝากเขาอย่างที่ตั้งใจ

“อุ๊บไปจนถึงร้านแล้ว แต่ว่าเค้าปิดก็เลยไม่ได้ซื้อมา” บอกเขาเสียงอ่อย ตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้

ขุนพลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ทั้งโมโหทั้งหงุดหงิดและทั้งสงสารคนตรงหน้า พอเขาไม่ได้อยู่ด้วย เธอก็โดนแกล้งโดนรังแกอีก ไม่รังแกทางตรงก็แกล้งทางอ้อม

ส่วนอาทิตยาเองก็ซื่อ ไม่ค่อยจะสู้คนและไม่ค่อยจะทันคน เขาจะทำยังไงกับเธอดีนะ ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะยัยขาวอวบ!

-------------------------

คิดถึงกันไหมค่าาาาา คุยกันได้น้าาาทุกคน อิอิ คิดถึงๆๆๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว