facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เพราะความเมาแล้วเพราะอยากช่วยเพื่อนให้ง้อรุ่นน้องที่มันชอบสำเร็จ แต่ผมก็ดันไปเสร็จเพื่อนของน้องมันแทน แล้วที่ทำให้ผมปวดหัวที่สุดคือ...ผมดันรู้สึกดีกับมัน ผมกำลังจะเอาตัวเองไปอยู่ในวังวนของความรักหรอ...

ตอนที่ 3 : ดูแลคนป่วย

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : ดูแลคนป่วย

คำค้น : #ดรีม #แทน #ดูแล #ป่วย #หึง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2564 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : ดูแลคนป่วย
แบบอักษร

#ดรีม 

วันนี้ผมรีบตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวว่าจะไปดูพี่แทนก่อนไปเรียน วันนี้ผมมีเรียนบ่ายผมรู้สึกผิด และเป็นห่วงพี่แทนมาก พี่เป้คงกลับไปแล้วมั้ง ผมไม่ค่อยอยากเจอหน้าพี่เค้าสักเท่าไหร่  

 

ผมไลน์บอกเพื่อนๆก่อนดีกว่าว่าวันนี้ไปเจอกันที่ห้องเรียนเลยผมไม่กินข้าว จะไปดูพี่แทน

[ไลน์เดอะแก๊ง] 

 

ดรีม : พวกมึงวันนี้เจอกันที่ห้องเรียนเลยนะกูมีธุระ

 

โย : ธุระอะไรของมึงวะ บอกพวกกูมาซะดีๆ

 

บอส : หรือจะเป็นดูแลคนป่วย

 

ดรีม : ไอบอสหุบปากไปเลยนะมึงไม่เผือก

 

มาตัง : ใคร ใครบังอาจมาแย่งสามีกู ดรีมมึงนอกใจกูหรอไปดูแลคนอื่น

 

ดรีม : มาตังเลิกเพ้อเจ้อได้ละ แค่นี้นะเจอกันที่ห้องเรียน

 

ผมรีบปิดข้อความทันทีก่อนที่เพื่อนๆ ผมจะสงสัยแล้วซักฟอกผม พวกมันนี่ยิ่งกว่าโคนันอีก ยิ่งไอบอสนะแซวผมซะไปไม่เป็นเลย มันต้องรู้เรื่องผมแน่แค่มันไม่พูด แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ผมต้องรีบไปดูคนป่วยแล้ว

 

 

......ระหว่างทางไปหอพี่แทน.......... 

 

 

 

แวะซื้อข้าวต้มหน่อยดีกว่า โจ๊กกลัวพี่มันจะเบื่อหวังว่าพี่เป้คงยังไม่หาอะไรให้พี่แทนกินตัดหน้าผมหรอกนะ  

 

 

[หอพี่แทน] 

 

ก็อกๆ..ก็อก” 

 

“อ้าวดรีมมาเยี่ยมไอแทนหรอ พอดีเลยพี่กำลังจะไปเรียน ฝากดูแลมันด้วยนะ พี่ไปบอกมันก่อนมันนอนอยู่ เข้ามาก่อนสิ” พี่เป้ชวนผมเข้าห้องก่อนจะเดินไปบอกพี่แทน 

 

“ครับ” แล้วพี่เป้ก็เดินไปบอกพี่แทนในห้องว่าผมมาหา ฝากผมดูแลพี่แทน  

 

“ที่รัก..เป้ไปเรียนก่อนนะเดี๋ยวเย็นๆ จะแวะมาหาถ้าอาการไม่ดีขึ้น” ผมได้ยินเสียงพี่เป้พูดกับพี่แทนชัดเจนมาก  

 

พี่เป้ทำไมมันชอบเรียกพี่แทนว่าที่รักจังวะ ฟังแล้วจัดหูจริงๆ พี่แทนก็อ้อนพี่มันเก่งเหลือเกินนะ  

 

“ฝากดูแลมันด้วยนะดรีม เดี๋ยวเย็นๆ ถ้าพี่ไม่ติดงานพี่จะมาเฝ้ามันเอง” พี่เป้พูดฝากผมดูแลพี่แทนอีกครั้ง 

 

“ครับพี่ ไม่เป็นไรผมยินดี” ผมตอบพี่เป้ไปจากใจจริง เมียผมผมดูแลเองได้ ถึงแม้พี่มันจะไม่ยอมรับผมก็ตาม 

 

นี่ก็สายมากแล้ว ผมเลยเข้าไปปลุกพี่แทนให้ตื่นมากินข้าว กินยา อยากให้พี่มันหายเร็วบอกตามตรงผมใจคอไม่ดีที่เห็นพี่มันไม่สบายแบบนี้ คนทำคือผมด้วย  

 

“พี่แทนตื่นได้แล้ว” ผมปลุกพี่แทนแต่พี่แกก็ไม่ยอมตื่นต้องเจอท่าไม้ตาย  

 

“ฟอด))” หอมแก้มสะเลยตื่นยากนัก 

 

“ไอดรีมมึงหอมแก้มกูทำไม? แล้วมึงมาทำไมหะออกไปจากห้องกูเลยนะ ออกไป!! กูไม่อยากเห็นหน้ามึง” พี่แทนไล่ผมซะดังลั่นเลย  

 

“ตุบ! ตุบ!” พี่แทนกระหน่ำทุบตรงอกแกร่งของผม ผมเลยกอดพี่แทนไว้ให้พี่มันใจเย็นลง พอทุบสักพักคนป่วยก็หมดแรง  

 

“ฮึก ฮื่อๆ...”ร้องไห้ พี่แทนร้องไห้ >_<|| 

 

“พี่แทนครับผมขอโทษ พี่อย่าร้องไห้นะ ผมขอโทษที่ทิ้งพี่ให้อยู่คนเดียววันนั้น พอดีพ่อผมโทรตามให้ไปดูงานที่บริษัทถ้าผมไม่ไปพ่ออาจจะโกรธ ผมไม่อยากปลุกพี่ด้วย” ผมอธิบายให้พี่มันฟังดูพี่มันจะสงบขึ้น  

 

“อือ!! กูปวดหัว ฮึก ปวดตัวไปหมดเลยเพราะมึง มึงทำให้กูเป็นแบบนี้” พี่แทนพูดตัดพ้อทำผมรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที 

 

“ไม่ร้องนะครับ ผมมาดูแลพี่แล้วนะเดี๋ยวกินข้าวแล้วก็กินยาพี่จะได้หายแล้วกลับมาด่าผม ทุบผมได้คล่องมือนะ :) หยุดร้องไห้ได้แล้ว ดูสิตาบวมหมดแล้ว ยิ่งร้องจะยิ่งปวดหัวนะครับ” ผมกอดปลอบพี่แทน เหมือนเด็กน้อย  

 

“อือ งั้นพากูไปเข้าห้องน้ำหน่อย” พี่แทนอ้าแขนให้ผมอุ้มไปห้องน้ำ ผมขำกับการกระทำของพี่แทนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เห็นพี่เต้บอกว่าเวลาพี่แทนไม่สบายจะขี้อ้อน ไม่คิดว่าจะได้เห็นจริง 

 

“ครับมา เดี๋ยวผมพาไปล้างหน้าแปรงฟันจะได้ไปกินข้าวกันนะครับ ผมซื้อข้าวต้มกุ้งตัวใหญ่ๆ มาให้พี่” เหมือนกำลังปลอบเด็กอยู่ยังไงไม่รู้ 

 

“มึงออกไปได้แล้วกูจะทำธุรส่วนตัว” พี่แทนไล่ผมออกมาจากห้องน้ำทันทีคงจะอาย 

 

“เสร็จแล้วเรียกผมนะ ผมกลัวพี่ล้ม” ผมบอกพี่แทนกลัวเค้าล้มจริงๆ  

 

 

 

 

“ไอดรีมกูเสร็จแล้ว พากูออกไปได้แล้วกูหิวข้าว” เข้าห้องน้ำไปสักพักพี่แทนก็ตะโกนเรียกผมให้ช่วย  

 

“งอแงจังนะพี่ ปะผมพาไปกินข้าว” ผมอุ้มพี่แทนออกมานั่งบนโต๊ะกินข้าว  

 

“ใครงอแง? กูไม่ได้งอแงกูแค่หิว แล้วตกลงจะได้กินไหมข้าว?" ประชดประชันเก่ง  

 

“อ้อ!! ข้าวต้มที่ซื้อมาเอาไว้ก่อนนะกูจะกินโจ๊กของเมื่อคืนก่อน เมื่อคืนอิ่มกินต่อไม่ได้ อยู่ในตู้เย็น”  

 

พี่แทนไม่ได้เอาโจ๊กผมทิ้งพี่มันยังเก็บไว้อยู่ ผมแอบยิ้มด้วยความดีใจอย่างน้อยพี่มันก็ไม่ทิ้งของผม  

 

“ครับๆ ผมจะรีบไปอุ่นให้เดี๋ยวนี้แหละ แต่ตอนนี้พี่กินนมรอไปก่อนนะมันดีต่อสุขภาพ” ผมยื่นแก้วนมให้พี่แทน 

 

ผมนั่งมองไอดรีมอุ่นโจ๊กให้ผม ผมว่ามันก็หล่อเลยนะไอนี่ ยิ่งใบหน้าขาวๆ ถึงแม้หน้ามันจะออกแนวแบดๆ ก็ตาม โอ้ย!! ~_~ นี่ผมจะชมมันทำไมเนี่ย ผมยอมรับว่าค่อยโล่งใจหน่อยที่มันไม่ฟันผมแล้วทิ้ง มันอธิบายมาผมก็พอจะเข้าใจ กินขนมรอมันดีกว่า  

 

 

“พี่แทนกินขนมก่อนได้ยังไง” ผมเผลอดุพี่แทนไปพี่มันดูตกใจ ~_~  

 

“ ฮึก ฮื่อๆ” ร้องไห้อีกแล้วโอ้ยผมจะบ้าตาย เผลอดุพี่แทนจนร้องไห้อีกแล้ว  

 

“ไม่ร้องนะครับๆ ผมขอโทษๆ ผมจะไม่ดุแล้วผมแค่อยากให้พี่กินข้าวก่อนจะกินอย่างอื่นนะครับ จะได้กินยา พี่เป็นแบบนี้ผมใจคอไม่ดีเลยนะ” ผมกอดปลอบพี่แทนพี่มันก็เอาหน้าซุกกับอกของผม ป่วยแล้วนี่ขี้อ้อนแบบนี้ผมชักจะข่มอารมณ์ไม่ไหวละนะเนี่ย 

 

“โอ้ย! ร้อนๆ ฮู่ว! ปากอะไอดรีม" พี่แทนเล่นกินเข้าไปแบบไม่เป่าเลยมันก็ต้องร้อนละ  

 

“มันร้อนนะครับ ระวังหน่อยสิครับต้องเป่าก่อน มานี่ผมป้อนพี่เอง” ผมเผลอดุพี่แทนไปอีกแล้ว นั้นไงน้ำตาคลออีกแล้ว 

 

“ผมไม่ได้ดุนะครับ ผมเป็นห่วง มาๆ กินๆ ผมป้อนให้” ผมเลยเบี่ยงประเด็นไปทางข้าวก่อนจะมีดราม่าอีก  

 

“กูกินเองได้ มือไม่ได้เป็นง้อยมึงทำเหมือนกูเป็นผู้หญิงเลยนะมึง” ดูพูดเข้าผมละเอาใจไม่ถูกละ 

 

“ผมป้อนดีกว่านะ พี่จะได้กินอย่างสบายใจ” :) ผมบอกพี่แทน 

 

“มึงกินอะไรมาหรือยัง? ถ้ายังกินด้วยกันเลย มึงก็ต้องกินเหมือนกัน” พี่แทนเป็นห่วงผมอยู่ใช่ไหม ^^ 

 

“พี่เป็นห่วงผมหรอ? หรือจะชวนผมจูบทางอ้อม?” แอบดีใจเลยแซวพี่แทนออกไป หน้าแดงละ ผมชอบเวลาพี่แทนเขินมันน่ารักดี เมียใครวะ  

 

“กูไม่ได้เป็นห่วง และไม่ได้อยากจูบมึงทางอ้อมด้วยแต่กูกลัวมึงจะหาว่ากูใจดำต่างหากที่เอาแต่กินโดยไม่สนใจมึง กินเลยสลับกับป้อนกูนี่แหละ” พี่แทนพูดพร้อมกับจ้องหน้าผม ผมจะทำยังไงได้ผมแพ้สายตาพี่แทนเข้าให้แล้ว  

 

“ครับๆ กินก็กิน” ขืนไม่ตามใจมีหวังได้ร้องไห้ออกมาอีกยิ่งขี้งอแงอยู่ ผมกินด้วยสลับกับป้อนพี่แทนไปด้วยจนหมด 

 

“กินยาครับพี่แทน” ผมบอกคนตรงหน้าที่ตอนนี้ทำหน้างอใส่ผมเพราะไม่อยากกินยา ไม่คิดว่าจะกินยายากขนาดนี้นะเนี่ย  

 

“ไม่กินได้ไหมมึง” ยัง ยังจะมาทำตาอ้อนผมอีก มันไม่ได้ผลครับ 

 

“ไม่ได้ต้องกินครับ ถ้าพี่ดื้อผมจะใช้ปากผมป้อนยาพี่เอง” ผมพูดขู่พี่แทนออกไปพี่แทนต้องเจอขู่บ้าง  

 

“พรึบ หมับ)) อึก อึก” พี่แทนรีบกินยาแล้วกินน้ำตามทันทีเมื่อผมพูดจบ ต้องใช้ไม้แข็งคนดื้ออย่างพี่แทนถึงจะยอมได้  

 

“นอนพักผ่อนต่อนะครับ อ่อเดี๋ยวผมเช็ดตัวให้พี่ก่อนนอนนะจะได้สบายตัว” ผมบอกพี่แทน พี่แทนก็พยักหัวรับไม่ได้ว่าอะไร 

 

“อือ ...เช็ดเร็วๆ ด้วยกูง่วงนอน” บทจะว่าง่ายก็ว่าง่ายแหะ  

 

ผมรีบเช็ดตัวให้พี่แทนอย่างเร็ว พยายามหักห้ามอารมณ์ของตัวเองไม่ให้เผลอทำอะไรคนป่วยลงไป คนป่วยดูเหมือนจะหลับไม่รู้เรื่องอะไรไปซะแล้ว นี่ถ้าลักหลับจะรู้ไหมเนี่ย นอนอ่อยฉิบหายเลย 

 

ผมปล่อยให้พี่แทนได้พักผ่อน ผมเดินออกมานั่งอ่านหนังสือข้างนอกเพราะไม่อยากรบกวนคนป่วย เดี๋ยวค่อยปลุกใกล้ๆ เที่ยงอีกที ผมนั่งอ่านหนังสือไปนานพอสมควร 

 

 

 

[11:30 น.]  

 

 

 

ได้เวลาคนป่วยต้องตื่นมากินข้าว กินยาแล้ว อีกอย่างผมมีเรียนด้วยไปสายมีหวังโดนเพื่อนจับผิดแน่ ไม่ใช่ว่าผมอยากปิดบังเพื่อนผมหรอกนะครับ ผมแค่ไม่อยากให้พี่แทนไม่สบายใจ เพราะเรายังไม่มีสถานะที่แน่นอน ผมเลยเดินไปอุ่นข้าวต้มกุ้งที่ซื้อมาเมื่อเช้าให้พี่แทน

 

 

“พี่แทนตื่นไปกินข้าวได้แล้วครับจะได้กินยาแล้วค่อยมานอนต่อนะ” ผมพูดพร้อมกับเอามือแตะหน้าผากดูพี่แทนอาการดีขึ้นมาก หน้าเริ่มมีสี ปากเริ่มกลับมาอิ่มเหมือนเดิมแล้ว  

 

“ยังไม่หิวอะอยากนอน ปวดหัวด้วยอย่ามายุ่ง” ดูๆ คำพูดคนอุตส่าห์เป็นห่วงยังจะมาด่าอีก  

 

“ไม่ได้ครับพี่ต้องกินยาจะได้หาย พี่ไม่อยากหายหรอ?” ผมถามพี่แทนขึ้นทำให้พี่แทนหยุดคิดสักพัก 

 

“ถ้ากูหายมึงก็จะหมดภาระใช่ไหม งั้นกูกินก็ได้มึงจะได้หมดภาระ จะได้ไม่ต้องมานั่งรับผิดชอบดูแลกู” ไปกันใหญ่แล้วครับพี่แทนของผม 

 

โอ้ย! +_+ เอาใจคนป่วยทำไมมันยากอย่างงี้วะ กูทำอะไรให้ไม่พอใจอีกเนี่ยคิดแล้วปวดหัว 

 

“ผมไม่ได้บอกว่าพี่เป็นภาระสักหน่อย ผมยินดี และเต็มใจดูแลพี่นะ อีกอย่างเดี๋ยวผมก็จะไปเรียนแล้วกลัวพี่ไม่ตื่นมากินเลยปลุกพี่ก่อน อย่าทำให้ผมรู้สึกผิดกับพี่ไปมากกว่านี้เลยนะพี่แทน”  

 

“หึ! รู้สึกผิดหรอถ้ามาเพราะเรื่องนี้มึงกลับไปเลยนะกูไม่อยากให้มึงมาดูแลกูเลย กลับไปได้แล้วกูอยากอยู่คนเดียวถ้ารู้สึกผิดมากก็ลืมเรื่องวันนั้นซะ!! กูก็จะลืมเหมือนกันจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” ดูพี่แทนพูดกับผมครับ ใจร้ายจัง  

 

ผมไม่รู้ว่าปากผมมันเป็นอะไรวันนี้ถึงพูดให้พี่แทนเข้าใจผิดผมไปหมดแล้ว 

 

“กลับไปได้แล้ว แล้วไม่ต้องมาหากูอีกนะ กูไม่อยากเห็นหน้ามึง อ้อแล้วไม่ต้องห่วงกูมีคนที่เต็มใจจะดูแลกูอยู่แล้ว” มีประชดประชันด้วย  

 

“ครับผมไปก็ได้ครับ พี่กินข้าวกินยาด้วยนะ ผมไม่ลืมหรอกเรื่องระหว่างเรา ไม่มีวันลืม” ผมพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกไปจากห้องพี่แทน ผมเจ็บใจแปลกๆ ทั้งๆ ที่ตอนแรกแค่อยากจะดูแลเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำ แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกน้อยใจ หวงเวลาพี่แทนพูดถึงคนอื่น หรือว่าเราจะชอบพี่แทนเข้าสะแล้ว  

 

หลังจากออกจากห้องพี่แทนผมก็ตรงดิ่งเข้าไปคณะเลยครับ วันนี้ขาด ลา ไม่ได้อาจารย์โหดด้วย วันนี้ต้องส่งสูตรอาหารที่ไปคิดมาด้วย  

 

 

[คณะคหกรรมศาสตร์] 

 

ผมเดินเข้าห้องมาอย่างเซ็งๆ ไม่น่าพูดแบบนั้นออกไปเลยเห้อ

 

“เป็นอะไรวะไอดรีมเหม่อๆ นะมึง ช่วงนี้อารมณ์ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนเลย"

 

“กูไม่เป็นไรหรอกบอส แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยนะ" เลี่ยงที่จะบอกความจริง

 

“มีอะไรคุยกับกูได้นะกูยินดีให้คำปรึกษา ยังไงก็เพื่อนกัน มึงพร้อมจะเล่าเมื่อไหร่กูก็พร้อมจะรับฟังเมื่อนั้น" บอสมันพูดแล้วตบลงบนไหล่ผมเบาๆ

 

“อืมขอบคุณมากเพื่อน ไว้กูแน่ใจตัวเองเมื่อไหร่กูจะบอกมึงละกันนะ” ผมตอบขอบคุณไอบอสมันเป็นที่ปรึกษาที่ดีของผมมาตลอด

 

แล้วผมก็นั่งเรียนกันไปเรื่อยๆ อาจารย์ก็ขยันสอนเกิ๊น แต่ก็สนุกดีชีวิตผมชอบทำอาหารอยู่แล้ว

***********************************

#แทน 

ฮึก ฮึก” ผมนอนร้องไห้ทำไมผมยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ผมจะร้องเพราะไอดรีมทำไม มันเข้ามาในชีวิตผม มันเข้ามาทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป ผมพยายามเอามันออกจากหัวแล้ว แต่ทำไมมันเอาออกไม่ได้สักที ผมไล่มันไปแล้วมันคงไม่กล้ามาหาผมแล้ว  

 

[ไลน์ : ไอโหด]  

ไอโหด : ไอแทนเป็นยังไงบ้าง พวกกูเป็นห่วงเดี๋ยวเย็นนี้เข้าไปหา

 

แทน : กูดีขึ้นแล้วไอเต้พวกมึงไม่ต้องมาก็ได้เดี๋ยวไอเป้มันจะมาดูกูเอง

 

ไอโหด : แหมๆ อ้อนไอเป้นะมึง พวกมึงนี่เหมือนผัวเมียกันเข้าไปทุกวันละนะมึง

 

แทน : พ่องมึงสิไอเต้ กูกับมันเพื่อนกันครับกูไม่แดกเพื่อนตัวเองครับ

 

ไอโหด : เออ แค่แซวเล่น ยังไงก็ดูแลตัวเองละกันคิดถึงมึง หายแล้วไปกินเหล้าฉลองกัน

 

แทน : หาตังเข้าร้านตัวเองอีกแล้วนะมึงแค่นี้แหละ อย่าลืมจดสรุปไว้ให้กูอ่านด้วยนะมึง

 

หลังจากที่ผมคุยกับไอเต้เสร็จผมก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลย ตื่นมาอีกทีเพราะเสียเคาะประตูดังขึ้น

 

ก็อกๆ...ก็อก”  

 

“เออรู้แล้วกำลังจะไปเปิดให้เคาะอะไรนักหนาหะไอเป้!”  

 

“O_o”  

 

“ผมไม่ใช่พี่เป้ครับทำไมพี่คิดว่าผมเป็นพี่เป้หละ” ไอดรีมถามผม ผมตกใจเหมือนกันที่มันมาหาผม  

 

“เรื่องของกู! มาทำไมอีกไม่ต้องมาทำดีเพราะรู้สึกผิด กูไม่ได้ว่าอะไรมึงแล้วกลับไปซะ” ผมไล่ไอดรีม 

 

“ผมมาเพราะผมเป็นห่วงพี่ พี่กินข้าวหรือยัง?” มันยังอุตส่าห์ถามผม 

 

“กินไม่กินมันก็เรื่องของกูมึงไม่เกี่ยว ไม่ต้องมาสนใจ” ผมตะคอกใส่ไอดรีมทันที  

 

“พี่แทนพี่จะดื้อไปแล้วนะ อย่าให้ผมต้องใช้ไม้แข็งกับพี่นะ” ไอดรีมมันขู่ผมครับ 

 

“กูดูแลตัวเองได้ อีกอย่าเดี๋ยวไอเป้คงมาแล้วมึงเก็บความห่วงไยของมึงไว้เถอะ กูไม่ต้องการ” ผมพูดกระแทกหน้ามัน อย่าฝันไปเลยว่าผมจะยกโทษให้มัน  

 

“งั้นระหว่างรอคนของพี่ ให้ผมดูแลพี่ก่อนละกัน” ทำไมไอดรีมมันต้องทำหน้าดราม่าใส่ผมด้วย 

 

 

 

ก็อกๆ..” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง 

 

ไอเป้มันคงมาแล้ว ทีแรกผมนึกว่ามันจะไม่มาซะแล้ว เพราะไหนจะเรียน ไหนจะงานที่บ้านอีกต้องมาดูแลผมอีกเหนื่อยตายเลย น่าเห็นใจมันอยู่เหมือนกัน เรียนคนละมหาลัยอีกต่างหาก  

 

“ที่รักเป็นไงบ้าง? กูเป็นห่วงมึงนะเนี่ยเลยรีบมาเลย” พอมาถึงก็พูดจากวนส้น..อีกแล้วมัน  

 

“กูไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ดีขึ้นแล้ว กูนึกว่ามึงจะไม่มาซะแล้วนะเนี่ย” ผมแกล้งพูดกับไอเป้อยากดูสีหน้าไอดรีมมันจะเป็นยังไงรู้สึกสะใจนิดๆ หึ  

 

“ต้องมาสิกูจะทิ้งมึงได้ยังไง มึงไม่สบายกูก็ต้องมาดูแล” ไอเป้บอกผมยังไงมันก็ต้องดูแลผมอยู่แล้ว มันเป็นห่วงผมจะตาย  

 

ผมแอบเห็นไอดรีมที่นั่งอยู่ทำหน้าบูดเบื่อได้ยินไอเป้เรียกผมที่รัก  

 

“อ้าวดรีมยังอยู่หรอนึกว่ากลับไปแล้ว” พี่เป้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย  

 

“สวัสดีครับพี่ ผมกำลังจะกลับพอดีครับพี่ พี่ดูแลต่อด้วยละกันนะครับ พี่แทนยังไม่ได้กินข้าวนะครับ” ไอบ้าดรีมมันจะพูดขึ้นมาทำไมเนี่ยไอเป้รีบหันมาทำหน้าดุใส่ผมเลย  

 

งานเข้ากูละไอดรีมมันทิ้งละเบิดลูกใหญ่ไว้ให้ผมแล้วไอเป้ขี้บ่นจะตายหูชาแน่ๆ แล้วมันก็เป็นอย่างที่พูดครับไอเป้สวดผมเป็นชั่วโมง ไอนี่ทำตัวยิ่งกว่าพ่อผมไปทุกวันละนะเนี่ย เห้อ แล้วผมจะกลับมาคิดถึงไอดรีมทำไมเนี่ย ก่อนออกไปมันทำหน้าไม่ค่อยพอใจผมสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่สนใจหรอก พยายามจะลืมทุกอย่าง อีกอย่างคงไม่ได้เจอมันบ่อยละหละ อาการผมดีขึ้นเกือบจะปกติแล้ว ไปมหาลัยได้ลักทีป่วยจน ขี้เกียจแล้ว งานกองท้วมหัว 

 

******************************* 

**คนน้องก็น้อยใจคนพี่อีกตามเคย คนพี่ก็ประชดประชันเก่งเหลือเกิน ไรท์ล่ะเบื่อแกสองคนจัง**  

**ยังไม่ได้แก้คำผิด**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว