facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เพราะความเมาแล้วเพราะอยากช่วยเพื่อนให้ง้อรุ่นน้องที่มันชอบสำเร็จ แต่ผมก็ดันไปเสร็จเพื่อนของน้องมันแทน แล้วที่ทำให้ผมปวดหัวที่สุดคือ...ผมดันรู้สึกดีกับมัน ผมกำลังจะเอาตัวเองไปอยู่ในวังวนของความรักหรอ...

ตอนที่ 2 : เพื่อนสนิท

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 : เพื่อนสนิท

คำค้น : #เป้ #แทน #ป่วย #เพื่อนสนิท #ดูแล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 : เพื่อนสนิท
แบบอักษร

#แทน  

 

 

 

ผมตื่นขึ้นมารู้สึกปวดทั้งหัว ปวดทั้งตัวไปหมดเมื่อคืนผมทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย ผมสาบานได้เลยว่าจะไม่กินเหล้าหนักจนเป็นแบบนี้อีก (จิ๊งงง) แต่ตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นไอคนที่มันทำผมสภาพตอนนี้อย่างกับศพเดินได้แล้ว ผมปวดหัวมากวันนี้ไปมหาลัยไม่ได้แน่ๆ :( โทรบอกเพื่อนลาอาจารย์ก่อนละกัน แอบเจ็บใจ ไอเด็กเลวได้แล้วทิ้งจริงๆหรอเนี่ย แต่ก็อย่างว่าแค่คืนเดียวมันก็ผู้ชาย ผมก็ผู้ชายปล่อยให้ลืมๆกันไปละกัน ผมจะพยายามลืมเรื่องทั้งหมด  

 

[สายโทรออก] 

 

ตู๊ดดดดดด ตู๊ดดดดดดดด

 

เบ็น : ว่าไงไอแทน

 

แทน : วันนี้กูลานะไม่สบาย ฝากสรุปงานที่อาจารย์สอนไว้ให้ด้วย

 

เบ็น : เห้ยแล้วมึงเป็นอะไรมากไหม กินข้าว กินยาหรือยังให้กูไปหาไหม

 

แทน : ไม่ต้องมาหรอกกูดูแลตัวเองได้อีกอย่างพวกมึงมีเรียนก็ไปเรียนเถอะไว้ค่อยมาหากูตอนเย็นก็ได้

 

เบ็น : เออก็ได้งั้นเดี๋ยวตอนเย็นกูพาเพื่อนๆไปหามึงที่หอนะ

 

แทน : อือกูฝากซื้อข้าวต้มกุ้งมาให้กูด้วยนะ นอนต่อละอย่าลืมที่สั่งด้วย

 

เบ็น : ครับๆพ่อมึงนอนพักเถอะ อ่ออย่าลืมหาอะไรกินรองท้องก่อนด้วย และที่สำคัญอย่าลืมกินยาจะได้หายเร็วๆ

 

แทน : อือเข้าใจแล้วสั่งอยู่ได้กูไม่ใช่เด็กสามขวบ แค่นี้นะจะนอน

 

หลังจากผมวางสายจากไอเบ็นไปผมก็จัดการล้างหน้าแปลงฟันเพื่อจะไปหาอะไรกินรองท้องก่อนจะนอนต่อ ขอบอกเลยว่าเจ็บฉิบขยับทีน้ำตาไหล ในห้องครัวจะมีอะไรเหลือให้กินไหมเนี่ย!! อาทิตย์นี้ไม่ได้ตุนของกินไว้ด้วย เห้อลำบากเพราะปากตัวเองแท้ๆไอแทน

.........

 

.........

ผมลืมไปเลยว่าไม่มียานี่หว่า ผมไม่ค่อยป่วยง่ายเลยไม่ค่อยพกยาไว้ที่ห้อง ต้องลงไปซื้อยาสินะ

 

[สายโทรเข้า]  

 

[เป้]  

มันโทรมาทำไมวะ หายหัวไปนานมากนึกว่ามันหนีไปมีเมียแล้วนะเนี่ย ไหนๆมันก็โทรมาละขอด่าสักหน่อยเถอะ อ่อผมลืมบอกไปนะครับไอเป้มันเป็นเพื่อนสนิทผม เราเจอกันตอนแข่งบาส แล้วพ่อแม่ของเราก็ดันสนืทกันพอดีอี๊กตอนนี้พวกผมวางมือจากบาสกันหมดแล้วเพราะเราเริ่มเรียนหนัก เวลาซ้อมก็ไม่ค่อยมีเลยตัดสินใจวางมือให้น้องๆรุ่นใหม่ได้โชว์ฝีมือกันบ้าง

 

แทน : ว่าไงไอเป้หายหัวเลยนะลืมกูไปแล้วใช่ไหมน่าน้อยใจจริงๆ

 

เป้ : ใจเย็นๆนะครับที่รัก พอรับสายได้ก็รีบด่าเลยนะ เป้ไม่ได้หายไปไหนแค่ไปเที่ยวกับครอบครัวมา ที่รักขี้ลืมหรอครับ บอกไปแล้วหนิ

 

แทน : ที่รงที่รักบ้านมึงสิไอเป้ เรียกกูแบบนี้อีกแล้วนะ ฟังแล้วขนลุกวะ ว่าแต่มึงโทรมามีอะไร กูไม่สบายอยู่ขี้เกียจเถียงกับมึง

 

เป้ : เห้ยมึงไม่สบายหรอ มึงเป็นอะไรมากไหมไอแทน? เดี๋ยวกูรีบไปหา อ่อแล้วกินข้าว กินยาหรือยัง

 

แทน : ก็กำลังจะลงไปซื้อยา แต่บังเอิ๊ญคุณมึงโทรมาพอดีกูเลยยังไม่ได้ไปซื้อ

 

เป้ : งั้นรอกูแปบ ไม่ต้องลงไปซื้อเดี๋ยวกูซื้อไปให้ เข้าใจไหม? แล้วไม่ต้องลุกไปไหนจะเดี๋ยวล้ม

 

แทน : เออๆสั่งเหมือนกับเป็นพ่อกูเลยนะมึงเร็วๆด้วยหละอยากพักผ่อนจะแย่แล้ว กูจะไม่ไหวแล้วเนี่ย

 

เป้ : ครับๆไม่ได้เป็นพ่อหรอกแต่อาจจะเป็นผัวในอนาคตก็ได้นะ

 

แทน : อี๋ขนลุกรีบๆมาเลยมึงพูดจาได้น่า อ๊วกมากแค่นี้แหละกูรออยู่เร็วๆด้วย

 

คุยกับไอเป้เสร็จผมก็มานอนรอมันที่โซฟาด้านนอกห้อง กลัวมันมาเคาะประตูแล้วผมไม่ได้ยินเสียงมันเคาะ

.....เวลาผ่านไป.....

 

.......

 

ก็อกกกกก ก็อกกกก ก็อกกกกกก

 

“โอ้ยยยมาแล้วไอเป้ มึงจะเคาะเสียงดังหาพระแสงอะไรหะเดี๋ยวข้างห้องกูก็ได้โยนมีดถามทางหรอกมึง” ผมตะโกนด่าไอคนที่กำลังเคาะประตูอยู่

 

แปะ ))))))

 

“มึงทำอะไรของมึงเนี่ยไอเป้ เอามือมาแตะหน้าผากกูทำไม” ผมถามขึ้น

 

“ก็วัดไข้ให้ที่รักไงครับ ตัวร้อนนะเนี่ยรีบกินข้าวจะได้กินยา กูซื้อข้าวมาให้ด้วยเพราะคิดว่าคนอย่างมึงคงไม่กินข้าวก่อนจะกินยาแน่นอน ขี้เกียจนักหนิ” รู้ดีจริงๆเพื่อนผมเนี่ย

 

“รู้ดีจริงๆเลยนะ แล้วก็หยุดเรียกกูว่าที่รักสักที กูไม่มีเมียก็เพราะมึงเรียกกูแบบนี้นี่แหละ”

 

“อย่างมึงน่าจะมีผัวมากกว่ามีเมียนะไอแทน” ดูๆปากเพื่อนผมครับ ไอเป้มันร้าย

 

เป้มันจะชอบเรียกผมที่รักครับ อาจจะเป็นเพราะเราสนิทกันมากผมเลยชินที่มันจะเรียกผมแบบนี้ อ่อที่มันบอกรีบกินข้าว มันรู้ครับว่าถ้าผมป่วยจะไม่กินข้าวแต่จะกินยาเลย ง่ายๆคือคนป่วยมันไม่หิวอะไรทั้งนั้นแหละ กินไม่ลง มันเลยทำเสียงดุใส่ผม และบังคับให้กินข้าวก่อนถึงจะกินยาได้

 

เป้มันเคยดูแลผมตอนป่วย อีกอย่างอาการของผมตอนป่วยผมจะขี้อ้อน ปากเสียมากในเวลาเดียวกัน มีมันคนเดียวที่ยอมอดทนกับผมได้ เพื่อนคนอื่นๆนะหรอ หึ หึ แทบอยากจะถีบผม :)

 

“รีบกินเลยมึงไอแทน” ไอเป้มันยังคงทำหน้าดุใส่ผมตอนแรกก็เหมือนคนอยู่หรอก ตอนนี้ดุเหมือนหมาเลยครับ

 

“กินครับกิน ไม่เห็นต้องดุกูเลยนะนี่กูป่วยอยู่นะ” ผมพูดพร้อมกับยู่หน้าใส่มันแม่งเลย ไอคนใจร้าย

 

“กูเป็นห่วงมึงไงถึงต้องดุ ถ้าไม่ดุมึง มึงก็เอาแต่ใจตัวเอง คนอะไรจะกินยาแล้วไม่กินข้าวมันไม่ดีกับตัวมึงรู้ไหม”

 

“ครับพ่อ กินครับกินเดี๋ยวนี้เลยครับไม่ต้องดุแล้วครับ อ่อแล้ววันนี้มึงไม่มีเรียนหรอถึงมาหากูได้” ผมถามด้วยความแปลกใจ

 

“วันนี้ไม่มีเรียน กูมีวันพรุ่งนี้ มหาลัยกูหยุดยาวมึงไม่ต้องห่วงกูไม่โดดเรียนมาหามึงหรอก” ชิไอบ้าเป้มันประชดประชันเก่งจริงๆ

 

“ใช่สิ๊กูไม่ใช่สาวๆหนิมึงถึงจะสนใจ ชิ แต่ก็ดีคืนนี้มึงมานอนเฝ้ากูเลยนะ กูไม่สบายต้องดูแลกู ไอพวกเพื่อนกูมันชอบด่ากูเวลากูไม่สบาย ว่างี่เง่า งอแง ง่องแง้ง กูไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อยเนาะ” :)

“ครับไม่เล๊ยย (เสียงสูง) มึงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย แต่เป็นยิ่งกว่านั้น อีกอย่างถึงมึงไม่บอกให้กูนอนเป็นเพื่อนกูก็กะจะมานอนกับมึงอยู่แล้ว ไม่มีใครเอามึงอยู่หรอกนอกจากกู ไม่สบายเอาแต่ใจฉิบหาย

 

“มึงว่ากูหรอ? กูไม่กินแล้วข้าว อิ่มแล้วจะกินยา” ผมจะงอลไอเป้จริงจังละนะเนี่ย :(

 

“เห้ยที่รักเค้าขอโทษเค้าไม่ได้ตั้งใจจะว่านะ กินข้าวนะครับที่รักกินให้หมดนะอย่าพึ่งโกรธเดี๋ยวตีนกาขึ้นนะ เป้แค่ล้อเล่นแค่นี้เอง” เหมือนจะพูดปลอบแต่ก็มีแอบจิก

 

“อือ กินก็ได้เห็นแกข้าวที่มึงซื้อมานะกูจะกินให้หมดก็ได้” ผมบอกไอเป้

 

“ครับๆกินให้หมดแล้วก็กินยาจะได้หายเร็วๆเนาะ กูเห็นมึงเป็นแบบนี้แล้วไม่สบายใจ อ่อกินแล้วเดี๋ยวก็เช็ดตัวก่อน นอนจะได้สบายตัว

 

“อือเช็ดก็ได้ แต่กูเช็ดเองนะถ้าตรงไหนที่กูเช็ดไม่ถึงจะบอกมึงนะๆ” ผมอ้อนจนกว่าไอเป้มันจะใจอ่อนกับผม :)

 

“ก็ได้อ้อนกูเป็นลูกขนาดนี้ กูจะเช็ดให้มึงก็ได้ แต่มึงต้องไม่งอแงนะไม่อย่างงั้นกูจะกลับไปนอนที่หอไม่นอนกับมึงแล้ว” ขู่กูเข้าไป

 

“เย้ o/ ก็ได้กูจะไม่งอแง มึงเช็ดตัวให้กูด้วย กูกินข้าวอิ่มแล้ว” :) ผมยิ้มแป้นดีใจให้ไอเป้

 

“อิ่มแล้วก็กินยาก่อนอย่ามาเนียนนะไอแทนกูรู้ทัน นี่กูมีเพื่อนหรือมีลูกวะเนี่ย”

 

“แหะๆกินก็กิน จะแกล้งลืมสักหน่อยก็ไม่ได้” :) ผมพูดแล้วยิ้มแห้งๆให้ไอเป้

 

“อย่ามายิ้มแบบนี้มันไม่สำเร็จหรอก กินเข้าไปเลยยานะ แล้วอย่าอมแล้วเอาไปทิ้งนะ” ไอเป้มันขู่ผมไว้เหมือนรู้ :(

 

ไอเป้เช็ดตัวให้ผมด้วยความรวดเร็วไม่ต้องแปลกใจนะครับว่าทำไมมันทำให้ผมขนาดนี้ ก็อย่างที่บอกผมเป็นเพื่อนสนิทกับมันมานาน หลังจากเช็ดตัวเสร็จ

 

“เป้ขี้เกียจเดินขอขี่หลังเข้าห้องนอนได้ไหมอะ นะ นะเป้ ปิ๊ง ปิ๊ง” ผมหลับตาปริบๆใส่ไอเป้เพื่ออ้อนมัน ก็ผมขี้เกียจเดินจริงๆนี่ครับ

 

“เออๆจะขี้เกียจไปไหนหะโตเท่าควายยังจะอ้อนกูเป็นเด็กๆไปได้ กูไม่หลงกลมึงง่ายๆหรอกนะไอแทน” ไอเป้มันด่าผมแต่ก็หันหลังมาให้ผมขี่หลังมันอย่างง่ายดาย :)

 

“นอนลงไปเลยนะมึง ถ้าตื่นขึ้นมาไข้ยังไม่ลดกูจะพาไปหาหมอ ให้หมอฉีดยาตูดสักเข็มสองเข็ม”

 

“งื้อ” ~_~ ไม่เอานะเป้ไม่ไปหาหมอ ไม่ฉีดยาด้วย ฮึก ฮึก” แล้วน้ำตาผมก็ไหลออกมาเพราะไอเป้มันบอกจะจับผมไปให้หมอฉีดยา ไอคนใจร้าย ไอคนนิสัยไม่ดี

 

“ไม่ร้องๆนะเป้ขอโทษๆถ้ามึงไม่ดื้อก็ไม่ต้องไปหาหมอ โอเคไหม? ” ไอเป้มันปลอบผมหรือมันสั่งผมกันแน่เนี่ย

 

“อือไม่ดื้อแล้ว กูจะไม่ดื้อจะทำตามที่มึงบอกทุกอย่างเลย” น้ำใสๆไหลมาคลอที่ตาเต็มไปหมดตอนนี้

 

“ดีหยุดร้องแล้วนอนได้ละ กูไปล้างจานก่อนแล้วเย็นๆจะมาปลุกอีกทีถ้ายังไม่ดีขึ้นค่อยว่ากัน”

 

#เป้ (ไรท์ผมขอพื้นที่ระบายความรู้สึกของผมหน่อยนะครับ)  

 

.........

 

.......

 

 

สวัสดีครับผมชื่อเป้ เป็นเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อกับไอแทนมานานมากแล้วครับ แต่ผมก็อยู่ในที่ของผมไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตมันมากจนเกินคำว่าเพื่อนหรอกนะครับ คอยดูแลมันอยู่ห่างๆดีกว่า  

 

วันนี้ผมโทรหามันหลังจากกลับมาจากเที่ยวกับครอบครัว ไอแทนไม่สบายสะแล้ว ผมก็เป็นห่วงมันมากรีบบึ่งรถมาหามันเลยทันที เวลามันป่วยมันจะงอแงไม่มีใครเอามันอยู่เลยนอกจากผมแล้วก็แม่ของมัน เพื่อนๆมันเคยเจอฤทธิ์มันตอนป่วยแล้วต่างก็ถอยกันหมดหน้าทีดูแลมันเลยเป็นผมที่ต้องมานั่งดูแลมันตอนไม่สบาย 

 

แต่ผมแอบเห็นที่คอ และที่ตัวมันมีรอยแดงเหมือนรอยดูดเต็มไปหมดแต่ก็ไม่กล้าถามมันกลัวมันจะลำบากใจ อีกอย่างถ้ามันจะไปเอากับผู้หญิงแล้วเป็นรอยกลับมาแบบนี้คงไม่ใช่ เพราะถึงมันจะมีอะไรกับผู้หญิงมันก็ไม่เคยให้พวกเธอทำรอยแม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับมันแน่ๆถึงมันจะไม่ยอมบอกผม ผมก็มองออกไว้ให้มันอยากพูดเมื่อไหร่มันคงจะบอกผมเอง 

 

ผมคอยเช็ดตัวให้มันทุกชั่วโมง ตอนนี้อาการมันเริ่มดีขึ้นแล้วหน้าเริ่มมีสีขึ้นแล้ว 

 

“ไอเลวทำไมกับกูทำแบบนี้แล้วหายไปเลย กูเกลียดมึง เกลียดมึง” 

 

“ฮึก ฮึก”  

 

เดี๋ยวๆไอแทนมันละเมอด่าใคร ใครทำร้ายมันแล้วทำไมมันร้องไห้ ผมตกใจหมดเลย แล้วมันเกลียดใคร  

 

“ไอแทนมึงร้องไห้ทำไม มึงเป็นอะไร ใจเย็นๆนะกูอยู่นี่แล้วกูไม่ให้ใครทำอะไรมึงหรอก ชู่ ชู่” ผมกอดปลอบมันจนเสียงสะอึกหยุดไปพร้อมกับได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอแสดงว่ามันหลับไปแล้ว 

 

ผมไม่รู้หรอกนะครับว่ามันละเมอเกลียดใคร ผมรู้แค่ว่าผมต้องดูแลคนตรงหน้าผมให้ดีที่สุด จะไม่ยอมยกมันให้ใครง่ายๆ ด้วย หึ หึ แล้วเจอกันไอคนเลวที่เพื่อนกูด่า  

 

********************************** 

#ดรีม 

หลังจากผมกับพี่แทนเรามีอะไรกัน เช้าที่ผมตื่นมามีพี่แทนข้างๆมันดูรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันนะครับ แต่ผมต้องรีบกลับบ้านเพราะคุณพ่อสุดที่รักโทรหาผมให้เข้าไปดูบริษัทให้หน่อย พ่อจะพาแม่ไปเที่ยว ซึ่งถ้าผมไม่ไปมันก็ไม่ได้ผมต้องปล่อยพี่แทนไว้ก่อนเพราะไม่อยากปลุกพี่แทนตื่น เดี๋ยวจะมาโวยวายผมอีก ผมไม่ได้ตั้งใจจะไม่รับผิดชอบนะครับอย่าพึ่งด่าผมนะครับ  

 

หลังจากเข้าไปดูงานที่บริษัทของพ่อแล้ว บ่ายนี้ผมมีเรียนเลยบอกเลขาพ่อไว้ว่าถ้ามีอะไรให้รอผมกลับมาเซ็นวันพรุ่งนี้  

 

[มหาลัย] 

 

[คณะคหกรรมศาสตร์] 

 

ผมเดินเข้าคณะมาก็เจอเพื่อนๆผม และกลุ่มเพื่อนพี่เต้ แอบหมั่นไส้ไอบอส ตัวนี่ติดกับพี่เต้ตลอดเวลา หึ หึ แต่ไม่เห็นจะมีพี่แทนแหะ หรือจะไม่สบายวะ ผมได้แต่คิดในใจแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะ

 

“สวัสดีครับพี่ๆทุกคน” ผมเอ่ยทักแล้วไหว้พี่ๆเป็นมารยาท

 

“หน้ายุ่งมาเชียวนะมึงไอดรีม” มาตังทักผมก่อนเลย

 

“อือพอดีช่วงนี้ทำงานหนักไปหน่อย พ่อให้กูเข้าไปทำงานที่บริษัทให้ แต่ตัวเองพาคุณนายแม่กูไปเที่ยว” :(

 

“เอาหน่าทำให้พ่อแม่มีความสุขมึงก็มีความสุขไม่ใช่หรอวะไอดรีม” ไอโยพูดขึ้น

 

“อือก็จริง แต่ทำไมกูรู้สึกเหมือนไม่มีความสุขยังไงไม่รู้วะ"

“อ่อพี่เต้พี่แทนไม่มาหรอพี่วันนี้” ผมถือโอกาสเนียนๆถามพี่เต้ไป

 

“ไม่มาวะ มันไม่สบายเดี๋ยวเย็นๆพวกกูจะไปเยี่ยมมันเนี่ยพวกมึงจะไปด้วยกันไหม” พี่เต้พูดชวนพวกผม

 

“ไปๆครับพี่” ผมรีบตอบพี่เต้ พี่มันคงจะงงว่าทำไมผมรีบตอบขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ที่สนใจเหมือนจะเป็นเพื่อนบอสของผมมากกว่า มันทำหน้าทำตาเหมือนมีคำถามจะถามผมแต่ช่างเถอะ

 

หลังจากที่ตกลงกันว่าจะยกโขยงไปเยี่ยมพี่แทนกันเสร็จ ทุกคนก็กลับไปเรียนเหมือนเดิมนัดเจอกันอีกทีหลังเลิกเรียน

 

............

 

............

[เย็นหลังเลิกเรียน] 

 

พอเลิกเรียนเสร็จพวกกลุ่มเพื่อนผม และกลุ่มเพื่อนของพี่เต้ก็มารวมตัวกันเพื่อไปเยี่ยมพี่แทน หรือไปถล่มหอพี่แทนกันแน่ก็ไม่รู้

 

“ไอโยจอดร้านขายโจ๊กข้างหน้าด้วยนะ กูจะซื้อไปฝากพี่แทน” ผมขอติดรถมากับไอโยส่วนไอบอสโน้นไปนั่งกับผัวมัน ห่างกันไม่ได้

 

“เออกูขอถามหน่อยไอดรีม มึงคิดยังไงถึงซื้อโจ๊กไปฝากพี่เค้าวะไอดรีม ช่วงนี้มึงทำตัวแปลกๆนะปกติมึงไม่ค่อยจะสนใจใครนิ"

“ก็พี่เค้าไม่สบายเราไปเยี่ยมก็ต้องมีของติดไม้ติดมือไปฝากไหมมึง” ผมตอบไอโยไปเพราะไม่งั้นมันต้องสงสัยผมต่อแน่ๆ ไอนี่ยิ่งกว่าโคนันอีก

 

“เออๆ รีบลงไปซื้อเลยมึง เดี๋ยวตามพี่เต้ไม่ทันหลงขึ้นมานะมึง"

 

“ไม่หลงหรอกมึง กูเคยมาส่งพี่เค้าที่หอตอนไปกินเหล้าด้วยกัน กูรู้ทาง” ผมบอกไอโย

 

“งั้นกูโทรไปบอกไอบอสก่อนมันจะได้บอกพี่เต้ว่าเดี๋ยวเราตามไป ไม่ต้องรอ "

 

ผมรีบตรงดิ่งไปซื้อโจ๊กให้คนป่วย ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่เค้าขึ้นมาจริงๆ ทีแรกก็กะจะลืมเพราะแค่คืนเดียวพี่เค้าคงไม่คิดอะไรมาก แต่พอมาคิดๆดูผมเอาพี่แทนออกจากความคิดของผมไม่ได้เลย บางทีผมอาจจะชอบพี่เค้าเข้าให้แล้ว ผมไม่เคยเป็นห่วงใครแบบนี้มาก่อนนอกจากเพื่อนและครอบครัว พอซื้อโจ๊กเสร็จผมก็ตรงดิ่งไปหอพี่แทนทันที พวกพี่เต้ก็รอขึ้นห้องพี่แทนพร้อมผมพี่เค้าบอกจะได้เปิดประตูรอบเดียว

 

[หน้าห้องพี่แทน] 

 

ก็อกกกก ก็อกกกกกกก ก็อกกกกก

 

แอ๊ดดด>))))))) (เปิดประตู)

 

“O_O”

 

ผู้ชายที่เปิดประตูเป็นใครทำไมมาอยู่ห้องพี่แทนมันได้ แล้วทำไมผมถึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว ทนไว้ดรีม ทนไว้

 

“อ้าวไอเป้มึงมาได้ไงวะ มาได้จังหวะไอแทนป่วยพอดีด้วย โชคดีละมึง ไม่เจอมึงตั้งนานคิดว่ามึงจะมีเมียแล้วทิ้งเพื่อนกูไปสะแล้วนะเนี่ย” พี่เต้ทักไอ้งหน้าหล่อที่เปิดประตูออกมา พี่เค้ารู้จักกันหมดเลย

 

“ไม่มีทางทิ้งหรอกโว้ย ไม่เจอกันนานปากหมาเหมือนเดิมเลยนะมึงไอเต้ :) กูแค่ไปเที่ยวกับครอบครัวไหม โทรมาเห็นที่รักบอกป่วยกูเลยรีบบึ่งมาหามันเนี่ย”

 

เดี๋ยวนะไอพี่เป้นี่เรียกพี่แทนว่าที่รัก มันหมายความว่ายังไงสองคนนี้เป็นแฟนกันหรอ แค่คิดก็เจ็บแล้ว แถมเข้าห้องมายังเจอพี่แทนกำลังกินข้าวอยู่ โจ๊กที่กูซื้อมาคงไม่มีความหมายแล้วสินะ

 

“พวกกูจะอ๊วก พอเลยมึงไอเป้ มึงก็ชอบไปเรียกไอแทนว่าที่รัก น้องๆเค้าเข้าใจผิดกันหมดแล้ว" ไอเบทเอ่ยขึ้น

 

“แหะๆก็กูแค่ชินกับการเรียกไอแทนแบบนี้อะ พวกมึงก็น่าจะชินได้แล้วนะ :) แล้วสี่คนนี่ใครมึง”

 

“เออพวกกูจะทำใจให้ชิน อ่อกูจะแนะนำให้มึงรู้จักนี่ บอสเมียกูเอง" พี่เต้แนะนำเพื่อนผมอย่างภาคภูมิใจ "แล้วก็นี่ไอดรีม / โย /มาตัง"

 

“สวัสดีครับ/สวัสดีครับ/พี่เป้” พวกผมสวัสดีพี่เป้ตามมารยาท แต่ทำไมพี่เป้มันมองมาที่ผมแปลกๆสายตามันเหมือนอยากจะฆ่าผมยังไงไม่รู้

 

“สวัสดีครับน้องทั้งสี่คน ไอเต้เมียมึงน่ารักนี่หว่า กูว่าแล้วทำไมมึงถึงถอดเขี้ยวถอดเล็บหมด เป็นกูก็คงเหมือนแมวไปแล้วอะ”

 

“ตอนนี้มันก็เป็นอยู่ไงมึงไอเป้” ไอเบ็นรีบบอกไอเป้ทันที่

 

“มึงหยุดพูดกันได้ละ มาเยี่ยมกูแต่มัวแต่คุยกับไอเป้สรุปมาเยี่ยมไอเป้หรือเยี่ยมกูกันแน่” คนป่วยเริ่มโวยวายเพื่อนแล้วครับ

 

“ไม่พูดแบบนี้นะครับที่รักเสียมารยาทนะ เพื่อนอุตส่าห์มาเยี่ยม” พี่เป้มันทำเสียงดุพี่แทน

 

“อือกูไม่พูดก็ได้” พี่แทนทำหน้างอ เหมือนจะอ้อนไอพี่เป้นะนั้น ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ

 

“โอ๋ๆไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ไม่ต้องมางอแงเลย พอกินข้าวเสร็จแล้วก็รีบกินยาจะได้พักผ่อนนะ” พี่เป้รีบโอ๋พี่แทนทันที ทำไมตอนป่วยพี่มันน่ารักแบบนี้นะ ถ้าคนที่พี่แทนอ้อนเป็นผมก็ดีนะสิ บางที่ผมก็คิดว่าผมควรจะออกไปจากตรงนี้

 

“แหมๆมึงก็โอ๋มันตลอดเลยนะไอเป้ จนมันติดเป็นนิสัยแล้วเนี่ย แต่ก็คงจะมีมึงคนเดียวที่เอามันอยู่ ป่วยนิดป่วยหน่อยนิอ้อนไอเป้เชียวนะมึง พวกกูคงหมดความหมายแล้วใช่ไหม คนที่มึงอยากอ้อนมาให้อ้อนถึงที่ละหนิ

 

“ชิ ก็มันตามใจกูหนิไม่เหมือนพวกมึงชอบด่า ชอบว่า ชอบดุ ชอบบังคับกู” พี่แทนว่าแล้วทำหน้างอใส่เพื่อนๆ

 

“ครับๆพวกกูยอมแพ้ละ ถ้าอย่างงั้นพวกกูขอตัวกลับก่อนดีกว่ามึงมีคนดูแลละหนิ อ้อนมันให้เต็มที่ไปเลยนะไอแทน :)"

 

พอพี่เต้พูดลาพี่แทนกับพี่เป้เสร็จ พวกเราก็กลับกันเลย ผมต้องไขข้อสงสัยเรื่องสถานะของพี่แทนกับพี่เป้ให้ได้ ผมวางแผนจะกลับกับไอบอส พี่เต้ เลยขอแยกจากไอโย ส่วนถุงโจ๊กก่อนจะออกจากห้องพี่แทน ผมก็เอาวางไว้ตรงโซฟานะครับ ผมคิดว่าพี่แทนมองเห็นแต่ไม่สนใจผมมัวแต่อ้อนพี่เป้ เห็นแล้วมันน่าจับกดสักทีหมั่นไส้

 

[ระหว่างทางกลับ] 

 

“พี่เต้บอสถามอะไรหน่อยดิ? พี่แทนกับพี่เป้นี่เค้าเป็นแฟนกันหรอ? เค้าแลดูเป็นห่วงเป็นใยพี่แทนมากกว่าพวกพี่สะอีก” ไอบอสเพื่อนรักถามได้ดีมาก รักเพื่อนบอสที่สุด

 

“อ๋อไม่ใช่แฟน มันสองคนสนิทกันมาก ไอเป้มันเลยชอบเรียกไอแทนว่าที่รักแกล้งให้ไอแทนให้โมโหเล่นนะ ไอเป้มันบอกเวลาไอแทนโมโหแล้วน่ารัก :) อีกอย่างมันก็คอยดูแลไอแทนมาตลอด พ่อแม่พวกมันก็สนิทกันนะ” พี่เป้เล่ายาว

 

ผมหัวใจหล่นตุบ เพราะคำพูดของพี่เต้เลย อย่างงี้ผมจะสามารถดูแลพี่แทนได้ดีเหมือนพี่เป้หรือเปล่า ผมจะเอาอะไรไปสู้เพื่อนสนิทของพี่แทนได้

 

“อ๋อ บอสก็หลงคิดไปว่าพี่เค้าเป็นแฟนกัน ดูพี่แทนอ้อนพี่เค้าน่าดูเลย” ;)

 

“จะไม่ให้อ้อนได้ยังไงหละ ก็เวลาไม่สบายคนที่เอาไอแทนอยู่ก็มีแค่ไอเป้ พวกพี่ยังเอาไม่อยู่เลยมันชอบอ้อน แต่ป่วยแล้วปากเสียมาก จนพวกพี่อยากจะถวายเท้าให้มันเลยหละ

 

“เป็นแบบนี้นี่เอง เป็นแค่เพื่อนสนิทกัน คนแถวนี้คงสบายใจแล้วสินะ” ไอบอสพูดขึ้นลอยๆเหมือนรู้ว่าผมกับพี่แทนมีอะไรแปลกๆ

 

“ใครคือคนแถวนี้ที่บอสพูด? บอสพูดถึงใครพี่งงไปหมดแล้วเนี่ย ชอบพูดอะไรแปลกนะเมีย”

 

“ไม่มีอะไรหรอกพี่เต้ ขับรถไปอย่าหันมาพูดมากมันอันตราย” ผมละเบื่อสองผัวเมียนี่จริงๆ หมั่นไส้คนรักกันโว้ยยยย

 

พอถึงหอปุ๊บผมก็รีบขอบคุณพี่เต้แล้วบอกลาเพื่อนผมเพื่อขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อน เหนื่อยมาทั้งวันละ เหนียวตัวด้วย แถมยังต้องกลับมานั่งคิดเรื่องพี่แทนอีก ก่อนลงจากรถ ไอบอสมันยิ้มให้ผมแปลกๆเหมือนมันไปรู้อะไรมา แต่ก็ช่างเถอะอย่างน้อยผมก็ได้รู้แล้วว่าพี่เป้เป็นเพื่อนสนิทของพี่แทน ถึงแม้สายตาที่พี่เป้ที่มองพี่แทนอาจจะไม่เหมือนเพื่อนสนิทมองกันก็ตาม

 

ผมจะพยายามไม่คิดมาก และหาทางคุยกับพี่แทนให้ได้เพื่อที่จะบอกพี่มันว่าผมขอโทษที่ทำให้พี่มันป่วยแบบนี้

 

********************************

**เอาแล้วไงคนพี่มีเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อมาดูแลคนพี่ ตนน้องจะทำยังไงถึงจะได้คุยกับคนพี่ละทีนี้ คนพี่ก็ดูเหมือนจะไม่อยากคุยด้วยอีก สู้ๆละกันนะดรีมไรท์เป็นกำลังใจให้ ไปทำเค้าไว้แล้วหนีไปไม่บอกไม่กล่าวเลย เค้าโกรธก็ถูกแหละ :) ไรท์ไม่ได้เข้าข้างใครเลยนะจ้า ** 

**ยังไม่ได้แก้คำผิด**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว