ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 576

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 11:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สูญเสีย
แบบอักษร

ผมเดินออกมาอย่างหงุดหงิดแล้วสักพักมันก็เดินตามผมมาด้วย

“มึงโกรธกูหรอ?”มันพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอออกมา

“กูไม่ได้โกรธไอสัส กูแค่หงุดหงิด”

“กูมีแค่มึงก็ได้นะ แค่มีมึงก็พอแล้วกูไม่ต้องการคนอื่นหรอกเพราะฉะนั้นอย่าทิ้งกูนะ”

“แล้วกูจะไปไหนได้หะ และทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยถ้ามึงมีคนอื่นมึงโดนกูแน่!”

“อื้อ! ไม่มีแล้ว”มันเดินเข้ามากอดผมอย่างอ้อนๆผมเลยลูบหัวปลอบมัน มันก็เป็นซะอย่างงี้แล้วแบบนี้ผมจะทิ้งมันไปได้ยังไงกัน

ซัน Talk

ผมถอนกอดออกแล้วเขาก็ขยี้หัวผมอย่างเมามัน

“ฮื่ออ! พอแล้ว!”ผมพูดกับปัดมือมันออก

“หึ! ร้องไห้เหมือนเด็กเลยนะมึงอะ”

ผมมองเขาอย่างค้อนๆแล้วสบัดหน้าหนีไปอีกทาง เหอะ! ทำไมต้องว่าผมเด็กด้วย!

“งอน? ละเมื่อกี้ใครมันยังกอดกูอยู่เลยวะ”

“ไม่รู้!”มันเดินเข้ามากอดคอผมก่อนจะพาเดินไปยังห้องเรียน พอเข้ามาถึงได้เห็นว่าเจ้าทัพกับอาร์คมาก่อนแล้ว

“ง้อกันถึงไหนล่ะ ไปกันซะนานเลย”อาร์คพูดขึ้นยิ้มๆ

“ไม่ได้ง้อสักหน่อย!”

“นี่คือซันงอนแทนหรอ ฮ่าๆ”เจ้าทัพหันมาพูดกับผมบ้าง

“ไม่ได้งอนเว้ยย!”ผมหันไปโวยวาย

“เด็กก็งี้”ผมหันไปมองโรมตาขวางทันทีที่โรมพูดจบ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแล้วมองมันอีกครั้งอย่างสื่อความหมาย

“มึงก็รู้นี่ว่ากูไม่เด็ก”ผมพูดอย่างมั่นใจเพราะยังไงผมก็คิดว่าของผมก็ใหญ่ไม่แพ้ใคร

“ก็เด็กกว่ากูแล้วกัน หึ!”ผมกับมันจ้องตากันไม่เลิกจนเจ้าทัพเข้ามาห้ามผมกับมันเลยยอมตั้งใจเรียนดีๆ เหอะ! อย่าให้ผมเห็นของมันบ้างแล้วกัน ถ้าไม่ใหญ่จริงผมจะล้อยันลูกบวชเลยครับ!

.

.

.

“พรุ่งนี้มึงไปไหนรึป่าว”โรมหันมาถามผมเมื่อมาส่งถึงโรงพยาบาลหลังจากเรียนเสร็จ เพราะช่วงนี้ผมอยากอยู่กับยาย

“ไม่อะกูอยากอยู่กับยาย”

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาหามึงที่โรงบาลเคมั้ย?”

“อื้อ!”

“มีไรก็โทรมาล่ะ”มันพูดพร้อมกับขยี้หัวผม ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลยครับ ผมเลยยิ้มให้มันก่อนจะเดินลงมาจากรถแล้วสักพักมันก็ขับออกไป ผมมองรถมันที่ขับออกไปได้ไม่นานด้วยความรู้สึกอุ่นใจ แล้วก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในโรงพยาบาล จริงๆแล้วนี่มันก็ใกล้จะถึงวันที่หมอบอกแล้ว อาการของยายก็ทรุดลงเรื่อยๆจนน่าเป็นห่วง

ผมเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบกับหมอและพยาบาลที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่เตียงคนไข้

“ยะ..ยายเป็นอะไร!”ผมรีบเข้าไปดูทันทีก็พบว่ายายกำลังทำหน้าทรมานมากอยู่

“วันนี้อาการยายคุณทรุดลงไปเยอะมาก ผมแนะนำว่าเราควรช่วยไม่ให้เขาทรมานไปมากกว่านี้”

ผมหันไปมองก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ยายคนที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กคอยดูแลผมมาตลอดตอนนี้ท่านกำลังจะจากไปแล้ว คนเดียวในชีวิตที่คอยอยู่กับผมมาเสมอ ผมจะทำยังไงดี

“ยะ..ยาย..ฮึก!”ยายไม่ได้ตอบอะไรผมท่านเพียงแค่ยิ้มให้แล้วกระชับมือผมแน่นขึ้น ตอนนี้แค่มองตายายผมก็รู้ว่าท่านต้องการอะไร ยายคงทรมานมากและคงอยากจะหยุดมันไว้เพียงแค่นี้ ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจทั้งน้ำตาก่อนจะหันไปหาหมอที่ยืนดูอยู่

“ผม..ฮึก..ยอมแล้วหมอ ผมไม่อยากให้ท่านทรมาน ฮือออ” หมอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเขาจะทำอะไรสักอย่าง

ตื๊ดดดด———

เสียงที่บ่งบอกว่าตอนนี้หัวใจได้หยุดทำงานลงแล้วพร้อมกับมือของยายที่ผมจับอยู่มันหล่นลงทันที

“ฮะ..ฮือออ..ยายยย..ผม.ฮึก!.จะดูแลตัวเองดีๆยายไม่ต้องเป็น..ฮึก!..ห่วงผมนะ..ผมขอให้ยายไปเกิดในภพที่ดีๆและ..ฮืออ..ขอให้ผมเกิดมาเป็นหลานยายอีกนะ..ฮือออ”

.

.

โรม Talk

ครืดๆ~ ครือๆ~

เสียงโทรศัพท์ผมสั่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงพอหยิบออกก็พบว่าเป็นคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อตอนเย็น

‘ว่าไงมึง’

‘โรม...มาหากูหน่อย’ มันพูดเสียงเอื่อยๆ

‘คิดถึงกูหรือไงหะ’ผมแหย่มันเล่นเพราะเราพึ่งจะจากกันไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ

‘อื้อ! คิดถึงสิ ตอนนี้อยากเจอมึง มาหากูที..ฮึก!’ ผมรู้สึกชะงักไปชั่วขณะเมื่อมันบอกว่าคิดถึง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของมัน ผมที่กำลังขับรถเล่นอยู่ก็ตีพวงมาลัยกลับทันทีเพื่อไปหามัน

‘มึงอยู่โรงบาลใช่มั้ย’

‘กูกลับมาบ้านแล้ว..’

‘เดี๋ยวกูไปหา’ ผมพูดเสร็จก็ตัดสายมันไปทันทีก่อนจะเหยียดคันเร่งอย่างเร็วที่สุดเพื่อไปหามัน ไม่รู้ทำไมแต่ผมรู้สึกเป็นห่วงมันมาก เสียงมันเมื่อกี้น่าเป็นห่วงมากจริงๆ

ผมเปิดประตูบ้านเข้าไปก่อนจะพบว่ามันไม่ได้ล๊อก ผมเดินขึ้นไปหามันในห้องที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เตียง

“ซัน..”ผมเรียกมันเบาๆก่อนจะเอาตัวมันมากอดเอาไว้

“โรม...ยะ..ยาย..” มันพูดแค่นี้ผมก็รู้แล้วครับว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ต้องพูดหรอก”ผมกดหัวมันเข้ามาให้ซุกไว้แน่นเพื่อให้รู้ว่าผมยังอยู่ตรงนี้

“อยากร้องไห้มั้ย?”มันกอดผมแน่นขึ้นก่อนจะส่ายหัวเมื่อผมถาม

“กูร้องไห้มากพอแล้ว..กูไม่อยากให้ยายเป็นห่วง..”

“มึงมาอยู่กับกูมั้ย? กูไม่อยากให้มึงอยู่คนเดียวมันอันตราย”ผมพูดพร้อมกับลูบหัวมันไปด้วย

“อื้อ กูอยากอยู่กับมึง”ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจกับคำตอบนั้นก่อนจะฟัดหัวมันไปแรงๆ มันผลักตัวออกจากผมก่อนจะมองหน้าอยู่อย่างนั้น

“...?”

“คะ..คือกูจะไปทำงาน”

“งานไร?”

“อาร์คบอกว่าที่ผับขาดคน เขาต้องการคนเสริฟ์อยู่ กูเลย...”

“กูไม่ให้ทำ!”มันพูดไม่ทันจบแต่ผมแทรกขึ้นมาก่อน ใครแม่งจะให้เพื่อนตัวเองไปทำงานแบบนั้นกันวะ

“แต่กูอยากได้เงินนี่ กูต้องเลี้ยงตัวเองนะ! นี่กูยังไม่ทำงานตั้งแต่เปิดเทอมเลย เงินก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย!”

“ก็ไปทำอย่างอื่นสิวะ! ยังไงกูก็ไม่ให้ทำ!”

“แล้วมึงมีสิทธิ์อะไรมาห้ามกู! ในเมื่อกูอยากจะทำ!”

ทำไมเดี๋ยวนี้มันถึงได้ดื้อขนาดนี้กันนะ! พูดอะไรแม่งก็ไม่ฟัง เดี๋ยวจับตีซะให้เข็ด!

“ถ้ามึงจะทำก็ไม่ต้องมาคุยกับกู!!” ได้ผลครับ มันนิ่งไปไม่ตอบอะไรผมกลับมา มีเพียงน้ำตาที่เริ่มคลอขึ้นมาเล็กน้อย ผมลืมไปว่ามันพึ่งจะผ่านเรื่องไม่ดีมา แทนที่ผมจะคอยอยู่ข้างมันตอนนี้เสือกมาทะเลาะกันอีก แต่ผมจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด!! ที่ผมทำไปก็เพราะผมเป็นห่วงมันนะ! งานแบบนั้นอันตรายจะตายผมไม่ยอมให้คนบอบบางอย่างมันเอาตัวเข้าไปเสี่ยงหรอก เหอะ!

.

.

#หลังๆซันจะดื้อขึ้นเล็กน้อยนะคะและแน่นอนว่าโรมก็จะโหดขึ้นตามความดื้อนั้นด้วย55

#ฝากโรมซันด้วยนะค้าาา💕

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว