facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 31 [เดินเกม...] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 31 [เดินเกม...] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2562 07:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 31 [เดินเกม...] 100%
แบบอักษร

 

 

รักต้องร้าย 31 [เดินเกม...]

 

หลายวันต่อมา ผมกับพริกหวานยังคงใช้ชีวิตปกติอยู่ที่คอนโด เธอไปเรียน ผมไปทำงาน แต่ตลอดเวลากลับรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง ผมจะให้คนคอยตามพริกหวานตลอด ถ้ามีอะไรจะได้ช่วยเธอทัน

 

"พี่ป่าคะ จะสอบแล้ว" คนข้างๆ เอ่ยขึ้น จบเทอมนี้พริกหวานก็จบปีหนึ่งแล้ว

 

"ตั้งใจอ่านหนังสือด้วยนะ" ปรายตามองคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้มมองเอกสารในมือต่อ

 

"ม่ายยยย ที่หนูบอกเพราะหนูอยากไปเที่ยว"

 

"เที่ยว?" เงยหน้ามองพริกหวานพลางเลิกคิ้วสูง

 

"ใช่ค่ะ ไปเที่ยวกัน"

 

"จะสอบก็ต้องอ่านหนังสือสิ"

 

"แต่..."

 

"ถ้าหนูตั้งใจอ่านหนังสือ แล้วทำคะแนนออกมาดี พี่สัญญาว่าจะพาไปเที่ยว จะตามใจตลอดทริป เพราะฉะนั้นตอนนี้หนูต้องตั้งใจอ่านหนังสือ พี่เองก็จะเคลียร์งานเหมือนกันครับ" พริกหวานนั่งหน้าหงอยตลอดประโยคของผม "แต่ถ้า..."

 

"โอเคค่ะ หนูยอมแล้ว แต่พี่ป่าสัญญาแล้วนะคะ"

 

"ครับ"

 

"คิกๆ งั้นหนูไปอ่านหนังสือก่อนเนอะ" ผมยิ้มพยักหน้าให้แทนคำตอบ พริกหวานลุกมาหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งเข้าห้องนอนไป ผมเลยนั่งเคลียร์งานต่อ

 

ผมนั่งเคลียร์งานจนถึงสามทุ่มยังไม่เห็นพริกหวานออกมากวนเลยลุกไปดูเธอที่ห้องปรากฎว่าหลับไปแล้ว เอาหนังสือมาปิดหน้าแล้วก็หลับ ผมถึงกับยิ้มพลางส่ายหัวไปมา ก้าวขาเดินไปนั่งที่เตียงยื่นมือไปหยิบหนังสือออกมาวางดีๆ นั่งมองคนตัวเล็กที่นอนหลับอยู่อย่างนั้นจนโทรศัพท์ดังขึ้น

 

ครืด ครืด

 

เหมือนจะมีสายเรียกเข้ามานานแล้ว แต่พริกหวานไม่รู้เรื่อง พวกเรายังคงใช้โทรศัพท์เครื่องเดียวกัน เบอร์ที่โทรเข้ามาคือไอ้อ๋อง

 

ผม "ฮัลโหล"

อ๋อง (โอ้ยสวรรค์ของกู กว่าจะรับสายได้) มันบ่นทันทีที่ได้ยินเสียงของผม

ผม "มีอะไร"

อ๋อง (มึงลืมอะไรไปหรือเปล่า)

ผม "ก็ไม่นะ"

อ๋อง (พูดจริง กูจำได้ว่าบอกมึงไปแล้วนะ)

ผม "มีอะไรก็ว่ามาเถอะ กูไม่ว่างจำขนาดนั้น"

อ๋อง (เออ! วันนี้วันเกิดไอ้แต ตอนนี้พวกกูอยู่ที่ห้องมันเนี่ย ขาดมึงคนเดียว)

ผม "ขาดกูแล้วจัดไม่ได้หรือไง

อ๋อง (ไอ้นี่! วันเกิดเพื่อนทั้งที ตกลงจะมาไหม พวกกูจะรอ)

ผม "กู..." ผมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองพริกหวาน "เออ! เดี๋ยวไป"

อ๋อง (ก็แค่เนี่ย)

วางสายจากไอ้อ๋อง หันไปมองหน้าพริกหวานอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจปลุก นอนขี้เซามาก พอตื่นก็ทำหน้างอแงเพราะยังง่วงอยู่

 

"พี่จะไปข้างนอก จะไปด้วยหรือจะนอน"

 

"ไปด้วย" ยิ้มเชียวครับ

 

"งั้นก็ลุกไปล้างหน้า เปลี่ยนกางเกงด้วย"

 

"ตัวนี้ใส่ไม่ได้เหรอคะ" พริกหวานถามพลางก้มมองกางเกงตัวเอง ใส่ได้ครับ แต่มันเป็นขาสั้น ผมหวง ส่วนเสื้อเป็นเสื้อยืดผมเลยไม่ค่อยเท่าไหร่

 

"จะไม่ไป?"

 

"หนูว่าหนูลุกไปล้างหน้าเปลี่ยนกางเกงดีกว่าเนอะ" รีบลุกขึ้นไปอย่างไวเลยครับ ผมนึกว่าจะแน่

 

บรื้น

ผมพาพริกหวานออกจากคอนโด มุ่งหน้าไปยังคอนโดไอ้แตต่อทันที ตลอดทางพริกหวานชวนคุยเหมือนไม่มีอะไร ทั้งๆ ที่ใจจริงๆ พวกเรากำลังถูกจับตามองอยู่ แต่ที่พวกมันทำอะไรไม่ได้เพราะคนของพ่อผมก็คอยตามอยู่เหมือนกัน ฟังดูเหมือนเรื่องตลก แต่ชีวิตผมช่วงนี้หาความสุขไม่ได้เลย ต้องคอยระวังอันตรายทุกอย่าง

 

"พี่ป่าคะ ขอโทรศัพท์หน่อย" ผมไม่ได้พูดอะไร มือเอื้อมหยิบโทรศัพท์ส่งให้พริกหวาน เจ้าตัวเอาไปเล่นเกมครับ นั่งเล่นอย่างสบายใจเชียวครับ จนมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีก

 

"ฮือออ หนูกำลังจะชนะอยู่แล้ว" บ่นพึมพำอยู่คนดียว "ใครช่างกล้ามาขัดจังหวะเนี่ย"

 

พริกหวานว่าให้ก่อนจะกดรับสายเอง สีหน้าบอกบุญไม่รับเพราะไปขัดใจเจ้าตัวเข้า

 

พริกหวาน "สวัสดีค่ะ" ผมได้ยินแค่เสียงของพริกหวานนะครับ ส่วนปลายสายผมไม่ได้ยิน

พริกหวาน "พี่ป่าขับรถอยู่ค่ะ เพิ่งออกจากคอนโดกัน สวัสดีค่ะ"

กดวางสายหน้ามุ่ยเชียวครับ

 

"ใคร?"

 

"หึ!"

 

"เอ้า!" พริกหวานไม่ยอมบอกว่าใครครับ เจ้าตัวนั่งเงียบ ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเกมต่อ ผมเลยปล่อย

 

ผมใช้เวลาขับรถอยู่เกือบชั่วโมงก็มาถึงคอนโดไอ้แต พริกหวานคืนโทรศัพท์ให้ผมแต่สีหน้ายังบึ้งตึงอยู่ จนผมต้องรั้งข้อมือให้หยุดเดิน

 

"สรุปใครโทรมา ทำไมถึงทำหน้าแบบนี้"

 

"ช่างเถอะค่ะ เฮ้อ!" พูดจบถอนหายใจอีกครับ "หนูหิวแล้ว" เปลี่ยนเรื่องก็เก่งด้วยครับ สุดท้ายผมก็เลิกสนใจ พาพริกหวานขึ้นไปข้างบน พอถึงหน้าห้องก็กดกริ่งไอ้เคนเป็นคนเดินมาเปิด

 

"โห่! กว่าจะมาถึงกัน" มันบ่นก่อนจะเบือนสายตาไปทางพริกหวาน "ตัวติดกันตลอด"

 

"สวัสดีค่ะ" แจกยิ้มหวานอีกแล้วครับ

 

"ครับ เข้ามาข้างในกันดีกว่า" ไอ้เคนเดินเข้าไป ผมกับพริกหวานเดินตามไปติดๆ งานนี้ไม่มีใครเลยนอกจากพวกเรา

 

"คนแค่นี้เหรอวะ" ผมถามขึ้นทันที

 

"เออ! มึงก็รู้กูคบแต่พวกมึงเนี่ย" ไอ้แตมันตอบ

 

ผมเงียบไป ก่อนจะหันไปมองพริกหวานที่เดินไปนั่งข้างไอ้อ๋องเรียบร้อยแล้ว เพื่อนผู้ชายของผมที่พริกหวานสนิทด้วยก็มันนี่แหละครับ

 

"ทำไมเดี๋ยวนี้พวกกูโทรหามึงไม่ค่อยรับสายเลยวะ ถ้ารับก็เป็นน้องพริก" ไอ้เขมถามขึ้น

 

"กูใช้โทรศัพท์เครื่องเดียวกับพริกหวานอยู่น่ะ ถ้าวันไหนพริกมีเรียนกูจะให้พกโทรศัพท์ไป"

 

"โอ้โห! สุดยอดจริงเพื่อนกู" ไอ้เคนว่าขึ้น ส่วนพริกหวานนั่งอมยิ้มไปแทน

 

ปาร์ตี้คืนนี้ไม่ได้มีอะไรเลยจริงๆ นอกจากนั่งดื่มกัน จนดึกๆ ของกินหมด เลยต้องลงความเห็นกันว่าใครจะไปซื้อ

 

"ไอ้ป่า มึงไม่เมาอะ มึงไป" เสียงยานๆ ของไอ้เขมดังขึ้น มันเมาคนแรกเลยครับ

 

"เดี๋ยวกูไปด้วย กูจะไปดูดบุหรี่" ไอ้เคนพูดขึ้นอีกคน ผมเลยหันกลับมามองหน้าคนข้างๆ แทน

 

"เดี๋ยวให้พริกอยู่ห้องกับกูก็ได้ ไอ้เขมก็อยู่" ไอ้แต่ว่า

 

"หนูอยู่นี่ก็ได้ ซื้อฟิชโช่มาฝากด้วย" ยิ้มตาจะปิดอยู่แล้วครับ ผมรู้ว่าพริกหวานง่วง แต่กำลังฝืนเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา

 

"เดี๋ยวพี่มา จุ๊บ" ก้มไปจุ๊บหน้าผากพริกหวานก่อนจะลุกขึ้น แต่ก็ไม่ลืมลากไอ้อ๋องออกมาด้วย

 

"เฮ้ย! กูไม่ไป"

 

"มึงต้องไป!" มันนิ่งไปเลยครับ ก่อนจะยอมเงียบปากแล้วเดินตามผมออกมา ไอ้เคนกับไอ้อ๋องเดินตามผมมาเงียบๆ พวกมันไม่พูดอะไรจนออกจากคอนโดกัน

 

"คิดจะทำอะไร" เสียงไอ้อ๋องดังขึ้น ผมเลยหยุดเดินหันกลับไปมองพวกมันสองคน

 

"มึงรู้ไหมคนที่คิดจะหักหลังกูหรือแม้แต่ทำร้ายคนของกู ต่อให้เป็นเพื่อนกูก็ไม่ละเว้น!" ผมมองหน้าพวกมันสองคนนิ่งๆ ไอ้อ๋องกับไอ้เคนเองก็มองสบตากันก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกครั้ง

 

"มึงสงสัยใคร" ไอ้เคนถาม

 

"กูแค่พูดให้ฟังและหวังว่าพวกมึงจะไม่คิดหักหลังกู"

 

ผมมองหน้าพวกมันสองคนนิ่งๆ ก่อนจะไปหาซื้อของกินกัน ส่วนไอ้เคนก็แยกไปสูบบุหรี่ ได้ของครบก็พากันกลับขึ้นห้อง เดินกลับกันเงียบๆ พอออกจากลิฟต์กลับไม่เงียบเพราะเสียงดังโวยวาย

 

"ไอ้เม!" ไอ้อ๋องเห็นคนแรกเพราะมันเดินนำหน้า พวกมันจะเข้าไปแต่ผมกลับรั้งเอาไว้ "ทำไมวะ"

 

"รอดูก่อน"

 

"ดูเชี่ยไร น้องพริกจะถูกตบอยู่แล้ว"

 

"เชื่อกู!" พวกมันยอมทำตามที่ผมว่าก่อนจะรอดู ไม่ได้ยินเสียงหรอกครับแต่เห็นภาพ ผมเห็นพริกหวานกำลังถูกทำร้าย ในใจก็อยากเข้าไปจัดการ แต่อีกใจผมกลับอยากมั่นใจ

 

"เชี่ย!" เสียงของพวกมันร้องอุทานขึ้นมาพร้อมกัน คงตกใจกับภาพตรงหน้านั่นแหละเพราะพริกหวานโดนตบไปแล้ว

 

ผมนิ่งกำหมัดไว้จนแน่นก่อนจะเดินตรงเข้าไป พอทุกคนเห็นก็พากันตกใจสีหน้าแตกตื่น พริกหวานเงยหน้าขึ้นมามองผมแก้มข้างซ้ายมีรอยนิ้วคงเพราะเธอขาวด้วยเลยมองเห็นชัด

 

"ป่า" เมวดีเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงดีใจรีบก้าวขามาหยุดตรงหน้าผมพลางสวมกอดไว้จนแน่น ผมหันไปมองพริกหวานนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจคนตรงหน้าต่อ

 

"ยอมโผล่หัวออกมาแล้วเหรอ? มึงรู้อะไรไหม การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ มึงทำร้ายคนของกูซ้ำๆ ซากๆ มึงคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วเหรอ" ผมว่าฝ่ามือจับแขนเมวดีรั้งออกจากตัวพร้อมกับผลักจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น "จำใส่หัวเอาไว้ด้วย ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายพริกหวานนอกจากกู และช่วยจำให้ขึ้นใจด้วย ใครคิดจะหักหลังกู ต่อให้เป็นเพื่อนกูก็ไม่ละเว้น"

 

กรี๊ดดด!!!

 

"ป่า ทำไมป่าถึงทำแบบนี้ เมไม่ดีตรงไหน ทำไมป่าไม่เลือกเม"

 

"มึงควรจะรู้ตัวเองดี และกูก็ไม่ได้โง่ กูรู้ดีว่าผู้หญิงแบบไหนควรรักและควรปกป้อง" ผมกวาดสายตามองหน้าทุกคนนิ่งๆ ก่อนจะก้มลงไปรั้งพริกหวานให้ลุกขึ้นยืน จับมือเจ้าตัวเอาไว้จนแน่น "ฝากไปบอกพ่อของมึงด้วย อย่าคิดว่าจะหนีได้ตลอดไป ถ้าเก่งจริงอย่าเอาแต่มุดหัวอยู่ในรู!"

 

ผมจับมือพริกหวานพาเข้าไปข้างในหยิบกระเป๋าเจ้าตัวออกมาก่อนจะพากลับ ทุกสายตามองมาทางผมพร้อมกับเสียงเรียก แต่ผมไม่ได้สนใจหรือหยุดเดินจนกลับมาถึงรถ นั่งสงบสติอารมณ์เงียบๆ

 

"ขอโทษ..." ผ่านความเงียบไปหลายนาทีผมก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา

 

"พี่ป่าคะ คือ..."

 

"ทุกอย่างมันมีคำตอบนะ พริกแค่รอ ช่วยอดทนหน่อยได้ไหม ไม่ว่าก่อนหน้านี้พริกจะรู้หรือเห็นอะไรมาก็ตาม ช่วยเก็บเอาไว้ก่อน จนกว่าพี่จะมั่นใจ"

 

"ค่ะ พริกจะเชื่อพี่ป่านะ"

 

"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มยื่นมือข้างหนึ่งไปขยี้หัวพริกหวานก่อนจะขับรถกลับคอนโด ตลอดทางพวกเราเงียบ ผมหันไปมองพริกหวานเป็นระยะที่เงียบเพราะเธอหลับจนมาถึงคอนโด

 

พริกหวานยังคงเป็นยัยเด็กขี้เซาเสมอ ปลุกยากเหลือเกิน พอตื่นก็งอแงไม่อยากลืมตา กว่าจะพาขึ้นห้องได้นานพอสมควร ผมพาเธอเข้ามาอาบน้ำพร้อมกัน แค่อาบนะครับ เสร็จเรียบร้อยก็ออกมาแต่งตัวก่อนเข้านอนหยิบยามาทาให้พริกหวานด้วย

 

"งื้อออ ไม่เอา ไม่ทา"

 

"นั่งดีๆ เดี๋ยวก็ตกหรอก" จับพริกหวานนั่งคร่อมบนขาผมอยู่ "อยู่นิ่งๆ"

 

"ไม่ทา"

 

"แล้วจะให้ทำยังไง"

 

"หอมแก้ม"

 

"หืม?" ประหลาดใจเลยครับ ตามไม่ทันเลยจริงๆ พริกหวานไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เธอยื่นแก้มข้างที่ถูกตบมาตรงหน้าผม จนสุดท้ายต้องยอมแล้วก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่

 

"คิกๆ แค่นี้ก็หายเจ็บแล้ว พี่คือยาวิเศษของหนู นอนกัน หนูง่วงแล้ว"

 

ยังมีผู้หญิงแบบนี้อยู่บนโลกอีกเหรอ ผมก็แปลกใจว่าหลงเสน่ห์อะไรของพริกหวาน ทั้งๆ ที่ทุกส่วนของร่างกายเธอไม่ใช่สเปกผมเลย พริกหวานก้าวขาลงจากตัวผมพาตัวเองกลับขึ้นไปนอนบนเตียง

 

"พี่ป่า ปิดไฟได้แล้ว"

 

"ครับ" สุดท้ายก็ต้องยอมนอนแบบงงๆ ลุกไปปิดไฟก่อนจะเดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ พริกหวานเองก็ขยับเข้ามากอดผมจนแน่นเหมือนกัน

 

"พี่ป่าเป็นของพริกคนเดียว คนอื่นพริกไม่ยกให้หรอกนะคะ" ถึงขนาดพูดแบบนี้ออกมา พริกหวานคงเจอเรื่องอะไรมาสินะและเพราะผมบอกให้เธอเงียบ เธอเลยเลือกจะเก็บมันเอาไว้ ขนาดผมเองยังไม่มั่นใจเลย

 

ตอนนี้สิ่งที่ผมคิดอยู่ มันจะจริงสักแค่ไหนกัน...

 

 

 

--- 100% ---

 

#จบตอนนี้ขอดองก่อนนะคะ เจอกันอีกทีสิ้นเดือน... 😍

 

พริกเป็นผู้หญิงที่บ้าๆ บอๆ เหลือเกิน 5555

 

ตอนนี้ฟรีนะคะ แทนคำขอโทษ อัปนิยายเหรียญปาไป7วันเพิ่งสังเกตเห็น 555

 

เรียกน้ำย่อยไปก่อน

 

เขียนไป ลุ้นไป ลุ้นว่าจะเจอกับอะไรบ้าง...

นิยายใกล้จบไปทุกที จะแทรกฉากฟินๆ หวานๆ ไปบ้าง 5555 ปกติน้ำตาแตกทุกตอน

 

พริกจะเป็นเด็กดี เขื่อฟังแค่พี่ป่าคนเดียว 😁

 

 

 

ความคิดเห็น